Opinions

Ik denk niet dat het de regen is.

De telefoon ging eerder vandaag. Donkere, lachende tanden. Ik was het bijna vergeten. Hahaha. Stilte. Het zou toeval geweest kunnen zijn. De muur heeft vlam gevat, denk ik. Er is iets mis. Godot had hier al lang moeten zijn. Ik ga de deur uit, maar als ik terugkom weerklinkt er geen applaus. En dan is er de ambient. Heerlijk, hypnotiserend gezoem dat de lichten uitblaast. Een donker kruis. Ga je het vertellen? Kafka? Vergeet niet dat het vrijdag is. Hahaha. Geen flauw idee waar Jack is. Blauwe voeten en dergelijke. Wat in hemelsnaam is het vagevuur? Ik heb een geheim. Was je blond, Susie? Hallo?

Het is de regen.

2,50

Indiana Jones is simpel maar briljant.
Originele en visueel aantrekkelijke regie. denk aan het schaduwspel in de bar in Nepal, de achtervolgingen op het convooi nazis, enz..
Dit alles doorspekt met een laagje humor/entertainment maakt deze film goed.

Maar wat maakt deze film top/onvergetelijk? Harrison Ford.

4*

Schitterend drama dat ongezien sentiment combineert met een luchtige toets.

Cruise en Hoffman spelen uitstekend en staan op een torenhoog niveau te acteren. Samen zweven ze op ongekende hoogte boven de rest van de cast uit. Ze zien er ook echt als broers uit. Ongeveer hetzelfde postuur, allebei vrij grote neuzen,.. Het duo vormt duidelijk de steunpilaar en tilt de film zoveel hoger dan verwacht.

Het verhaal slaat de juiste richtingen uit en weet altijd te boeien, ook al neemt het relatief veel tijd om verteld te worden. Een goed verfilmde ‘road trip’ die langzaam maar zeker evolueert in een soort vriendschap. Qua voorspelbaarheid kan je wel wat punten aftrekken, maar dat zie ik met plezier door de vingers. Scènes zoals die in de lift, de goktafel en zoveel meer zijn fenomenaal en bulken van de sfeer. Dit gekoppeld aan een leuke ‘Eighties’ soundtrack die deels bestaat uit een schitterend Zimmer-deuntje zorgt voor de finishing touch.

‘Rain Man’ is altijd een film geweest die ik graag heb gezien, en dat wordt bij elke herziening alleen maar opnieuw bevestigd.

4,00

Wat hou ik van de bloedfonteinen die in deze Rambo en andere films van Stallone rijkelijk vloeien. Lekker gore en viskeuze klodders die ongegeneerde extravagantie bieden. Qua actie zit het dus wel snor in deze (slot)aflevering van Rambo. En John zelf mag er ook zijn. Nog steeds weinig noten op zijn zang, maar dat geldt gelukkig niet voor zijn wapens van massavernietiging. De scène waarin onze stille, asociale held als een alternatieve Robin Hood een hoop afstotende soldaten doorzeeft vormt het hoogtepunt.

Veel jungle, een verhaaltje dat wellicht de Oscar voor simpliciteit kon winnen, clichématige maar opzwepende muziek en de getekende Rambo geven voldoening.

3,50 (3,25)

Het lijkt erop dat ik in Kurosawa een nieuwe regisseur zie, die mag rekenen op mijn toekomstige interesse. Rashômon is immers in vele opzichten een meesterwerk, want zowel verhaaltechnisch als cinematografisch zijn de duimpjes bereid afgelikt te worden. Bovendien is de muziek contextueel bij wijlen geniaal. Denk aan de bijzonder uitgerekte wandeling van de houthakker, die aan zijn verschrikkelijke ontdekking voorafgaat. Zowel visueel als muzikaal een meesterlijke opvoering. Verder zet Mifune (alweer) een fenomenaal personage neer, dat ons alle hoeken van het bos laat zien. In feite kan ik niets bedenken dat mijn ophemeling een halt toeroept.

Zéér goed.

4,00 (4,25)

Charmante animatiefilm die het vooral moet hebben van de bij momenten verbijsterende animatie. De personages zijn op zich niet erg gedetailleerd, maar vooral omgevingen zien er gelukkig stukken beter uit.

Over het verhaal valt weinig te vertellen. Vrij voorspelbaar verloop en weinig dat echt verrast. Wel aangenaam om naar te luisteren en af en toe in staat om een oprechte glimlach op het gelaat te toveren.

Enfin, graag had ik wat meer overdonderd willen worden, hetgeen dus niet slaat op het visuele aspect.

3,50 (3,25)

Lang uitgesponnen adaptatie op de roman 'Der Vorleser', dat zich vrij moeizaam weet te vertalen naar beeld en geluid. Ondanks het feit dat ik het boek niet heb gelezen, denk ik te kunnen stellen dat het beter was dan deze verfilming.

Het begon al met die eeuwige Amerikaanse fout, die toelaat dat er Engels wordt gesproken in een land dat niet de minste connectie heeft met die taal. Gelukkig is me geen bespottelijk accent opgevallen, alhoewel ze er bepaalde moment toch dicht tegenaan leunden.

De eerst negentig minuten staken me niet tegen, maar konden me ook niet overtuigen. De relatie tussen Hanna en Michael kwam heel plots tot stand en deed me denken aan 'Notes on a Scandal', waarin hetzelfde thema wordt aangekaard. De relatie had als bedoeling een opzet te geven naar de latere gebeurtenissen en de confrontatie op het proces erg emotioneel te maken. Het is echter allemaal weinig overtuigend en vrij geforceerd.

Afijn, je hebt al vlug door waarom Hanna zo graag voorgelezen wordt en voor de rest krijg je weinig informatie over wat eventueel nog zou kunnen gebeuren. Er gebeurt te weinig en al gauw krijg je de impressie dat alles wat repetitief aanvoelt. Naar mijn mening kunnen tevens een heel aantal zaken geknipt worden. Het werd natuurlijk pas echt interessant wanneer het toeval besliste de twee terug samen te brengen op het proces.

Het laatste half uur worden er een heleboel sprongen in de tijd gemaakt. Dit vond ik evenwel een onnodige poging de film wat meer inhoud te geven. Waarom blijven ze niet gewoon op één tijdslijn hangen? In plaats daarvan surfen ze door 1976, 1980, 1988 en 1995, waarin allerlei overbodige feitjes worden voorgezet. De film begint met een scène in 1995 en doorheen het eerste deel wordt er vlot en mooi terug overgeschakeld naar dit tijdperk. Jammer dat er zo moest afgesloten worden en er niet gezocht is naar een meer creatieve manier. Maar goed, de makers zaten ongetwijfeld vastgebonden aan het originele verhaal en konden zich natuurlijk niet laten verleiden tot zo'n grote afwijkingen.

Het acteerwerk is niet slecht. Bruno Ganz krijgt een leuke bijrol en ook Fiennes doet zijn best. De rest blijft eigenlijk onopvallend en speelt niet bepaald de pannen van het dak. Een Oscar voor Winslet? Laat me niet lachen. Ze speelt de hele tijd alsof ze net een citroen heeft verorbert en op het einde laat ze de make-up het werk doen. Grote fout, daar in Hollywood.

Toch leuk om te zien dat het stripalbum 'Kuifje en de Picaro's een keer in beeld is gekomen, ook al bestond het album op dat moment nog niet. (Pas in 1976 uitgekomen) Ook geinig zijn die suggestieve stukjes, waarin het lijkt alsof de personages naar elkaar kijken, terwijl het meer dan waarschijnlijk niet zo is. Zo krijg je de indruk dat de jonge en de oude Michael elkaar aankijken in het begin. De een vanuit een gebouw, de ander vanuit de tram.

Het ging de goede richting uit, maar evolueerde al vlug in een langdradige rit doorheen de tijd, dat moet doorgaan voor een legendarisch epos.

Helaas erg overgewaardeerd.

2,50

Schitterende detective.

De manier waarop Hitchcock het hele gebeuren in beeld brengt is ongezien. Alsof hij alle verschillende zijpersonages op afstand bedient.

Buiten de moordenaar wordt de rest af en toe wat theatraal weergegeven. De balletdanseres, de componist, Mrs. Lonely, ze kennen allen het begrip 'overacting', en dan nog wel zonder een woord te zeggen. Of het ook de bedoeling was om ze op deze manier weer te geven weet ik niet, maar het is wel leuk om deel uit te maken van het leven van deze personages.

James Stewart zet hier een meesterlijke rol neer. Hoe hij zijn rol zo kan inkleuren zonder een poot te verheffen, chapeau.
Ook Kelly (Lisa), is een interessante rol. Ze maakt duidelijk een evolutie door, tot groot genoegen van Jefferies. Hij ziet namelijk dat deze 'perfecte' vrouw stilaan meer van haar trendlijn begint af te wijken.
Ook heb ik erg genoten van het samenspel tussen deze twee tortelduiven. Het gebruik van sarcasme, lichtzwarte humor en speelsheid zorgt er bij mij voor dat ik deze romance makkelijk tot in het heden kan doortrekken. Nuja, eigenlijk vind je deze humor in de hele prent terug. Tijdloos.

De afstand tussen waarnemer en 'crime scene' is natuurlijk waar het allemaal om draait. Dit feit alleen al zorgt voor het grootste deel van de spanning. Vooral wanneer die afstand doorbroken wordt zit je op het puntje van je stoel.

Mooi gebruik van licht en schaduw. De scène waarin je alleen de sigaret van Thorwald ziet opgloeien, geniaal.

Affijn, niets dan goeds.

Mr. Pink is toch een van de smaakmakers vind ik persoonlijk. Hij kruidt de film door een zeer kwetsbare gangster te spelen die niet veel nodig heeft om de bom te doen barsten. Dat 'proberen kwaad te worden' kun je beter omschrijven als hysterie.

Mr. White(Keitel) speelt bij mijn weten helemaal geen heldenrol.
Sinds wanneer zijn gangsters helden?
Vergeet ook niet dat het lijkt alsof hij erg veel belang hecht aan het mensenleven dat op het punt staat uit te doven (Tim Roth), maar dat hij het dan toch vertikt om hem naar een ziekenhuis te brengen.
Kijk naar hoe zijn visie tegenover Roth verandert als hij hem verteld dat hij een agent is

Als je met 'heldenrol' iets anders bedoeld, in de aard van 'geweldig geacteerd', dan heeft voorgaande informatie weinig belang.

Ik meen me te herinneren dat ik vroeger een tamelijk grote fan was van de 'Nerds'. Vooral de gekke bek van Carradine blijft me bij.

Bij deze herziening heb ik me eerlijk gezegd op geen enkel moment verveeld. Hij kijkt aardig weg, ondanks het clichématig verhaalverloop. Er komen relatief weinig geslaagde grappen in voor, maar deze film is gewoon amusant op zich, zonder dat iedereen moet bulderlachen.

De typische 'sound of the 80's' en een paar geestige scènes zoals de slaapzaal in het gymlokaal en het uitermatige plezierig optreden van de nerds op het einde geven deze film wat meer ruggegraat.

Overigens leuke bijrollen van Armstrong als Booger en Goodman als Coach Harris.

Het is duidelijk dat er vooral werd gericht op onschuldig vermaak.

Het verhaal is echter zo typisch en voorspelbaar dat dit de voorgaande positieve punten in de weg gaat staan. De moraal die op het einde onvermijdelijk wordt verkondigd zag je al vanaf het begin aankomen.

Niet bepaald een hoogvlieger, maar verdiend allezins een voldoende.

Dit vervolg leek mij compleet overbodig. Het is nochtans niet bepaald moeilijk het eerste deel te overtreffen, maar dan zijn er wel drastische maatregelingen nodig. In deze film werd echter geprobeerd zo trouw mogelijk te blijven aan het origineel, hetgeen half 'lukt'.

Het behouden van de originele cast (buiten de aanvoerder van de A.B.'s) zou op zich geen slecht idee moeten zijn. Maar sommige personages zoals Booger en Lewis hebben veel van hun charme verloren. Al hun karaktereigenschappen lijken nu zo overdreven uitvergroot.

Er komen veel aspecten van de eerste film terug. Ten eerste zijn er de onvermijdelijke moraal en het clichématig verhaalverloop, die eigenlijk niets nieuws brengen ten opzichte van deel 1. Daarnaast zijn er situaties zoals het weggepest worden en uiteindelijk onderdak moeten zoeken in een bouwvallig hotel, wat niet meer of minder is dan copy paste uit deel 1, waar het dan nog eens veel beter werkte.

Wat het humorgehalte betreft kan je stellen dat er nu veel meer flauwe moppen in zitten. Boeren laten, tegen deuren lopen, allemaal zeer matig. Ik heb wel een paar keer moeten glimlachen. Ik dacht vooral potentieel te zien in de scène waarin ze gestrand waren, maar dat bleek uiteindelijk ook een teleurstelling.

Wat me het meest stoorde was het begin, waarin die ellendige parodie op de befaamde Star Wars intro opdook.

De scène waarin Obi Wan door Gilbert werd geïmiteerd was ook zo vreselijk... Schrap die scènes toch gewoon! Ze doen meer kwaad dan goed.

Er is dus weinig goeds over te vertellen, maar dat kon eigenlijk wel voorspeld worden. Of hij echt thuishoort in de flop 100, dat durf ik niet zeggen. Ik kom alleszins niet boven anderhalve ster.

Dit derde deel is wel erg diep gevallen. De film is helemaal niet goed uitgewerkt en kan op geen enkel moment echt boeien. Dachten de makers nu echt dat ze nog indruk konden maken door alweer datzelfde moraaltje voor te schotelen?

I mean, what were they thinking?

Dit is één van de flauwste films ooit gemaakt. Werkelijk geen enkele grap werkt. Meestal is de grap zelfs niet van belang en focussen ze alleen op die typische lach van de nerds, hetgeen onderhand meer irriteert dan amuseert.

Er zitten een heleboel dwaze momenten in deze janboel. De rap-scène die vanuit het niets tot stand kwam toen ze voor het eerst het studentenhuis bezochten, Lewis die zijn lach probeert te onderdrukken, de scènes in de rechtzaal, allemaal voer voor de vuilbak.

De intrede van de nieuwe nerds is misschien wel het slechtste idee dat ze gehad hebben. Elk personage is gewoon compleet overbodig. Ze halen de film echt enorm naar beneden. Waarom werden ze überhaupt opgenomen in het script, als alles uiteindelijk toch om Lewis en Dean Gable gaat?

"The Next Generation" is een misleidende titel, misschien maar goed ook.

Acteerprestaties zijn lamzalig, zoals ongeveer al de rest. Regie, soundtrack. Zucht. En net toen ik dacht alles gezien te hebben komt de oude cast nog eens op de proppen. Mens, wat is die Gilbert dik geworden.

Flop.

Veel dieper kon dit allerlaatste deel in de 'Revenge of the Nerds'-reeks niet gezonken zijn. De bodem was op voorhand al bereikt, en toch werd er besloten om nog maar eens een vervolg te maken. Dit moet wel de slechtste beslissing ooit genomen zijn, nog net voor het binnenlaten van het gigantische paard door de Trojanen.

Na alweer een erg dwaze intro, komen we tot de vaststelling dat uitgerekend de neuspeuterende 'Booger' het huwelijksbootje gaat instappen. Erg origineel kan het niet genoemd worden en de verwachtingen werden nog maar eens murw geslagen.

De film is in feite een aaneenschakeling van vadsige boeren, zang- en dansstukjes, clichématige preken en ongeïnspireerde bullcrap. Vanaf de eerste minuut al voorspelbaar en dus 87 minuten te lang. Tijdens het kijken stuik je op allerhande tenenkrommende momenten. Een beschamende ontmoeting tussen alle nerds, de maffe plannetjes van die privédetective en de Nerd-hater, en veel, veel meer dat ik je wil besparen.

Geen enkel personage wordt voldoende uitgediept. Vooral de bruid, een niet onbelangrijk figuur, heeft enkel haar uiterlijk om een karakter te ontwikkelen. De rest van de cast staat wat rond te lummelen en doen wat ze in de voorgaande delen hebben gedaan. Ik heb vooral medelijden met het bedlegerige blondje, dat de waterpokken heeft. Zijn bijdrage is miniem en eigenlijk kan die rol gewoon geschrapt worden.

De regie is stuitend. Soms kruipen alle nerds dicht op elkaar zodat ze in één beeld te zien zijn. Waarschijnlijk had de regisseur nog niet helemaal door hoe de zoom precies werkte. Het amateurisme was vanop kilometers afstand te ruiken. Verder ontzettend lelijke scèneovergangen. En daarmee doel ik in het bijzonder op die valentijnskaartjes die langzaam openvouwen en het programma van de dag bevatten. Walgelijk.

Acteerprestaties zijn quasi onbestaand. Aanvaardbaar als we over toneel spreken, maar hier totaal misplaatst. Wat betreft overacting kan dit tellen.

Ik voel tijdens het schrijven van mijn antwoord op dit wanproduct dat ik moeite heb de juiste woorden te vinden. Sprakeloosheid vloeit voort vanuit verbazing en zorgt ervoor dat mijn pen makkelijk stilvalt. Iets waar ik normaal gesproken nooit last van heb. Alsof mijn hersenen degenereren.

Waarschuwing: Deze film koste wat het kost vermijden.

0,50

Kleine tegenvaller. Rio Bravo komt te traag op gang en weet je pas het laatste halfuur écht in te palmen.

Tevens de eerste keer dat ik Wayne mocht aanschouwen, al komt dat omdat ik Amerikaanse westerns makkelijk en misschien wel bewust uit de weg ga. Hier speelde hij alvast niet slecht. Innemende persoonlijkheid en een overtuigende sheriff. Beste en meest boeiende rol is weliswaar weggelegd voor Stumpy, die niet bepaald hilarisch is te noemen, maar wel een karrenvracht aan charisma te bieden heeft. Mindere rollen zijn 'The Dude', Carlos en de gezochte vrouw. Die eerste slaagt er helemaal niet in een geloofwaardige alcoholist neer te zetten en de tweede doet gewoon te hard zijn best voor zijn bescheiden rolletje. De kleine Spanjaard deed me zelfs aanvankelijk wat denken aan Manuel, van ''Fawlty Towers'. Stuntelig en nerveus mannetje. De vrouw genaamd 'Feathers' is een totaal overbodig zijpersonage. Iedere scène met haar is er één te veel, vooral omdat de relatie met Wayne niet lijkt te werken en haar gesproken tekst niets meer dan saaie monologen voorstelt. Ik snap de bedoeling er niet van. Een vrouwelijke rol als tegenwicht werkt hier niet. Dan had ik véél liever Nathan, de broer van de gevangene, voor de nodige compensatie zien zorgen.

Verder een vrij simpel verhaaltje dat rustig voortsuddert en sporadisch dreigt over te koken. Allemaal aanvaardbaar. Vanaf het moment dat de kleine muzikale onderbreking ophield (twee kutnummers volgens een voorganger ) begon het wat spannender te worden. Knappe shoot-out, die dankzij de haast absurde opkomst van Stumpy en Carlos nog beter te pruimen was.

Enfin, qua regie valt er niets negatief te verkondigen, integendeel. De soundtrack is op zijn beurt wel wat onopvallend en zorgde voor weinig extra sfeer, iets wat bevreemdend aanvoelt in vergelijking met een Italiaanse western.

3,00

Het is me nog niet helemaal duidelijk wat het spel van Ripley nu precies inhoud.

Maar goed, Malkovich zet hier een ijskoud personage neer, en dit doet hij heel de film uitstekend.

Verder zaten er mooie scènes in met magische muziek (met dank aan Ennio Morricone)

Ze hadden misschien wat meer kunnen doen het gegeven dat Ripley zich noodgedwongen moest opsluiten in zijn eigen huis.

Dit deed me een beetje denken aan het einde van Scarface.

Enfin, geen tegenvaller

Er zit een aap in ons huis. Hij hangt in de gordijnen en eet hier alles op.

Een zeer verteerbaar vertelsel. De vriendschap tussen aap en mens is meer dan behoorlijk uitgewerkt. De wetenschappelijke rompslomp daarentegen boeit minder, en de plotse overschakeling naar dat asiel viel aanvankelijk in de smaak, maar begon redelijk vlug te vervelen. Uiteindelijk gewoon onschuldig vermaak. Ik kreeg het wel wat moeilijk tijdens de hele (r)evolutie en vooral tijdens de korte monoloog van onze harige vriend. Dit is niet wat mijn kerk mij heeft geleerd. Mijn christelijke aard doet me derhalve naar onder afronden.

3,00 (3,25)

Meevaller, deze 'American Pie' cloon. Want naast een lichte wijziging in verhaal blijft de essentie prominent op de voorgrond: het wel en wee van een paar (geile) studenten.

Uiteindelijk bleek enkel Green in staat een glimlach af te dwingen, in tegenstelling tot de rest van de cast. Allemaal erg stereotiepe personages, uiteraard afgewisseld door een wietrokende grootvader.

Het is een zeer doorzichtige komedie, zoals je wel mag verwachten, en echt bijster interessant is hij niet om volgen. Toch is hij, in al zijn eenvoud, tamelijk geslaagd.

3,00

Visueel dik in orde en vooral pruimbaar door een uitstekende Mortensen. Hoewel hij er fysisch duidelijk niet toe in staat is, draagt hij toch de hele film. Het genre spreekt me enorm aan, maar dan liefst zonder de horrorelementen. Het contrast met het drama wordt hierdoor te groot en dus onbruikbaar. Slechts enkele malen is men erin geslaagd een ontroerend moment te doen werken. Met name het einde is, ondanks zijn grote voorspelbaarheid, een van de beste scènes voorhanden.

The Road kon naar mijn mening veel beter zijn uitgewerkt, mede door het subtieler verpakken van alle toevalligheden. Laat tevens de horror en flashbacks wegvallen, en de film zou meer impact hebben. Op mijn persoontje althans. Hoogtepunt moet de achtervolging op de dief zijn.

3,00

Razendsnelle actiefilm waarvan je toch niet alles ontgaat.

Goed in beeld gebracht en een sterke Sean Connery.

Toch mis ik iets dat deze film echt speciaal maakt.

3.5*

Over het algemeen een weinig boeiende film. De bokswereld behoort niet bepaald tot mijn waaier aan interesses. Toch is een en ander erg indrukwekkend en weet 'Rocky' je soms met zichtbaar gemak van je stoel te blazen. Af en toe wordt namelijk een bepaald camerastandpunt aangenomen en wordt een hele dialoog vanuit die positie gefilmd. Het is verbluffend hoe sommige lange passages in één shot opgenomen worden.

De muziek herkende ik natuurlijk onmiddellijk. Je moet al doof of extreem asociaal zijn om dat deuntje nog nooit gehoord te hebben. Ik vond het gebruik ervan onder de bekende beklimming van de trap wel knap, maar niet om te zeggen schitterend uitgevoerd.

Het einde voelde dan weer aan als een teleurstelling. Ik vond het gevecht op geen enkel moment geloofwaardig. Rocky had constant zijn vuisten te laag hangen en bleek zich van dekking of verdediging niets aan te trekken. Vreemd.

Over het algemeen is het een bovengemiddelde boksprent. Het leven van de bokser naast de ring is prachtig weergegeven en de acteerprestatie van Stallone, gecombineerd met de dialogen, was geniaal. Ondanks het feit dat het thema me steenkoud laat, krijgt hij derhalve een relatief hoge score.

3,50 (3,75)

Plezierig, maar de volkomen voorspelbaarheid doet hier in grote mate afbreuk aan. De grollen à la Apatow gaan er zoals gewoonlijk met sprekend gemak in, stevig ondersteunt door de uitstekende vertolkingen. Rudd komt goed over als beginnend zwartkijker en zelfs sidekick Scott is te pruimen. Als ik echter een keuze moet maken, dan gaat de voorkeur toch uit naar Lynch, die het over het algemeen met kleinere rollen moet stellen, maar zich hierdoor zeker niet minder in de kijker plaatst. Vrij hilarische actrice, die steeds weer een soort bevreemdende, ongemakkelijke grijns op mijn gezicht weet te monteren.

Heel jammer van de clichématige rode draad.

3,00

Goeie grutten, wat een afgrijselijke, wansmakelijke flop van jewelste. Dit is geen film, het is eerder de misdadig slechte pilootaflevering van een goedkope Duitse soap.

Zoals al bleek uit de begintitels is ene Tommy Wiseau persoonlijk verantwoordelijk voor dit vervallen product. Ongeveer elke functie wordt door hem bekleed, hetgeen eigenlijk erg plausibel klinkt als je hem ziet acteren. Ik heb in mijn nietige leventje al een heleboel slechte films gezien, waar dito acteerwerk uiteraard bijhoort, maar dit slaat werkelijk alles. Zelfs een gemiddelde Asylum/Syfy productie haalt hier zijn neus voor op.

De plot is op zo’n manier uitgewerkt dat niets steek lijkt te houden. Sommige personages zeggen dingen, zonder dat ze ook maar iets van waarde of bijdrage leveren. Alsof ik nu plots ‘Appel’ zou zeggen, en dan verder zou gaan met deze review. Het slaat nergens op. Het eerste half uur stuit je al op vier seksscènes, waarvan de derde haast identiek is aan de eerste, alleen duurt deze iets minder lang. Deze scènes zijn tevens voorzien van vréselijke muziek en vormen zo het dieptepunt van het alreeds diep gevallen kleuterwerkje.

Maar alles kan gebrekkiger. Scènes die zich op het dak afspelen zijn om van achterover te vallen. De zaken die daar plaatsgrijpen zijn als het ware dubbel zo debiel als elke willekeurige andere. Nochtans zijn laatstgenoemde scènes de beste, alleen omwille van de verandering van decor. Want wie nog niet doorhad waarom de film de titel ‘The Room’ meekreeg, denk nogmaals. De helft van het gebeuren speelt zich namelijk in hetzelfde, door IKEA geleverde salon af, zoals het een echte soap betaamt.

Het is moeilijk om precies uit te leggen wat er scheelt aan ‘The Room’. Er zit geen vaart in het verhaal, de acteurs spelen alsof er een gepeperde wortel in hun achterste zit, de dialogen vallen stijf, zielloos en zonder naturel uit de bek en over het algemeen heerst er een zeer raar sfeertje. See it to believe it.

Wiseau is de slechtste acteur die ik al heb mogen aanschouwen. Hoe hij lacht, praat en zelfs huilt kan onmogelijk op een meer misplaatste manier worden voorgebracht. Het is een sufferd, een junkie, langharig tuig. Niet dat de rest van de cast het beter doet, doch Wiseau kan met gemak de opper-sufferd genoemd worden. Uitspraken als “You’re tearing me apart, Lisa!” en “We’re expecting!” komen zo ontzettend ongepast over, mede door zijn apathische smoel.

Drama/Komedie staat bij de genreomschrijving. Nou, dat kan allerminst worden gesteld. Humor is pijnlijk afwezig en in feite heb ik enkel bij het einde moeten lachen, wat dan weer het ultieme dramatische moment moest voorstellen.

Nee, de bal is serieus misgeslagen hier. Desalniettemin begrijpelijk dat de cultstatus inmiddels is bereikt, daar zoveel oneliners niet onopgemerkt konden blijven.

Wiseau out.

0,50

Uitstekende thriller, die de nekharen van de kritische cineast weliswaar tot het plafond doen reizen. Grote plotgaten en talloze belachelijke toevalligheden zijn namelijk ontzettend flagrant aanwezig. Je kan er met de beste wil van de wereld niet naast kijken.

Verder een heerlijke adrenalinerush met een sterke Walker en een zeer degelijke cast tout court. De muziek is goed, het camerawerk gelikt en het verhaal snelt als een dolle stier voorbij. Twee uren voelden aan als was het er maar één en het geheel bleef onophoudelijk boeien.

Dit was voor mij dan ook een film die op een perfect moment voorbijkwam. Een herziening zou deze boom wel eens kunnen omhakken. Vooralsnog een groene:

3,50 (3,25)

Veel minder dan het bij wijlen hilarische eerste deel. Tucker balanceert op de grens tussen geinig en vlakaf irritant, terwijl Chan de man met de gemoedelijke glimlach moet voorstellen. Het samenspel tussen de twee acteurs voelt wel danig contrastrijk aan, maar nooit op een prettige manier, iets wat nochtans de grootste kracht was van de voorganger. Veelal een geforceerde boel. Verder is de bad-guy een lachertje en boeit het simpele verhaaltje met de beste wil van de wereld niet. Ik durf niet eens zeggen dat er meer in had gezeten.

2,50 (2,25)

Heel voorzichtige, maar tegelijk gedurfde film met de immer sympathieke Schwartzman. Vroeger meen ik dat ik murw was geslagen door 'Rushmore'. Overweldigende tragikomedie met puik acteerwerk, passende muziek en een boeiend verhaal dat alle kanten uit lijkt te stuiteren. Er zit werkelijk van alles in verwerkt. Liefde, jaloezie en oneindig veel andere emoties. Allen omringt door zachte, allesbehalve opdringerige humor.

Steeds een plezier om na verloop van tijd nog eens op te leggen. Doorspekt met een dikke laag jeugdsentiment - tevens één van de eerste films die ik zag - kom ik aan een meer dan behoorlijke score.

4,00 (3,75)