Opinions

Hilarisch bij momenten, maar kent te veel inzakkingen over de hele lijn. Zo is het begin weinig memorabel, evenals enkele tussenstukjes rond het midden. Ook had ik het gevoel reeds voldaan te zijn na amper een uurtje film, hetgeen wellicht doet besluiten dat Aaltra beter kon dienen als kortfilm. Edoch, het avontuur van het koppel schitterende marginalen kent naast die paar instortingen gelukkig een heleboel hoogtepunten, met de scène in het café als persoonlijk hoogtepunt.

Ik moet wel zeggen dat ik me vooral heb laten leiden door de naam Poelvoorde, die uiteindelijk slechts een kleine minuut in beeld kwam. Enfin, voor 50% toch. (Enkel zijn benen zijn zichtbaar). De man op de poster gelijkt dan wel als twee druppels water op de acteur, doch laat je niet verrassen, het betreft hier een andere Benoît. Spijtig in kleine mate, want Poelvoorde zou in zijn plaats een veel betere prestatie hebben afgeleverd.

Let trouwens op de 'Chinees' die je plots aantreft in het fabriekje op het einde. Een van de vele briljante details.

3,50

Humoristisch, nogal charmant, maar verhaaltechnisch erg schamelijk

De hele situatie wordt op den duur zo ingewikkeld en lijkt helemaal stuurloos.

Wat wil nu Matty nu eigenlijk?

Een vrouw van 41, die twee mannen maar aan het lijntje blijft houden. Ik vraag me echt af waarom beide heren een Mona Lisa in haar zien, elk op zijn eigen manier.

Het einde komt over als een beroerde poging een halt toe te roepen aan de twijfel en besluiteloosheid.

Ik wou dat ik de situatie ook als een onderdeel van de humor kon zien, maar het lijkt erop dat dit niet de bedoeling is van Van Rompaey.

***

Een film waarbij vele details de pijnlijke en appetijtelijke kantjes van het alledaagse leven in kaart brengen. Een dubbeltje op zijn kant weliswaar, want zo bijster interessant zijn de prozaïsche escapades van Schmidt nu ook weer niet. Slechts als je jezelf bereidwillig opstelt zijn op het eerste zicht onbeduidende wereld te betreden, zal je de ware pracht kunnen doorgronden. Nicholson leunt vooral op zijn uiterlijk en trage manier van spreken, hetgeen hier perfect uitkomt. Zijn snufferd straalt evenveel apathie uit als hilariteit en zorgt voor een gebalanceerde tragikomedie. Mooie plaatjes en een knappe vertelstijl sluiten aan.

3,50

Fameus door de mand gevallen tijdens een ongeplande herziening. Ik vind het verhaal en het merendeel van de grapjes beneden alle peil. Bij het scenario moet je sowieso geen hoge verwachtingen koesteren, maar dit was niettemin even schrikken. Te vergezocht en chronisch oninteressant. Het zou trouwens me niet verbazen moest dit oorspronkelijk 'Ernest: Pet Detective' hebben geheten. Gelukkig dat Varney nergens te bespeuren valt en dat Carrey in zijn plaats toch een en ander kan rechttrekken. Hij heeft, in tegenstelling to Varney, wél de geschikte smoel om dergelijke ongein tot een goed einde te brengen.

2,50 (2,75)

Knusse, romantische film die ongeveer elke grap doet werken. Weinig tartende humor, eerder gebonden aan levensechte situaties. Het verhaaltje stelt weinig voor, al zoek ik nu vooral spijkers op laag water. De afwezigheid van een doordacht script wordt slim opgevangen door talloze andere factoren. Vooral de muziek zorgt voor aardig wat compensatie. Judas Priest, The Cure en Lou Reed zetten de gemoedelijke toon. Het acteerwerk valt buitengewoon goed mee, met een sterke Eisenberg als alfadier. De roedel kent echter genoeg acteurs die sterk in hun schoenen staan. Stewart oogt bijvoorbeeld fantastisch en heeft me zowaar bijna kunnen verleiden de Twilight serie een kans te geven, al mijn kinderachtige vooroordelen ten spijt. Bill Hader komt eveneens schitterend tevoorschijn als dubieuze pretparkuitbater. Die kleine rolletjes passen hem als gegoten. Verder zijn de dialogen doorgaans goed te pruimen en is het totaalpakket zodoende absoluut de moeite waard.

3,50

Airline Disaster, een ogenschijnlijk sensationele rampenfilm van The Asylum. Helaas geldt dit enkel voor de mensen die tijdig op de remmen zijn gaan staan en dus louter de titel en poster hebben om een oordeel te vellen. Deze twee factoren vormen steeds de belangrijkste lokkers van het onderhand beruchte productiehuis. Als je daarentegen zoals ik op zoek gaat naar diepere lagen, zul je al gauw tot de vaststelling komen dat hiermee niet meer dan prulwerk nummer zoveel van de fabrieksbanden is gerold.

Aanvankelijk valt er weinig te melden. Het heeft er alles van weg om een standaard en zeer matig filmpje te worden waarin voor de zoveelste keer in de filmgeschiedenis een vliegtuig gekaapt wordt. Het eerste kwartier beperkt zich gelukkig tot middelmatig acteerwerk, twijfelachtige regie en weinig noemenswaardige gebeurtenissen. Pas later breekt de draak volledig los en begint aan sneltempo een ravage aan te richten.

Met name de gekke fratsen die onder andere het vliegtuig en de Amerikaanse president uithalen zijn enorm ongeloofwaardig. Het is niet te bevatten hoe het vliegtuig zich boven de wetten der kinetische energie plaatst. Zo vliegt het aan zo'n duizend kilometer per uur in een hoek van 45 graden op het aardoppervlak af, maar kan het, met nog een twintigtal meters voor de boeg, nog optrekken en terug het luchtruim inschieten. Het leek wel alsof het aan een touwtje hing en als een soort jojo op en neer ging.

Ook wordt er plots een soort zendmast geramd, die wellicht niet hoger was dan pakweg 30 meter. Doch, luttele seconden later vliegen ze al weer terug op honderden meters hoogte! Alsof de kijkers blind zijn. En over de scène waarin het vliegtuig zijwaarts vliegt, om zo tussen een paar gebouwen door te vliegen, spreek ik niet eens.

De president is om het zacht uit te drukken een dwaze koe. Ze is klaarblijkelijk bereid om honderden mensenlevens op het spel te zetten. Dit doet ze door ofwel toe te geven aan compleet van de pot gerukte methodes, waarvan ze nog nooit gehoord had, ofwel door simpelweg verkeerde beslissingen te nemen. Over het algemeen kwam ze ook gewoon niet geloofwaardig over. Het enige dat ze werkelijk klaarspeelt is iedereen en alles aangapen alsof het spoken zijn. Hopelijk had ze die draaidag haar tanden gepoetst, want als figurant de hele dag in haar adem te staan, je moet er wat voor over hebben.

Enfin, tussendoor misschien een woordje uitleg over die dubieuze back-up plannetjes die de Amerikaanse regering uit zijn mouw schudt. Allereerst werd beroep gedaan op een systeem waarmee het vliegtuig door middel van een satelliet kon overgenomen worden en aldus 'gehackt' werd. Hiervan was de president duidelijk niet op de hoogte en wist dus niets van de eventuele gevaren die dit met zich mee kon brengen. Wat volgde was een bijna botsing met een reeks gebouwen, te wijten aan een fout in het systeem. Overigens erg bizar dat slechts één persoon in een donker kamertje de satelliet kon 'activeren' en daarna het vliegtuig bestuurde met een soort Atari joystick.

De tweede maatregel was nog wel de gekste. Vanuit de ruimte werd een soort laser in werking gesteld die alles op zijn weg verpulverde. Wederom wist de president van toeten noch blazen, en alweer liet ze zich ompraten. Serieus, welke president zou zich hiermee inlaten? Is de enige oplossing om een gekaapt vliegtuig veilig aan de grond te krijgen ZONDER gewonden, het te laten opblazen door een laser die rond de aarde cirkelt? Laat me niet lachen. Gelachen heb ik wel even gedaan toen er werd gezegd dat de laser in 90% van de gevallen doel treft.

Als laatste wil ik nog zeggen dat het duo dat voor piloot mocht spelen ook erg verdacht overkwam. Ze dragen allereerst geen headset, hetgeen ik toch meteen link aan het beroep, maar daarnaast houden ze de passagiers nooit op de hoogte van de huidige situatie. Iedereen bibbert bijna dood van de schrik, maar niemand krijgt een hoopgevend woordje. Zelfs toen er werd beslist om in een rivier te landen (Goh, waar zouden dat idee van hebben?) hadden de reizigers geen flauw benul van wat gaande was.

Andere aspecten ga ik kort aanhalen. De personages waren weinig boeiend. Er werd niets van achtergrond bijgehaald, zodat niemand echt een karakter kon ontwikkelen. Over het algemeen straalden de acteurs ook weinig charisma uit. Regie was eveneens karig. Beelden van het vliegtuig van buitenaf en van binnen waren rommelig en eentonig. Ze hadden bijvoorbeeld veel meer kunnen halen uit de situatie van de vrouwelijke 'Air Marshal', maar deze mocht de hele tijd in een ruimte met drie bagagekisten doorbrengen.

Daarmee is alles wel gezegd lijkt me. Meer dan nodig in ieder geval.

Uiteindelijk werd er afgesloten met een zeer toepasselijk zinnetje. "Congratulations Mrs. President!" En zo is het maar net. Proficiat.

1,00

Geestig gebeuren met een heleboel enorm flauwe grapjes. Jammer dat de film geen verdere ambities koestert en enkel op de lachspieren wil werken. De verwaarlozing van het casten had immers een negatieve invloed. Ik vond het acteerwerk namelijk van een bedroevend niveau, met die rare, veels te energieke Johnny op kop. Veelal let ik bij een cast van dergelijk kaliber op hun uiterlijk in het bijzonder, hetgeen in dit geval haast uitsluitend in het voordeel van Nielsen speelt. Zijn droge gelaatsuitdrukkingen en dito opmerkingen waren keer op keer onbetaalbaar. Spijtig dat dit niet van de rest kan gezegd worden, daar bijvoorbeeld beide geliefden eerder ergernis opwekten. Ondanks de originele fratsen wordt er op deze manier toch aan punten ingeboet. Airplane! is dus (helaas) niets meer dan een bombardement aan hilariteit, geleverd door een aantal middelmatige acteurs.

3,00

Jongens, wat stelt dit nu weer voor?

Lijkt wel een mengeling tussen een Tarkovsky en Dragonball Z, vooral het laatste uur.

Leuke animatie, bij momenten erg opzwepende muziek en een apart verhaal, gezien vanuit verschillende standpunten.

Sommige dingen zijn nog niet helemaal duidelijk, maar die neem je er op het einde gewoon bij.

Otomo levert hier derhalve een degelijk stukje manga af, dat echter wel wat ingekort mocht worden. Lánge zit.

Hij slaagt er wel niet in om me totaal weg te blazen. Misschien moet het nog wat bezinken, zoals pulp in een fles Wortegemse jenever.

(€12,95 in uw supermarkt)

***

Onaangenaam sprookje met een apathische Wasikowska en tonnen aan kleurrijke dieren en architectuur, die evenwel niet bepaald markant of indrukwekkend overkwamen. De enorme vaart die de film kenmerkt speelt de rol van rode boosdoener en heel Wonderland is uiteindelijk niets meer dan een vaag beeld vanuit een rijdende trein, dat mijn aandacht niet kon vasthouden. Enigszins jammer, want er is wel degelijk veel moeite gestoken in het ontwerpen van omgevingen. Maar apen zouden in de eerste plaats natuurlijk nooit gouden ringen mogen dragen, als je m'n drift catcht.

Zelfs het dwaze origineel maakte met zestig jaar voorsprong meer indruk dan dit haast zielloze vervolg. De meesterlijke cineast Burton is in een hol gevallen, en kan blijkbaar geen sleutel vinden. Het is een raaf aan een schrijftafel. Alleen is hij niet langer wit, maar eerder grijs en... banaal.

2,00

In mijn stoffig geheugen een ongezien pareltje, maar thans een tamelijk overgewaardeerd vervolg, zeker in vergelijking met zijn magistrale voorganger. Gelijkenissen tussen sequel en origineel zijn weliswaar voorradig, zeker op het spannende einde. Momenten zoals die op het winderige platform en de wanhopige reddingsmissie van Ripley zijn als het ware op mijn netvlies gebrand en zullen steeds onder de dubieuze, doch vaak erg prettige noemer 'nostalgie' vallen. De laatste twintig minuten waren sowieso uitermate zenuwslopend, mede dankzij de verrassend pientere koningin. Wat betreft clichés maken ze het echter wel bont. Een zeer voorspelbaar verhaalverloop dat haast nergens de bek doet openvallen. Er werd voorzichtig gespeeld, met veel respect voor de arbiter van filmland. Enfin, de SFX oogt daarnaast compleet achterhaald. Meer nog dan in de eerste 'Alien', al waren er hier een pak meer snufjes te zien. De 'videotelefoon', het kleine vliegtuig dat op potsierlijke wijze heen en weer slingert, de koddige bliksemschichten, enzovoort. Charmant gedateerd, zij het tot op zekere hoogte. De aliens daarentegen, die nu in bosjes neergemaaid worden, zien er treffend uit. Slijmerig, kwiek, dodelijk. In combinatie met een stoer commandoteam kan dat in feite niet mislopen.

Goed.

3,50

Zonder twijfel een van de meest gefaalde Asylum producties. Alles is op een ontzettend amateuristische wijze in elkaar geprutst. Als het je interesseert, probeer dan zeker eens wat opzoekwerk te verrichten rondom de totstandkoming van deze prent. Je zult je ogen niet geloven. Hoe is het mogelijk dat mensen zo'n gebrek aan talent en gezond boerenverstand kunnen hebben?

De film begint nochtans niet slecht. Een korte voorgeschiedenis omtrent een geheimzinnige schatkaart. Twee ruiters vinden hem in de afgekloven hand van een of andere goudzoeker en beginnen er om te vechten. Hierbij wordt de kaart in twee stukken gescheurd. Nadat de een de ander heeft neergekwakt, neemt hij de benen. Hij springt met zijn paard op een ontzettend potsierlijke manier over een ravijn om niet veel later een speer zijn torso te zien doorboren.

Later, we weten niet precies hoeveel jaar, blijkt dat de ene helft van de kaart in handen is gevallen van 'Sir Henry', een rijkeluiskind in gezelschap van Anna, ook een kapitaalkrachtig vrouwmens. De twee zijn op zoek naar Neville, hun broer, of de broer van Anna, dat is niet duidelijk. De andere helft vinden we terug bij een nogal vaag figuur genaamd Allan Quatermain. Hij probeert de kaart te verkopen aan een ongure Nazi genaamd Hartford, omdat hij het geld nodig heeft om zijn zoon verder te laten studeren aan de 'Dragon School'. Ik wou dat mijn school zo'n naam had. Hoe dan ook, het Nationaal-Socialistische heerschap (of kortweg, de 'boef') is niet tevreden omdat hij slechts de helft van de kaart krijgt, terwijl hij gehoopt had op de volledige. De deal, die overigens gesloten wordt in bijzijn van de twee goed bemiddelde individuen, ontaard in een schietpartij en de drie moeten lopen voor hun leven. Om een lang, vervelend verhaal kort te maken komt het erop neer dat Allan besluit de twee te helpen in hun zoektocht naar Neville, in ruil voor 40.000 pond. Neville zou de schat op het spoor zijn gekomen, maar is nu verdwenen.

Naar goede gewoonte klinkt het basisgegeven absoluut niet slecht, maar wordt het op zo'n vreselijke manier verkracht door Asylum-medewerkers dat het al zijn waarde verliest. Élk aspect is op een enorm gebrekkige manier aangepakt. Hoe ze ooit over zoveel plotgaten en zoveel ridicule zaken hebben heen kunnen kijken, het is me een raadsel. Hoe kun je als maker trots zijn op een wanproduct als dit? Enfin, dan rest me alleen nog de taak al deze absurde details op te lichten.

Eerst en vooral heeft Quatermain veel weg van een figuur die we allemaal wel kennen. Hij heeft een soort leren cowboyhoed en dito vest en ik dacht zelfs even een zweep gezien te hebben. Tja, een regelrechte rip-off van het Indiana Jones-typetje natuurlijk. De oorspronkelijke Quatermain roman dateert uit 1885, dus is er logischerwijs niets dat het personage toen met 'Indie' kon verbinden. Maar er is wél een Quatermain film uitgekomen in 1987. Deze film bevatte ook een look-a-like van 'Indie', en kwam 6 jaar na 'Raiders of the Lost Ark'. Enfin, 'The Asylum' gaat dus verder op dat elan. Het enige dat Allan onderscheidt van zijn opzichtige voorbeeld is zijn vettige froufrou of 'pony', die dringend bijgeknipt en eventueel gewassen moet worden.

Je krijgt drie seconden een blik op een brief te zien zonder verdere uitleg en daarna klimt Allan op een trein, op weg naar Hartford, de ongure schattenjager.

De actie is erg onoverzichtelijk. Ongeveer elk beeld is geschoten in close-up zodat je nooit precies weet wie waar staat en wat er nu feitelijk aan het gebeuren is. Een aparte aanpak qua regie, maar hier volledig misplaatst. Je zou denken dat de regisseur de ziekte van Parkinson heeft, want de camera bibbert en beeft alsof de wereld aan het vergaan is. En wat het allemaal nog verwarrender maakt, is het feit dat de geweerschoten ontiegelijk nep klinken. Je weet nooit of ze nu ergens met hun arm tegen gestoten hebben, of dat er iemand aan het schieten is. Klop nu met je hand op je bureau of deur en je weet wat ik bedoel. Is het zo moeilijk wat samples van geweerschoten te vinden? De geweren hebben tevens geen terugslag, wat de geloofwaardigheid nog meer weghaalt, voor zover dat mogelijk is.

Hartford geeft de achtervolging in het begin veel te snel op en Allan en het vrouwmens zien hun kans om met de trein te ontsnappen. Henry bleef om een of andere reden achter. God weet waarom. Even later wordt de trein tegengehouden door Hartford die zijn jeep op de rails parkeert. Deze scène staat zo bol van de plotgaten dat je broek spontaan afzakt en de kamer uitloopt. Hoe wist hij dat ze op die trein zaten? Nadat zowel Allan als de boef al hun kruit hebben verschoten springen Anna en Allan van de trein, net nadat ze hem in achteruit hebben gezet. Hartford, uilskuiken dat hij is, zet de achtervolging in op de lege trein. Niet veel later komt Henry in een klein treinkarretje aantuffen, alsof er niets aan de hand is. Hoe is hij voorbij de trein EN de woeste Hartford geraakt? Waarom is hij niet van de eerste keer mee op de trein gesprongen? Als het antwoord je te binnen schiet, stuur me dan a.u.b. een gele briefkaart.

Nadat ze zeker een kwartier (daadwerkelijke speelminuten) in Allan's huis hebben gerust en ondertussen nog eens aangevallen zijn geweest door twee mannetjes van Hartford, besluiten ze dan toch op weg te gaan. Het dienstmeisje, Umbopa, komt ook mee, ook al moest ze eigenlijk een belangrijke brief op de post doen. Nu, van een man als Allan zou je toch kunnen verwachten dat hij tenminste een jeep heeft? Maar neen, ze gaan te voet. Een reis van drie dagen, te voet. Zucht, wat volgt is niet meer dan het in beeld brengen van een wandeling door de savanne. Er gebeurt niets en om een kennis te quoten: "Kijken hoe het gras groeit is leuker dan dit te moeten aanschouwen." Vanaf hier begon de synchronisatie trouwens lastig te doen. We zijn zo'n drie kwartier ver en het geluid heeft een seconde achterstand. Erg vervelend, maar helaas een vaak voorkomend probleem bij dit soort films.

Ze worden al vlug ingehaald door Hartford (Hoe vind hij hen steeds weer terug? Heeft hij bij iemand een chip ingeplant?), die nu probeert een deal te sluiten met het gezelschap. Enfin, ze weigeren en we kunnen weer verder. Wat nu volgt zijn een paar onzinnige dialogen die totaal inadequaat zijn in deze context, af en toe onderbroken door flitsen van Afrikaanse zoogdieren.

Wow, een neushoorn! Oppassen makkers! Gewoon even stil blijven staan! Niet bewegen... Ja, we kunnen weer verder!

Ik kan me best voorstellen dat de makers hier trots op waren. Er worden gnoes getoond, zebra's, en zelfs een nijlpaard. Ik vond het evenwel een vrij zielige vertoning en ze sloegen er absoluut niet in me te verbazen. Dieren en mensen worden overigens nooit in één shot getoond. Hoe kunnen ze dan dreiging uitstralen? Alsof ze een dierentuin zijn binnengestapt en bij elke kooi een paar seconden hebben staan filmen.

Het verloopt verdomd traag. Er gebeurt lange tijd gewoon niets, naast een korte interventie van een zwerm bijen, een verstuikte enkel en een pluk gras dat als medicijn moet dienen. Ik begon al te knikkebollen totdat het groepje plots, ineens, door een negerstam werd omsingeld. Maar, wat volgt is niet te bevatten. Na de gevangenneming, die op zich al een eeuwigheid leek te duren, worden ze een primitief dorp binnengeloodst. Overal vrolijke, halfnaakte vrouwen die bewegen op ritmisch tromgeroffel. Leuk om even wat anders te zien. Maar het probleem dat zich opdringt is dat ze van geen ophouden weten! Ze blijven dansen, wel vijf minuten lang! Wat heb je daar als kijker nu aan? Ze zijn al bijna een uur aan het treuzelen, het verhaal lijkt op niets uit te draaien, dan is het minste wat je kunt doen gewoon voortmaken! Het leek echter hoe langer hoe meer duidelijk dat er nooit een tempel zou betreden worden. Ik begon de moed te verliezen.

Nadat ze worden geconfronteerd met het stamhoofd, laat deze zijn 'witch doctor' iedereen meerdere malen laten controleren op leugens (ja, ze dient als leugendetector) en tussendoor laat hij nog een stamlid onthoofden. Tot ieders verrassing blijkt dat Hartford in de tent van het stamhoofd zat en het op een akkoordje heeft gegooid. Wacht, even terugspoelen. Er werd een stamlid onthoofd omdat hij de groep had meegebracht op hun territorium, wat verboden is. Als het stamhoofd met Hartford was overeen gekomen dat het groepje meegebracht moest worden naar hier, waarom liet hij het stamlid dan toch nog onthoofden? Waarom? De vraagtekens bleven maar toestromen en het duurde niet lang meer vooraleer ik er door overrompelt werd.

Wat volgt is een relatief lange onderhandeling tussen het stamhoofd en Hartford om Anna te verkopen. Er worden tot 24 koeien aangeboden. Ja, zoveel is ze inderdaad wel waard. Hartford heeft plots echter andere plannen. Hij schiet het stamhoofd dood en neemt met Anna de benen. Wederom, waarom?

Ondertussen is gebleken dat Umbopa, het zwarte dienstmeisje van Allan, eigenlijk de enige echte koningin van de stam is. Ze besluit de drie vrienden (Inderdaad, Allan en Henry hebben Neville aangetroffen in een hut, hij zat daar blijkbaar al enige tijd te suffen) de vrijheid te geven. Ze talmen geen ogenblik en zetten Linea recta de achtervolging in. Komt die tempel er dan toch nog?

Warempel, ze komen al gauw uit voor een reusachtig complex, dat schijnbaar gewoon achter het dorp lijkt te liggen. Het is een wonder dat het nog nooit deftig is onderzocht, want je kunt er gewoon niet naast kijken. Afijn, het trio betreedt de grot. Tenminste, dat vermoed ik, want de belichting is maar povertjes. Nadat ze door pakweg drie gangen zijn gewandeld komen ze uit in de schatkamer. Hartford is er ook, met Anna, en dwingt Allan zich over te geven. Deze blijft echter gewoon staan en Anna krijgt een kogel door haar hoofd. Nogmaals, waarom bracht Hartford Anna zo ver mee in de grot, om haar dan gewon dood te schieten? Het slaat nergens op, net als het plaatsen van zoveel spoilers. Jammer genoeg had Hartford maar één kogel meer in zijn pistool en wordt aldus gedwongen tot een handgemeen. Dit eindgevecht trekt op niets. Niet alleen slordig gefilmd, maar ook geforceerde bewegingen zorgen ervoor dat niemand dit serieus kan nemen. Ten langen leste neemt Allan een soort grijpklauw op die zomaar op de grond lag (deze klauw werd tevens gebruikt bij de eerdere onthoofding in het dorp) en trekt in een ruk Hartford's hoofd weg. Ik moet niet zeggen hoe nep dat er uit zag.

Het blijkt even later dat Anna niet werkelijk dood was, omdat de kogel werd opgevangen door de stalen haarband die ze eerder van het stamhoofd had gekregen. Jammer. Om de een of andere willekeurige reden begint de schatkamer dan in te storten en worden de vier vrienden gedwongen de tempel te verlaten. De 'Tempel of Skulls'. Geen enkele schedel gezien.

Daarop volgt de terugkeer naar het dorp, waar ze de kersverse koningin gaan begroeten. Een beetje lachen naar elkaar en daar komt dan eindelijk iets in beeld waar ik al een hele tijd op zat te wachten. De aftiteling.

Wat betreft acteerprestaties kan je stellen dat deze simpelweg onbestaand zijn. Iedereen acteert als zijn het robots en alle personages hebben een ernstig tekort aan diepgang omdat ze nooit iets zeggen dat hun persoonlijkheid inkleurt. Iedereen is leeg en futloos en daarom voelt elke dialoog en interactie geforceerd en merkwaardig aan.

Over aspecten als muziek e.d. ga ik niet beginnen. Er zitten aanvaardbare melodieën in verwerkt, maar dat kan niet worden omschreven als iets dat de rest compenseert. Dat kan vergeleken worden met iemand in het gezicht spuwen en er daarna een pleister op aanbrengen, samen met je welgemeende excuses.

Allan Quatermain and the Temple of Skulls is een van de ergste films in zijn categorie. De incompetentie is flagrant, zoals ik dat vaak poog te verwoorden. Alles wijst erop dat dit gemaakt is door een leek. Het is zo laag-bij-de-gronds dat er zelfs niet kan gelachen worden met de slechtheid. Slaapverwekkend, ergerlijk, laxerend, you name it.

Alles wordt nu in werk gesteld om deze vuurspuwende furie uit mijn grijze massa te bannen.

0,50 (0,25)

La vache qui rit.

Na al die jaren nog steeds een uitstekende film van eigen bodem. Twee boezemvrienden in de hoofdrol staan garant voor tonnen overtuigingskracht en onvervalste chemie. De humor die 'Andreeke' met zich mee brengt is fantastisch, evenals zijn haast absurde, maar schijnbaar gemeende pogingen een bloemenwinkel dan wel café uit de grond te stampen. De dolle avonturen van onze twee 'sukkeleirs' blijven alleszins boeien tot het bittere eind. Qua acteerwerk lopen bepaalde acteurs nogal flagrant tegen de lamp, maar aangezien het grootste deel van de tijd werd gefocust op het olijke duo, hoor je mij niet klagen.

3,50

Thor in de getto’s. Waanzin.

Ik heb dit wanproduct een week geleden reeds bekeken, maar was er nadien zo ziek van geworden dat de enige uitweg een dagenlang, Tibetaans reinigingsritueel was. Nu ik terug in België ben en mijn verloren krachten andermaal heb verworven, schrijf ik met een stalen hand de onvermijdelijke recensie.

‘Almighty Thor’ behoort tot het slechtste wat The Asylum en Syfy al verspreid hebben. Gebaseerd op de kaskraker ‘Thor’ baant deze film zich onbeholpen een weg doorheen de inmiddels gestandaardiseerde Mockbuster-jungle. Het kan me allang niet meer schelen waar en in welke mate de gelijkenissen tussen beide films zich manifesteren. Al wat telt is hoe deze keutel van jewelste, die beter terug in de anus van zijn makers was gekropen, een schaamteloos eindresultaat op tafel legt.

De ‘auteur’ van dit krankzinnige verhaal had ongetwijfeld een geweer tegen zijn hoofd gedrukt tijdens het schrijven, want de gebeurtenissen worden niet alleen met buitenaardse tred verteld, ze voelen ook allesbehalve soepel en ongedwongen aan. Verhaaltechnische stijfheid is zonder twijfel het grootste probleem in deze historie. Ook de dialogen zijn ellendig opgebouwd en wellicht geen twee keer nagelezen. Noem het onmenselijke interactie, en dat lag niet aan het bijzijn van de Goddelijke spilfiguur Thor. Deze film is geschreven en goedgekeurd op minder dan een dag tijd, zoveel is zeker. Reken er nog een dag bij om alles te filmen, zodat de crew naar huis kon voor het einde van het weekend.

Op een gegeven moment belanden Thor en zijn bevallige ‘metgezellin’ in de 21ste eeuw. Mijn bek viel spontaan open. Ik heb nog steeds geen flauw benul wat hier de bedoeling van was. Plots staan ze in hun geitenwollen kostuums in een of andere achterbuurt en besluiten daar als een stel paljassen de degens te kruisen. Vooral het feit dat Thor zelf geen vragen stelt kan er bij mij niet in. Absurd.

Eigenaardigheden zijn uiteraard in grote getale komen opdraven. Zo kunnen een viertal boogschutters duizenden pijlen de lucht in sturen, terwijl de andere negenhonderdzesennegentig nooit in beeld worden gebracht. Let tevens op de tattoo van Odin. Te modern om in die tijd te passen. En over anachronismen gesproken, ook fietswielen hangen om onduidelijke redenen als ornament aan de muren. De ‘props’ die wel min of meer op hun plaats in tijd en ruimte zijn, ogen dan weer ontzettend nep. Zwaarden, speren, magische staven en vooral de fameuze ‘Hammer of Invincibility’ lijken uit aluminium gemaakt. Voor de trouwe fans van de producenten is er voor de zoveelste keer hetzelfde paasei voorzien. De opzichtige brug die in andere Asylum-films te zien is, mag het voor de zesde keer opnieuw begeven. Val vooral niet van je stoel als diezelfde brug even later weer volledig intact blijkt te zijn, klaar voor zijn volgende bijrol.

De kostumering is om in tranen uit te barsten. Als je twee seconden naar Loki kan kijken zonder het uit te proesten van het lachen, krijg je van mij een officieel certificaat en een ticket naar Plopsaland. Het is precies de dolle broer van Batman, die alle minder praktische kantjes van diens kostuum heeft gebruikt voor zijn outfit. Niet te bevatten.

De CGI en SFX slaan de handen in elkaar en gaan voor de meest amateuristische voorstelling ooit. De duivelse wezens die door Loki uit de grond worden getoverd zien er crimineel zot uit. Ze lopen alsof ze maar drie poten hebben en vallen in gevechten met ‘echte’ personen pardoes door de mand. Verder worden pistolen (Ja, U leest het goed, pistolen) via de computer afgevuurd, maar helaas pindakaas, ze zijn vergeten een terugslag te animeren. Te geavanceerd? Het enige dat er nog enigszins aanvaardbaar uitzag, was het vermaarde kasteel van Valhalla. Als je dat kan verwezenlijken in MS Paint, dan liggen er mogelijkheden in het verschiet.

De acteerprestaties – of iets dat hierop moet lijken – worden hoofdzakelijk geleverd door een drietal onnozelaars dat, blijk gevend van hun megalomanie, de plaatselijke toneelvereniging adieu heeft gezegd. De intrede van de vrouw viel aanvankelijk in de smaak, maar ze had jammer genoeg niet veel tijd nodig om van een duo clowns een trio te maken. Ze maken zich allen schuldig aan een vergevorderde vorm van overacting, waar zelfs de cast van ‘Spring’ van achterover stuikt. Een gebrek aan charisma en beeldvullende aura’s strooit enkel meer zout in de wonde.

Enfin, na een deftig begin, waarin naar goede gewoonte een aantal bergtoppen de revue passeerden, verviel het geheel bliksemsnel in oninteressant gebeuzel en amateuristische toestanden. Hatelijk wanneer er flagrant voor het geld wordt gekozen, in plaats van de kijker nog ietwat amusement te gunnen.

Parasitaire rotzooi.

0,50 (0,25)

Deze muzikale tentoonspreiding vertelt een deel van Mozart's korte leven, en focust nog wel het meest op zijn tragische ondergang. Hoeveel er precies van waar is, is een ander verhaal en hier niet echt van belang. Film op zich is sowieso al een erg makkelijk gegeven om snel wat bij te leren, maar dat wil nog niet zeggen dat alles wat je ziet ook daadwerkelijk waargebeurd is.

De film is niet bedoeld om het leven van Mozart en zijn omstanders zo nauwkeurig mogelijk in beeld te brengen. Nee, 'Amadeus' is duidelijk aantrekkelijker (lees: interessanter) gemaakt voor het grote publiek en weet ondanks zijn lange speelduur verrassend boeiend te blijven.

In mijn ogen zou de film nochtans beter de titel 'Salieri' dragen, daar alles uiteindelijk om zijn vreselijke afgunst gaat. De triomfen die Mozart her en der heeft geoogst worden zo goed als overgeslagen en het is vooral zijn neerwaartse spiraal die opgelicht wordt. De rol van Salieri hierin is eigenlijk miniem, maar indirect is hij toch erg betrokken bij zijn dood.

Het gebruik van flashbacks om het hele epos uit de doeken te doen steekt me niet tegen. Er zijn andere films die dit ook toepassen, en af en toe kan dat enorm tegenvallen. Maar hier is deze techniek wel op zijn plaats.

Een paar spitsvondige verhaalelementen, die meestal gaan over het combineren van muziek met gelaatsuitdrukkingen en de theatrale manier van acteren, waren zeer geslaagd. Visueel is er niets meer of minder te zien dan decors en kostuums die trouw blijven aan hun geschiedenis. Qua camerawerk is me in feite niets speciaals opgevallen.

De personages zijn schitterend vertolkt. Vooral Abraham zet op verbluffende wijze zowel de jonge als oude 'kampioen der middelmatigheid' neer. Alleen die smalle ogen al, die zo schalks door dat obscure masker priemen. Hij ís Salieri. Ook Mozart wordt uitstekend neergezet door Hulce, net als de 'Emperor' door Jeffrey Jones. Ik heb met plezier naar deze mensen gekeken.

Uiteindelijk een serieuze meevaller. De verwachtingen waren al redelijk hoog, en zijn voor één keer toch nog eens ingelost.

Zeer goed.

4,00

Vlotte, vuilbekkende komedie met een hoge nostalgische waarde.

Acteerwerk is zeker niet goed, maar ze komen er makkelijk mee weg. Stuk voor stuk leuke personages met elk hun eigen hilarische eigenschappen. Vooral Jim's vader steelt stiekem de show.

Blijft toch één van m'n favoriete 'High School Comedies'. Kent een meer dan leuk vervolg, maar is vanaf dan helaas volledig uitgeperst.

3,50

Leuke nakomer, met een karrenvracht aan seksueel getinte ongein. De acteurs uit de eerste Amerikaanse Taart zijn wederom van de partij, wat het gevoel van een sequel naar de achtergrond duwt. Op die manier wordt de indruk gewekt dat het eigenlijke vervolg gelijkwaardig is aan het eerste deel. Veel valt er echter niet over te vertellen, want het merendeel van de tijd luister je naar op zichzelf staande pis- en kakhumor. Gelukkig dat ik me er wel in kan vinden en dat er aldus vaak genoeg kan gelachen worden. Jammer dat ze hierna niet van ophouden wisten.

3,00

Na drie Amerikaanse taarten was iedereen wel voldaan dacht ik. Doch, de dollartekens in de ogen van de makers van dit compleet overbodig vervolg waren nog niet uitgeblust. Deze keer ging alle aandacht uit naar het jongere broertje van Stifler, Matt, die er helemaal alleen voor komt te staan in het fameuze 'Band Camp'. Hiermee namen ze toch wel een grote gok, want op die manier wordt het verhaal erg eendimensionaal.

Uiteindelijk een erg voorspelbare hap die nogal duf omgaat met grapjes en personages. Er valt wel wat te lachen, maar over het algemeen zal je slechts zelden je mondhoeken zien opkrullen. Weinig creatief.

2,00 (2,25)

Nu deze American Pie achter de rug is, heb ik alleen nog Band Camp in het ‘Te Zien’- bakje liggen. Het is me weliswaar een raadsel waarom ik zo vaak met deze films in aanraking kom. Haast elk jaar vliegen meerdere brokken uit de reeks de DVD speler in, zonder echt een slechte score te behalen.

Iedereen loopt steeds steen en been te klagen over het feit dat ze nooit een punt achter de serie kunnen zetten. Daar hebben ze natuurlijk deels gelijk in. Het namelijk zo dat dit deel niet meer dan een herhaling van zetten is. Veel mopjes zijn weinig vernieuwend, en als ze zich al eens aan iets origineel durven wagen, komt er al direct een slecht getrukeerde eland bij kijken. Jammer. Daarnaast is de grootste boosdoener duidelijk het gebrek aan charismatische personages. Niemand van de nieuwe cast slaagt erin sympathie op te wekken. Vooral Stifler is compleet verneukt. En ook de moeder van het hoofdpersonage (ik ben verdorie zijn naam al vergeten), die als functie het oproepen van plaatsvervangende schaamte heeft, bakt er niets van.

Bijrollen zijn er van veel gekende B-acteurs. Curtis Armstrong (Revenge of the Nerds), C. Thomas Howell (The Land that Time Forgot) en inmiddels ons aller Eugene Levy.

Enfin, zullen ze er ooit mee ophouden? Ik stoor me er alleszins niet bepaald aan.

2,00

Dit derde deel heeft veel aan charme en sfeer moeten inboeten. Waar een verhaal in de eerste twee delen ver te zoeken was, wordt hier plots wel een onderwerp voorgeschoteld. Alles draait om de trouw en de vrij clichématige problemen die daarmee gepaard kunnen gaan. De losse sfeer is verdwenen en veel situaties komen wat geforceerd over. Denk aan de typische, kenmerkende gênante momenten. Deze zijn hier soms erg vergezocht.

Ik moet zeggen dat het eerste half uur me echt tegen stak. De film weet na verloop van tijd wel zijn ritme te vinden en zelfs wat vervlogen ambiance op te rakelen, maar die eerste minuten oogt het allemaal wat vreemd. Geen enkele grap lijkt te werken, niemand heeft wat interessants te zeggen en op de koop toe komt Stifler allesbehalve overtuigend over. Zelfs zijn stemgeluid is veranderd.

Later wordt gelukkig veel goedgemaakt en valt er zowaar een heleboel te lachen. De schuine humor dringt zich op en weet het publiek mee te lokken. Goddank, want anders was dit op een absolute flop uitgedraaid.

Ondanks een paar spijtige details zoals het op de achtergrond schuiven van Kevin en het feit dat sommige scènes écht te lang zijn, blijft de film wel amusant. Maar het is echter meer dan duidelijk dat dit het allerlaatste deel had moeten zijn. De grappen moeten ooit eens op raken en om aan de voorgangers te kunnen tippen moet er heel wat gesleuteld worden aan het concept. Jammer dat niemand hier ook maar iets om gaf en de serie tot de allerlaatste melkdruppel is uitgeknepen.

3,00 (2,75)

Hoe langer de film duurt, hoe melancholischer hij wordt.
Muziek, personages en omgeving worden na verloop van tijd één beklijvend geheel.

Let ook op de contradictorische beelden, die zich af en toe laten opmerken.
Martin (El Chivo) kleeft zijn 'nieuwe' foto in het fotoalbum en neemt eindelijk zijn leven weer in handen, terwijl op de achtergrond het spandoek van 'Enchant' naar beneden wordt gehaald. Dit symboliseert de ondergang van model Valeria.

Het is een moeilijke beslissing, maar zouden de makers niet beter geopteerd hebben voor een kortere versie, waarin minder belangrijke scènes weggelaten worden?

Enfin, toch wel een geval apart, 'Amores Perros'

Een minzame panfluit op de schemerige achtergrond en een enorme beer van een slang die de rust komt verstoren. 'Anaconda' greep me vroeger reeds bij de keel, zij het om andere redenen. Vooral het laatste kwartier kon niet bekeken worden zonder elke vijf seconden de handen voor de ogen te slaan. Dit eerste deel, de oorsprong, de bron van alle kwaad dat hierna zou volgen, valt buitengewoon goed mee. Een niveau hoger dan wat 'The Asylum' op de markt zou brengen blijkt perfect te zijn in mijn geval, ook al is mijn hoge waardering voor het grootste deel te danken aan de hilarische inbreng van Jon Voight.

Jawel, Voight zet hier - wellicht onbewust en onbedoeld - een meesterlijke rol neer. Zijn bespottelijke accent en vooral die schaapachtige grijns die niet van zijn snuit is weg te branden zijn onbetaalbaar. Het eerste uurtje is dan ook haast etherisch te noemen, daar de vloer mijn talrijke lachsalvo's nauwelijks kon opvangen. Alle serieusheid en tevergeefse pogingen tot het creëren van spanning draaien op die manier uit op niets, maar dat zal een mens tijdens het rollen op een vloer worst wezen.

Eerlijk gezegd blijft de film over de hele lijn redelijk boeiend, al is er misschien één kleine, doch kortstondige inzinking merkbaar na verloop van tijd. Ondertussen blijven de gebeurtenissen of simpelweg de interactie met de knotsgekke Serone zonder twijfel entertainend. Zelfs de wurgslang, die er in feite niet eens toe doet, loopt met punten weg. Op stilstaande fases (hoekschoppen bijvoorbeeld) oogt hij verrassend genoeg tamelijk aanvaardbaar. Enkel bij het dribbelen op zich kan hij zijn neppe uiterlijk niet langer verbergen. Leuke, appetijtelijke vreetbuien weliswaar, alsook een dolkomische contributie van een resem opgezette dieren. Waarschijnlijk een donatie van een of andere jachtclub. Let tevens eens op de geweldige Japanse RPG-muziek die af en toe de kop opsteekt.

Voldoening gevend.

3,50 (3,25)

Billy Christal zet hier wellicht de meest ongeloofwaardige psychiater ooit neer. Hij mag er dan misschien wel adequaat uitzien (alhoewel zijn lichaamstaal bij momenten ook twijfelachtig oogt), zijn personage komt niet overtuigend over.

Wat is er in hemelsnaam aan de hand met De Niro? Zoveel decennia alom geprezen voor zijn briljante rollen, en nu kan hij niet eens huilen zonder dat de kijker plaatsvervangende schaamte voelt.

De enige acteur die ik graag in beeld zag, was Joe 'Jelly' Viterelli.

Ook het verhaal is niet veel soeps, net als de gemaakte grappen.

** 1/2

Absurd, maar niet op de vloeiende manier die we gewend zijn van Apatow producties. Veelal een geforceerde boel met een cast die zichtbaar probeert de grappen op een zo hilarisch mogelijke manier naar voor te douwen. Dat blijkt achteraf toch een gemis te zijn, want de zekere naturel die anders zo overtuigend overkomt, is hier soms pijnlijk afwezig. Carell is verbazend genoeg de enige die hier mee weg komt, en zelfs meermaals tot luidop schateren aanmaant. Ferrell doet zijn best en heeft beslist zijn momenten, maar het samenspel met Applegate is wat deze film naar beneden trekt. Waarom zou je in een krankzinnig verhaal als dit ook zo'n serieus personage integreren? Het contrast tussen koele kikker en lolbroek pur sang resulteerde niet bepaald in een meer daverende beleving.

Verder is het prettig om zien dat er een heuse karrenvracht aan cameos werd ingehuurd. Danny Trejo als barman en ik denk zelfs Ben Stiller als Spaans/Mexicaanse presentator zijn er slechts enkelen.

Matig, maar in staat om een afdoend aantal grijnzen op het gezicht te doen verschijnen.

3,00 (2,75)

Een Italiaanse Western die schijnbaar nooit de wijde wereld heeft mogen aanschouwen en opgegaan is in de grote massa. Dit feit is bijna een ramp te noemen, want 'Dead Men Ride' is goud waard.

Na de eerste 'kijkbeurt' blijf je evenwel achter met een lege maag. Er zijn veel details die in vergetelheid verzuipen en de complexiteit van het verhaal vereist een aanzienlijke hoeveelheid aandacht. Om alles perfect in elkaar te laten passen en elke onbenulligheid eer aan te doen, was een herziening onvermijdelijk. Het gebeurt wel vaker dat het meermaals bekijken van een Italiaanse Western de oorspronkelijke indrukken op die manier opkrikt en verstevigd.

Eerst en vooral is het script erg interessant opgesteld en vallen alle losse eindjes als puzzelstukjes samen. Misschien is het geheel iets te moeilijk gemaakt, want je hebt aanvankelijk weinig anders te doen dan de gebeurtenissen proberen te plaatsen en begrijpen. Enige puntje van kritiek gaat echter uit naar het sporadische, soap-achtige gevoel dat sommige scènes kenmerkt. Later weet je dit gelukkig wel te relativeren. De fans van Leone zullen eveneens overrompeld worden met gelijkende beelden. Referenties naar 'A Fistful of Dollars' en 'Once Upon A Time in the West' zijn er in overvloed. Vooral het einde, waarop de hele geschiedenis uit de doeken wordt gedaan, zal belletjes doen rinkelen.

Fabio Testi doet het geweldig, ook al houdt hij doorgaans de lippen stijf op elkaar. Zijn toot en gestalte zijn kenmerkend genoeg. Een ietwat slank figuur met een mysterieuze aard die toch onmiskenbaar wat emotionele bagage meesleurt. De rest van de cast doet zeker en vast meer dan zijn best. Goed gecaste bad-guys en grappige tot serieuze nevenpersonages.

De muziek kon makkelijk door Morricone zijn geschreven, ware het niet dat louter ene Bruno Nikolai zich verantwoordelijk mag noemen. Een naam die ik nochtans enkel aan een of andere Django film koppel. Heerlijke deuntjes weliswaar, die gegarandeerd een meerwaarde bieden.

Superbe regie, verrukkelijke setting en geweldige shoot-outs maken het rijtje af. Uiteindelijk een verborgen pareltje dat, zoals mijn voorganger reeds terecht opmerkte, een must see is voor de fanaten.

4,00

Dit is een film die een aantal aardige en interessante omgevingen kent.

Het archief in het Vaticaan bijvoorbeeld..

De ruimtes waarin de luchttoevoer beperkt is creëren op zich al een zekere spanning.

Ook de stad zelf zorgt voor een goede sfeer, en doet de kijker ook werkelijk geloven in het verhaal.

Verder gaat mijn respect uit naar de hoofdrolspeler.

Hanks komt perfect uit als prof. Langdon en draagt ook bijna heel de film, daar zijn sidekick en de antagonisten ongemerkt voorbijgaan.

Het verhaal zelf lijkt wel al een paar keer te zijn verteld.

Niet bijster origineel dus. Ook het einde mist zijn verrassende uitwerking.

'Ze' (Brown) zouden er misschien beter aan gedaan hebben het geheel wat simpeler te houden.

Uiteindelijk kom ik uit op een zwakke score.

Angels & Demons kon me slechts zelden boeien.

Het verbaast me zelfs dat ik er nog aan gedacht heb commentaar te geven.

Een film die nooit echt vermoeiend wordt, al heeft het zeker dat potentieel. Ik ben nog steeds geen fan van Sandler, wat wellicht de grootste invloed heeft op mijn beoordeling. Zijn hakkelend spreken en die idiote stemmetjes komen te clownesk over om aanvaard te worden, aangezien dit niet 'The Circus' is. Nicholson biedt gelukkig tegenwicht en lijkt zich tenminste te amuseren. De rest van de cast bestaat daarentegen uitsluitend uit typetjes of vlakaf flauwe personages. Turturro lijkt er als enige mee weg te komen. De grapjes worden zodoende meestal gebrekkig naar voor gebracht en missen vaak doel. Ondanks de clichématige romantiek en de fletse ontknoping, heb ik me verrassend genoeg niet verveeld. Geen idee hoe dat mogelijk is.

3,00 (2,75)

Wat heb ik enorm genoten van deze (tevens mijn eerste) Woody Allen film. De sfeer, de uit het leven gegrepen acteerprestaties, de goed gevonden tussenstukjes waarin Allen je plots direct aanspreekt.

Nog nooit in mijn leven heb ik zo'n sfeervolle film gezien, die direct aan een stad (NY) wordt gekoppeld. Nooit eerder zag ik een film die chronologisch gezien, een warboel is.

De dialogen zijn niet moeilijk, je moet gewoon meegaan in het ritme van de film, dat vaak enorm hoog ligt. Allen wipt van de ene naar andere tijdzone en praat ontzettend snel, maar als je weet waarover de film handelt kost het geen enkele moeite om te kunnen volgen.

In tegenstelling tot wat vele mensen denken of zeggen, moet je bij deze film gewoon even het verstand op nul durven zetten, en meegaan in dat ritme.

4*

Vroeger een van mijn favoriete Vlaamsche films, thans slechts een aardige opeenhoping van matige tot geniale persoonlijkheden. De ware kracht schuilt in de prachtige samensmelting van beelden en muziek, een fenomeen dat zich in feite continu voordoet, maar zijn piek bereikt op het bescheiden, KISS-loze fuifje. Naast de intrigerende 'homme du vent' zijn ook de twee Gentenaars een bron van amusement en empathie, evenals de warrige Firmin. Helaas trekt 'de rest' het geheel ietwat naar beneden.

3,50

Vreemde film die het eerste tweeënhalf uur bij wijlen aardige oorlogstaferelen in beeld brengt, maar er helaas niet in slaagt voldoende suspense te creëren. Het is een typische queeste, waarbij de hoofdpersonages in tussentijd een en ander meemaken dat onrechtstreeks aan het einddoel gekoppeld wordt.

De illusie dat er een dikke, vadsige moraal zit te wachten aan het einde van die rivier dringt zich al gauw op. Er wordt geprobeerd een zo vaag en mysterieus mogelijk beeld op te stellen van ene Kurtz, maar hoe hard kapitein Willard ook zijn best doet bij het voorlezen van de bestaande informatie over deze man, het kan me werkelijk geen ene moer schelen. De poging je 160 minuten lang op het puntje van je stoel te laten zitten is in mijn geval op niets uitgedraaid. Ik had meer dan genoeg aan de schitterende landschappen, sfeervol gebruik van licht, af en toe knetterende acteerprestaties en strakke regie tout court. De zoektocht was interessanter dan de ontknoping.

Deze reis naar Cambodja is zeer lang uitgerekt. Net in die mate dat de maker alle aspecten van de oorlog kan vastleggen. Soms grijpen beelden je bij de keel, en soms laten ze je steenkoud. Scènes zoals het Franse onderonsje en dat gedoe omtrent die 'playmates' kunnen makkelijk weggeknipt worden. Ik heb nochtans weinig op de tijd gelet en zelfs tijdens deze vrijwel overbodige momenten bleef ik geboeid. Ik snap alleen niet waarom ze aan de ene kant proberen zoveel mogelijk paranoia op te roepen, om daarna te pas en te onpas de zeepbel te doorprikken. Rationaliteit afwisselen met waanzin, zo simpel gaat dat niet.

Sommige locaties die de gekke bende op hun tocht tegenkomt zijn werkelijk fenomenaal weergegeven. Denk aan die brug die dient als laatste stronghold. Vuurpijlen, wanhopige soldaten, chaos. Onheilspellend en grimmig. Waarschijnlijk de beste scène uit de hele film.

Het einde is op z'n minst teleurstellend. Het enige zinnige dat uit Kurtz' mond komt is dat je de gruwel die je in periode van oorlog om je heen ziet, moet kunnen omarmen. Je moet moralistisch zijn en daar tegelijk met een vingerknip afstand van kunnen doen. Het is me een raadsel waarom zijn schuilhol krioelt van de lijken. Is dat zijn manier om zijn theorieën te bolwerken? De man ziet niet in dat alles uiteindelijk om liefde gaat, iets waarover hij totaal geen kennis heeft. Hij zet gewoon zijn verstand op nul en zwaait met een machete in het rond. De armpjes die werden afgehakt, net na die inenting, waren allen bewijzen van een enorme liefde tussen ouder en kind. Kurtz heeft alles verkeerd geïnterpreteerd en gelukkig ziet Willard dit in.

Enfin, laten we het maar over iets anders hebben. Sheen komt, net zoals zijn zoon in 'Platoon', weinig overtuigend over. Het grootste deel van de tijd heeft hij waarschijnlijk in een opnamestudio doorgebracht, alwaar hij de voice-overs moest inspreken. Zijn rol zweeft ergens tussen matig en goed. Brando speelt voortreffelijk, net als Hopper en Duvall. Die drie steken met kop en schouders boven de rest van de cast uit.

Een besluit is moeilijk te formuleren. Laat ik stellen dat het een middelmatige oorlogsfilm is, die hoge pieken afwisselt met overtollige tussenstukjes. Beelden gaan af en toe gepaard met schitterende muziek en laten zeker een afdruk achter op het netvlies. Het einde viel niet tegen, maar voldoet alleszins niet aan de hemelhoge verwachtingen. Over het algemeen verdient Apocalypse Now zonder twijfel meer dan een voldoende, maar een top (2)50 notering is vooralsnog onterecht.

3,50

Gadverdamme. Nee echt, gádverdamme man. Ik ben ondertussen wel wat gewoon van The Asylum, maar deze film is zo ontzettend slecht dat ik er vermoedelijk een heel enge ziekte aan overgehouden heb. Deze voorloper van 2012: Doomsday toont vele gelijkenissen met de nummer één in de flop 100, alleen doet deze er nog een dikke schep bovenop.

De film begint evenwel zeer amusant. Ik kon alleszins mijn lach niet onderdrukken toen enkele meteorieten zich op een enorm maffe manier in mensen boorden. Helaas is het vanaf dan gedaan met schateren. Wat volgt is een zeer saaie historie over een moeder en vader die hun dochter zoeken. Het verhaal is duidelijk tot het absolute minimum beperkt. Twee verhaallijnen is waar je het mee moet doen. Anderhalf uur lang compleet onzinnige situaties en het luidop aanbidden van God en zijn volgeling. Bah.

Het is bijna niet te begrijpen, maar ze zijn erin geslaagd in zowat elk gesprek het woord God te laten vallen. Zelfs op het meest onpassende moment komt de vraag “Is he a man of God?” voor. Steeds opnieuw, totdat je wenst dat Satan ineens uit de grond schiet en iedereen uiteen rukt. Het zal ze leren.

Daarnaast valt ook op dat er te pas en te onpas mensen verdwijnen, sommigen zelfs vlak onder andermans neus. Waar gaan ze naartoe? Zijn ze dood? In een andere dimensie? In het hoofd van John Malkovich? Wie zal het zeggen.

Bepaalde situaties waarin vooral de ouders terecht komen zijn te gek voor woorden. Zo stuiten op een knettergekke, wartaal uitkramende kaalkop, die een heleboel onverstaanbare zaken uitbrabbeld om uiteindelijk een kogel door zijn kop te knallen. Wat de bedoeling ervan is, je hebt er wederom het raden naar. Een paar momenten zijn tevens vreselijk uitgerekt. De eerder vermelde ontmoeting met de kaalkop, maar ook de scène waarin het vriendje ligt dood te bloeden. Moesten ze tussendoor nog iets interessant te melden hebben, ik zou het nog door de vingers kunnen zien.

Verder scheurt uiteraard net voor hun voeten het wegdek open, schijnt op het ene moment de zon, om op het andere te hagelen en bliksemen, ogen de geweren (twee in totaal) alsof ze uit de Maxitoys afkomstig zijn, weet de man toevallig hoe hij een vliegtuig moet besturen en slaagt hij er zowaar in veilig te landen nadat een meteoriet zich in een vleugel heeft geboord.

Er is buitengewoon veel te vertellen over The Apocalypse. Maar het allerbelangrijkste is nog niet vermeld. Het is namelijk zo dat het geluid, meer bepaald de dialogen, het merendeel van de tijd onverstaanbaar zijn. Misschien een probleem met de microfoon, of het feit dat er een ononderbroken ruis op de achtergrond te horen is. Vervelend.

Enfin, ik kan zeggen dat dit Monster van Asylumstein (flauw, ik weet het) op nummer drie in mijn persoonlijke flop 10 komt te staan. Ze slagen er zelfs niet in een normaal telefoongesprek te voeren zonder het hopeloos te verknoeien. Dit zijn amateurs, en alhoewel ik dat amateurisme sporadisch wel kan pruimen, wordt ik hier toch even hardhandig met beide voeten op de grond geplaatst.

0,50 (0,25)