Opinions

Beetje matig.

De opener van Stanley zou toch een stuk beter moeten zijn, zeker gezien z'n cultimago. Beetje flauwe creatureflick, die retro pixelated neon-rave beelden konden ook echt niet.

Ook het tweede filmpje van Giovinazzo mist iets. Met een titel als deze verwacht je toch wat aardig gekke shorts, maar dit veredelde drama komt nooit echt los. Barslecht geacteerd ook.

Savini is eigenlijk de eerste die er wat van probeert te maken, maar de uitwerking van z'n filmpje mist kracht en de clou wordt wel érg slecht gebracht. Gelukkig zaten hier al wel een paar toffe ideetjes in.

Het vierde filmpje is eigenlijk iets te classy voor deze omnibus. Een beetje jammer want op zich wel sfeervol en goed gebracht, maar met bizar had het weinig tot niks te maken. Misschien toch maar eens iets anders van Buck vast zien te krijgen.

Vision Stains is eigenlijk het eerste filmpje dat deze omnibus echt waardig is. Vage maar goed bedachte opzet, die op een bepaald moment een wel erg freaky richting opgaat. Dit is wat ik eigenlijk veel meer had willen zien.

En ook het allerlaatste filmpje weet wel te overtuigen. Beetje lastig te volgen soms en de clou is mij ook een beetje ontgaan, maar gezellig gestoord en meer dan bizar.

Verder aaneengekleefd door Kasten, zijn stukjes zijn nog het kwalitatiefst van allemaal vond ik. NIet toevallig de man achter de Wizard of Gore remake, ik moest er al aan denken tijdens de film zelf.

Een veel te trage opbouw, met de eerste 4 filmpjes die eigenlijk niet brengen wat de titel belooft. De laatste twee doen dat gelukkig wel, maar meer dan een nipte voldoende levert het ook niet op. Daarvoor blijft het iets teveel in het pulpsfeertje hangen.

2.5*

Eerder flauw gebeuren

Weer zo'n arthouse regisseurtje dat bij de genrefilm gaat lenen om z'n drama wat op te fleuren. Zo zijn er de laatste tijd wel erg veel, zelden weten ze er wat van te maken. Allicht omdat de genreëlementen zelden goed uit de verf komen en het drama ondergesneeuwd raakt door de hoop wat spannenders te zien.

Sowieso heb ik niet zo heel veel met de Scandinavische degelijkheid. Het oogt allemaal wel redelijk netjes, maar het is tegelijkertijd zo oersaai, verwacht en afgeborsteld. Thelma voldoet perfect aan die beschrijving. Zelfs wat klassiek mooie onderwaterscenes weten amper indruk te maken, zo'n synth-toetertje aan het eind maakt ondertussen ook niet veel indruk meer.

Rest een drama dat nooit echt vorm krijgt omdat de film de hele tijd met andere genres aan het flirten is. Vleugje mystery, thriller, fantasy, het zit er allemaal wel in, maar veel meer dan een paar seconden hier of daar krijg je niet. Wel een redelijk pover uitgewerkte relatie en wat gedoe met overbezorgde ouders. Het tempo was op dat moment al zo laag dat het amper nog wist te boeien.

Mnee, dit soort halfslachtige films vind ik niet echt boeiend. Doe mij maar een regisseur die vol voor iets wil gaan.

2.0*

Positieve verrassing.

Hou normaal niet zo van biopics, vaak een erg saaie boel en hoewel deze ook wel wat leidt aan de Britse poshness, weet Marsh er toch wat meer mee te doen dan veel van zijn collegas. Niet dat je je meteen aan een Bronson-achtig iets moet verwachten, daarvoor blijft het iets te duidelijk Oscar-materiaal, maar de mufheid wordt toch geregeld doorbroken.

Hawking is sowieso wel een innemend figuur. Gek genoeg niet eens zozeer omdat hij briljant slim is, noch omdat hij zo sterk omgaat met z'n ziekte, maar wegens de domme reden dat hij vroeger regelmatig kwam omdraven in The Simpsons. Op de één of andere manier maakte hem dat een toffe wetenschapper, in tegenstelling tot vele andere in z'n vakgebied.

Redmayne is echt opvallend goed. Er wordt al makkelijk lyrisch gedaan over acteurs die zwaar zieke mensen spelen, maar dit vond ik toch van een ander niveau. In Jones heeft hij ook de perfecte tegenspeelster, beiden dragen ze de film met gemak. Bijrolletjes zijn ook mooi ingevuld, al zijn die iets minder spannend (buiten Thewlis dan, altijd leuk om hem weer te zien).

De keuze om zich te richten op de relatie tussen Stephen en Jane is misschien wat apart, zo ook om z'n ziekte zo prominent een rol te laten spelen. Vroeg me achteraf wel af of ze daar niet gewoon een aparte film over hadden kunnen maken (los van Hawking), aangezien hem dat als sociaal figuur niet echt getekend heeft. Anderzijds werkt het wel en moet je blij zijn dat de film er ook niet nog eens z'n hele professionele carriere heeft bijgenomen. Voor dat soort dingen zijn docus allicht beter geschikt. Dat z'n professionele kant minder boeiend zou zijn geloof ik trouwens niet, maar ik heb dan ook wel een boontje voor wetenschap.

Wat mij het meest verraste aan deze film wat het soms opvallende filmische karakter. Meermaals worden emoties niet enkel door de acteurs uitgebeeld, maar wordt de hele stilering aangepast. Een aantal opvallende scenes, het hoogtepunt waarschijnlijk het ritje naar Bordeau nadat Hawking opgenomen werd. Dat zijn de momenten waarop deze film extra punten scoorde.

Wel duidelijk een romantizering van het hele verhaal. Het gaat allemaal nét iets té vlot tussen Stephen en Jane, het eureka moment ruikt net wat teveel naar bewuste mythevorming dan werkelijke realiteit en de scherpe kantjes krijgen duidelijk niet al te veel tijd. Vond het ook wat raar dat hem in het begin van de film maar 2 jaar gegeven werd en dat er verder met geen woord gerept werd over z'n merkwaardige overleven (pas laat in de film wordt daar terug naar gerefereerd).

Maar het zijn vooral kleine dingetjes in een film die goed in elkaar steekt, boeiende personages kent en verrassend filmisch is gezien het genre waarin het opereert. Niet verkeerd.

3.5*

Njah.

Ik vraag me af wat er gebeurt als ik PTA's oude films weer eens terugkijk. Vond ze vroeger super, maar als ik zie hoe z'n laatste twee films bevielen is het moeilijk te geloven dat een regisseur plots zo diep kan zakken.

There Will Be Blood is zo'n film waarbij ik eigenlijk niet goed weet waarnaar ik zit te kijken. De film vertelt het verhaal van Plainview, maar dat weet eigenlijk nooit de boeien. Nu doet de setting me niks, maar ook Daniel-Day Lewis weet echt helemaal niks van z'n personage te maken. Vervelende overacting van zijn kant, héél gewichtig en overdreven allemaal. De beslommering met z'n zoontje en de kerk maken het er niet beter op.

Soundtrack is regelmatig vervelend en ongepast, visueel is het degelijk maar onopvallend. Maar het ergste is eigenlijk nog dat dat PTA de eerste 5 a 10 minuten liet zien hoe het wél moest. Zolang er niet gesproken werd was alles stukken beter en sfeervoller. En als dat alles dan niet aanslaat is 160 minuten uiteraard véél te lang.

Begin verdient een extratje en de solide uitvoering van PTA valt links en rechts wel te herkennen, maar verder vond ik het doodsaai en compleet oninteressant. Binnenkort toch nog maar eens Magnolia herzien, 't zal mij benieuwen.

1.5*

Erg typische musical.

Ondertussen al een aantal films gezien met een gelijkaardig thema en ze gaan eigenlijk allemaal wel dezelfde kant op.

Veel musicalnummers, erg weinig verhaal. Hoewel er tegen het einde steeds wat drama inzit wordt het allemaal met een aanstekelijk lach gebracht en qua feel-good zit het dan ook wel goed met dit filmpje.

Maar 2 uur is toch wat te lang en veel springt er toch niet bovenuit. Het nummer met O'Connor was veruit het beste, de podiumacts vond ik een stuk saaier. Verder lijk Monroe elke films zowat dezelfde rol te spelen, misschien maar eens een wat serieuzere film van haar opzoeken.

1.0*

Lollig filmpje.

De Farrellies zorgen voor foute en bij momenten best smerige humor die lekker luchtig blijft door een zonnig sfeertje dat de hele film inpalmt.

Niks dient serieus genomen te worden, ook al is de basis van het verhaaltje erachter niet altijd even komisch. Aangename film die verder niet al te veel om het lijf heeft, maar nergens verveelt, best charmant is en de gehele speelduur aangenaam blijft.

Daarnaast kon ik het mini-Sex Crimes einde ook best appreciëren.

Had hem lange tijd geleden al een keer gezien, heeft nog weinig tot niks van z'n charme moeten inboeten. Leuk om een keertje te kijken, maar niks om echt in huis te halen.

3.0*

Best aardig.

Hilditch doet best een hoop dingen goed. Zo is het kleurenfiltertje sfeervol, zo weet hij zonder al te veel special effects toch een effectief wereldje te schapen en zo leunt de film vooral op wat men uitvreet wetende dat men nog maar een paar uurtjes te leven heeft.

Alleen is het jammer dat je als kijker op pad moet met Phillips. Die kerel heeft echt een ongelofelijk slechte jankbakkes, die hij jammer genoeg een hele film lang opzet. Weinig overtuigend acteur die na verloop van tijd écht vervelend werd. De rest van de cast was niet eens zo slecht, dus een pure budgetkeuze zal het wel niet geweest zijn.

Verder is het plotje soms iets te simpel en gericht op eenvoudig drama (en vooral eenvoudig scoren). Het had wat mij betreft toch nét iets wilder gemogen, daar waar nu vaak toch wel de dramakaart getrokken werd.

Maar slecht is het zeker niet. Fijn sfeertje en een ongemakkelijk uitgangspunt dat makkelijk weet te boeien gedurende de aardig economische speelduur.

3.0*

Ach kom.

They Came Together is zowat de beste en meest frisse Amerikaanse comedy die ik in lange tijd gezien heb. Moeilijk te vergelijken met andere films, het leunt eigenlijk nog het dichtst aan bij iets als In De Gloria, maar dan op Amerikaanse leest gemaakt.

Een duidelijk parodie, maar niet zoals Amerikaanse parodieën doorgaans gemaakt worden. Niet alles 2, 3 of 10 keer uitvergroot, maar gewoon 10-20% erbij. Het voelt allemaal érg aan als hetgeen het parodieert en als je vanuit de verte kijkt mis je zelfs misschien de verschillen, maar een hoop dwaze conversaties ('you like fiction'), melig acteerwerk (die lachjes!) en onverhoopt scherpe momenten (bubby!) maken van dit filmpje een grootse verrassing.

Niet elke scene is even leuk. Dat verkleedpartijtje bijvoorbeeld schoot z'n doel wat voorbij, maar de scenes met Rudd en Poehler werken goed, nét omdat ze ook al een beetje dat imago van kliertjes hebben. Heerlijk hoe ze dat hier in hun voordeel weten te draaien.

Een verrassende Amerikaanse comedy, een ware zeldzaamheid. Onbegrijpelijk dat dat hier dan niet gewaardeerd wordt. Je zou bijna denken dat sommigen de clou gemist hebben, al zou me dat wel zéér verbazen. Daarvoor ligt het er dan toch wel dik genoeg op.

3.5*

Mjah.

Nogal idioot gegeven, beetje een working man's Matrix, en die laatste stelde ook al niet veel voor. Hoop vooral dat Carpenter het gegeven heeft aangewend om er iets doms van te maken, zonder het verder serieus te nemen.

Hij is er in ieder geval wel in geslaagd er iets doms van te maken. Het eerste deel van de film was nog wel aardig, de eerste blik door de zonnenbril viel ook nog mee, daarna gaat het erg snel bergaf met deze film.

Vond die vechtpartij echt brak halverwege. Zowel als vechtpartij en als komisch intermezzo compleet mislukt. Die worstelmovejes ware ook gewoon veel te nep. Zwakke vertoning.

Verder een paar vierkante crappy oneliners en een nogal saai en duf verloop, zorgt er alles samen voor dat de opbouw wel aardig was, maar wanneer er gepresteerd moest worden laat de film het volledig afweten.

Beetje saaie camp, had een stuk sappiger en meliger gemogen. 1.5*

Aardig.

Voor een Amerikaanse film die een doorslag lijkt van Chinese spookfilms nog best aardig te doen. Eng of spannend is deze film nergens, de schrikmomenten zijn schaars en niet bepaald schrikwekkend, maar sfeervol is de film wel.

Opbouw is kalm, erg veel gebeurt er niet, maar de film kent een aantal mooie, rustig in elkaar gedraaide scenes. Typisch zo'n filmpje dat niks verkeerd doet maar ook nergens echt weet te scoren.

Visueel best aardig, soundtrack degelijk (hoewel de stukjes melige pianomuziek niet echt denderend waren), acteerwerk redelijk maar niks opzienbarends. Weinig opvallende zaken aan deze film, toch weet hij nergens te irriteren en onderhoudt het allemaal best. Enkel het te melige einde had eraf gemogen.

Verrassend goed eigenlijk voor een film van dit kaliber, maar dat komt omdat die op Aziatisch horror gebaseerde afkooksels meestal op geen fluit trekken.

3.0*

Niet echt boeiend.

Wat uit de film zelf al bleek werd hier goed duidelijk: Welles is iemand die zichzelf erg interessant vindt en zichzelf graag hoort praten. Hij is een eerder vervelend figuur, maar je kan er moeilijk rond aangezien deze docu over zijn laatste film gaat.

De rest van de mensen die aanschuiven om hun verhaal te doen leken mij meer geïnteresseerd in hun eigen performance dan in het aanvullen van het thema. Dat deze film dus volgestampt zit met vervelende figuren maakt het niet makkelijker om uit te zitten.

Verder kom je wel wat interessante feitjes te weten, maar veel zijn het er niet. Het is eigenlijk een redelijk typische docu over film, met veel interessantdoenerij, wat opgeblazen verhaaltjes over "vroeger" en dat redelijk breed uitgesmeerd om tot de 90 minuten te raken.

Vervelends vond ik trouwens de montages waarbij Welles antwoord door de teksten van de personages die hij gespeeld heeft. Brak gedaan.

1.5*

Slechte Mann.

Qua look een volbloed 70s film. Doods kleurgebruik , erg saai (realistisch droog) vormgegeven en bij momenten te onverzorgd voor het imago dat een Mann toch met zich meedraagt. Enkel tijdens de nachtelijke opnames merk je het potentieel op.

Maar het is voor mij de soundtrack die deze hele film doodslaat. Zou de look je nog laten twijfelen aan de 70s, nemen de kitscherige en overdadig aanwezige synths de twijfel meteen weg. Toenertijd waarschijnlijk best hip, ik vond het niet om aan te horen.

Verhaaltje boeide me ook voor geen meter. Flauw misdaadgebeuren met een charismaloze Caan en een chubby bad guy die al helemaal geen stijl uitstraalde. Simpel verhaaltje dat daarbij ook de volle 2 uur aansleept.

Mnee, Mann blijft een hit & miss regisseur voor mij. Deze is duidelijk weer een miss.

1.0*

Vond het maar een saaie bende.

Als mysterie stelt het bitterweinig voor. Veel meer dan het klassieke kader van een mysterie is er niet. Zaak in het begin, beetje geharrewar in het midden en op het einde wordt alles stap voor stap uitgelegd. Daarvoor hoef je deze film al zeker niet te kijken.

De humor ... die deed me ook maar erg weinig. Heb ondertussen wel wat oudere films gezien waarvan ik de vlotheid en humor nog wel kon waarderen, maar daar behoort deze Thin Man niet toe. Zo scherp of spitsvondig was het allemaal niet, vond de personages eerder vervelend dan grappig.

Wat rest er dan? 90 minuutjes weinig aansprekende film. Audiovisueel is het ook allemaal maar vooral functioneel. Acteerwerk vond ik weinig bijzonder, verhaaltje was compleet oninteressant en de humor was vooral flauw. Zal snel vergeten zijn, deze The Thin Man. Die vervolgen laat ik ook maar zo.

1.0*

Boeiende oorlogsfilm.

Malick weet vooral een nieuw gezicht te geven aan een genre dat al tientalle jaren een kopie is van zichzelf. Deze film is in elk geval verfrissend.

Visueel zag het er mooi uit, bij momenten zelfs prachtig. Vooral de zwemscenes, wapperende grasvelden en de opening van het eerste gevecht waren indrukwekkend. Malick vervalt wel iets te veel in gestandardiseerd werk om het echt als geheel fantastisch te vinden, jammer genoeg.

Muzikaal vond ik de film boeiender. Vind het een beetje jammer dat het Zimmer/Malick conflictje in het begin nooit opgehelderd is geweest. Maar voor mij is het duidelijk dat vooral het muziekgebruik een enorme meerwaarde is voor deze film. Het uitlichten van geluiden, de zachte achtergronddrones. Vooral in enkele te bombastische stukjes herkende ik de hand van Zimmer. Maar verder wel het beste punt van de film.

Leuk ook dat we een wat interassenter beeld van de oorlog krijgen, in plaats van het zoveelste buddyverhaaltje. Ook de locatie helpt (oorlog in het zonnetje, met schapenwolkjes).

Jammer genoeg is er ook nogal wat negatiefs te melden. Na de eerste drie kwartier (die erg sterk zijn) vervalt de film terug in teveel routineus oorlogsgeneuzel. Te lang gerekte veldslagen en een nodeloos aangeknoopt stukje verhaal op het einde maken de film veel te lang, en zorgen ervoor dat de focus teveel verandert. Had liever wat minder zoevende kogels gezien.

Ook de resem aan acteurs doet de film weinig goed. Een hoop bekende gezichten die vaak niet meer doen dan hun gezicht even tonen. Niemand gezien die echt kon overtuigen, mannetjes als Cusack waren zelfs ronduit irritant.

Film is op zich misschien niet te lang, maar wel in zijn huidige vorm. De constante afwisseling tussen sfeerbeeld en oorlogje voeren is vermoeiend en wordt na een tijd vervelend, zeker voor iemand die de ballen interesse heeft in oorlogje voeren. Begon zeker het laatste uur te steken.

Had er graag wat meer aan kwijtgekund, want de film is veel boeiender dan die doorsnee WII en Vietnam films, maar de chaotische smurrie die de film is past te weinig bij de zachte hand van Malick

3*

Staat opvallend hoog moet ik zeggen.

Zeker geen misse film, leuke sfeer, mooie shots, wat gebruikelijke paranoia en voor z'n tijd zeer leuke gory stukjes.

Ook enkele minpuntjes, zoals de muziek die vreselijk melig is, de iets te nadrukkelijke aftelstructuur (10 kleine poolreizigers zeg maar), en Kurt Russell in de hoofdrol. Stoor me niet zo vaak aan een acteur, maar dit is er wel eentje die ik liever niet zie. Derderangsprestatie.

Maar al bij al wel een leuk filmpje, dat aardig wegkijkt en absoluut niet verveelt. Maar het mocht wel net wat meer zijn. 3.5*

Best fijn.

Op zich een aardige update die het origineel op een aantal punten duidelijk verbetert, maar zijn voorsprong ook weer prijsgeeft op andere momenten.

Vooral tof dat deze film wat meer een creature flick is geworden. Het ontbreekt in moderne horrorfilms nog wel eens aan gemuteerd vlees, slijmerige tenkakels en overdadige tandenaantallen. In dat opzicht lijkt het soms best op een reeks als Hellraiser, die een gelijkaardig monsterdesign kent. Ook opvallend leuker dan in Carpenter's versie.

Tegelijktijd zorgt dit er ook voor dat het "oh oh, wie zou het monster nu toch kunnen zijn" deel van de film wat korter wordt. Is in Carpenter's versie ook al niet best, had er voor mij zelfs volledig uitgemogen. Maar toch blijkt daar dat de film net niet genoeg prequel is, en toch wat in het remake sfeertje blijft hangen.

De soundtrack is ook duidelijk beter en de afwezigheid van Kurt Russell een hele geruststelling. De crew bestaat verder niet uit geweldige acteurs, maar wel leuk dat er vlotjes met talen gespeeld wordt en niet iedereen zomaar in vloeiend Engels met elkaar loopt te praten.

Nadeel van deze film is dat het een wat bijeengeraapt zootje van invloeden is. Eerst creature film, dan weer een paranoia thrillertje, om te eindelijk als één of andere weirde sci-fi Predator cloon. De scenes op het ruimteschip zijn overbodig en flauw. Had ook wel iets meer verwacht van het opper-Thing moet ik zeggen.

Jammer, want verder een fijne upgrade van Carpenter's versie. Voor mij blijft de scene in de helicopter er sterk uitspringen, net als de mutatie van de twee personen. Jammer genoeg verder iets te onevenwichtig voor een hogere score.

3.5*

Doorsnee.

Al is het wel wat beter dan de mafiaverhalen van een Scorsese bijvoorbeeld. Iets leukere humor, wat geinigere personages and het duurt ook geen 3 uur. Iets scherper en vlotter allemaal, terwijl Garcia één van de betere rollen in z'n carriere speelt vermoed ik.

Visueel is het ook nog wel redelijk. Af en toe aardig kleurgebruik en al eens een leuke camerabeweging of angle. Maar de film heeft het lastig om écht een goed lopend geheel te worden. Het kent z'n momenten, die best leuk zijn, maar er is weinig wat die momenten aan elkaar verbindt.

Vrees dat de film niet bijster lang gaat bijblijven. Wel wat impressies en personages allicht, maar dan met de vraag "uit welke film kwamen die ook alweer". Beetje jammer, want hier zat wel degelijk meer in. Komt er alleen niet helemaal uit.

2.5*

Pfoe.

Heb nog niet zo heel veel van Bier gezien, maar drama is toch echt haar sterkste kant niet. Ook deze film is weer veel te zwaarmoedig en sentimenteel, waarbij het vooral voelt alsof het je allemaal door de strot geduwd wordt. Een beetje subtiliteit had de film goed gedaan.

Jammer voor Del Toro, want die speelt best goed. De rest van de cast is van een minder niveau, al is er niemand die echt uit de toon valt. Duchovny allicht nog de minste, maar die heeft dan ook een nogal debiel personage om mee aan de slag te gaan. Gelukkig is zijn rol erg beperkt.

Maar de nadrukkelijk aanwezige muziek, het "gevoelige" camerawerk, het plotje dat er maar drama blijft bijgooien ... het is van het goede teveel. Dat idee krijg ik wel vaker bij Bier's dramas. Het ligt er erg dik op, waardoor mijn interesse al snel verdwijnt en er vooral irritatie overblijft. Geen beste film dit.

1.5*

Vond de hoofdpersoon in z'n afslankkuur wel grappig.

Verder is dit een wat snelle en af en toe flauwe doorslag van het boek. Film gaat als een speer maar weet toch niet altijd even boeiend te zijn. Enkel het hoofdpersonage weet er iets leuk van te maken.

Aardig horrortje om een keertje te kijken, maar daar blijft het ook bij. Niks speciaals te zien, vooral voor de mensen die het boek gelezen hebben denk ik.

2*

Hier kan ik me wel in vinden, al betreft het ook hier enkel de shots in het donker, of donkere ruimtes.

Wil je ze goed zien moet je wel snel kijken, want een gerekt shot vind je niet en na 3 seconden wordt er weeral iets anders achter geëdit. Meest opvallend als ze met z'n allen op het plein staan scouten voor Lime. Veel mooie shots onliefdevol door de editmangel gehaald waardoor de meeste van de schoonheid daartussen verloren gaat. Erg jammer.

Die soundtrack ... serieus kut. Vond het haaks staan op de beelden. Sfeer wordt makkelijk de nek omgewrongen. Komt waarschijnlijk ook omdat ik het acteerwerk met bijbehorende luchtige humor weer totaal niks vond. Suf en saai, braaf en beleefd.

Verhaaltje heeft verder weinig om het lijf en is ook nergens spannend. De clous worden zoals steeds al enkele minuten op voorhand aangekondigd zodat je als kijker zeker niet teveel in spanning blijft zitten. Enige pluspunt is dat het allemaal leidt naar de riool waar dan weer mooie plaatjes geschoten kunnen worden.

Met extra aftrek voor Welles, die echt voor geen meter kan acteren. Vond ik trouwens wel meer, dat de aanwezigheid van personen vaak afbreuk deed aan de shots van Reed.

1*

Degelijke film, die eerder en beter gedaan is, maar toch nog makkelijk kijkt.

Misschien dat daar ook het grootste probleem van de film ligt. Het is geen mooie gedachte, ik besef het, maar ergens is de situatie van het hoofdpersonage simpelweg haar eigen fout. Niet dat ze het verdient, maar ze is er wel voor verantwoordelijk. Veel sprake van medeleven was er bij dan ook niet.

De film wordt wel degelijk in beeld gebracht, en de tijd loopt vlot. 3*, voor een solide film die ergens een beetje blijft hangen tussen kick in the groin en crowdpleaser.

Film waar ik wat dubbele gevoelens aan overhou.

Slecht.

Voorop gesteld, ik heb absoluut helemaal niks met de MPAA. Censuur kan je het inderdaad niet echt noemen, al oefent de organisatie een enorme druk uit op het eindproduct. NC17 staat vaak gelijk aan commerciële zelfmoord, iets wat in een business waar zoveel geld nodig is om je product uit de grond te stampen niet wenselijk is. Vroeger ook altijd al een hekel gehad aan die vreselijke ratings, dus je zal mij nooit wat positiefs over de MPAA horen zeggen.

Maar dat maakt deze docu uiteraard niet meteen goed of interessant. Dat docus expliciet subjectief zijn vind ik vaak al storend, maar TFINYR maakt het wel erg bont. Het is niet eens de selectie van opinies of aandikken van feiten die deze docu zo slecht maken. Typerend voor het niveau is een reactie van een regisseur die voor zijn verhaaltje duidelijk maakt dat wat komen gaat hear-say is. Ongefundeerde achterklap eigenlijk. Als je dat soort rommel al in je docu moet verwerken, ben je mijn interesse snel kwijt.

Ook het hele detectieveding is vreselijk. Echt twee kwallen van vrouwen die heel sappig proberen doen, maar het effect is lachwekkend. Het enige wat deze film eigenlijk probeert te doen is de namen achterhalen van de leden. Een nieuwsitempje van 5 minuten, tops, maar dat wordt nu uitgesmeerd over een film van 100 minuten.

Ook maar weinig sympathieke talking heads gezien, zelfs al was ik het vaak eens met hen, komen ze nog erg elitair en vervelend over.

1.0*

Best leuk.

Probleem is wel dat de film aaneenhangt door een resem aan leuke scenes. Er zijn er eigenlijk best veel, maar de film duurt dan ook bijna 140 minuten (de unrated versie). Het overkoepelende verhaal is jammer genoeg iets minder.

Vooral erg cliché. De langzame neerwaartse spiraal die op het einde door een aantal plotse inzichten op het dieptepunt van alle ellende 180° gedraaid wordt .. , het is niet meteen het meest originele uitgangspunt natuurlijk. Apatow weet op dat gebied ook nergens te verrassen.

Maar de personages zijn best leuk, er zitten een aantal snedige en slimme rechtdoorzee dialogen in en de cast doet het naar behoren, zelfs een klier als Rudd die ik normaal helemaal niet kan uitstaan.

140 minuten is absoluut te lang voor een film als deze, maar omdat de film tot op het einde grappig blijft valt de speelduur uiteindelijk nog wel mee. Ben in ieder geval nergens naar de klok beginnen kijken, toch al heel wat voor een film als deze.

Ook nog even naar mijn scores voor andere Apatow films gekeken, beste film van hem totdusver.

3.5*

De laatste stuiptrekking van Michael Jackson.

Het moest een grootse show worden, het werd een docu op basis van wat behind the scenes materiaal. Niet meteen de uittocht die hij voor ogen had, ook best schrijnend voor "the King op Pop", maar dat beetje extra tragiek helpt misschien wel weer hem een nóg grotere artiest te maken.

Ik ben geen fan van Michael Jackson. Toen ik 6 was vond ik Black and White nog wel leuk (inclusief videoclip), maar dat is zowat mijn enige herinnering aan het leuk vinden van iets waar hij mee te maken had. Maar leuk of niet, rond Jackson kon je niet heen en zo'n behind the scenes docu zou dan toch iets moeten vrijgeven over de persoon achter de legende.

Maar dat doet het eigenlijk niet. Het staat hier te boek als docu maar de momenten dat je reacties hoort of Jackson zelf echt aan het werk ziet zijn héél beperkt. Wat je eigenlijk krijgt is de show, maar dan zonder de eigenlijke show. Veel repetities van alle nummers, volledig van start to finish. Nu kan ik me inbeelden dat dat als fan leuk is om zien, maar voor niet fans valt er echter bitter weinig te beleven.

Het geraamte van de show is ook nog héél beperkt. Buiten wat nieuw filmmateriaal (wat er vaak wat kitscherig uitzag, maar wat wil je met Ortega aan het roer) zijn het vooral veel ruwe beelden en matig belichte podia die de leidraad vormen door deze docu. Het indrukwekkende moet je er vooral zelf nog bijdenken.

Eerlijk is eerlijk, de film zelf pretendeert ook niet meer te zijn, in het begin van de film krijg je een tekstje voorgeschoteld wat uitlegt dat dit voornamelijk voor de fans is, om hen toch nog een glimps van Jackson's finale afscheid te gunnen. Daar slaagt deze film dan nog wel in (denk ik), maar buiten wat spaarse momenten waar je Jackson z'n werk ziet doen vond ik er verder helemaal niks aan.

1.0*

Oef! Niet best.

Laatst heb ik naar Story of Anvil gekeken, dan kan je eigenlijk niet meer om deze film heen. Toch met enige hoop voor gaan zitten, maar ik vond er helemaal niks aan. 't Is moeilijk om als té jonge niet-metalhead de impact van deze film bij verschijnen in te schatten, maar het zou me niet verbazen moesten er toch wat metal fans met een zuur gezichtje zitten kijken hebben.

Anvil is zo leuk omdat die figuren écht zijn, het groepje in Spinal Tap lijkt meer op een bende flauwe grappenmakers met een dweil op kop. Het oogt goedkoop, met teveel cheap shots. Geen grapjes die uit liefde gemaakt zijn, maar door iemand die buiten de scene staat en niet veel verder komt dan wat dom de draak steken met vanalles wat hij niet begrijpt. Geen idee over de motivatie van Reiner verder, maar had liever een realistischere benadering gezien dat de wat lompe slapstick die Reiner laat zien. Als je naar Anvil kijkt merk je dat beide perfect te combineren zijn.

Ik heb ondertussen ook al een hoop Beatles docus gezien en zag daar heel wat van terug. Begrijp ik niet zo goed want de film gaat toch over een scene die niet zo heel veel met de Beatles te maken heeft. Vooral de scene waar de band split (we have two poets) komt bijna integraal uit een Beatles docu. Lollige verwijzing, maar op mij komt ze compleet misplaatst over.

Ik hou zelf helemaal niet van metal dus persoonlijk aangesproken voel ik me absoluut niet, toch zat ik vaak wat met plaatsvervangende schaamte te kijken. De realiteit (Anvil) was vele malen grappiger dan deze parodie, dus dan heb je gewoon een mislukte mockumentary gemaakt.

1.0*

Rogen aan het roer.

Geen fan van de Apatow-lichting. Vind hun humor vaak gewoon schunnig zonder verdere basis om te lachen. Dat is in deze film toch wel even anders. De schunnige taal is nog steeds de basis, maar nooit de clou van de grap.

Acteurs spelen zichzelf (maar niet echt natuurlijk), pakt leuk uit, zeker wanneer een Cera dan echt het compleet tegengestelde van zichzelf neerzet. Ook de apocalyptische setting krijgt véél meer aandacht dan gewoonlijk in comedy mixen. Meestal is het secundaire genre een excuus om wat clichés voorbij te laten komen, Rogen laat het post apocalypische gedeelte van deze film ook écht werken.

In het midden sleept het een klein beetje, maar telkens wanneer het dreigt stil te vallen komt er weer een erg leuke ingeving die de film voortstuwt. Had er niet veel van verwacht, maar dit was bovengemiddeld leuk. Rogen mag zeker nog eens opnieuw proberen.

4.0* en een uitgebreide review

Wel tof.

Als niet-kenner geen makkelijke docu om in te komen. Je wordt meteen in de interviews gegooid zonder veel context wie je te zien krijgt, waarom hun mening waarde heeft en welke scene er nu net wordt besproken. 90 minuten later is het gelukkig wel een stuk duidelijker en is het niet eens zo erg dat er geen ellenlange introducties waren.

Boeiende scene, dat zeker. Vooral ook omdat de artiesten iets dichter tegen het soort hiphop aanleunt dat ik in kleine porties wel kan appreciëren. Nogal technisch en snel, echt woordkunstenaars ipv de gangsta posers die meestal in de hitlijsten mogen opdraven.

Eerste deel is wel het boeiendst, over het ontstaan van een wat alternatieve scene. Daarna is het vooral aflopen welke crews zich tot de leiders van de scene ontpopten. Iets teveel artiestjes aflopen zonder daarbij nog veel context te geven (anderzijds weet je wel eindelijk wat die blanke dude de hele tijd in beeld komt doen). Uiteraard is iedereen geniaal en uitzonderlijk, maar da's een genrecliché bij dit soort docus.

Best interessant dus. 97 minuten was allicht wat lang, maar voor de volledigheid is het misschien niet eens zo slecht dat ze toch wat extra tijd genomen hebben om alle artiesten even langs te gaan.

3.0*

Te doen.

Beetje simpel, braaf en gewoontjes bij momenten. Van een cast als deze verwacht je misschien toch iets meer, maar Levy houdt het allemaal erg keurig. Niet teveel humor, het drama wordt luchtig genoeg gehouden en de romatische voetnootjes doen er niet zoveel toe.

2xDriver op twee dagen, toch een opvallende acteur. Weet niet of hij echt veel meer kan dan elke keer dezelfde rol op zich nemen, maar het gaat hem wel aardig af. Fey en Bateman doen het naar behoren maar kunnen beter, de rest van de cast viel wat tegen.

Er zijn een aantal scenes die er lichtelijk uitspringen, maar de film kabbelt vooral op eenzelfde tempo voort. Er zitten geregeld pogingen in tot wat scherpe randjes, maar die missen eigenlijk altijd doel. Daarvoor is, ondanks al het drama, het sfeertje gewoon wat te gemoedelijk en vriendelijk.

Op zich een zonnig filmpje met niet-zo-zonnige personages die na de familiebijeenkomst hun leven toch weer wat zonniger tegemoet zien. Middelmaat, maar niet vervelend.

2.5*

Goed.

Een film die duidelijk wat wil vertellen en dat op niet zo subtiele maar best vermakelijke wijze weet te doen. Moet wel zeggen dat ik uiteindelijk vooral genoten heb van de uitwerking, niet de nogal banale maatschappijkritiek. Maar die was er best makkelijk bij te nemen.

Want hoewel de kritiek op TV, de immer verloederende moraal van de samenleving en bijbehorend effectbejag redelijk uitgekauwd is (en ook al een beetje démodé, want TV is toch een medium op de terugweg), is het resulterende uitgangspunt wel een leuk staaltje wtf-plot.

Geloofwaardigheid van de film ligt niet al te hoog, daarvoor loopt het net allemaal iets té makkelijk en ligt het plot teveel in lijn met de boodschap die erachter zit (altijd makkelijk, als je materiaal kan schrijven wat je eigen boodschap dient te ondersteunen), maar gelukkig schikt de film zich redelijk snel is genre-modus (wat dikker aangezet, met een sneaky knipoog) waardoor het allemaal wat minder stoort.

Regie had beter gekund, al weet Esposito dat wel te compenseren met een sterke rol. Ook de rest van de cast is goed. Janssen als harde zakenvrouw, Duhamel als gladde host en FitzGerald als barmhartige goedzaak weten hun rollen perfect in te vullen. Neemt niet weg dat het er allemaal wel iets beter had kunnen uitzien, maar het is de film vergeven.

Redelijk originele update van een klassiek puntje gejammer over onze maatschappelijke waarden. De film kent best wat schoonheidsfoutjes (einde is ook een kleine cop-out), maar de uitwerking van het concept is spot on en dus heb ik me meer dan vermaakt met deze film.

3.5*

Leuk!

Hoewel de film erg apart en uniek overkomt, deed hij me toch erg sterk denken aan Jarmusch's Broken Flowers. Eenzelfde mix van comedy en drama, ook eenzelfde opzet van film.

Penn mag dan zeggen dat hij z'n personage niet op Ozzy Osbourne gematched heeft, je kan tijdens het kijken maar moeilijk niet denken aan de rocklegende. Cheyenne is een soort van kruising tussen Osbourne en Edward Scissorhands.

Penn doet het verder goed, al is het niet zo'n moeilijke rol. Excentrieke personages zijn nu eenmaal meestal iets makkelijk om spelen. Leuke cast verder, met McDormand erg leuk als de vrouw van Cheyenne.

Visueel erg sterk, ook de soundtrack doet z'n werk, al vind ik de afzonderlijke tracks niet altijd even goed. Verder lekker absurd en vooral grappig. Sorrentino leeft weer!

4.0* en een uitgebreide review