Opinions

Oef.

Stevige tegenvaller bij herziening. Mijn originele review nog een keertje nagelezen en ik herken er niet zo heel veel meer in. Vooral visueel vond ik dit zwaar teleurstellend. Erg lelijk in beeld gebracht, het zag er vaak nogal goedkoop en ongeïnteresseerd uit.

Ook de soundtrack kon mij ditmaal veel minder bekoren. Sowieso mijn stijl niet echt, maar vond het niet meer zo speciaal als ik vroeger blijkbaar wel deed. Het zorgt ervoor dat het allemaal véél minder hard aankomt, al kan het ook wel zijn dat de op deze film volgende wave van Franse horrors daar ook wat voor tussen zit.

Dalle en Gallo doen het nog wel goed en de film kent nog een paar interessante scenes, maar het scherpe was bijna volledig weg en dan rest toch vooral een niet zo aantrekkelijk ogende film. Er blijft op zich genoeg boeiends inzitten om zeker niet te vervelen en af en toe te intrigeren, maar het genie dat ik er vroeger inzag was weg deze keer.

Verlaging met een volledige * (volgens mij de eerste keer na 4 jaar aan herzieningen).

3.5*

The Trouble with Hitchcock.

10de Alfred en voor dat jubileum heb ik maar eens wat anders geprobeerd. Dat bleek niet eens zo makkelijk te zijn, Hitchcock heeft toch vooral veel dezelfde films gemaakt. Maar uiteindelijk toch uitgekomen bij deze Harry, een wat luchtigere poging van de man.

En inderdaad, weg is de suspense, de gladde personages en de serieux. Aan het plot sleutelt Hitchcock amper. Met een beetje goede wil had dit gewoon weer één van de zovele Hitchcock films kunnen zijn, gelukkig probeert hij eens wat anders.

Een donkere comedy dan maar, uitgedost met een selectie aan personages die betrekkelijk rustig blijven onder de situatie. Dat levert een paar grappige momenten op, maar niet alles is even geslaagd. Wandelende clichés zoals de dokter halen het niveau omlaag. Verder is de scherpte ook niet meer wat het geweest is. Dark comedies gaat tegenwoordig wel iets verder en zijn wat snediger.

In ieder geval wél de beste Hitchcock die ik gezien heb. Ik heb niks met z'n suspense en z'n personages, deze film kijkt dan ook heel wat vlotter weg. Blijft alleen wel zo dat het allemaal veel te braaf is en het ook nooit echt wil boeien. De luchtigheid zorgt dat het aardig blijft, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

1.5*

Iets beter dan Gladiator, maar ook deze film heeft een aantal zware minpunten.

Allerduidelijkst is het acteerwerk. Op bepaalde momenten had ik het idee dat Petersen zo hard mogelijk z'n best deed om de Griekse bombast na te bootsen, maar het loopt allemaal zo stroef en moeilijk. Nu ben ik sowieso al geen fan van bombast, maar Bana, Pitt en Bloom brengen er toch ook echt niks van terecht. Vreselijk slechte dialogen ook. Maar allerslechtst is de koning van Troje. Bijna elke scene met hem is lachwekkend.

Verder erg jammer dat een verhaal over listigheid eigenlijk veranderd wordt naar een episch veldslagengedoe met het paard er even achteraf aangeplakt. Neem aan dat de director's cut het einde aardig uitbreid, al was ik verder wel blij dat het na 2.5 uur afgelopen was. Toch opvallend om te zien, dat na al die Chinese epische oorlogsfilms gebaseerd rond tactici net dit Westerse verhaal omgevormd wordt tot één grote hakmoes.

Wel een aantal op zichzelf staande aardige scenes, zoals met de vuurbollen, het 1-on-1 gevecht voor de muren van Troje en een aantal andere. Het zijn deze scenes die de film redden van complete vernielen, maar dit soort film blijven erg weinig te bieden hebben dan erg slecht gebrachte epiek.

Visueel niet boeiend verder, de soundtrack vond ik eerlijk gezegd nog wel meevallen. Beter dan wat je normaal aantreft in dit genre.

Nipte 1.5*, had het eigenlijk nog wel erger verwacht, al blijft het jammer dat zoveel potentieel niet uitgewerkt wordt.

Nog verrassend hoge stemmen hier.

Wil je dit verhaaltje echt in filmvorm zien, zet gewoon Maximum Overdrive op. Niet dat ik dat nu zo'n geniale film vond, maar nog steeds ontelbare keren beter dan deze sof. King heeft het toch echt niet getroffen met z'n verfilmingen.

Een ware TV-film in de slechtste zin van het woord. Acteurs lijken ergens uit een vergeten gezelschapje weggetrokken, audiovisueel stelt het niks voor (die scene met het speelgoedautotje moet je zien om te geloven), spannend is het geen secondje en na een kleine vijf minuten begint de film al te vervelen. En dan zijn 95 minuten plots erg lang.

Gooi daarbij een overdreven lawaaierige (en uiteraard ook slechte) soundtrack en je hebt een film die het label film amper waardig is. Droge, plichtsmatig geproduceerde zooi waarvan je je afvraagt wie er in godsnaam ergens de moed heeft gehad om dit project op poten te zetten. Als er ooit enige drive (no pun intended) in heeft gezeten, valt dat absoluut niet af te leiden uit de film zelf. Finale doodsteek is het belachelijke einde.

Driewerf bah. 0.5*

Zeer matig.

Een film die niet geweldig veel nieuws te vertellen heeft. De werkomstandigheden in de lageloonlanden zijn schrikwekkend, ons consumentgedrag is niet duurzaam en uiteraard komt Monsanto ook weer even lang, die moeten er altijd bijgesleurd worden. Bekende riedeltjes, maar met wat ander beeldmateriaal. Maar als docu moet je toch meer kunnen bieden.

Het probleem is dat The True Cost er niet echt in slaagt om een solide connectie tussen de verschillende zaken te leggen, waardoor het een opsomming wordt van "duurzaamheid", zaken die je ook in een hoop andere, soortgelijke docus tegenkomt.

De focus op de mode industrie is erg matig, de oplossingen die voorgedragen worden ogen niet echt geloofwaardig en het voelt eerder als een uitgerangeerde rant dan een film die iets waardevols te vertellen heeft. Business as usual voor dit soort docus jammer genoeg.

1.5*

Relatieve meevaller.

Na No Country for Old Men had ik niet echt veel zin in een nieuwe Coen Western. Gelukkig is True Grit een stuk minder saai, al blijft het verder een wat weinig verheffende Coen film.

Nu zijn de Coentjes al redelijk brave regisseurs. Wat kleine weirde elementjes hier en daar die hun films opfleuren, maar zelfs die dingetjes vond ik niet echt werken hier. De man in berenvel of de beestenvent zijn gewoon niet leuk of apart genoeg, buiten een Coen film zouden ze misschien niet eens opvallen.

De dialogen zijn soms redelijk snedig, vooral die van Steinfeld (met Damon) dan. Bridges is absoluut niet m'n favoriete acteur en het typetje dat hij hier weer neerzet doet me erg weinig. Verder haalt de film z'n fun uit een vlotte vertelling. Althans, tot de finale dan, want de film had er beter aan gedaan voor een Shaw Bros einde te kiezen. Jammer genoeg gaat het nog een kwartier lang door zonder ook maar iets toe te voegen de slangebeet, de run terug, de 25-jaar-later scene ... de film had perfect zonder gekund, want het verhaal was al lang afgerond.

Visueel moet de film het hebben van enkele afzonderlijke shots (wanneer het sneeuwt is het erg sfeervol), maar over het algemeen is het niks bijzonders. Ook de soundtrack is aardig generiek te noemen. De finale zelf deed me ook al niet veel, het is ook daarom dat Westerns me niet echt boeien. Bridges die met twee guns op een groepje van 4 inrijdt en wat in het rond schiet ... gaap.

Toch valt deze film binnen het Western genre best mee, wellicht vanwege de licht-eigenaarde personages, de redelijk scherpe dialogen en de vlotheid waarmee het eerste anderhalf uur verteld wordt. Maar echt boeiend wil het nergens worden.

2.0*

Edit: het nonchalante plot zal trouwens wel een genre-element zijn, toch verbaas ik me er een beetje over dat er redelijk weinig commentaar op komt (iets wat je bij het acteerwerk of onlogische handelingen van personages in horrorfilms wel continue krijgt). Steinfeld en Bridges die vastzitten in hun zoektocht, maar dan plots hun mannetje vinden aan de overkant van de rivier, Damon die een avond eerder vertrok maar wel op 20 minuten Steinfeld terugvindt en haar net op tijd weet te redden, het 400-yards shot ... erg veel werk is er niet in het plot gegaan vermoed ik.

Mjah.

Het laatste half uur redt de film. Tot die tijd vallen de actiescenes zwaar tegen, is de humor niet te harden en laat het hele middendeel met Schwarzenegger en z'n filmvrouw ( + de autohandelaar) een zure nasmaak achter. Tot dat moment is het eigenlijk gewoon een goedkope B-film.

Cameron heeft z'n budget duidelijk opgespaard. De scene op de brug was alvast de moeite, de scenes met de Harrier zijn geweldig over-the-top en zowat de enige reden waarom ik vaak nog wel uitkijk naar dit soort grootschalige actievehikels. Schwarzenegger is als actieheld eigenlijk nog redelijk onopvallend, als komiek zakt hij zwaar door het ijs. Curtis is ook niet meteen de beste actrice, enkel Arnold komt als sidekick bij momenten nog grappig uit de hoek.

Rest de vraag waarom de inleiding van deze film de volle 2 uur moet duren? Had een hoop korter gekund, de humor had veel beter gemoeten en het gezemel in het midden mocht er integraal uit. Gelukkig leeft de film naar het einde wat op, dat levert bonuspuntjes op.

2.0*

Ugh.

Het is niet eens dat Kevin James zo'n slechte acteur is, of komisch talent mist. Maar hij is wél beperkt in zijn kunnen, en de nood om telkens dit soort rollen te willen spelen begrijp ik gewoon niet. James is niet iemand die als actieheld ook maar énige serieux kan pretenderen, noch de grappige, guitige actieheld kan spelen. Sammo Hung was zo wel iemand. Die kon ondanks z'n gestalte en wat gebrekkige acteerwerk toch overtuigen in dit soort rollen, James is gewoon dramatisch.

Het gaat dan ook al serieus fout in de eerste scene en het wordt eigenlijk niet meer beter. De actie is knullig en flauw. De humor valt compleet dood, acteurs doen het gezamelijk ondermaats en het plotje zit enige fun ook echt in de weg. Te complex voor wat de film poogt te zijn.

Wat rest is een film die eigenlijk de hele speelduur lang irriteert. Zelfs de wat maffere bijrolletjes, die dan meestal nog voor een paar geslaagde grapjes zorgen in dit soort films (de publisher) zijn vreselijk irritant. Om van dat gefaalde bed intruder-achtige riedeltje tijdens de end credits nog maar te zwijgen.

Pijnlijk ongrappige, onleuke, flauwe actie comedy met een dramatische Kevin James. Laat hem hier gewoon mee stoppen. Als bollige nerd in zonnige niets-aan-de-hand comedies is hij best oké, maar dit gaat hem echt gewoon niet af.

1.0*

Paar degelijke scenes, da's alles wat deze film te bieden heeft.

Het spannendste shot is er eentje door zo'n doorkijkgat van een deur. Yeey. Verder is vooral de soundtrack totaal kut. Vreselijke hoop bij elkaar geraapte onzinnummers aangevuld met een veredeld kerstliedje.

Verder zo'n typisch "omg ik heb drugs!" verhaaltje, veel toevalligheden, een hoop ruige praat en wat actie. De eindscene was leuk, maar totaal overbodig met filmmakers als Woo. Gelukkig is het allemaal nog redelijk luchtig, maar het "dit heb ik al beter, harder, cooler, sterker, straffer, gaver, maffer" gevoel overheerst. In dat opzicht een totaal overbodige film. 2*, met een halfje voor Oldman en een halfje voor de shootout op het einde.

Ow, en wat de romantiek betreft, een dode zeekoe is romantischer dan deze pulp.

Fijn.

Had er eigenlijk niet zoveel van verwacht, maar vond het best goed. Een film die start met een interessant verhaal en dat naar behoren weet uit te werken. Niet door eindeloos in detail te treden, ook niet door hard op het onderzoek rond de zaak te focussen, wel door de spanning tussen de personages tastbaar te maken.

Enerzijds is er de spanning tussen Hill en Franco, die mij wel wist te grijpen. Anderzijds is er Hill die met zichzelf worstelt, en daarmee z'n beroep en de grenzen daarvan kundig in twijfel trekt. Beide verhalen versterken elkaar, waardoor het zowel als thriller en als kritisch drama goed uit de verf komt.

Vond Hill en Franco het erg goed doen, de stilering was verder redelijk zakelijk maar niet echt saai. Redelijk dicht op de huid. Het tempo is traag maar geeft de film wel het juiste gewicht mee en gelukkig wordt het ook niet eindeloos gerekt. Gewoon een erg solide werkje, geen uitzonderlijke film maar wel een aanrader wat mij betreft.

3.5*

Aardig idee, erg matte uitwerking. Herziening doet de film weinig goed.

Het komt vooral nogal simpel en makkelijk over allemaal. Truman's gewaarwording verloopt erg volgens het boekje, terwijl er een half land zich bezighoudt met het schrijven van hun boekje, dat net die gewaarwording dient tegen te gaan. Ook het inwerken van bepaalde ideetjes had veel beter gekunnen. Het is bijvoorbeeld lollig om die product placement zaken in je film in te werken, maar plots schakelen acteurs over van 'echte wereld' naar 'jaren 60 afwasmiddel reclame'. Waarom ? Het maakt Truman's wereld er ook alleen maar stoffiger op (en het was er al zo boeiend )

Wat de soundtrack betreft ... die was passend, maar vooral ook erg slecht. Belachelijk emotioneel, maar zo zijn die soundtracks nu eenmaal vaak bij dat soort programmas (niet noodzakelijk reality TV, maar ook soaps ed). Altijd lastig, want het 'klopt' wel, maar ondertussen zit je toch maar mooi rukmuziek te luisteren.

Carrey vond ik ook allesbehalve de juiste persoon. Ik heb op zich niks tegen de man (erg fijn in Man on the Moon), maar hij trekt in deze film nog teveel bekken. Zijn 'openingszinnetje' tegen het naburige zwarte gezin elke morgen is retarded. Past noch binnen onze realiteit, noch binnen die van de film. Dat soort grapjes hadden voor mij allemaal integraal geschrapt mogen worden.

Verder is het aardig om volgen, maar nogal saai. Paar irritante scenes (de reacties van de kijkers ) maar over het algemeen kijkt de film wel makkelijk weg.

Niet de originele, vermakelijke prent die ik het vroeger wel vond zijn. Snel verouderd, deze film.

2.5*

Die Shatner toch.

Ergens onder een hoop bullshit zit wel een boeiende docu verborgen. Eentje die onderschrijft dat veel hedendaagse scifi gericht is op tech doom/dystopische toekomstbeelden. Eentje die de positieve zoektocht van de wetenschap in de verf wil zetten, eentje die het nut van theoretisch onderzoek op waarde schat. Dat zie je toch niet zo heel vaak.

Maar om daar te komen moet je wel voorbij geïnterviewden als Ben Stiller en Whoopi Goldberg, om maar te zwijgen over Shatner die lijkt te denken dat we nog in de oertijd zouden leven moest Star Trek er niet geweest zijn. Zijn aanwezigheid is serieus vervelend.

De interessante gasten overheersen nog wel, al is de rode draad (oei, ik ben uitgenodigd bij Stephen Hawking, wat moet ik zo'n man vragaen!) redelijk vervelend. Zolang mensen hun verhaal mogen doen valt het mee, maar wanneer Shatner de vragen dirigeert daalt het niveau snel onder nul.

Het is natuurlijk wel wat de opzet van deze docu, maar die was absoluut niet overtuigend. Wanneer men dat loslaat is het allemaal een stuk interessanter.

2.0*

Vond het best meevallen.

Begint wat irritant, groepje kutkinders en foute feestjes, maar eens in het huisje aangekomen schakelt het al snel een versnelling hoger. Niks héél speciaals, ondertussen zijn er legio van dit soort filmpjes, maar de uitvoering is niet slecht.

Acteerwerk valt best mee, vooral Oakes doet het wel goed. Middendeel van de film is dan ook vermakelijk horrorvulsel. Tegen het einde aan wordt er dan nog een versnelling hoger geschakeld, erg leuke finale al komt het wel een beetje laat allemaal. Het einde tilt het algemene niveau nog net iets hoger, maar het is niet voldoende om er een écht goeie film van te maken.

Wel leuk horrorvermaak voor de fans. Visueel best oké, soundtrack eerder onopvallend en acteerwerk degelijk, maar vooral de leuke opbouw, met twee leuke schakelmomenten, zorgt ervoor dat dit een makkelijk te behappen horrortje is.

3.0*

Degelijkheid.

Een typische Blumhouse productie bedoeld voor de bioscoop, voor een publiek dat vooral een avondje uit wil en daarvoor geen echt volbloed horror nodig heeft. Wat jong volk op het scherm, een verhaaltje dat makkelijk te volgen valt en hier en daar wat scenes die iedereen wakkerhoudt. Zeker de eerste helft oog het allemaal niet te best.

Het verhaal zelf wordt er ook niet beter op, de kills en de stijgende venijnigheid kon ik echt wel appreciëren. Het achtergronddrama dat dienst doet als spanningsveer voor de "truths" is niet zo interessant, maar de spanning binnen de groep was dat best wel. En zo is deel 2 van de film en stuk vlotter en aangenamer om volgen.

Einde vond ik zelfs best slim. Geen klassiek goed einde, ook geen klassiek slecht einde. De schrijvers vinden een leuke balans en zorgen voor een redelijk tevreden gevoel bij de credits. Maar echt memorabel of geweldig is het uiteraard niet. Gewoon een degelijk tussendoortje, morgen weer vergeten, maar tijdens het kijken zelf best oké.

3.0*

Vlotte actieflick.

Dat ligt Marco Mak ook wel, alleen moet hij hier beroep doen op een batterij C-acteurs. Daar heeft de film jammer genoeg een beetje onder te lijden. Nochthans is dat vaak het minste probleem in Hong Kong, die acteurs daar werken aan de lopende band.

Wanneer het beetje drama de overhand neemt is het dus niet zo best, gelukkig schakelt Mak snel en zit er genoeg actie in de film om het allemaal (net) boven de doorsnee te doen uitkomen. De actiescenes mogen er echt wel zijn, vlot en snedig in elkaar gedraaid, al is het uiteindelijk wel veel style over actie, dat moet je een beetje liggen.

Verhaaltje is niet al te boeiend. Een paar obligate twistjes die niet zo spannend zijn en een plotje dat amper boeit, gelukkig draait het daar uiteindelijk niet echt om en is het hele gebeuren vooral een excuus om wat coole actie op film vast te leggen. Daar slaagt de film dan ook in. Zeker geen meesterwerk, een wat stroef begin, maar verder leuke filler.

3.0*

Suzuki, beste man, maak alsjeblief nog een nieuwe film.

Het blijft een wat rare situatie tussen Suzuki en mij. Z'n recente films vind ik geniaal, maar z'n oudere films doen het gewoon niet. Ook deze schiet te kort.

Ik hou het meest van Suzuki als hij helemaal durft te gaan. Zigeunerweisen is te beheerst en te braaf. Af en toe een beetje absurd, uiteraard is Suzuki's eigen stijl wel te herkennen, maar het is een verwaterde versie van z'n kunnen.

Ook een film die ik echt nergens over vond gaan. De relatie tussen beide heren en hun vrouwen boeit niet, de personages op zichzelf ook niet. Rest een hoop gebeurtenissen die nergens naar leiden.

Film duurt dan ook véél te lang. Visueel valt er weinig tot niks te beleven. Wel wat leuke visuele ideetjes (bellen naar elkaar in dezelfde kamer) maar de uitvoering is pover. Ook de soundtrack wist niet echt te overtuigen.

De film moet het hebben van spaarzame momenten, maar dat is echt véél te weinig voor een film van 140+ minuten. Jammer, Ik wil enorm graag meer Suzuki zien, maar z'n oudere films zijn één voor één tegenvallers.

1.5*

Saai.

Meer timing dan wat anders natuurlijk, maar het valt op dat deze film één belangrijke kritiek deelt met Jack Reacher die ik gisteren zag. Ook hier een hoofdpersonage dat een "dommer" iemand (hier een groep) leidt door telkens de situatie op magische wijze goed in te schatten. Dit soort Matlock-achtige perikelen is duidelijk niet aan mij besteed.

Sowieso vind ik samurai en Mifune niet de beste combinatie voor Kurosawa, m'n favoriet van hem is niet toevallig een hedendaagse film (althans, toen hij uitkwam) met Shimura in de hoofdrol. Mifune speelt toch vaak hetzelfde type personage en dat staat mij jammer genoeg niet echt aan. Zijn charme ontgaat me volledig.

Verder een erg simpel verhaaltje waar inderdaad de humor wat meer centraal staat. Mannetje in de kast was wel grappig, verder zitten er ook een heleboel te flauwe momenten in. Vooral in combinatie met de soundtrack heeft een vaak een nogal bedenkelijk effect (die kopjes die één voor één boven de vloer uitkomen in het begin van de film).

Wie het leuk vindt op anderhalf uur lang Mifune wijsneus/bullebak te zien spelen zit hier aan het juiste adres, mij doet het allemaal niet veel. Moet dan ook maar eens stoppen met Kurosawa's samurai films, had deze dan ook vooral gekozen vanwege de lengte. Veel heeft dat niet geholpen.

1.0*

Blijft geweldig.

Toch jammer dat er nog steeds geen versie met subs te vinden is. Met de jaren vervagen de details van het verhaal wel een beetje, en hoewel het merendeel duidelijk is, mis je toch wat aan conversatie af en toe.

Visueel erg dubbel. Blijft een prachtig geschoten film, maar aan die 4:3 kan ik nog maar moeilijk wennen. Erg jammer want Yamada's geweldige visuele werk verdient duidelijk beter. Soundtrack wel erg gaaf, inderdaad een keertje geen herrie maar meer uitvergrote geluiden en wat minimale muziekexperimentjes.

Deze film doet me steeds meer denken aan Haze, al was deze natuurlijk wel eerst. Jammer dat we daarna niet veel (boeiends) meer van Yamada vernomen hebben, maar dit pareltje nemen ze hem in ieder geval niet meer af.

5.0* en een uitgebreide review

Tja.

Wie niet van Tsukamoto houdt of niet in hem geïnteresseerd is moet absoluut niet aan deze docu beginnen. Volgens mij wordt er ook niet al te veel gezegd waardoor je Tsuka ineens wel zou gaan appreciëren.

Erg leuk de beelden van de films voor Tetsuo, vooral die 8mm projecten. Niet meteen mooie cinema, maar wel leuk om te zien als fan van Tsukamoto. Ook een mooi moment wanneer Tsuka z'n rol in de overwinning van Hana-bi downplayed. Vanuit andere kanalen wordt z'n invloed toch iets dikker in de verf gezet.

Leuk dat z'n films één voor één voorbijkomen, ook wel tof om een kort overzichtje te krijgen van z'n acteerwerk, maar verder is het een weinig filmische docu die zich vooral richt op het informatieve.

Leuk voor de fans dus, anderen moeten absoluut geen moeite doen.

2.5*

Redelijk drama.

Ik zal nooit fan worden van 4:3 en ook hier vond ik het niet om aan te zien. Vreselijke keuze ook, vooral dan tijdens de plattelandsscenes. Verder visueel een lastige film. Soms doet Aoyama nog wel leuke dingen, maar er zitten ook een paar visuele trucjes in die gewoon aartslelijk uitgevoerd worden. Geen idee hoe zo'n shot juist heeft, maar in het begin zit er zo eentje waar je inzoomt en de zijkanten van het beeld toch steeds evenver weg blijven. Het schokkerige poginkje tot was echt niet oké.

Verder wel een oké drama. Beetje rare link tussen oorlog en de internet bubble (en ondertussen een wat raar thema want het web is nog steeds helemaal hot en booming) maar het verhaaltje met "de derde" werkt wel aardig tot goed. Wordt naar het einde zelfs nog wat beter, maar echt hoge toppen scheert Aoyama niet deze keer.

Blijft wel een boeiend regisseur, al is het maar omdat elke film weer een verrassing is. Toch mist hij net wat écht goeie films om tot m'n favorieten te behoren. Desert Moon is leuk voor de fans en ook best vermakelijk, maar verder een redelijk smoelloos werkje.

3,0*

Atlijd een beetje eng dit soort films.

Film over een "gestoord koppel" die beweren dat liefde enkel te bewijzen valt door voor/met elkaar te sterven.

Maar dan op z'n Japans, gespeend van emotie en gebracht met ijslijke precisie en koelheid. Dode personages zwalpen over het scherm, beredeneren met afstandelijke logica en bereiken aparte conclusies.

Had Aoyama zo sec nog niet gezien, bewijst wel maar weer eens hoe veelzijdig hij is. Jammer alleen dat het visueel helemaal niks is. De klankband kon mij nog wel bekoren. Veel omgevingsgeluiden die samen met statisch camerawerk en traag tempo zorgen voor een semi-trance. Maar de kleurloze omgevingen en povere shots zorgen toch voor een kleine domper.

Ishibashi wel weer goed, kan toch ook aardig wat rollen aan. Rest van de cast wel aardig maar veelal onzichtbaar.

Je moet er een beetje van houden, dit soort nihilistische en fatalistische cinema. Vind het zo vervreemdend dat het wel interessant wordt, al blijft het uiteraard een enorme ver-van-m'n-bed show.

3.5*

Sono is erg goed bezig.

Ook deze film mag er absoluut zijn. Begint redelijk rustig, beetje ala Audition (maar dan net iets minder saai) en ontaard in een waar absurd spektakel.

Sono heeft echt alles tot in de puntjes onder controle. Visueel verzorgd en sterk acteerwerk, de soundtrack is net iets specialer en geeft de film dat extra beetje weirdness mee. Boeiend verhaaltje ook, dat geen helden kent, maar met Murata toch een personage heeft waar je als kijker helemaal weg van kan zijn.

Zo langzaamaan is Sono aan het uitgroeien tot één van de sterktepunten van de Japanse cinema. Ik kijk alvast uit naar z'n volgende films.

4.5* en een uitgebreide review

Zo fijn.

Jammer dat deze film nooit echt doorgebroken is, vooral omdat deze toch niet zo heel moeilijk te verkrijgen is. En het is het type film dat het toch best goed deed, voor mensen hun interesse in de Japanese cinema weer verloren hebben

In ieder geval voor de liefhebbers van Satoshi Miki en films als Taste of Tea een fijne aanrader. Kera doet het volgens het boekje, maar ook wel gewoon erg goed. Grappige typetjes, maffe verhaallijnen, lollige details. Misschien net iets te lang, maar dat heb je al snel met films waar verschillende verhaallijnen door elkaar lopen.

Fijn filmpje voor de liefhebber dus. Aanradertje voor mensen die van Japanse comedy houden én die daarvoor niet meteen aan de download willen of superdure Japanse DVDs willen importeren. Moeten er toch meer zijn dan 4 denk ik zo.

4.0* en een uitgebreide review

Mjah.

Ze bestaan, film met té veel bekende gezichten. Op zich is daar natuurlijk niks mee, maar historisch gezien zijn dat vaak films die érg braaf zijn. Zo ook deze dus. Echt een stel fijne acteurs bij elkaar, maar niemand heeft een rol waarin hij zich kan onderscheiden.

Wel een leuk onderwerp. Schrok er ook een beetje van dat men begin 20e eeuw nog steeds bezig was met het uitmappen van sommige stukken land, al ging het dan maar over een beperkt stukje berg. In ieder geval aardig genoeg om een film aan op te hangen.

Maar het valt al snel een beetje stil. Na 30 minuten "och, doet die ook mee" vervalt de film in groepjes mensen die op en af een berg trotten, op zoek naar dat ene paadje dat hen naar de top brengt. Makkelijk is het duidelijk niet, uiteraard zijn er aardig wat tegenslagen, niet in het minst het weer.

Het is gewoon jammer om een Asano, Matsuda, Kunimura, Miyazaki etc etc bezig te zien in een film waarin ze zich niet kunnen tonen. Kimura schiet als regisseur toch duidelijk te kort en maakt er een wat stoffige bedoening van. Maar dat krijg je toch al vaak als er teveel bekende mensen meedoen. Een te groot risico om zelfs maar de kleinste risicos te nemen denk ik.

Gemiste kans, maar da's geen verrassing.

2.5*

Vintage Yukisada.

Zelden zo'n consistente regisseur gezien. Van Yukisada kan je steeds een goed drama verwachten, waarbij de enige scherprechter de hoeveelheid aan plot lijkt te zijn. Dat zorgt meestal voor het verschil tussen een goede film en een klein meesterwerk.

Deze Tsuya no Yoru helt vooral over naar het eerste. Al is het misschien niet eens zozeer de hoeveel plot die de film een beetje parten speelt, wel de wat moeilijke constructie. Op zich is het niet zo heel verschillend van Women Play Twice, maar daar waren de aparte segmenten ook echte aparte shorts. Hier worden de zijverhaaltjes aan elkaar geweven, waardoor de disconnect eigenlijk alleen maar geaccentueerd wordt.

Tsuya is de rode draad van de film, al zien we haar niet echt in actie. Zij ligt namelijk in coma, terwijl haar man haar verwoestende pad afgaat. Van stalken tot buitenechtelijke relaties en een verleden van misbruik (als slachtoffer dan), Tsuya was duidelijk een gebroken karakter. Elk paadje krijgt voldoende tijd om wat van haar personage te schetsen, maar het blijft een zeer gefragmenteerd geheel. Op zich niet erg, alleen dat de switch tussen de verschillende verhaaltjes vaak wat moeilijk verliep.

Yukisada brengt alles wel mooi samen in een sterke finale. Verder goed en kwalitatief drama, maar hij mag het wat mij betreft wat eenvoudiger houden. Deze constructie leidt meer af dan ze toevoegt, iets wat niet echt de bedoeling kan zijn. Anderzijds, da 15+ dramas kan ik me ook wel indenken dat je als regisseur eens wat anders wil proberen.

3.5*

Mnee hoor, dit soort Hillbilly/freaks-in-een-boshutje horrors kent meestal meerdere moordenaars. Daarin verschillen ze dan ook van de typische pure slashers.

Geslaagde film wat mij betreft. Het concept is eenvoudig, maar het plot zit best leuk in elkaar. Je ziet de clichés uit andere films telkens voorbij komen, maar dan vanuit een ander oogpunt. Ik was vooral bang dat het uitgangspunt voor een hoop amateuristische ongein zou gaan zorgen, maar het wordt meer dan aardig ingevuld.

Vooral ook met dank aan de twee hoofdacteurs. Vooral het Dale personage komt erg sterk uit de verf, heeft een fijne deivery en zorgt ervoor dat het komische gedeelte gewoon werkt. Is ook wel nodig want qua horror biedt deze film weinig tot niks. Het genre en z'n clichés dienen uiteraard als bronmateriaal, maar de kills zijn verder onorigineel (maar dat geldt ook voor de eigenlijke genrefilms) en braaf (dat dan weer niet), veel gore biedt deze film ook al niet. Mensen die hopen op een evenredige verdeling tussen horror en komedie, opgelet.

Film duurt gelukkig niet te lang, is soms wel een beetje stuurloos (waarom verwijzingen naar The Blair Witch Project - valt toch niet binnen het genre?) en had hier en daar iets vlotter gekund, maar weet door middel van een aardig constante grappenstroom en een aantal slimme plotkeuzes makkelijk te vermaken.

3.5*

Verrassend leuk.

Ik hou niet zo van biopics, Coppola is nu ook niet meteen m'n favoriete regisseur en Bridges vind ik vaak overrated. Op papier geen film die me heel hard zou kunnen bekoren, maar Coppola is wel een naam en als een film als deze dan op Netflix gezet wordt wil ik het best een kans geven.

Terecht zo bleek. Vooral dan dankzij de erg leuke vertolking van Bridges en de regie van Coppola die daar eigen naadloos op aansluit. Het is allemaal best luchtig en speels gebracht. Alle praktische en legale rompslomp kon me niet zo boeien, maar daar draait de film gelukkig ook niet echt om. Het gaat er vooral over hoe Tucker omgaat met die tegenslagen.

Zo krijg je toch een aardig beeld van zijn karakter, zelfs al voelt de film vaak een beetje dik aangezet aan. Het is in ieder geval stukken beter dan de klassieke, droge rise & fall gevalletjes die het genre typeren. Aardige ontdekking dit. Geniaal is het niet, wel vermakelijk.

3.0*

Nog best oké.

Wel érg 80s. Maar voor een film uit de 80s lag dat uiteraard wel binnen het verwachtingspatroon. De stoere jeugd van weleer ziet er al lang zo stoer niet meer uit, beetje dommig en zelfs lachwekkend, maar daar valt best mee te leven.

Minder fijn is de erg aanwezige en zwaar brakke soundtrack. Ook erg 80s, maar daarvan weet ik dat ze toch al tot betere dingen in staat waren. Verpest vaak een beetje de scenes. Visueel soms wat grappige editing trucjes, Kiersch doet in ieder geval wat meer dan in z'n vorige film, maar echt mooi oogt het allemaal niet.

Acteerwerk valt nog mee en ook dramatisch loopt het verhaaltje redelijk vlot. Groots is het allemaal niet, het ontspoort ook redelijk zonder echt te overtuigen, maar als je even doorheen de bokkensprong heenkijkt schuilt er wel een aardig filmpje achter.

Niet slecht, al kan ik het nu ook weer niet echt goed noemen.

2.0* volstaan wel.

Oké.

Het is niet zo makkelijk om aan Jun Ichikawa films te komen, daarom dat ik deze zeker niet wou missen. En ook deze ietwat oudere film van Ichikawa is geen misser, al behoort het nu ook weer niet tot z'n betere werk.

Probleempje vond ik dat de buitenscenes veel mooier waren dan de wat donkere en groezelige binnenscenes. Dat maakt vooral het begin van de film de moeite. Eerste 20 minuten hebben ook iets poetisch door de immer aanwezige voice over, terwijl er bijna geen dialogen zijn.

Personages zijn ook best leuk en de setting is fijn, maar na een half uurtje wordt de film iets verhalender en dramatischer en zakt het niveau een klein beetje in. Jammer, het had van mij iets meer in de lijn van het begin mogen blijven, hoewel het daardoor misschien dan wel een iets te lange film zou geworden zijn.

Geen verkeerde Ichikawa dus. Mooi begin, mooie buitenscenes en aparte personages, maar het drama laat het een klein beetje afweten.

3.0*

Zwalpende Lou.

Na ooit een triotje geweldige films gemaakt te hebben gaat het Lou tegenwoordig wat minder voor de wind. Hij is zeker nog niet volledig weggedeemsterd, maar hij behoort al een tijdje niet meer tot het beste wat China te bieden heeft.

Tui Na is een aardig drama geworden, maar in afwerking en setting veel te magertjes. Het sociale engagement van deze film ligt iets te hoog, waardoor de rest al snel vergeten wordt. Dat zorgt ervoor dat het drama vaak op het randje van sentimenteel balanceert (en er ook af en toe over valt) en dat het allemaal nogal doods en levensloos oogt.

Buiten een erg mooie scene iets over halfweg gerekend. Dan leeft de film ineens op en weet Lou het drama eindelijk tot volle ontplooiing te brengen. Daar teert hij het laatste half uur aardig op, maar tegen dan was het af en toe al wat harken om bij de les te blijven. Dat laatste half uur redt nog wel wat, maar het doet het voorgaande uur zeker niet volledig vergeten.

Beetje jammer, want ooit toch een vlot, sfeervol en zelfs fris regisseur. Weet wel dat hij aardig wat last gehad heeft in China, maar voor dit soort filmpjes loop ik niet helemaal warm. Zeer spijtig, want ik mis de oude Lou. Slecht is het uiteindelijk niet dankzij het sterkere einde, maar hij moet toch tot beter in staat zijn.

3.0*