Opinions

Pfoe.

Voor mij toch écht wel een ver van m'n bed show. Het drama richt zich sterk op de problematiek van oudere Aziaten die na hun pensioen hun kinderen achterna reizen in de hoop op een iets comfortabeler leven. De cultuurclash tussen jong oude, China en de VS staat centraal in deze film, maar als Belg die al z'n hele leven in een straal van 30 km gewoond heeft vergt het net iets teveel inlevingsvermogen.

Misschien ook wel omdat de acteurs van bedenkelijk niveau zijn. Sihung Lung doet het nog wel aardig, maar is een wandelend cliché. Deb Snyder is ontiegelijk slecht en ook Wang brengt er niet veel van terecht. Vooral de ruzies tussen beiden zijn niet om aan te zien.

Visueel is het ook zeer karig, het enige wat de film wat weet te redden is een redelijk opbouw en het spanningsveld tussen Lung en de familie van z'n zoon. Da's echter net iets te karig om een volledige speelduur op te teren, waardoor het naar het einde toe wat te flauw werd.

Ang Lee kan mij zelden bekoren, ook deze eerste langspeelfilm is geen schot in de roos. Al kan ik me voorstellen dat mensen die zich in de situatie herkennen wat meer uit de film kunnen halen.

2.0*

Tulpenmanie.

Maar eigenlijk niet echt. Dit is gewoon een romantisch kostuumdrama. De setting heeft z'n nut, maar speelt eigenlijk nooit een hoofdrol. Het hele tulpengebeuren geeft de hoofdpersonages hoogstens wat bezigheid, maar het verhaal kan makkelijk herschreven worden binnen een andere setting.

Het gaat toch vooral over Vikander's liefdesperikelen en de problemen die daaruit volgen. Een wat mak gebeuren dat nooit echt spannend weet te worden, maar ook als drama nooit echt weet te boeien. Daarvoor is het misschien allemaal net wat te luchtig, met een hoog aantal personages die voor comic relief moeten zorgen. Dat blijkt als je zelfs Galifianakis in je film kan steken.

Het begin en einde laat een wat mooier drama verhopen, met een beweeglijke en aftastende camera, maar de rest van de film is gewoon erg braaf en klassiek geschoten. Het oogt wel netjes, maar weinig spannend of uitdagend. En zo is het een matig tussendoortje, een film die niet echt weet te overtuigen en wegdeemsters in een hoop soortgelijke films.

2.5*

Hmm.

Minste Greenaway, komt vooral omdat het onderwerp mij totaal geen fuck kon boeien.

Visueel is hij nog steeds boeiend. De cutouts en inserts zijn niet altijd even mooi, maar het effect is zeker boeiend. Daarbij hou ik wel van het gebruik van (subtitels) tekst in film. Zeker als het compleet in de film geïntegreerd is. Vaak een mooie ondersteuning van wat er gezegd wordt.

Toch wordt er iets teveel verdergeborduurd op dezelfde visuele kunstjes, waardoor het soms z'n effect wat lijkt te verliezen. Vooral in enkele scenes waar het narratieve de overhand krijgt smacht je naar wat visuele geinigheid om je mee bezig te houden.

Weet niet of die Luper nu echt bestaan heeft, op basis van deze film kan het mij ook totaal niet boeien. Laat staan wat die vent nu eigenlijk gepresteerd heeft of hoort te presteren.

Mooi om naar te kijken dus, veel inventiviteit, al valt ook dat wel mee als je eerdere Greenaway films gezien hebt. Het blijft in elk geval wel unieke cinema, waar ik graag wat tijd voor uitrek. Al denk ik niet dat ik deel 2 en 3 kortelings ga bekijken (gezien ook de speelduur van de films).

3*, louter op basis van het visuele.

Indische genrewerk.

Naast het Bollywood gebeuren zijn er toch ook steeds meer Indische genrewerkjes die hun weg naar het Westen vinden. Da's niet verkeerd, want hoewel het zelden echte meesterwerken zijn hebben ze vaak toch wel iets eigens toe te voegen.

Zo ook deze Tumbbad. Qua horror schiet het dan misschien een beetje te kort. De creature designs zijn wat pover en echt spannend wil het nooit worden, maar de lore en fantasy in deze film is toch echt wel de moeite waard. Het breekt een beetje de voorspelbaarheid die vele andere films in het genre wel per definitie hebben.

De muziek is trouwens ook de moeite, echt wel een meerwaarde in deze film. Visueel ziet het er verder netjes uit, hoewel daar nog wel duidelijk wat verbeterd kon worden. Die rode kamer is wel een dankbare locatie, maar die beestjes die erin rondliepen deden de film niet bepaald eer aan. Net iets teveel puntjes die de sfeer breken.

Maar zeker wel de moeite om een keertje gezien te hebben, graag meer van dit.

3.5*

Fijn.

Je ziet ze niet zo vaak in HK, de coming of age dramas, zeker niet gecombineerd met Cat III materiaal. Luk schildert haar film ergens tussen het werk van Ho-cheung Pang (waarvoor ze enkele scripts schreef) en Heiward Mak, al doet deze Lazy Hazy Crazy dan nog het meest denken aan Yung's May We Chat.

Beetje in dezelfde lijn qua topics, maar qua genreuitwerking ligt dit dichter bij de klassieke Chinese dramas. Erg luchtig geschoten, mooie kleurtjes, zomers sfeertje, maar Luk neemt geen blad voor de mond en laat de camera ook vrij registreren. Iets wat je zelden ziet in Hong Kong films.

Acteerwerk is goed, er zit genoeg chemie tussen de hoofdrolspelers en hoewel het verhaaltje zich verder redelijk klassiek afwikkelt zijn er genoeg memorabele momenten. 't Is ook maar goed dat dit geregisseerd is door een vrouw, dat maakt de polemiek rond zo'n film meteen een stuk minder.

Voor de mensen die graag eens een Chinees coming of age drama kijken, maar dan met wat meer bite. Voor een keer ook niet compleet onmogelijk om aan te geraken, ook dat is fijn meegenomen.

4.0* en een uitgebreide review

Weer een vlotte film van Yau.

Echt filmisch is het allemaal niet, erg origineel ook niet, maar het leeft wel dit filmpje.

In relatief korte tijd weet Yau goed de onderlinge conflicten tussen de vijf hoofden uit te tekenen. Het ontspoort mooi en hoewel het tempo razend is en de personages talrijk blijft alles toch best overzichtelijk.

Groots is het niet, doet ook onder voor de sterkhouders in dit genre, maar als aanvulling erg geslaagd. Yue zoals altijd sterk maar ook de rest van de cast doet er aardig mee. Visueel wel oké, soundtrack onopvallend maar zeker niet verkeerd.

Vooral een boeiende chaos, waarbij een rustig nachtje helemaal ontspoort. Einde had niet zozeer gehoeven maar doet ook niks af aan wat ervoor kwam.

3.5*

Fijn filmpje.

Toch lijdt het een beetje onder Chan's regie, die ook hier weer iets te melodramatisch is.

Visueel wel dik in orde. Zeer kleurrijk, inderdaad zelfs sprookjesachtig. Zeker in het begin zitten er een aantal zeer leuke en vlotte scenes in. Jammer genoeg is de soundtrack wat te dik aangezet, Chan had het beter wat ingetogener en subtieler gehouden. Het drama wordt iets te dik onderstreept.

Verder een apart verhaaltje met een redelijk zwaar einde. Had toch wat luchtigers verwacht. Lau doet het leuk, ook Mok is weer op dreef.

Erg jammer dat het zeker naar het einde toe allemaal iets te dik aangezet is, anders had hier zeker meer in gezeten. Begin is leuk, fris en veelbelovend. Verhaaltje is leuk bedacht, maar het wordt iets te melig uitgewerkt.

Geeft wel een iets beter beeld hoe Chan het geld voor Bodyguards & Assassins bij elkaar heeft gesmokkeld, want talent heeft de man zeker wel.

3.5*

Njah.

Qua onderwerp niet meteen iets waar ik erg veel interesse in toon, maar gezien het trio bekende regisseurs toch iets wat ik wel even wilde meepikken, vooral wanneer het me in de schoot geworpen wordt.

Gemaakt tijdens of net na de oorlog, waardoor je de invalhoek van deze docu wel al een beetje kan raden. Het mag dan een "official record" heten, enige zin voor propaganda was de documakers niet vies. Trots wordt verteld over de overwinning van het thuisfront, alsof het de normaalste zaak van de wereld is (want wij zijn wij en wij zijn goed).

Los van dat toontje veel feitelijkheden (hoop ik dan, neem toch aan dat ze daar niet al te veel mee geknoeid hebben), en gezien het onderwerp mij niet zo boeide vond ik dat niet meteen heel interessant. Liefhebbers (beetje raar woord in deze context) van WOII hebben er waarschijnlijk wel een leuke kluif aan, mij kon het niet echt boeien.

1.0*

Kelly als regisseur.

Het begint wel enigszins vrolijk, maar al snel werkt Tunnel of Love zich naar de grote vergissing toe. Het moet gezegd, het is op zich wel aardig dat het bewuste moment niet in beeld gebracht wordt, zo is er nog enige (theoretische) onzekerheid, maar daar gaat de film toch ook een beetje de fout in..

Want wat volgt is eigenlijk redelijk dramatisch, zeker naar het einde toe. Niet bepaald waar je dan op zit te wachten als je een klassieke romcom opzet. Het drama an sich werkt ook niet echt, want als kijker weet je toch wel ongeveer hoe het gaat aflopen, maar je zit er uiteindelijk wel mee opgescheept. Misschien dat het einde vroeger wel een geweldige verrassing was, tegenwoordig is dat toch eerder gewoon het verwachte verloop.

Widmark is wel geschikt voor z'n rol, maar heeft nu niet meteen het meest leuke personage. De rest van de cast vult wel aardig aan, maar de film mist gewoon in z'n algemeenheid een beetje extra luchtigheid. Al is het ook gewoon dat ik niet zo'n fan van films die steunen op misverstanden.

1.0*

Goed!

Sowieso een uiterst interessant project, al blijft het wat mij betreft niet het soort film om deze manier van financieren te bombarderen als "the way of the future". Een film die zichzelf financiert, doordat mensen vooraf frames konden bestellen. Zeker een interessant idee, maar net omdat het een found footage film is illustreert het niet helemaal dat het concept werkt, deze films komen namelijk al redelijk snel weg met een laag budget.

Toch maakt Ledesma er iets moois van. Ondertussen is het al een beetje een subgenre op zichzelf geworden, dus gemekker over originaliteit en [Rec] blah Blair Witch blah mag zo langzamerhand wel weer een keertje gedaan zijn. De film houdt zich braaf aan de genreclichés, maar springt er sterk mee om.

De intro is misschien net iets te traag, de docu stijl net iets te TV docu. Het wordt goed gebracht, maar had toch iets vlotter gemogen. Het laatste uur speelt zich gelukkig in de tunnels af, waar de spanning erg sterk opgedreven wordt, naar een meer dan geslaagd hoogtepunt.

Er zitten een paar knappe, spannende scenes in, met als hoogtepunt het dinertje van het "ding". Ook leuk dat het nooit echt vorm krijgt en we het als publiek moeten doen met dezelfde impressies die de overlevenden hebben.

Wie de found footage beu is moet hier niet aan beginnen, ondertussen is een film als deze even inventief als de eerstvolgende slasher, maar wie zich goed voelt in dit genre mag dit filmpje zeker niet missen. Laatste half uur is sterk en mag zich meten met de betere films in het genre.

Ben wel benieuwd of ze het financieringsmodel gaan verderzetten en hoe een "gewone" film zich kan ontwikkelen met het toch wel beperkte budget dat verzameld wordt.

Dikke 3.5*

Ughn.

Een filmpje dat begint volgens de aloude Pixar-tegenstelling-traditie. Snelle slakken. Daar horen uiteraard wat woordspelingen bij (plant .. haha), maar al snel laat de film dit bandwerk achter zich. Via een Marvel-achtige superheldenmutatie moeten we plots geloven dat één of ander slakje mee mag dan in de Indy 500.

Vanaf het moment dat Turbo muteert is het plotgewijs echt om te huilen. Een animatiefilm hoeft zich minder aan de wetten van de werkelijkheid te houden natuurlijk, maar dit ging een paar brugjes te ver. Zelden zo'n grote onzin gezien.

Verder niks komme nul grappig, vervelende voice acting (buiten Giamatti om, maar die heeft er wel een fijne stem voor - verder was het gewoon celebrity-spotting) en een dramatische soundtrack. Een hoop hysterisch gedoe dat uitmondt in een belachelijk voorspelbare finale, maar ook dat kon er nog wel bij.

De Amerikaanse animatie anno 2013 is tot een absoluut dieptepunt gedaald. De laatste maand 3 films gezien van de grote studios en geen enkele die ook maar een grijntje kwaliteit in zich draagt. Bah.

0.5*

Egh.

Altijd lastig in te schatten of een film nu de 80s als startpunt of eindpunt in gedachten heeft. Bij deze is dat duidelijk het laatste. Het trio is er op uit om een volbloed 80s mashup te maken, wat mij betreft zijn de daar net iets te goed in geslaagd.

Het is vooral een érg opzichtige film geworden. Synthesizer soundtrack? Check. 80s prullaria (Walkman, Viewmaster, comics)? Check. Gore? Check. Nerdy koter? Check. Het is inderdaad een soort van Mad Max voor kinderen geworden, maar dan aangevuld met wat splatter. En dan zijn er ook nog de oneliners. Geschreven én geschoten om zo cult mogelijk te zijn. "This is my gnomestick"? Njah, ik kon het niet waarderen.

De splatter valt uiteindelijk flink tegen, wat rest is vooral 80s geekery, met een vreselijke soundtrack, lullige hoofdpersonages, lame designs en slecht camerawork (die BMX achtervolging ). De echte 80s liefhebber zal er wel z'n lol uit kunnen puren neem ik aan, maar ik vond het saai, traag en lauw.

1.0*

Niet zo best.

Over "de mens" gaat deze film niet echt, wel over het verschil tussen man en vrouw en het verwachte rollenpatroon dat daarmee gepaard gaat. Het egoïsme zit duidelijk in de man, de vrouw beschermt haar kroost en trotseert het gevaar. Eén van de populaire first world problems waarmee de zichzelf progressief inschattende internetmens zich tegenwoordig bezighoudt, als hij al niet druk is met het zoeken van Aziatische of Afrikaanse acteurs voor gevestigde blanke personages in allerlei adaptaties en reboots.

Soit, vanuit die achtergrond al enigszins wantrouwend aan deze film begonnen, want in dezelfde milieus wordt deze film graag naar voren gedragen als ... "belangrijk". En da's zeker niet zo verwonderlijk, want genuanceerd of subtiel kun je deze film niet bepaald noemen. Er is EEN PUNT en dat zal willens nillens duidelijk gemaakt worden. Spijtig genoeg komt Östlund aan met een zo gekunstelde opzet dat het hele PUNT mee in het water valt. Want als je al te duidelijk naar een verhalende constructie zit te kijken, kan je daar moeilijk een realistische conclusie uittrekken.

Wat in deze film niet werkt is het tonen van de lawinescene EN het diner gesprek. Thomas gedraagt zich daar zo genant onwennig dat de constructie eerder genant is dan het gesprek zelf. De film zou allicht een stuk boeiender geweest zijn zonder het tonen van de lawinescene, maar dan had je meteen ook wel een andere film gehad. Belangrijk was dus om het dinergesprek goed te laten verlopen, maar daar falen regisseur en acteur compleet. De lullige, wazige en compleet onlogische verdediging is niet die van de archetypsiche man die Tomas op die moment nog moet voorstellen, maar beantwoord meer aan het vrouwelijke cliché, waardoor je je afvraagt of Östlund z'n constructie zelf wel begrijpt.

Het is op zich best jammer, want qua vormgeving was de film absoluut wel te pruimen. Mooie, sterke composities en goed gebruik van muziek. Die scenes zijn dreigender en innemender dan het hele gepoogde drama of de mislukte pogingen tot humor.

Ook het tweede koppel dat betrokken wordt in de problematiek voegt niks zinnigs toe, de jankscene is weer maar eens een genante vertoning (en weer niet het juiste genant) en die eindscene slaat werkelijk alles. Hoeveel hamers heb je nodig om iemand mee in het gezicht te slaan in een onderkoelde film als deze? Als je dan toch al iets op de spits wil drijven, ga er dan volledig voor en laat dit soort hypocriete ingetogenheid gewoon links liggen.

Ik ben er na het kijken van deze film wel van overtuigd dat Östlund een aardig film kan maken, maar biedt hem aub geen platform meer aan om iets "zinnigs" te zeggen, want het raakt kant noch wal.

2.0*

Vermakelijk.

Geen idee waar al het gedoe over Hostel vandaan komt bij deze film, zal wel iets met de marketing te maken hebben maar vind maar weinig gelijkenissen tussen beide films. Dit is geen torture horror en is qua setting lichtjaren verwijderd van Oost-Europa (en gelukkig maar). Ik hou het op beperkte genrekennis en wat pech bij de initiële release.

Verder een fijn filmpje, waarbij Stockwell de settling 100% weet uit te buiten. Mooie kiekjes van Brazilië, die vaak genoeg veranderen in een onherbergzaam landschap wanneer het groepje aan hoofdpersonages opgejaagd worden.

Er zitten een paar meer dan aardige gore scenes in, toch had de uiteindelijk climax iets beter gekund. De onderwatergrotten leenden zich tot een mooie finale, maar het beeld blijft iets te donker en de regie iets te warrig, waardoor een deel van de spanning verloren gaat. Toch een gemiste kans.

Toffe setting, bovengemiddeld groepje slachtvee en een paar leuke, gore scenes. Genoeg voor een avondje vlot vermaak.

3.0*

Mooi!

Volgens mij zijn er een hoop mensen zwaar aan het afkicken door een gebrek aan Marvel & DC in de bioscoop, en worden hun frustraties gebotvierd op dit soort filmpjes. Veel anders valt er niet van te maken, want hoewel deze film niet bepaald origineel is (horror genre, weet u wel), is de uitvoering erg sterk, bij momenten zelfs verfijnd.

Oké, het is een slow burner. Weinig of geen gore en echt geweldig eng is het ook niet. Maar wanneer een nieuwe nanny begint in een groot landhuis met enkel een oude kuisvrouw en twee nogal wereldvreemde kinderen, dan weet je vanaf het begin al dat je met een film zit die vooral mikt op sfeer. En daarin stelt Sigismondi absoluut niet teleur.

Visueel is het erg sfeervol. Mooi camerawerk, knappe belichting en perfect gebruik gemaakt van de setting. Ook de CG was niet verkeerd. Soundtrack sluit daar naadloos op aan. Hoewel het plot op zich best traag verloopt, valt er qua sfeerzetting dus helemaal niks te klagen. Ook het acteerwerk is meer dan behoorlijk trouwens, de hele cast doet het gewoon goed.

Het verhaaltje kan je verder wel blind uittekenen, toch maakt ook de eindacte indruk. Sterke film van Sigismondi, het huidige gemiddelde (1.68) is gewoon ridicuul, zélfs voor MM. De liefhebber van wat stijlvollere en sfeervollere horror komt hier in ieder geval helemaal niks tekort.

3.5*

Leuk!

Op de één of andere manier had ik het wel al verwacht. Smith's Red State vond ik al overlopen van potentieel, met deze Tusk zet hij er nog een stapje bij en levert hij een erg leuke horror/comedy af.

Smith houdt de comedy en horror wel redelijk gescheiden, tot het laatste half uur waar hij eindelijk vol los kan gaan. Dat levert een wat rare mix van stijlen op, die enkel maar uitvergroot wordt door een cast die ook alle kanten opschiet. Met Justin Long en Michael Parks heb je al twee acteurs uit twee verschillende strekkingen, hoe Johnnie Depp (of all people) daarin past valt amper te omschrijven.

Laatste half uur is niks minder dan hilarisch, met nog opvallende goede effecten. Niet dat het zo overtuigend of realistisch is, maar het is meer dan je zou verwachten op basis van wat er zich op het scherm afspeelt.

Leuk leuk leuk, hopelijk houdt Smith dit even vol.

4.0* en een uitgebreide review

Chan op z'n Amerikaans.

Qua luchtigheid valt het allemaal best mee met Chan's Amerikaanse werk. Groots is het niet, maar wel vlotjes. Deze film duurde verder ook niet al te lang, wat het best makkelijk uit te zitten maakt.

Maar qua actie moet het steeds inboeten en Chan's Engels is bij momenten gewoon erg slecht te verstaan. Dat laatste is dan niet zo'n ramp, maar ik vind het wel jammer dat ze Chan niet wat meer stuntwerkkrediet durven te geven. Het is duidelijk dat z'n hand in de actiescenes mist, waardoor dat deel van de film vaak niet echt goed uit de verf komt.

Hewitt is redelijk flauw, Stormare als bad guy best te pruimen. Verder geen verhaaltje om van wakker te liggen, maar daar draait het sowieso niet echt om in films als deze. Redelijk flauw vermaak dus, maar niet enorm vervelend.

2.0*

Leuk.

Film is een beetje zoals de pilot nooit geworden is. Bitter en daarom best grappig. Nogal aangedikt maar het voelt ook alsof er een harde kern van waarheid in de film zit.

Verrassend leuke rol van Weaver eigenlijk, ze doet het goed en weet zelfs grappig te zijn. Ook Duchovny is fijn, maar dat die komisch talent had wist ik al.

Kasdan houdt de film klein, weet er veel leuke scenes in te zetten en houdt de film gelukkig ook kort. Het idee van de film is leuk en wordt zo niet nodeloos uitgemolken.

Geen echte hoogvlieger, daarvoor is het net allemaal iets te bedeesd, maar wel erg fijn kijkvoer en een leuke kleine verrassing. Grappig maar zonder echt veel typische humor te bevatten en lekker aangedikt zonder oneerlijk aan te voelen.

Kasdan al bij al best een fijne regisseur.

3.5*

Nederland en WWII.

Het is eigenlijk opvallend hoe veel van dit soort Nederlandse films er zijn, terwijl ik me niet eens een Belgische voor de geest kan halen. Je zou denken dat de twee oorlogen hier nog nét een iets grotere impact gehad hebben.

Maar blijkbaar niet dus. Jammer genoeg zijn dit soort filmpjes niet meteen aan mij besteedt. Groots opgezet, maar daarom weinig spannend en uitdagend. Visueel is het saaie degelijkheid, het acteerwerk is eerder stroef en het verhaaltje is vooral voorspelbaar.

Toch was het vooral de soundtrack die wist te irriteren. Erg luid, alom aanwezig en alles behalve subtiel. Voor zover er al niet genoeg sentiment in het verhaal zat, is de onderstreping daarvan door de muziek gewoon ridicuul. Een wat fijnere afwerking had het verhaaltje nog wel kunnen opwaarderen, maar dat zat er duidelijk niet in.

En dat dan 135 minuten ... maar ach, er zijn er ergere.

1.5*

Goed.

Schumacher is voor mij één van de meest interessante regisseurs die de laatste jaren in Hollywood ronloopt. Hij mag dan een beetje overal en vanalles verfilmen, het resultaat is steeds vlot, modern en vermakelijk.

De film ziet er zeer verzorgd uit. Strak geëdit, mooie kleurfiltertjes. Ook de voice over kon mij wel bekoren. Sutherland heeft er een goede stem voor, de monoloogjes mochten er verder ook best zijn. Veel personages passeren de revue, niet iedereen wordt echt uitgewerkt maar gezien de aard van het personage is dat ook absoluut niet nodig. Geen zin in 50 keer dezelfde "oppervlakkig aan de buitenkant maar met een tragisch verhaal" moraal.

Naar het einde toe mist de film wat aan kracht in het drama, da's zowat het enige echte minpuntje wat ik kon vinden. 't is dat Schumacher een beetje oud begint te worden, maar voor mij mag hij nog lang zulke filmpjes blijven maken.

Verbaast het trouwens dat deze film een wel erg lage score heeft. Veel 0.5* voor een film die toch best wat te bieden heeft.

3.5*

Leuk filmpje, maar daarmee is ook het meeste gezegd. Het verhaaltje is leuk, de acteerprestaties (vooral van Pitt) boeiend genoeg, en de scenes in het gekkenhuis steken er ver boven uit.

Jammer dat de rest zo niet mee wil. De hele film lang kreeg ik de indruk van wel willen maar niet echt kunnen. De hele vormgeving is constant net niet, waardoor het nergens echt leuk / boeiend / intens / spannend wordt.

Heb me niet verveeld, maar hoef deze ook niet echt meer te zien. 3*

Zo.

Film die uitblinkt in onnoemelijke saaiheid. Een batterij ouwe zakken worden gedropped in een moordmysterie. Lauwe voice overs, duffe acteurs (jezus wat een duffe acteurs!), compleet waardeloos plotje.

Alsof er 60 jaar na Double Indemnity niks veranderd is ... ook de acteurs niet. Visueel echt een slagveld van saaiheid en grijsheid, verder was men volgens mij niet eens op de hoogte dat je met een soundtrack invloed kan uitoefenen op de film.

Enige wat deze film nog ietwat kijkbaar maakte was de gortdroge humor die af en toe ingezet werd. Veel te weinig echter, dus wat rest is een stoffig vehikel dat al lang ergens in een doodskist begraven had moeten zijn.

Dramatisch crappy en saaie film. Dat ze ze zo nog maken ...

1.0*, voor de spaarzame humor.

Vampierenfilms.

Ze liggen me niet zo, en telkens als er wat "anders" mee gedaan wordt gaat het de romantische toer op. Vraag me toch af waar die drang vandaan komt. Zal misschien wat met de originele Dracula en z'n romantische kasteel te maken hebben?

Naast de romantiek zit er in Twilight vooral een stevige dosis highschool, iets wat me toch steeds minder en minder gaat boeien lijkt wel.

Het hele vampierengebeuren was nog wel aardig, vooral tijdens dat baseball wedstrijdje. Verder wel een beetje knullig in beeld gebracht, hun superkrachten. Daarnaast was ik ook niet echt gecharmeerd door de overdreven witte schmink van de vampieren. Pattinson was zo al creepy genoeg.

Film wordt wel aardig neergezet, visueel. Sfeervol nat en druilerig, al ligt het tempo uiteindelijk iets te hoog om er echt van te kunnen genieten. Het romantisch verhaaltje deed me verder niet veel, ook het nogal geforceerde actie stuk naar het einde toe vond ik weinig boeiend, net als het merendeel van de soundtrack.

Rest de sfeer en een aardig originele aanpak van het vampierengenre. Men had misschien wat meer voor de pure aanpak mogen gaan, ipv het aangeplakte actiegedeelte, maar het was mij uiteindelijk iets te zeemzoet, terwijl ik maar weinig had met de personages.

2.5*

Eindelijk (toch wel).

Ik ben ooit eens op een fotoreportage gebotst over Kowloon, en sindsdien alltijd gefascineerd geweest door deze stad-in-stad (die al een tijdje niet meer bestaat). Het zal vast niet de meest fijne plek geweest zijn, maar het filmisch potentieel is enorm, dus nooit echt begrepen waarom niet meer films dat proberen uitbuiten hebben.

Maar nu dus toch, al heeft het project zo'n 20 jaar nodig gehad om afgewerkt te worden. Met Soi Cheang in ieder geval de perfecte persoon achter de camera. Veel bekende gezichten ook, een klassiek crime verhaal, met veel aandacht voor actie (ook de larger-than-life kind) en een lekker tempo. Maar Kowloon blijft toch de belangrijkste trekpleister van deze film.

En het leuke is dat er nog twee delen aankomen. Ik ben zelden enthusiast over filmreeksen, dit is een welgekomen uitzondering.

4.0* en een uitgebreide review

Niet goed.

Ik ben geen Twilight hater. Hoewel ik niet echt tot het doelpubliek van deze reeks behoor waren de eerste films niet slecht, ze hadden zelf aardig wat filmische kwaliteiten.

Niet zo in dit vierde deel. Grootste pijnpunt: de vreselijke soundtrack. Zeker de eerste 90 minuten zijn niet aan te horen. Brakke songkeuze en foute achtergrondriedeltjes zorgen voor een plat sfeertje. Ook visueel ziet het er erg goedkoop uit. Volgens mij is er serieus in het budget gesneden, het leek bij momenten wel TVwerk.

Ook het acteerwerk is niet best meer. Stewart, Lautner en Pattinson zijn slechte karikaturen van zichzelf geworden, het pathetische drama (waar deze film sterk op leunt) komt dan ook helemaal niet uit de verf, tot zelfs een aantal ludieke scenes.

Het laatste half uur leeft iets op (vanaf de toespraak van de wolven eigenlijk, al was die nog steed hilarisch slecht), maar dan is het al te laat.

De reeks heeft zich vooral steeds kunnen optrekken aan regisseurs die het filmwerk wel in de vingers hadden. Condon komt sterk tekort en daarmee valt dit vierde deel meteen ook helemaal in het water. Hopelijk komt er voor de finale een andere regisseur, anders loopt het af met een serieuze sisser vrees ik.

1.5*

Jammer.

Condon was echt niet de regisseur om deze reeks te laten eindigen. Hij maakt er bij momenten echt een soepje van, al kampt deze film ook met grotere problemen.

Allereerst de introductie van een zwerm personages waarmee je spin-offs kan vullen. Beetje laat in de reeks om iedereen te introduceren, het voelde dan ook een beetje aan als wat makkelijke vulling. In plaats van eindelijk het verhaal naar behoren af te ronden zit je het hele middendeel naar introducties te kijken.

Verder een bijna TVreeks-achtige aaneenschakeling van kleine story arcs in deze film. Het probleem met de vader en de kracth van Stewart als duidelijkste voorbeelden. Enorme problemen die geïntroduceerd worden en vier scenes later volledig opgelost zijn. Past net tussen twee reclameblokken.

Die Voltari's blijven een beetje clown-achtig, maar verder is het eindgevecht wel leuk en zijn de locaties best indrukwekkend. De twist is trouwens wel het ultieme teken van lafbekkerij. Eerst even uitpakken door een hoop personages te laten sterven, maar gelukkig bleek het allemaal niet echt? Blergh.

Mnee, iets meer durf, een betere regisseur en een gerichter einde hadden deze reeks veel goed kunnen doen. Nu blijft het hangen in meligheid en braafheid.

1.5*

Vond het wat minder.

Toch jammer, want had met Slade aan het roer wel iets meer verwacht eigenlijk. Hij doet eigenlijk redelijk weinig met het Twilight gegeven, had volgens mij evengoed door iemand anders geregisseerd kunnen worden.

De film zelf is misschien niet erg verschillend van de voorgaande, maar dit is toch al de derde en door de sterke focus op de Bella-Jacob-Edward driehoek wordt het wat melodramatisch. Veel moeilijke blikken weer, veel getwijfel en veel gebabbel over relaties. De afwisseling in de vorm van humor kwam ook niet meteen goed aan.

De actie is beperkt en ook niet geweldig in beeld gebracht. Toch leeft de film daar wel een beetje op, al zit dat vooral op het einde van de film.

Slecht is het allemaal nog steeds niet, maar dit deel is wel een uitvergroting van het dipje dat in de meeste films rond een uurtje (zo net voor de start van de finale) optreedt. Deel 4 mag weer wat pittiger.

2.0*

Gelijkwaardig aan het eerste deel.

De setting was alleen iets anders deze keer. Waar deel 1 nog te bekijken was in een halflege zaal stond er nu een meute overhitsige tienertrutjes te wachten voor de zaal. Volgens mij ook echt de eerste keer in mijn hele leven dat ik een deur platgewalst zie worden. Ook tijdens de film veel gezwijmel over liefdesboodschappen, bijna-kussen en ontblote mannenbovenlijven. Het fanserviceniveau haalt soms Baywatchachtige hoogtes (of laagtes, wat je al wil).

De film zelf valt verder best wel mee, ook net als deel 1. Zitten een aantal mooie dingen in, ook filmisch. Het 3x360° shot rond Stewart doorheen de 3 maanden was een mooi stukje cinema en verheft deze film toch boven afgeraffelde fanfodder. Zo zitten er nog wel een aantal momenten in.

Actiescenes zijn ook wel vlot en aardig om volgen, hoewel de wolven toch net iets te slecht geanimeerd waren. Deden mij trouwens sterk denken aan de beesten uit Mononoke Hime.

Het romantische verhaaltje moet je er gewoon bijnemen. Het is allemaal net iets donkerder en ook iets minder highschool dan deel 1, maar het blijft redelijk melig en vooral wat overmatig zwaarwichtig.

Vlotte film die makkelijk vermaakt, maar wel met dezelfde beperkingen als deel 1. Wat misschien ook niet zo erg is, volgens mij behoor ik ook niet echt tot de doelgroep van deze film.

2.5*

Matige anthology.

Eerste filmpje had best een grappig uitgangspunt, de uitwerking was alleen wat flauwtjes. Wel ultiem bizar om naderhand te lezen hoe het met de hoofdrolspeler is afgelopen. Verbaast me ook een klein beetje dat ze het filmpje uiteindelijk nog gewoon in de film hebben gelaten. Het is in ieder geval het meest creepy element van deze film.

Tweede film is duidelijk Spielberg materiaal, al deed het mij ook sterk aan Darabont denken. Een wat magische maar oversentimentele draak van een short. Op zich vond ik het filmpje nog wel binnen het concept passen, afwisseling siert films als deze, maar ook hier was de uitwerking weer alles behalve.

Dante levert het beste werk af. Weird en vervreemdend vooral. Er zitten een aantal lollige momenten en scenes in, al verliest het wel een beetje het duistere randje naar het einde toe. Toch best een leuk verhaaltje verder.

Vierde en laatste segment valt vooral door de mand door het belachelijke monster. Lithgow is verder ook niet de subtielste acteur, waardoor er van spanning jammer genoeg niet veel sprake is. Had ook zeker meer in gezeten.

Intro en outro van de film waren verder wel grappig, hoewel ook niet echt noemenswaardig. 't Is vooral een collectie aparte, licht-mysterieuze verhaaltjes waarbij het horror gedeelte duidelijk op de tweede plaats kwam.

2.0*

Erg matig.

Ooit als kleine jongen wel gezien, maar veel stond me niet bij van deze film, behalve dan het opvallende verschil in fysiek tussen de twee hoofdpersonages. Uiteindelijk is dat ook het enige wat echt zal bijblijven van deze kijkbeurt, want buiten dat heeft de film toch niet zo heel veel te bieden.

Schwarzenegger en DeVito zijn een beetje magertjes samen, de regie van Reitman is eerder mat en ongeïnspireerd, het misdaadplotje dat zich ondertussen ontvouwt weet ook niet echt te boeien. Het blijft dus hangen op het "haha, die twee, tweelingen?" effect, wat toch al redelijk snel is uitgewerkt.

Echt slecht is de film ook niet, daarvoor is het nog wel vlot en vrolijk genoeg, maar het is toch eentje die aardig snel aan het aftakelen is. De kans dat ik hem ooit nog eens kijk is erg klein, twee keer is meer dan voldoende voor een films als deze.

2.0*