Opinions

Erg goed.

Ook érg jammer dat er halverwege even een dipje inzit. Het begin was geweldig, het einde weer een compleet geniale afsluiter ala Symbol. Vreemdste is nog wel dat het dipje samenvalt met het moment dat de film eindelijk in z'n kaarten laat kijken.

De link naar Suzuki valt inderdaad moeilijk te missen en biedt Matsumoto de kans om volledig los te gaan. De queen of gobling, de hamster gezichten, de notenbalk op het einde, de producers ... geniale momenten die lang na de film blijven nagonzen en zorgen voor een welgemeende glimlach.

Matsumoto bewijst hiermee dat hij 4 unieke films kan maken, zonder daarvoor aan z'n typerende stijl te moeten raken, die elk toch een zéér eigen sfeer en uitwerking kennen. Sowieso één van Japan's grootste regisseurtalenten en bij film 5 ben ik weer gewoon van de partij. Hopelijk vermijdt hij daar alleen de dipjes.

4.0* en een uitgebreide review

Blijft geweldig.

Het is de muziek die het uiteindelijk allemaal bij elkaar houdt. Al van de eerste seconde werkt de soundtrack, en hoewel het elke episode gewoon een herhaling is blijft het de gehele speelduur werken.

De rest is grappige, leuke, mysterieuze onzin die uiteindelijk niet ergens over gaat, maar gewoon vermaakt. Rabbits is puur emotionele cinema en daarmee Lynch op z'n best. Het wegvallen van verhaallijnen en personages doet Lynch gewoon goed en herleidt z'n cinema naar de kern.

De 5* blijven staan, voor mij blijft dit Lynch's beste "film".

5.0* en een uitgebreide review

Vond dit nog best meevallen.

Cronenberg maakt steeds wel interessante dingen, maar meestal komt het allemaal niet geweldig uit de verf.

Nu is dit geen meesterwerk, maar het sfeertje zat toch aardig goed vond ik. Ietwat vreemde combinatie tussen een zombie film en een vampierenfilm. Best duister en consequent donker sfeertje. Best een verademing om niet plat geconfronteerd te worden met de idiotie van het genre.

Leuke Cronenberg, langzaam maar zeker heb ik zo'n beetje alles van de man gezien. Ik mis nog steeds een echt sterke film van zijn hand, maar dit is in ieder geval een filmpje die z'n oeuvre een klein beetje glans geeft.

3*

Fijn.

Vooral dat de zusjes weer horrorfilms aan het maken zijn, want hun uitstapje naar het actie/misdaad genre was echt compleet brak. Horror is duidelijk meer hun ding, maar om dan meteen voor een Cronenberg te gaan, da's toch enigszins riskant.

Maar de Soskas wisten duidelijk wel waar ze mee bezig waren. De eerste regel dialoog laat al meteen zien dat ze zich bewust zijn van de last op hun schouders, ze gaan er gelukkig goed mee om. Vond het zelfs wat beter dan Cronenberg's klassieker, maar ik ben dan ook geen groot Cronenberg fan.

Vooral de effecten zien er geweldig uit. De verminking van de hoofdpersoon is erg grafisch en geweldig smerig, een stukje body horror dat ik best kon pruimen. Verder geen idee hoe strak het origineel gevolgd wordt, zo goed kan ik me die film niet meer voor de geest halen, maar het leek me toch eigen genoeg en niet zomaar een slaafse remake.

Visueel best oké, aardig acteerwerk en een paar lekker smerige momenten. Heb me hier goed mee vermaakt.

3.5*

Verrassend.

Niet zozeer de film zelf, maar het feit dat het hier om een ongegeneerde prequel van Shock Labyrinth gaat. In het begin zie je de verwijzing al even naar de film in de bioscoop, maar hoe langer hoe meer wordt duidelijk dat deze Rabbit Horror de gebeurtenissen in Shock Labyrinth wat meer achtergrondverhaal geeft. Op zich wel leuk om een prequel op een andere manier aan te pakken en hem ook op het eerste zicht onherkenbaar te verpakken in een andere film.

't is een leuk extraatje, want hoewel deze film oogt als een maffe Japanese horror valt het verder allemaal best mee. Niet zozeer eng dan wel wat trippy, het is uiteindelijk ook veel meer een wat luguber fantastisch drama dan dat het een echte horror film is. Maar dat zijn wel meer Aziatische horrors.

Shimizu heeft eigenlijk geluk dat hij een goed team om zich heen heeft verder. Doyle staat in voor de visuals (wat resulteert in een aantal mooie shots, al haalt hij absoluut niet z'n hoogste niveau), de soundtrack werd door niemand minder dan Kenji Kawai in elkaar gebokst. Toch niet de minste namen voor een relatief obscuur horrorfilmpje.

Verder een paar redelijke twists en een vermakelijk korte speelduur. De film is zeker niet slecht maar blijft af en toe wat teveel hangen in clichés. Het wordt denk ik tijd dat Shimizu echt een keertje breekt met het verleden. Met projecten als deze raakt hij alleen maar sneller in de vergetelheid.

Niet slecht dus, maar had er toch iets meer van verwacht, al helemaal als je ziet wie er allemaal aan mee heeft gewerkt.

3.0*

Leuke Sono.

Dat hij niet zo graag met Miike vergeleken wordt zal best, maar gezien deze film zoekt hij het toch ook wel een beetje op. Dit is namelijk Sono's onversneden kinderfilm, een mengeling tussen Kaiju en kerst met een stevige dosis muziekdrama als vulsel.

Vooral dat laatste zorgt er toch wel voor dat ik de film niet hoger beoordeel. Geen fan van het genre en zeker niet wanneer Japan het doet. Hun pop-scene zegt me betrekkelijk weinig, het pop/rock gedeelte al helemaal niet. Beetje jammer dat Sono hier iets teveel aandacht aan besteedt.

De rioolscenes zijn gelukkig wel geniaal. Sono die compleet wild gaat met poppen en robotjes. En Pikadon natuurlijk, de echte ster van deze film. Lange tijd blijft het onduidelijk waar deze film naartoe wil met z'n riool-deel, moet zeggen dat het een mooi einde krijgt.

Waar de film naartoe wil met de romance en het rockdrama is echter halverwege al duidelijk, Sono neemt ook teveel tijd om dit stap per stap in te vullen. Vond ik veruit het minste stuk. Einde is gelukkig wel weer geweldig, met Pikadon Kaiju, onvermijdelijk natuurlijk.

Gericht op de wat jongere medemens deze film. Gelukkig nog wel steeds prettig gestoord, al moet ik toch weer zeggen dat Miike ook in dit segment toch betere films heeft afgeleverd. Enkel jammer van het rocksoapje tussendoor, dat maakt deze film nét niet goed genoeg voor een hoge score.

3.5*

Erg toffe herziening.

Moet bekennen dat ik me niet zo heel veel meer van de film herinnerde, uiteindelijk ook wel ergens te begrijpen. De mix van genre en arthouse maakt het zeker niet de meest toegankelijke film. Er zitten dan wel geinige en kleurrijke elementen in, qua sfeer is het toch best traag en ingetogen. Niet de meest in het oog springende film dus.

Maar dat maakt het niet echt minder sterk. De acteurs zijn echt geweldig, visueel gestileerd en ook de muziekkeuze past erg goed bij de film. Maar 't is niet echt geschikt voor een avondje na een lange werkweek, daarvoor is de film gewoon iets te sloom.

Pas laatst een andere film van Watanabe gezien, en ook die was erg de moeite. Toch een interessante regisseur, wiens link met Suzuki niet geheel vrijblijvend lijkt te zijn. Loved Gun zou je makkelijk kunnen zien als een extensie van het Pistol Universe universum, maar dan net wat serieuzer.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn!

Beetje jammer dat een film als deze al te makkelijk in de vergetelheid geraakt. Lijkt me toch een grote productie, zit duidelijk voldoende budget achter en het uiteindelijke resultaat mag er ook best zijn. Alleen lijkt er maar weinig reclame over deze film te zijn geweest, want ik kan me niet herinneren dat ik er ooit wat van gezien heb rond de tijd dat hij uitkwam.

Gelukkig alsnog kunnen inhalen, dit soort films liggen me wel. Bewerking van oude sprookjes, op een nogal guitige manier uitgewerkt. Dat wil zeggen met de nodige humor, maar ook met de duistere randjes intact. Dat maakt het allemaal nét dat beetje leuker.

Geen idee of het doorheen haspelen van de verschillende sprookjes nu wel zo'n goed idee was, anderzijds vond ik het ook niet meteen storend. Niet dat het moeilijk om volgen is, anderzijds is de overlap zo beperkt dat je je afvraagt wat nu net de meerwaarde van één verhaal is. Maar daar staat of valt de film zeker niet mee.

Beetje jammer dat er niet nét wat meer memorabele scenes inzitten, maar verder een erg vermakelijke film, aanrader voor ieder die van de wat duisterdere sprookjes houdt.

3.5*

Identity politics in America.

Maar dan met een twist, want wat wanneer de zwarte bevolking plots niet zo tolerant blijkt tov andere personen. Hier en daar hoor je een vertwijfelde "toppunt van white privilege" vallen, maar de meesten lijken wel te beseffen dat dat stukje hersengymnastiek toch net een brug te ver is.

Rachel is een blanke vrouw die zich zwart voelt. Blijkbaar heeft haar verhaal ooit de media gehoord, maar ik heb er niks van meegekregen. In deze docu zoekt ze die media weer op, want ze heeft een boek geschreven en laat een docu over haar maken. Om wat dingen recht te zetten, maar toch ook vooral om weer onder de aandacht te komen.

Haar jongste zoon is nog de slimste, Rachel zelf is een wat vervelend type die beter niet te lang in beeld is. Maar haar situatie is wel tekenend natuurlijk en de reacties vertellen ook een zeer duidelijk verhaal. Als docu over een wat apart persoon niet zo boeiend, als docu over een persoon die extreme reacties oproept des te meer. De score dan ook maar 50/50

2.5*

Mnee.

Ook dit deel voegt niet veel meer toe aan de reeks. Weer maar eens wat met het menselijke brein, de kritiek op het popwereldje is zo uitgekauwd als maar zijn kan en het jonge meisje dat verknocht geraakt aan een popje omdat ze geen vrienden heeft ...

Elk thema an sich zou dan nog best wat kunnen zijn, maar het schrijfwerk is erg mak en de regie is onopvallend. Het is een beetje proppen om alles binnen de 60 minuten te houden, misschien daarom dat er weinig subtiliteit aan te pas komt. Al denk ik, na 5 seizoenen van dit, dat Brooker gewoon niet écht veel inhoudelijks te zeggen heeft.

Komt er nog eens bij dat Cyrus echt vervelend is en de rest van de cast ook al niet echt goed acteert. Het is gewoon allemaal veel te min, veel te gewoontjes en veel te makkelijk. En dan te bedenken dat dit eigenlijk nog de beste was van de drie. Boeken toe hoop ik.

1.5*

Flauw.

Een film die steunt op een aardig concept, maar vergeet film te zijn. Het idee achter deze Radius is best leuk, zelfs origineel. De uitwerking is dat echter niet en de regisseurs doen er ook weinig aan om daar veel aan te veranderen.

Het duurt even alvorens je als kijker weet wat er net aan de hand is, de weg daar naartoe is echter redelijk saai. Labrèche en Léonard vergeten sfeer te scheppen, cruciaal in een film als deze. Wanneer het concept dan uit de doeken gedaan wordt is het even leuk, maar als snel voel je dat er verder niet veel in deze film zit.

Het deed me dan ook veeleer denken aan een TV pilot ofzo. Nogal goedkoop geschoten, redelijk sfeerloos en vooral regisseursloos. Een verhaaltje dat gedwongen wordt de hele boel te draaien, maar uiteindelijk blijkt het dan toch niet zo interessant te zijn. De regisseurs beantwoorden niet alle vragen, maar de antwoorden die ze wel geven zijn redelijk belachelijk.

Mnee, de poster is het beste aan deze film. De film erachter is redelijk goedkoop TV-werk dat steunt op één enkel leuk idee.

1.5*

Op en neer, omhoog en omlaag, rise and fall. Nee, biopics doen geen moeite om origineel te zijn.

De Niro en Joe Pesci in een Scorsese film ? Goh. En dan is het nog de vraag of Joe Pesci wel degelijk een acteur is of een robot die in elke film hetzelfde typetje speelt.

Het goede nieuws is dat Scorsese af en toe wat probeert te doen, visueel. Bepaalde scenes spelen duidelijk mooi met de belichting, kan je ook moeilijk missen aangezien hij er telkens een prominent muziekje bijgooit. Jammer dat het zo'n afgebakende scenes zijn in de film. Telkens zakt het terug weg naar doorsnee zwart/wit en neemt Scorsese weer z'n "verhaaltjesvertel" stijl aan.

De combo De Niro / Pesci vond ik zoals vaak niks speciaals. Had ook (en terecht denk ik) de indruk dat ik het al 10 keer gezien had, alleen in een andere film. Zelfs de setting is qua identiek (met het hele mafiagedoe alweer).

Wat de boksscenes betreft, zagen er aardig uit, maar gezien de raves waren ze voorspelbaar tegenvallend. Qua dynamiek is het (uiteraard) niks vergeleken bij wat Tsukamoto doet in Tokyo-ken. De montage is degelijk, maar weinig speciaals ivm latere films, het camerawerk is te statisch. Volgens mij vond ik zelfs de boksscenes in Kitano's "Kid's Return" intenser.

Blijft dat de eerste helft van de film best boeit, en redelijk amusant is. De focus ligt niet te veel op het boksen en La Motta is een redelijk interessant personage. Blijft dat ik het hele fall gebeuren zo ongelofelijk beu ben dat het einde van de film mij alleen maar kon vervelen. Film gaat daar volledig de mist in waardoor er een bittere nasmaak aanhangt.

't Had de eerste voldoende kunnen zijn voor een Scorsese. Spaarse mooie scenes (met mooie gejatte muziek), vlotte film tot halverwege, maar daarna wordt het weer een stoffig aframmelen. De hele fall voelt ook niet aan als onderdeel van de film, maar als verplicht nummertje omdat het nu eenmaal een biopic is.

2*

Leuk.

Ooit het vervolg gezien, die kon ik toen ook wel pruimen. Da's echter al een paar jaar geleden, dus was ik alweer lang vergeten in welke richting deze film zou gaan. Maar mensen die hier zin in hebben zou ik toch aanraden de films in juiste volgorde te kijken.

Stramien van deze film is gelijkaardig aan z'n opvolger. Een aantal spelers worden bij elkaar gebracht binnen een Saw-achtige opzet, maar dan zonder de gore. In de plaats komt een spel van macht en verraad dat stap voor stap ui de doeken gedaan wordt.

Het spel zelf is complex genoeg, maar elke stap wordt netjes uitgelegd en geen enkele taktiek wordt achtergehouden. Als kijker moet je dus vooral volgen, niet zozeer zelf puzzelen (al kan je hier en daar best wat gokjes wagen, voor de liefhebbers). Het is een duidelijke keuze van de makers die best goed uitpakt, maar ik vermoed dat sommige mensen liever een andere versie van deze film gezien hadden.

Acteerwerk is sterk over de top, zo ook de stilering. Moet je een beetje liggen, maar ik kon het wel waarderen. Lekker blits en vlot in beeld gebracht, met een wat gekke dreunende soundtrack eronder. Het zorgt er in ieder geval voor dat het nergens saai wordt.

Enkel het einde was een stevige tegenvaller. In een film waar er zo'n harde en gemene spelletjes gespeeld worden had er een steviger einde ingemoeten. Nu voelt het vooral als een cop-out aan, iets wat deze film niet kon gebruiken.

Maar verder, heerlijk vermaak.

3.5*

Leuke verrassing.

Lijkt qua concept wel een beetje op Nakata's Incite Mill, maar is beter uitgevoerd. Hou er wel rekening mee dat de film volgt op een TV serie en er in het begin dus aardig wat informatie op je afkomt. Daarbij komt het spel dat aardig complex is.

Maar na een kwartiertje zit alles wel goed en kan de fun beginnen. Duidelijke anime/lmanga invloeden, dus je moet de Japanse overacting er zeker bij kunnen hebben, maar visueel erg aangenaam, leuk concept en fijne spanningsboog doorheen de film.

Matsuyama maakt een goeie beurt, erg vermakelijk filmpje.

4.0* en een uitgebreide review

Zeer weird.

Ik kende de manga al, al denk ik niet dat ik die ooit echt uitgelezen heb. Maar ik wist ongeveer wat te verwachten, sowieso wel benieuwd hoe men zo'n apart gegeven naar film zou vertalen. Naito slaagt er aardig in, maar komt uiteindelijk één of twee stapjes tekort om er een echt meesterwerk van te maken.

Een project als dit hoeft niet te rekenen om een hoog budget, dat merk je ook regelmatig. Naito is jammer genoeg niet goed genoeg om dat volledig op te vangen. Iets teveel een herhaling van sets, belichting oogt wat goedkoop en sommige filtertjes, zeker wanneer men buiten het HQ is, zijn niet echt geslaagd.

Daar staat tegenover dat het er verder wel sfeervol uitziet. De robot is best cool, het HQ is smerig en de horror is best effectief. De soundtrack is eerder middle of the road, het acteerwerk eerder aan de slechte kant. Vooral dat laatste is vervelend wanneer het verhaal steeds meer drama naar voren duwt. Sowieso al een beetje jammer gezien de unieke setting, maar het wordt allemaal nodeloos sentimenteel richting einde.

Maar de setting blijft wel boeien, sowieso heb ik wel een zwak voor dit soort aparte projectjes. Zien om te geloven, moeilijk met andere films te vergelijken. Het is een wat wankele bedoening soms, maar toch best interessant verder.

3.5*

Ik had nog nooit een Indiana Jones film gezien.

Ook een type film die mij verder niet echt aansprak. Vandaag een keer geprobeerd en blijkbaar zat mijn voorgevoel er niet ver naast.

De film neemt meteen een razende start en gooit met een hoop "avontuurlijke" scenes. Je ziet meteen waar die oude 8 bit platformers hun inspiratie vandaan hebben. Jammer genoeg zijn de scenes in de film zelf niet veel spannender.

Er mag dan een enorm tempo in de film zitten, de gebeurtenissen zijn best saai en voorspelbaar. Maakt opzich nog niet al te veel uit, als de actie maar goed zit. En dat zit het dus niet. Vreselijk fake gevechten, slecht in beeld gebracht en brak gechoreografeerd. Ergens halverwege zat ik te denken dat Michael Bay er waarschijnlijk wel wat van had kunnen maken, iets wat niet in het voordeel spreekt van deze eerste Indy.

De effecten zien er ook echt bagger uit, en buiten de scene onder de truck door zit er eigenlijk helemaal niks spectaculairs in. Behalve dan misschien de spectaculair misplaatste score van Williams, die echt niet kan in een film als deze uitgebracht na Star Wars.

Vond het een saai gedoe. Veel tamtam en snelheid en actie zonder enig spektakel. Ik vind dit alles behalve tijdloos, eerder een relikwie. Maar er hangt dan ook geen jeugdsentiment aan voor mij.

1.0*

Vreselijk niet boeiend.

Ik heb vooraf meestal wel zin in film-gerelateerde docus, maar misschien moet ik dit soort fan-centered dingen maar eens links laten liggen. Ook hier weer weinig interesse in het wel en wee van de personen die opgevoerd worden, al is het gelukkig wel iets serieuzer dan onverlaten die verkleed als Indie over straat lopen.

In de plaats een groepje kinderen dat er zeven jaar lang over gedaan heeft de film shot voor shot na te maken. Heel hun jeugd is opgegaan aan het project, uiteindelijk miste er maar één grote scene uit de film. Zoveel jaar later komen ze weer bij elkaar om hun grote kinderdroom eindelijk af te maken.

Leuk voor die jongens en ieder zijn hobby, maar iets waardevols is er niet uit al dat werk gekomen. Het ziet er vooral brak en amateuristisch uit. Zelfs die laatste scene, waar ze toch heel wat geld in gezonken hebben, is nu niet bepaald geweldig. De heren zelf zijn ook weinig interessant, het zijn dan ook doodgewone kereltjes, die ooit aan een serieus groot project begonnen zijn en hebben doorgezet.

Ik vind het amper een onderwerp voor een docu. Ergens zit er wel een interessant verhaal in, maar niet in de achtergrond van de drie kerels en ook niet in het schieten (en de problemen daarrond) van de allerlaatste scene. Saaie "het leven zoals het is" bullshit die ze beter houden voor TV uitzendingen in één of ander melig knuffelprogramma.

1.0*

Erg fijn.

Ook al omdat deze zo mooi naast Imamura's Unagi/The Eel past. Qua onderwerp is er zeker wat overlap, het jaartal is gelijk en beide films dragen de naam van een vis. Maar Imamura wist met zijn film een Gouden Palm binnen te slepen (spreekt iemand daar eigenlijk nog over), terwijl Zeze een bescheiden maar onder kenners gewaardeerde carriere wist te starten met deze film.

Het is lang geleden dat ik Unagi gezien heb, maar afgaande op m'n herinneringen vond ik deze dan toch net wat beter. Allicht omdat het iets compacter is, ook omdat de aanwezige genre elementen wat meer ruimte krijgen om te nestelen.

Eigenlijk is dit een pinku, je ziet het er ook wel aan af als je de regels van het genre kent, maar de impact op drama en plot is gelukkig miniem. Zeze weet een wat duister en moeilijk te doorgronden mix van drama en thriller neer te zetten, netjes geschoten, fijn geacteerd en zonder veel overbodige scenes. Met een einde dat er op zijn manier toch wel bescheiden weet in te hakken.

Fijn filmpje dit, ik moet Unagi nog een keertje herzien maar wat mij betreft een mooie illustratie dat kwaliteit niet altijd zomaar komt bovendrijven.

3.5*

Beetje matige chan.

Wel groots opgezet en het eerste half uur is nog best leuk. Af en toe wat blitse animatie ertussen, vooral die eerste battle met de brug is erg mooi weergegeven. Ook de introducties van de personages zijn wel grappig. Qua actiespektakel zit het dus wel goed.

Ik erger me verder zelden aan de negatieve weergave van Japanners in Chinese films, maar deze maakt het toch wel een beetje te bont af en toe. Je hebt karikaturen en je hebt wat wereldvreemde bad guys waar een hele film lang de draad mee wordt gestoken. En niet eens echt op een humoristische manier, al is die Chinese humor nu ook niet steeds de mijne.

Verder een oorlogsverhaaltje met brugbelegering die me ook niet zo geweldig kon boeien. De actiescenes zelf zijn verder groots, maar missen af en toe ook wel de nodige schwung. Echt adrenalineverhogend is het niet. Chan wordt ook maar spaars gebruikt en wie hoopt op z'n typische kapriolen komt ook van een kale kermis thuis.

Vervelend is het niet, maar gezien het budget en het materiaal voor handen had er een betere film mee gemaakt kunnen worden. Echt saai of vervelend wordt het niet, maar 't is geen film die ik me lang zal herinneren.

2.5*

Pover dramatje.

Cruise speelt eigenlijk geweldig slecht en veel beter doet Hoffman het ook niet. Beiden raken nooit verder dan enkele ticjes. Als duo stellen ze ook al helemaal niks voor.

Wat rest is een oeverloos lange reis van herhalingen die toewerkt naar een erg voorspelbaar einde. Klassieke cinema op z'n klassiekst, zonder enige vorm van identiteit. Buiten de lijntjes kleuren zit er al helemaal niet bij aangezien de film geen enkel lijntje tegenkomt.

Tel daarbij op de vreselijke soundtrack, tot pamfluiten toe op het einde (hoezo goedkoop sentimenteel?) en je hebt eigenlijk een draak van een film.

Het is enkel de aandoening van Hoffman die de film noch enigszins interessant maakt en tot een aantal aardige dialogen leidt. Maar zelfs daarvoor kan je veel beter een film als Ben X gaan kijken.

Erg pover TVsentiment, heeft ook meer weg van schoolTV dan van een serieus drama. En daarbij moet het ook weer nodeloos gerekt worden uiteraard.

1.5*

Overbodige Allen.

Je hebt van die regisseurs die halve carriere weten te vullen met een vaste cast, je hebt ook regisseurs die een halve carriere lang dezelfde film maken met een andere cast. Allen behoort duidelijk tot die laatste categorie, A Rainy Day in New York is bekend terrein voor mensen die al eens een Allen gezien hebben.

Uiteraard weer een liefdesbrief aan New York, al ligt het er hier wel héél dik bovenop (soms gewoon letterlijk in de dialoog), uiteraard weer een romance tussen lichtelijk neurotische personages, uiteraard ook weer een hoop culturele verwijzingen die niet echt eigentijds zijn. Al werkt het in Allen's geval vaak nog wel enigszins verfrissend, omdat hij met een jonge cast durft te werken.

Maar uiteindelijk hangt het bij deze films allemaal van de cast af, en die doet het gewoon niet zo goed. Chalamet is matig en mist een beetje dat frivolere (al is het misschien omdat de vorige Allen die ik zag met Eisenberg was, een 100% match). Fanning is écht slecht als kinderlijke trien, Gomez is onverwacht degelijk, maar ook niet geweldig opvallend. Ook de rest van de cast wist nauwelijks te bekoren.

En zo wordt dit een redelijk doorsnee, onopvallende Allen die maar weinig toevoegt aan z'n oeuvre. Volgende film, nieuwe cast, nieuwe kansen.

2.0*

Niet super.

Een film die middenin een paar erg geslaagde genreëxperimenten van Hiroki toch wat jammerlijk aandoet. Waar z'n andere film eigenlijk variaties waren in genre (met de gebruikele themas en personages van Hiroki), is Raiou een veel traditionelere film geworden.

Nu is het ook lastig om een historisch samurai gebeuren op te zetten met moderne vrouwen in de hoofdrol. Hiroki pakt het hier dan ook best anders aan en laat het verhalende meer de bovenhand krijgen. Het resultaat is redelijk, maar het is niet bepaald een film die veel toevoegt aan Hiroki's oeuvre. En echt veel toevoegen aan het genre doet hij ook niet heb ik de indruk.

Acteerwerk was ook niet zo super, camerawerk af en toe wat aparter voor een samurai film, maar niet bepaald geweldig. De soundtrack springt er nog het meest uit, maar ook die weet niet echt potten te breken.

Blij dat het maar bij een uitstapje is gebleven voor Hiroki, toch valt het op dat hij de laatste tijd wat meer moeite heeft om echt goeie films af te leveren. Hopelijk een dalletje waar hij snel weer uitkomt.

3.0*

Typische Coen product.

Je ziet dat er veel tijd ingestoken is, ze erg hard hun best hebben gedaan, er over nagedacht is, en dat het resultaat steeds te wensen overlaat. Waar het de broertjes aan ontbreekt is talent, wat mij betreft.

En aan een degelijk gevoel voor humor. Zitten weer een paar extreem irritante scenes in deze film. Vooral die twee gevangen, en enkel vreselijke achtervolgingsscenes zorgen ervoor dat het absoluut geen geslaagde comedy is.

Verder is de muziek ook geweldig vreselijk absurd slecht bij momenten. Het motto lijkt wel "als het maar idioot klinkt en lawaai maakt".

Wat de film dan toch nog draaglijk maakt is de frisse, kleurige look, die vooral voor z'n tijd redelijk apart is. Kan enkel Delicatessen van Jeunet voor de geest halen, verder geen 80s films die visueel zo fris voor de dag komen.

Jammer dat de rest van de films zo'n zooi is. Leuke dingen gezien, alleen hadden ze ze beter in een andere film gestopt.

2.5*, en da's dan enkel voor het visuele. De humor en de "acteerprestaties" zijn ondermaats.

Herzien.

Denk dat de film net in de videotheken moet gelegen hebben toen ik hem voor het eerst zag. Als kleine koter toch altijd een favorietje geweest deze film.

Wist trouwens helemaal niet dat deze van De Palma was, leuke bijkomstigheid. Jammer genoeg wel zo'n beetje het enige positieve aan de film. Lijkt op een geweldig brakke TVfilm. Hoewel het camera werk typisch zweverig De Palma is, zijn sets, kleuren en lichtwerk zo belachelijk slecht dat het leuke camerawerk gewoon ontoerijkend is om er nog iets van te maken.

Acteerwerk is ook geweldig pover, met een hoop acteur nontalenten die het later wat meer zouden gaan maken in povere TV serietjes.

Verhaaltje was nog wel redelijk grappig, al is het ook alweer enorm gedateerd, absoluut onspannend en vaak een beetje lachwekkend zelfs.

Mnee, kan wel begrijpen dat ik dit ooit leuk gevonden heb, maar die tijden zijn toch al lang voorbij. Redelijk waardeloos dit.

1*

Terug naar af voor Iguchi.

Het hele splatter/weirdness gebeuren is wat weggezakt, dus is het weer even heroriënteren voor Iguchi. Met deze Raivu keert hij terug naar z'n tijd voor Machine Girl, waar de gekkigheid erg gedoseerd kwam en de verhaaltjes nog enigszins steek probeerden te houden en meer weghadden van goedkope manga adaptaties.

Er zit best nog wat bloed in deze film, maar de moorden en moordwapens zijn aan de flauwe kant. Vooral na 5 a 6 jaar aan one-upping is een meisje met een kettingzaag aan elke arm niet echt opzienbarend meer. Het blijven wel de leukere momentjes in Iguchi's film, maar dit is allemaal véél beter gedaan.

Verder lijken dit verJapanste Saw spelletjes aan populariteit te winnen de laatste tijd. Probleem is dat Iguchi absoluut niet geschikt is om een degelijk verhaal te vertellen, acteurs aansturen is ook niet bepaald z'n sterkste kant. Hij mikt met films als deze dus eigenlijk vooral op z'n minpunten en laat z'n sterke kanten een beetje verloederen.

Echt vervelend is het niet, daarvoor is het nog wel nét maf genoeg, maar dit zijn niet de films die ik Iguchi graag zie maken. Hopen op beterschap, al vrees ik er voor, want z'n maatje Nishimura heeft het ook niet bepaald makkelijk de laatste tijd.

2.0*

Leuke vroege Mitani.

Je ziet hier al duidelijk de beginselen voor z'n latere werk. De grote cast, één centrale plek, één groot event en daarrond vanalles dat foutgaat. Iedereen die z'n eigen ding zo'n beetje doet, nogal wat drukte en ondanks de chaos loopt alles toch steeds net weer goed.

Je moet er een beetje van houden, ik vind het in ieder geval veel leuker dan de misverstanden-comedy, een broertje van dit soort humor. Verschil met Mitani's latere werk is dat dat wel een hoop filmischer is (en hij daar ook wel betere acteurs tot z'n beschikking had). Het is allemaal een beetje flauw op deze manier, maar de feel-good en goedlachsheid van deze productie werkt best aanstekelijk.

Fijne regisseur toch wel, ook fijn dat de film eens gewoon rond de 105 minuten hangt, zo kan ik dit soort werkjes ook eens gewoon in de week bekijken. Vind Mitani altijd wel oké, de rest van z'n oeuvre volgt vast ook nog wel (als er aan te komen valt ten minste).

3.0*

Vroege Miike.

Maar dat hoeft op zich geen bezwaar te zijn, Miike maakte eigenlijk vanaf het begin al maffe films. Maar ook een hoop gewonere filmpjes, vingeroefeningen en tussendoortje. Dit is er zo eentje. Dat maakt het zeker geen slechte film, maar wel eentje die je redelijk snel weer vergeten bent.

Een wat komischere variant van z'n Yazuka films, met misschien een lichte invloed van Kitano. Maar ik moest ook af en toe aan Kurosawa's Suit Yourself or Shoot Yourself! films denken, al is dat misschien omdat Aikawa daarin meespeelt, terwijl Takeuchi hier z'n ding kon doen samen met Maeda. Ook een leuk duo trouwens, maar zo fijn als Takeuchi/Aikawa is het niet.

Het is verder een lollig en luchtig filmpje, maar de povere presentatie en het gebrek aan typische Miike momenten maken het toch een beetje flauwtjes. Heb me op zich niet verveeld, maar dit is toch vooral voor completisten en echte Miike fans, voor mensen die minder bekend zijn met Miike zijn er zeker 50 Miike films die je beter eerst kan kijken.

2.5*

Amper nog een film.

Die hele corporate rimram laatst al een keertje doorgemaakt met The Emoji Movie, maar Disney kan het natuurlijk beter. Die hoeven niet alleen een hoop bekende internet bedrijven in de kijker te zetten, maar hebben ook nog eens hun eigen franchises waar ze lekker roofbouw op kunnen plegen. Oh leuk, Disney die naar Disney verwijstn hoezo krijg je af en toe het idee naar een ordinaire reclamespot van twee uur te kijken?

Dan heb je niet één plotje, maar twee plotjes over meisjes die onderdrukt worden door de boze Ralph. Vanellope die niet in het keurslijfje van de lieve snoepjeswereld past maar moeite heeft om zichzelf niet weg te cijferen voor de droom van Ralph, als toetje dan nog de prinsessen die eens redden mogen spelen van de grote mannelijke held. Schrijvers krijgen daar volgens mij bonussen per politiek correct zeikpunt dat ze in hun film kunnen verwerken, wat dit soort gezemel heb je tegenwoordig elke keer vast. En empowered dat mensen nu zijn.

Verder wordt het hele game gedoe opzij geschoven voor wat meer internet geleuter. Platitudes en een opgepoetst internet zijn niet erg aantrekkelijk, estetisch liggen mijn verwachtingen sowieso erg laag bij dit soort animaties maar ook technisch biedt deze film niet veel boeiends. Vervelende soundtrack en magere voice actors zijn ook een klassiek gegeven.

En dan die speelduur. Mnee, vond deel 1 nog wel een zekere charme hebben, dit barst gewoon uit z'n voegen van de geforceerde onzin. Het heeft amper nog wat met film te maken, wel met corporate belangen, franchise management en zo min mogelijk mensen tegen de schenen schoppen.

Interessant ook nog de titel, na deel 1 zou je namelijk toch echt wel Ralph Wrecks the Internet verwachten. Maar "breaks the internet" zal het qua SEO & clickbait (en dus gratis reclame) wel stukken beter gedaan hebben. Goeie research Disney!

1.0*

Blij verrast.

Ik had geen al te hoge verwachtingen van deze film. Vroeger wel wat Rambo dingen gezien (al weet ik niet meer precies of ik ooit een film volledig gezien heb - maar denk het wel), vond ik nooit echt interessant. Ook Stallone doet me niet echt glimlachen, zeker niet met Expendables in het achterhoofd.

Deze Rambo is absoluut weer een foute boel. Stallone kan echt niet acteren, maar dat groepje kerklosers overtreft hem zowaar nog in onkunde. Ook z'n teampje dat iedereen moet gaan redden bestaat uitsluitend uit debielen zo lijkt het wel. Komt daarbij dat ik de intro van deze film echt smaakloos vond. Bij een film als deze horen niet echt journaalbeelden lijkt mij.

Maar Rambo is vooral een actiefilm en daar blinkt Stallone dan toch wel in uit. Niet als acteur, wel als regisseur. Opvallend en verfrissend recht voor de raap, met een hoop aan flarden vliegende cannon fodder. Die combinatie met een degelijk budget is uitermate zeldzaam, fijn om dan toch eens een film te zien die zich niet echt inhoudt.

Gelukkig een kort filmpje verder, mist nog een grootse actiescene tijdens het eerste uur voor extra credits, maar verder weinig te klagen over dit actievehikel, behalve dan de vermoede pogingen toch nog iets met het verhaal en personages te doen. Eens de kogels in het rondvliegen is dat echter snel vergeten.

3.5*

Ugh.

Gaat dezelfde richting uit als het tweede deel, maar is zelfs nog iets slechter. Plot en acteerwerk laten we maar even links liggen, dat heeft de regisseur duidelijk ook gedaan, eigenlijk draait deze film maar rond 1 ding en da's actie.

Die wordt jammer genoeg zeer saai, lelijk en vervelend in beeld gebracht. Net als in het tweede deel is er weinig connectie tussen wat Rambo doet en het lot van zijn tegenstanders. Een degelijke editor had allicht wat beters van deze film kunnen maken.

Maar ook de actie zelf is redelijk saai. Pas op het einde komt er wat degelijk geschut aan te pas, maar zelfs dat weet niet meer te brengen wat je er eigenlijk van zou verwachten. Had uiteindelijk nog moeite om m'n ogen open te houden, zou niet mogen bij 45 minuten bijna continue actie.

1.0*