Opinions

Vreemd ding.

De tijd dat je van Production I.G klakkeloos kwaliteit mocht verwachten ligt echt wel al een tijdje achter ons. Dat blijkt ook echt wel tijdens het bekijken van deze veredelde TV-serie.

Moeilijk vat te krijgen op dit filmpje. Als achtergrond een wereld die bestuurd wordt door een algemeen controle orgaan. Themas als communicatie problemen en het vervreemden van de echte wereld komen sterk naar voor. In scherp contrast daarmee vier kinderlijke hoofdpersonages. De humor en stijl is eerder iets wat je in een anime gericht op 12-jarigen verwacht.

De film maakt het zichzelf moeilijker met een plot over een massamoordenaar, een hoop computergehack en best een paar gruwelijke scenes (voor een bijna-kinderfilm dan). Geen idee wat hiervan te denken, maar vond de combinatie niet geslaagd.

Visueel ook véél te pover. Begrijp dat er tegenwoordig wat minder geld zit in langspeelfilms, maar dit is echt serieniveau. Povere animatie en ook de tekenstijl is niet denderend. I.G is laag gevallen als ze dit soort productjes moeten uitbrengen.

En dan nagaan dat dit een R-17+ rating gekregen heeft ... vreemd doelpubliek voor deze film. Vond het in ieder geval redelijk teleurstellend.

1.5*

Verrassend.

Dopke's terloopse verwijzing naar In The Mood For Love verdient meer aandacht. Ik ben echt benieuwd of Kar-Wai niet stiekem erg veel aan deze film te danken heeft. De prachtige beelden, Maggie Cheung en zelfs één van Wong's Spaanse nummertjes (ik denk uit 2046) waar Cheung een dansje op plaatst. Meer dan zomaar toeval denk ik. Kar Wai was trouwens niet de enige regisseur waar ik aan moest terugdenken, ook Kon's Millennium Actress heeft wat weg van deze film, al gaat Kon wel een stuk frivoler met z'n onderwerp om. Center Stage is vooral een erg serieuze film geworden.

Verder een boeiend werk van Kwam. Wel jammer dat ik de actrice in kwestie nooit bezig gezien heb, al waren de films waarin ze meedeed waarschijnlijk niet echt iets voor mij. Wel een beetje pijnlijk om te zien hoeveel er van die film verloren zijn gegaan.

Cheung is ideaal voor deze rol, maar ook Ka Fai en de rest van de cast doen het erg goed. Leuk ook de documentaire stukjes tussendoor, geven absoluut iets extras mee aan de film, waardoor het verhaal van Ruan nog iets sterker wordt.

Heb de volledige film gezien (154 minuten), jammer genoeg iets teveel van het goede, maar het neemt niet weg dat Kwam bij momenten een visueel verrukkelijke film aflevert. Kwam was volgens mij ook een goeie keuze voor het onderwerp, gezien zijn voorliefde voor de klassieke Chinese cinema.

3.5*

Blijft heerlijk.

Eerste kwartier is wat lastig om in te komen misschien, daarna zorgt de geweldige soundtrack ervoor dat je helemaal ondergedompeld wordt in wat de film te bieden heeft. Een leuke mix van crime en romantiek.

Asano is geweldig, Boonyasak een geweldige tegenspeelster. De cinematografie van Doyle is mooi (al vond ik het nog mooier in Invisible Waves), de soundtrack is echter onovertroffen. Het maakt de film echt.

Geweldig filmpje van Ratanaruang, geweldig regisseur, al is hij tegenwoordig wel een andere richting ingeslagen.

4.5* en een uitgebreide review

Ben meestal ietwat huiverig als het gaat om films van regisseurs waarbij mijn interesse gewekt werd bij hun recentere films.

Nergens voor nodig bij Pen-Ek. Lekker grappige film, Tum die als lusteloze vrouw een pak met geld aan haar deur krijgt en zo'n 90 minuten later met een half appartement aan lijken zit. Niet bepaald geloofwaardig plot, wel erg grappig allemaal.

Sowieso ook weer mooi kleurgebruik, een bijna zekerheid in Thaise films. En een érg gave soundtrack die vreemd genoeg aan Ghost in the Shell doet denken (naast de typische Thaise songs dan). Apart, maar het werkt erg goed.

Leuke film, Pen-Ek heeft me nog steeds niet teleurgesteld. Aparte filmmaker.

4.0* en een uitgebreide review.

Genieten.

Alleen jammer dat het promo materiaal van deze film de film zelf geen eer aan doet. Beetje begrijpelijk en slim, dat wel, aangezien de mensen vooral reageren op het verhaaltje van de band, maar het absurde tweede luik van de film is hier minstens zo belangrijk.

Vind het niet zozeer duidelijke pulp, maar meer humor zoals in Dai-Nipponjin. Uiterst belachelijk uitgangspunt dat op serieuze en trage manier neergezet wordt, en daar z'n humor uithaalt. Slechts in bepaalde scenes breekt de film uit dat keurslijf om iets totaal absurds neer te zetten.

Dupieux heeft alles onder controle (letterlijk ook, hij doet bijna alles zelf), behalve z'n acteurs. Jammer, want daarom moet je iets meer moeite doen om de goeie ideeën te apprecieren. De delivery van de cast is meestal behoorlijk slecht, enkel Spinella verdient wel een pluimpje. Die intro is geniaal.

Gaaf filmpje, geweldig einde ook, maar ik denk dat de meeste mensen enigszin teleurgesteld zullen zijn op basis van de trailer. Niet geheel onbegrijpelijk ook, maar niet omdat de film verder niet goed genoeg zou zijn.

4.0* en een uitgebreide review

Blijft z'n kracht behouden.

Vooral het feit dat de film nergens zelf een echte ontlading aanbiedt is geweldig. Er wordt meerdere malen een spanning opgebouwd, zonder ergens een klepje te voorzien om de spanning af te laten. Dat gecombineerd met een verder geweldige soundtrack is wat deze film uniek maakt.

Verder ook prachtige zwart/wit fotografie en zeer intensief (zullen we het dan zo noemen) acteerwerk. Verhaaltje gaat nergens over en veel afwisseling biedt de film ook niet, maar wie deze compromisloze chaos weet te pruimen heeft één van de betere cyberpunk films vast.

4.5* en een uitgebreide review

Aardig.

Een leuke variatie op het fictie turned reality principe. Ik zag hier al wat namen voorbij komen, mij deed het dan vooral denken aan Video Girl Ai (oude anime). Deze film heeft ook wel een klein beetje weg van zo'n harem anime, alleen dan zonder de harem.

In ieder geval erg fleurig en vlot gebracht. Twee fijne acteurs (alleen misschien weer iets té cliché slungelachtig), mooie kleurtjes en een aangenaam sfeertje. Het plot verloopt verder wel zoals je verwacht en veel verrassingen zitten er niet meer in de film na het eerste half uur, maar het gaat nergens echt vervelen.

Humor is wel oké, de romantiek werkt ook wel, paar aardige bijrollen maar de film mist ergens dat beetje extra. Vond het na een tijdje ook net iets te somber worden, terwijl de film net draait op dat frivole.

Maar verder een leuk en gezellig filmpje, voor de volgende hoeven ze wat mij betreft geen 6 jaar meer te wachten.

3,0*

Schattig.

Ja, het is erg oud, de animatie is zeer beperkt en de designs zien er ook simpel uit. Dit is absoluut geen dure productie geweest, maar toch heeft deze film het weten schoppen tot ware Kerstklassieker. Vooral in de US dan, ik moet eerlijk toegeven dat ik toch voor vorige week nog nooit van deze film gehoord had.

Maar het moet gezegd, ondanks de wat magere presentatie is het toch vooral érg schattig en aandoenlijk. Het mag dan niet meteen geweldig mooi zijn, het is wel uitermate cute en lief, met Rudolph voorop. Het verhaaltje is verder redelijk bekend (behalve dan de vreemde toevoeging met de Misfits, die volgens mij nog een vervolg heeft gekregen ook), maar weet ook wel te amuseren.

Ook erg leuk dat dit allemaal niet te lang duurt. 50 minuutjes is meer dan genoeg. Het is dan ook gericht op jongere kijkers, maar liefhebbers van stop-motion animatie zullen er volgens mij voldoende charme in vinden. Niet meteen een persoonlijke favoriet, maar voor een keertje kon ik het wel smaken.

2.5*

Gaaf.

De opzet doet denken aan Ratanaruang, de stijl van de film vooral aan Ishii's frissere punk werk. Met nog wat Zuid-Amerikaanse actrices erbij en een Duitse score is het een wereldse smeltkroes van invloeden geworden.

Visueel erg fijn. Doyle's toevoeging in stijlvol, terwijl de film toch erg wild en jeugdig aanvoelt. Mooi kleurgebruik, sterk camerawork en fel geëdit. De muziek is ook absoluut een meerwaarde, moeilijk te vatten in een bepaalde stijl, maar daarom ook net dat beetje unieker.

Asano herleeft weer als stil maar hypercoole killer, de rest van de cast doet niet echt onder. Het duurt verder maar 73 minuten, maar ik kan me wel best inbeelden dat als deze film niet echt goed valt het een ware martelgang is. Ik vond de speelduur perfect. Energiek, fris en sappig. Geweldig filmpje.

4.5* en een uitgebreide review

Opvallend laag gemiddelde.

Begon als een nogal typisch tiener horrortje maar wordt gaandeweg beter.

Niet in het minst dankzij het werk van Khondji. Na Se7en had ik hem niet zo hoog zitten, de laatste tijd weet hij me toch meer en meer te overtuigen. Zeer sfeervol gefilmd, erg sterk kleurgebruik.

Vond deze 1-locatie film ook best mooi de spanning vasthouden, wat het groepje overkomt is niet bepaald opvallend binnen het horror genre, maar het wordt vooral sterk gebracht.

Het hele gegeven is niet minder ridicuul dan de opzet van een hoop andere films, jammer genoeg is deze film blijkbaar prooi geworden van het sneakpubliek.

Fijne horror, weet zich genoeg van z'n peers te onderscheiden, sfeervol gebracht. 3.5*

Niet verkeerd.

Zo'n persoon als Howard Hughes is perfect materiaal om een film rond te breien, dat doet Beatty dan ook slim. Vooral door Hughes niet zélf het hoofdpersonage te maken, maar wel de spil waarom alles draait. Collins en Ehrenreich mogen de eigenlijke hoofdrollen vertolken en doen dat best behoorlijk.

De rest van de cast is ook aardig, maar uiteindelijk is dit geen film die het moet hebben van stevig acteertalent. Het draait meer om het sfeertje, de sluimerende romantiek en de gekkigheid van het leven om en met een man die belachelijk veel geld heeft en daar zijn mentale gezondheid een beetje onder verloren heeft.

Een echt opmerkelijke film is het niet, daarvoor is het toch net allemaal wat te braaf en netjes, maar ondanks de lijvige speelduur wist de film toch best m'n aandacht vast te houden. Dat heeft dan vooral te maken met de luchtigheid en vlotheid van de regie. Sommigen klagen hier over een gebrek aan structuur, wat mij betreft is het net dat wat deze film van de oeverloze saaiheid redt.

3.0*

Weinig verheffend.

Het kan aan mij liggen, maar als Depp in z'n volgende film weer een dronken personage gaat spelen schrijf ik hem definitief af. Hij loop 120 minuten rond als een bezopen Elvis en dan hebben we het wel weer gehad. Ik blijt het op zich een goeie acteur vinden, maar z'n typetjes zijn slecht uitgewerkt en ééndimensionaal neergezet. Dan is Rispoli heel wat beter te pruimen.

De hoofdlijn van de film is niet bepaald boeiend, de personages doen mij teveel denken aan afdankertjes van een Coen film (die mij op hun beurt weer doen denken aan afdankertjes van betere regisseurs/schrijvers). De film is op z'n leukst in een paar geinige tussenstukjes, zoals het terughalen van het kleine blauwe autotje. Lekker zinloos en droog. Ook wat dialoogjes links en rechts zijn aardig geschreven, maar had nog wel wat scherper gemogen.

Audiovisueel het is nogal aan de saaie kant, al zorgen de Caraïben uiteraard wel voor een mooi decor. De soundtrack vond ik verder ook niet echt geslaagd. Eckhart en Heard zijn vervelende bijrollen en zo blijft er uiteindelijk niet geweldig veel over om van te genieten.

Vooral een film waar dronken-Depp-moeë mensen beter niet aan beginnen.

2.0*

Meh.

Niet dat ik de grootste Rob Reiner fan ben, verre van zelfs, maar dit kan hij normaal toch beter. Het resultaat is er echter niet naar en de film voelt alsof de regisseur eigenlijk geen zin had om dit soort film te maken. Alles draait dan ook op automatische piloot.

De personages zijn muf en stoffig, de acteurs lijken er ook geen zin in te hebben en de dialogen zijn erg hoekig en voorspelbaar. Dan maar wat romantische natuurplaatjes en wat aangeklede festiviteiten moet Reiner gedacht hebben, maar ook dat weet eigenlijk amper te charmeren.

Een film zonder een gezicht. Het bolt 90 minuutjes voort, het volgt het geijkte pad en tijdens de aftiteling is het al ver graven om nog wat van het begin te herinneren. Het is geen extreem vervelende film, maar eentje waar maar weinig filmplezier van afspat. Een erg matig tussendoortje met andere woorden.

1.5*

Leuk.

Veel horror vond ik hier trouwens niet aan, zowel qua sfeer als gebeurtenissen toch eerder gewoon een thriller. Wie hoopt een J-Horror voorgeschoteld te krijgen kan deze in ieder geval gewoon naast zich neerleggen. Deed me meer denken aan een film als Perfect Blue.

Plot is een beetje nodeloos complex gemaakt, met drievoudige persoonlijkheden die in andere personen ook weer meervoudige persoonlijkheden willen kweken. Wat mij betreft een brugje te ver, maar het zit de rest van de film nu ook weer niet in de weg.

Kitagawa en Fukada zitten goed in hun rol. Vooral die laatste lijkt weer volop plezier te hebben in het acteerwerk. Plotje is verder wel aardig opgebouwd, maar het zijn vooral wat stijlvollere moorden en moordscenes die de film wat extra schwung geven. De showdown in het barretje mag er op dat gebied best zijn.

Dat de film dan ietwat te lang doorgaat neem ik er graag bij. Roommate is een redelijk braaf genrefilmpje dat een bekend gegeven nog een extra kwinkslag of twee geeft op zoek naar originaliteit, maar het uiteindelijk toch vooral van de regie van Furusawa moet hebben.

Eentje voor mensen die houden van thrillers met MPD zaakjes, best goed in elkaar gezet en erg vermakelijk, meer niet.

3.5*

Wel oké.

Wat me niet duidelijk is, is waarom Schwimmer zo nodig een Britse comedy wou maken. Had hij er echt zin in of raakte hij gewoon niet aan de bak in Amerika? Vind het in ieder geval wat vreemd om hem aan het roer te zien van een film die zich voornamelijk met Britse acteurs in Londen afspeelt.

Volgens mij heeft hij ook niet zo erg veel toegevoegd als regisseur. Het voelde vooral aan als een Simon Pegg film, rond zijn personage gebouwd, met een aantal grapjes van de schrijvers om het comedy gehalte in leven te houden. De regie zelf is compleet onopvallend.

Pegg doet het gelukkig wel goed, ook Dylan Moran vind ik wel een leuk figuur. Best goede stand-up ook, al is dat iets meer vanwege z'n houding dan vanwege z'n daadwerkelijke grappen. De rest van de cast is ook in orde, enkel de rol van Azaria is misschien iets té overdreven negatief.

Maar ach, zijn karakter staan meer in functie van het plotje dan omgekeerd. Had allemaal wel iets origineel gemogen, al wilde deze film denk ik ook niet zoveel meer zijn dan een eenvoudige romantische comedy. Met dank aan Pegg valt het makkelijk uit te zitten, maar veel meer hoef je niet te verwachten.

3.0*

Matige film.

Qua actie valt het nog wel mee, vooral dan wanneer ze eindelijk uit de gevangenis uitzijn. Een paar stevige scenes op de trein hadden van deze film een leuke actie/thriller kunnen maken, maar blijkbaar lag de lat net iets hoger.

Voight en Roberts ... geen idee wat die aan het doen waren, maar hun acteerwerk behoort zo'n beetje tot het slechtste ooit hier. Het is dan ook jammer dat er op de trein nogal veel tijd is om te converseren, waarbij er telkens ook geacteerd moet worden. Een ware ramp.

Ook de soundtrack is compleet vreselijk trouwens. Luid bleirende onzin die heel wat sfeer uit de film haalt. Het winterlandschap daarentegen was welgekomen, de kamer leek zou 1 of 2 graden af te koelen. Kon ik wel gebruiken, niet omdat het zo hemels spannend was, wel omdat de warmte op geen enkel andere manier meer uit de kamer te krijgen valt.

Had een half uur korter gemoeten, meer actie, minder onzin.

1.5*

Erg fijn.

Ik was niet bekend met de serie, noch de theaterproductie. Moeilijk in te schatten of dat een voor- of nadeel is, maar echt belangrijk is het denk ik niet. Je herkent toch redelijk snel met wat voor type humor je hier te maken hebt, en die ligt je, of die ligt je niet.

Wel fijn is dat de aankleding van de film best verzorgd is. Visueel is het leuk opgesmukt, de soundtrack is passend én ook grappig, ook het acteerwerk is nagenoeg perfect. Het blijft wel érg leunen op sketchachtige momenten, maar dan hecht ik persoonlijk meer waarde aan het feit dat de film ook continue voor humor blijft gaan, eerder dan er wat dom drama in te moffelen in het laatste uur.

Ik mag dit soort humor wel. 't Is wat te vergelijken met New Kids, geen idee hoe exporteerbaar dit is, zeker omdat het toch regelmatig de grenzen van de goede smaak aftast, maar als film is het toch strakker afgewerkt. Erg vermakelijk, leuke ontdekking, vrees alleen dat deze film snel in de vergeethoek zal geraken.

4.0* en een uitgebreide review

Iets beter dan verwacht.

Al had ik Berg's film eigenlijk ook wel iets hoger mogen inschatten ook, hij heeft nog niet zo heel veel verkeerd gedaan. Er rammelt links en rechts wel wat aan deze film, maar uiteindelijk overheerst het positieve toch.

Zo is de secundaire cast veel beter dan de hoofdrolspelers. Johnson is een muur maar niet echt héél beweeglijk, waardoor zijn vechtscenes wat te statisch zijn. Scott is eigenlijk de gehele film lang gewoon vervelend. Daartegenover staan Dawson, Bremner (held) en een sappige Walken. Zij zorgen ervoor dat de film af en toe wat opfleurt.

Verhaaltje is simpel maar dient gewoon als kapstok. De humor kon me niet zo bekoren, de luchtigheid van de film gelukkig wel. Alles wordt met een vette knipoog gebracht, wat tot een aantal leuke, licht over-the-top momentjes leidt. Een gebrek in vele Amerikaanse actiefilms en het is hier een duidelijke verrijking.

Het is jammer dat het duo Johnson - Scott verdere lol in de weg staat, want daarrond en daarachter zit een nog iets lolliger filmpje verborgen. Toch heb ik me best geamuseerd met deze The Rundown, lekker vlot en nooit serieus.

3.0*

Juist niet, de Vlaamse cinema duidelijk op de terugweg.

Kon ook niet uitblijven. Met het werk van Mortier en Karakatsanis waren er al iets teveel eigenzinnige projecten om er geen munt uit te slaan. Dat doet deze film. Karakatsanis mag dan wel weer achter de camera staan, het resultaat is een verwaterde versie van z'n eigen glorie.

Rundskop is vooral een film van niet kunnen. Het hoort groezelig te zijn, maar visueel is het te gewoontjes en het ontbreekt de soundtrack aan groezelige klanken. In sommige scenes zie je nog wel de hand van Karakatsanis, maar altijd met de voet op de rem. Wat de soundtrack betreft, qua timing niet altijd even best, verder is er dringend nood in de filmwereld aan een disco-choreograaf. Erg slecht geëdit allemaal, povere impact. In zulke scenes komen de duidelijke zwaktes van deze film sterk opsteken.

Gelukkig is Schoenaerts er om de film te dragen. Beetje jammer van z'n accent, Schoenaerts is toch een aanwezigheid in films, om hem nu plots met een ander accent te horen praten werkte niet helemaal. Maar z'n presence is enorm, ook fysiek deze keer. De rest van de cast is best oké, enkel Sarafian is een complete miscast.

Verhaaltje is nu ook niet super boeiend, vooral de oh zo tragische gebeurtenis die alles veranderde ging er bij mij maar moeilijk in. Slechte aanzet voor het vervolg van de film. Verder hangt de film iets teveel in tussen Ex Drummer en De Witte in, waardoor het maar half genieten is van zowel de karakterstudie als het mafiaverhaaltje.

Mortier en Karakatsanis hebben de basis van een stroming gelegd, nu is het tijd om te cashen op deze stroming, tot mensen de immer verwaterende afgeleides beu zijn en we weer met een gebrek aan goeie films zitten waar nieuwe talenten zich lekker tegen kunnen afzetten.

Rundskop had een goeie film kunnen zijn, maar Roskam laat het wat afweten. Hij heeft geluk dat Schoenaerts zoals altijd wat meer van z'n rol weet te maken, het redt deze film.

2.5*

Cheese.

Redelijk foute bende, van de idiote kostuumpjes tot de foute oneliners, dit is duidelijk B-werk met een vette B-stempel. Jammer genoeg is de kitsch ondertussen toch echt wel omgeslagen in lamlendigheid, waardoor er maar halvelings van te genieten valt.

Schwarzenegger kan er dan nog wel mee door in een rol als deze. Hij moet ook niet veel meer doen dan wat grunten en af en toe iemand op z'n bek slaan. De setting is jammer genoeg té goedkoop om nog te overtuigen. Vooral die cityscape, waar "een trein in de verte" niet meer was dan wat rechthoekige lampjes tegen een geschilderd karton ... CG heeft het soms hard te verduren, maar die tastbare effecten zijn bij momenten toch ook écht crap.

De bad guys zijn duf, duffer, dufst. Van die 80s WWF types in foute pakjes met vierkante koppen en verkante kapsels. De oneliners zijn flauw, de romance compleet overbodig. Gelukkig dat de host van The Running Man show wel een sappig mannetje is, de beperkte interactie tussen hem en Schwarzenegger maakt het nog enigszins te bekijken.

Voor de die-hard 80s liefhebber dit, de rest kan beter nog even de houdbaarheidsdatum checken alvorens dit op te zetten.

1.5*

Fijne herziening.

Was er een beetje ongerust in, want veel herinnerde ik me niet van deze film en het is ook niet meteen het soort film dat ik doorgaans erg goed vind. Maar de herziening viel dubbel en dik mee. Allicht omdat dit type film tegenwoordig niet meer gemaakt wordt in Hollywood, waardoor het toch net wat verser aanvoelt.

Running Scared is een actiefilm met stevige thriller/misdaad elementen, maar het verhaal is duidelijk bijzaak. Het is een houvast waar de film z'n individuele scenes aan ophangt, maar het draait uiteindelijk toch vooral om het stijltje. Erg druk, macho en lawaaierig, maar wel vol overgave uitgevoerd. De referentie naar films als Domino en Shoot 'em Up mag dan ook duidelijk zijn.

De film duurt misschien net iets te lang, maar verder weinig op aan te merken. Het blijft de hele tijd vermakelijk, visueel zitten er erg leuke dingen in en een paar twistjes doorheen de film zijn ook echt wel te pruimen.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk.

Al valt het wel binnen de verwachtingen. Lupin is groot, vooral binnen Japan, dus ondanks dat Kitamura als regisseur mocht opdraven blijft het allemaal wat braaf. Toch net iets slicker en actievoller dan ik verwacht had, maar de freaky Kitamura blijft in deze film braafjes op stal.

Ander probleem is dat Kitamura niet op z'n best is naarmate het budget omhoog gaat. Ook hier heeft hij weer wat problemen om de actie behoorlijk in beeld te brengen, gewoonweg omdat hij vaak te veel wil. De actiescènes vlotten niet altijd even goed, wat toch wel jammer is voor een films als Lupin.

Kleine waarschuwing verder: deze film is normaal gezien in een mix van talen. Er is ook een Japanse dub maar die gaat al snel storen wanneer er duidelijk geen Japans gesproken wordt. Ook voldoende nationaliteiten in deze film, dus gewoon de originele dub kijken.

Verder wel leuk, met een goeie Oguri. Kuroki, Tamayama en Ayano laten zich ook gelden, terwijl Asano nog eens een lekker luchtig rolletje op zich neemt. Het is allemaal lekker dik aangezet en hoewel ik niet zo héél veel Lupin gezien heb toch best herkenbaar allemaal. Het kleine wagentje, de stropdas, de maffe en luchtige actiescènes. Kitamura maakt het soms misschien iets te modern, maar mij stoorde het in ieder geval niet.

Vlot vermaak dus. Groots is het zeker niet, daarvoor komt de actie niet genoeg uit de verf, maar verder een leuk (maar lijvig) tussendoortje.

3.5*

Leuk.

Zoals de meeste Lupin dingen eigenlijk. Valt zelden tegen, weet altijd wel te vermaken, maar is zelden écht geniaal. Deze vond ik dan net iets interessanter omdat Suzuki gecredit staat als regisseur, maar die impact is uiteindelijk toch redelijk miniem vermoed ik. Zoveel verschilt het namelijk niet van de andere Lupin films.

Wel opvallend is de sterke 70s vibe. Beetje vreemd voor een film uit de mid 80s misschien, maar het voegt wel iets toe. Altijd wel grappig om te zien hoe een deel van een reeks beïnvloed wordt door het tijdperk waarin het gemaakt is, Godzilla heeft zo ook een paar gestoorde 70s films als ik me het goed herinner.

Maar verder is dit gewoon een Lupin film. Een schat, een paar gestoorde achtervolgingen, leuke en guitige personages en wat ééndimensionele bad guys. Vermaken doet het wel, het duurt ook zelden erg lang, maar grootse cinema is het niet. Wel fijn entertainment.

3.0*

Ook maar eens een keertje opnieuw gezien. Was lang geleden.

Miyazaki's bekendste pre-Gibli werk dit. Opvallend weinig stemmen trouwens, voor een film die toch aangeraden werd door niemand minder dan Meneer Spielberg himself.

Lupin is oorspronkelijk een Franse schurk, Lupin III is de kleinzoon van Arsène Lupin (laatst nog een film van gemaakt) en enorm populair in Japan. Enkele TV reeksen en als ik me niet vergis ook een 10 tal films. Waaronder deze (logischerwijs) de bekendste is in het Westen.

Daaro mdat de personages een beetje vluchtig geïntroduceerd worden, maar de film staat makkelijk op zichzelf. Miyazaki's latere stijl is hier en daar al herkenbaar, al is de humor opvallend anders. Hier is hij ook nog meer een gun for hire. Toch is het vooral de humor die de film entertaining houdt. Lupin die tegen de stroom inzwemt naar boven, Lupin die van torentje naar torentje springt. Sterke timing, erg lollig uitgevoerd.

Ook knap de "actie"scenes, waar de figuranten steeds in beweging blijven. De scene met de klokradertjes en natuurlijk de bekende achtervolgingsscene in het begin. Hoogtepunten in deze film, met opvallend veel details voor die tijd. Verder is het allemaal basic, maar zeker vermakelijk. Misschien iets te lang ook, maar de film blijft genoeg boeien en is gewoon leuk.

De andere Lupin films die ik gezien heb waren jammer genoeg minder te pruimen.

3.5*

Matig.

Ik kan me zelfs al niet meer herinneren of ik deze film ooit al gezien had. Had er in ieder geval nog niet op gestemd, maar vroeger zag ik zowat alle anime maar ik m'n handen op kon leggen en ik vermoed dat deze film daar toch ook wel bij moet geweest zijn.

In ieder geval eentje die veel dichter bij de TV serie ligt dan bij de OAVs, en da's een spijtige zaak, want meestal liggen de OAVs net tussen TV en film in. Ik vermoed dan ook dat dit meer een cash-in was, waar de OAVs meer gericht waren op een goed mogelijke anime maken.

De animatie zelf lijkt me net iets beter dan de TV serie, maar de stijl, de luchtigheid en de soms goedkope schermvulling zijn van een typisch TV niveau. Ook de beslissing om bepaalde scenes tot 4-5 keer te herhalen maakt het er ook niet beter op.

Verhaaltje is verder wel oké en het was leuk om Kenshin en z'n gevolg nog eens voorbij te zien komen, maar ik verwacht van de OAVs toch een hoop meer. Gezien de eerdere commentaren hier is die hoop niet al te ongegrond.

2.5*

Niet slecht.

Van de serie zelf maar bepaalde delen gezien, maar de Kenshin OAVs blijven wel een mooi brokje kwaliteit. Vond deze film alleen wel onderdoen. Leek me ook meer op de serie geënt, wat slicker en populairder ingesteld.

Sato vond ik geen beste Kenshin. Eerder iets voor een popgroepje ofzo (typisch Japans gelikte prettyboy). De rest van de cast is ook niet bijster boeiend, geen enkel personage springt er echt uit. De zwaardgevechten vielen ook wat tegen. Een paar leuke ideetjes maar niet geweldig in beeld gebracht. Voor een film van dit kaliber (en rond een meester-samurai) verwacht ik meer.

Maar de aankleding is wel super. Rijke decors, mooi verfilmd en los van de soundtrack bij momenten best stijlvol. Film duurt ook nog wel wat te lang maar dat kan je verwachten bij dit soort film.

Voor mij hoeven er zeker geen vervolgen te komen. Leuk om een keer een live action Kenshin film te zien, maar het niveau is niet hoog genoeg om er nog een paar achteraan te breien.

3.0*

Herziening viel toch een beetje tegen.

Ooit dacht ik hier een halve extra aan kwijt te kunnen, het is een halfje minder geworden. Beetje jammer, want ik zag best nog steeds wat mij hieraan zo aansprak, maar had toch iets meer problemen met de afwerking deze keer.

4:3 is sowieso al een minpuntje, Seisho Hen is 16:9 en dat verschil merk je toch meteen. Wat ook opvalt is dat de animatie ietwat pover is, eerder TV-serie kwaliteit dan echt OAV kwaliteit. Dat en matig kleurgebruik zorgen ervoor dat deze Tsuioku Hen niet geheel uit de verf komt.

Wat best jammer is, want qua verhaaltje greep het wel aan. Het is allemaal wat serieuzer en gewichtiger dan de TV-series, want deze Kenshin veel goed doet. Eerste deel is dan nog wat simpel, met een kort stukje origin story, maar het tweede deel met Tomoe is krachtig. Wat mij betreft rebooten ze dan nog een keer en gooien ze er echt wat budget tegenaan.

Jammer dat de animatiekant het wat laat afweten, maar liefhebbers van Kenshin moeten deze toch zeker gezien hebben. Beste wat die hele franchise heeft voortgebracht.

3.5*

Ook deze viel wat tegen bij herziening.

In tegenstelling tot Tsuioku Hen was het hier eerder het verhaaltje dat net iets minder sterk was. Het dramatische aspect was op sommige momenten wel goed, maar om sommige momenten vond ik het net wat te cartoonesque, vooral die hele verhaallijn rond Enishi.

Het einde van deze is dan wel weer absoluut de moeite. Het valt toch op dat wanneer het allemaal wat serieuzer wordt deze reeks mij een stuk meer aanspreekt. Het actiegedeelte vind ik toch net wat te flauw, iets teveel hangend tussen fantasy en realiteit.

Qua animatie is deze wel duidelijk beter. Mooier geanimeerd en iets gedetaileerder, zowel de personages als de achtergronden. Kleurgebruik is nog steeds wat minder, maar alleen al de 16:9 ratio maakt het een stuk fijner om kijken.

Zeker geen verkeerde film, het einde van deze reeks is ook echt de moeite, maar toch iets teveel flaws voor een echt hoge score. De tijd is niet mals, zeker niet voor animatie. En deze film bevat jammer genoeg iets te weinig artistieke kwaliteit.

3.5*

Gelukkig alsnog in het Russisch kunnen kijken.

Mensen die dit gewoon in het Engels kijken kan ik echt niet begrijpen. Je merkt vanaf het eerste zinnetje dat het een dub betreft, die dan ook nog eens wansmakelijk slecht gedaan is, compleet niet matched met de personages, men heeft zelfs wat aan de audio mix liggen morrelen om het allemaal nog wat erger te maken. 't Is altijd wat lullig als je al neerzit voor een film en er zijn dub/sub problemen, maar een film in z'n waarde laten is toch wel het minste.

Verder zijn er geen echte mermaids omdat het gewoon een slechte vertaling betreft. De film draait om de Rusalka van de Russische titel, een stukje folklore dat halvelings aansluit bij de zeemeermin, maar net zoveel verschillen kent. Ook daar heeft men zich bij de Westerse versie niks van aangetrokken, ik hoop echt voor Podgaevskiy dat hij voor z'n volgende film een Westerse distributeur vindt die z'n films wél met een beetje respect wil behandelen.

De film zelf is gewoon goed. Zeker niet de meest originele, maar waardig en effectief uitgevoerd. Acteerwerk (in het Russisch) is zeker voldoende, visueel ziet het er netjes uit, met vooral sterke editing die hier en daar het verschil weet te maken. De setting is ook sfeervol en ondanks dat het nergens echt superspanned wordt (daarvoor is ook de Rusalka folklore niet onderscheidend genoeg) zit er toch voldoende sfeer en spanning in.

Het cijfer hier lijkt dan ook meer een reflectie van de luiheid waarmee sommige mensen films aanvangen dan de kwaliteit van de film zelf. Beetje jammer.

3.5*

Hollywood ten voete uit.

Howard's films zijn vaak toch veel van hetzelfde. Oerdegelijk, met veel gevoel voor dik aangezet sentiment en larger than life personages. Dat net dat eigenlijk niet zo goed samengaat met biopics laat Howard compleet aan zich voorbijgaan (en blijkbaar terecht, kijkende naar de score).

Rush is eigenlijk gewoon Senna: The Movie. Er mogen dan twee andere racers de hoofdrollen vertolken, het gaat eigenlijk over net hetzelfde. De rivaliteit wordt perfect uitgespeeld, de werkelijkheid wordt wat aangedikt en het Hollywoodscript wordt ingevuld met bruikbare segmenten uit de heren hun leven. Liefdes, overwinningen en levenslessen. Strikje errond en klaar.

Heb er twee uur naar zitten kijken en daarmee was het dan ook wel klaar. Brühl speelt een klier, maar op een wat vervelende manier, ook Hemsworth ook iets te dik aangezet in z'n rol. De vrouwen zijn behang, de vete tussen de twee is eigenlijk niet zo spannend. Het camerawerk is oerdegelijk, behalve tijdens de races zelf probeert Howard wat. De shots op het randje van het circuit zijn cool, de in-motor shots (die teveel herhaald worden) ogen nergens naar. Howard moet zich ook niet bezighouden met zulke trucjes, dat maakt alles alleen maar geforceerder.

Het appeal van dit soort films gaat compleet aan mij voorbij. Het is aardig om volgen (maar wel te lang), daarmee is alles wel gezegd.

1.5*