Opinions

Apart vervolg.

Een énorm verschil met het eerste deel. Waar deel 1 toch nog wat probeerde te melden is dit niks meer dan een lompe actie/B-film. Maar het gekste is natuurlijk dat dit tweede deel véél bepalender is geweest voor het imago van Rambo dan deel 1. Dit is hoe ik me Rambo voorstelde, niet het serieuzere, wat grimmerige deel 1.

Zegt allicht ook veel over de aantrekking van dit soort films op een wat jonger publiek, vooral dan dat publiek dat in de jaren '80 opkeek naar dit soort actiehelden. De eerste Rambo is niet zo cool, niet echt een held-type. Deze Rambo is dat wel en dat beeld heeft het dan ook overleefd. Jammer genoeg maakt dat deze film geen spatje beter.

Grootste probleem voor een actiefilm is eigenlijk dat er een constante disconnect is tussen de acties van Rambo en de vijanden die hij dood. Je ziet Rambo wat doen, dan zie je wat vijandjes vallen. Je ziet het een boogje schieten, daarna zie je een pijl iemand doorboren. Je ziet hem op een knopje drukken in z'n helicopter, daarna ontploft er wat ... da's niet zo heel vreemd, maar die oorzaak/gevolg momenten voelen nooit als één moment. Dat de afzonderlijke momenten ook geen geweldig goed geheel vormen maakt het alleen maar slechter. De eerste scene waar Rambo de Russen tegemoet gaat is niet meer dan een collectie aan losstaande, vreemd op elkaar volgende kills.

Stallone kan écht niet acteren, visueel is het karig en de soundtrack is echt om te huilen. Dat Cameron aan het script heeft meegewerkt klinkt misschien leuk op papier, maar het stelt verder niks voor. Maar dat zijn allemaal kanttekeningen in de marge, want deze film pretendeert ook niet zo héél veel meer te zijn dan een domme actiefilm (een paar misplaatste momentjes uitgezonderd).

Enige geluk is dat het laatste half uur één grote aaneenschakeling is van actiemomenten. Het mag dan geen geheel vormen, er gaan serieus wat kogels doorheen en er wordt heel wat opgeblazen. Echt redden doet dat de film niet, maar het verzacht de pijn toch een beetje.

Mnee, eerste deel was duidelijk beter, maar dit deel veel bepalender. Maar goed is het absoluut niet.

1.5*

Boll overtuigt weer.

En ditmaal met een serieus goeie film. Postal was leuk en grappig, maar vooral ook aardig fout. Met Rampage bewijst Uwe in ieder geval meer te kunnen dan slappe gameverfilmingen.

Een redelijk eenvoudige rechttoe rechtaan film. Boos, grimmig en weinig genuanceerd, maar past wel perfect bij het verhaal. Lijkt wel alsof het hoofdpersonage de film zelf geregisseerd heeft, een duidelijke plus.

Visueel sterk, erg knappe soundtrack en goed acteerwerk van het hoofdpersonage. Ook een sterke finale, Uwe toont hier genoeg ballen te hebben om een film als deze te regisseren.

Doet hij toch goed. Verrassend sterk filmpje.

4.0* en een uitgebreide review

Best oké.

Al moet gezegd dat het nog makkelijk wat beter gekund had. Dat heeft dan te maken met het eerste uur, waar echt veel te weinig in gebeurt. De film heeft nogal wat te vertellen, maar zou zich beter bij de vernieling van het laatste half uur gehouden hebben, dat had het nog een stuk leuker gemaakt.

De bad guys zijn vreselijk, de intro met de dieren die richting Chicago trekken is saai en Johnson die z'n band moet opbouwen met z'n gorilla ... het zal allemaal wel. Daarvoor ga ik echt niet naar een productie als deze kijken. Dat is ook duidelijk tijdens het laatste half uur, wanneer de film wél echt weet te vermaken.

Het is lekker lomp allemaal, de wisselende groottes van de dieren neem je maar voor lief, de overdreven actie is vooral een pluspunt in plaats van een probleem. Moet wel zeggen dat de krokodil eigenlijk het enige echte indrukwekkende monster was, de andere twee waren redelijk klein en nogal flauw in vergelijking.

Ach ja, tweede deel maakt het allemaal wel leuk om een keer gezien te hebben. Hoogstaand is het zeker niet, wel vermakelijk.

3.0*

Blijft fijn.

13 jaar later (makkelijk af te lezen in de post hierboven) blijft dit een erg fijne en mysterieuze film. Ondertussen al aardig wat Rampo verfilmingen gezien en dat helpt toch wel een beetje bij het kijken van deze film, al is het zeker geen noodzaak.

Visueel zitten er fijne dingen in, al begint het experimentele wel een beetje te verouderen. Verder is het vooral de muziek die me bijblijft, extreem mooi hoofdthema dat een aantal keer terugkomt en telkens weer de film omhoog tilt.

Takenaka blijft ook een geweldig regisseur, verdient eigenlijk meer hoofdrollen, maar om de één of andere reden lukt hem dat zelden. Hij geeft deze semi-biografie in ieder geval het nodige gewicht mee. Apart filmpje, altijd leuk om een artiest in z'n eigen kunst te plaatsen, absoluut de moeite voor mensen die wel wat met Rampo hebben.

4* en een uitgebreide review

Lekker!

Vier geweldige short die samen een kijkje geven in het zieke werk van Rampo.

De eerste is vooral kort maar krachtig en doet erg sterk denken aan Cunningham's Flex, de andere zijn meer in lijn met wat je van een Rampo verwacht. Op zich stijlvolle shorts die een erg ziek uitgangspunt verbergen.

Vaak erg direct en plastisch, zonder cheap of goedkoop over te komen. Elke regisseur levert een memorabel werkje af, elk met hun eigen visuele stijl maar over de gehele lijn indrukwekkend. Ook qua acteerwerk niks tekort, met Asano, Matsuda en Terajima die doorheen de film opduiken.

Beste Japanse horrorwerkje, zo zie ik ze eigenlijk het liefst. Op zich best sfeervol en stylish, maar in de kern ziek en verfoeilijk.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review

Niet echt geboeid gekeken.

Ik zie Kurosawa liever in zwart/wit. Dreams vond ik al erg kitsch, ook deze film ziet er vaak niet al te best uit. Kleurgebruik is functioneel (team geel, blauw en rood) waarmee Kurosawa ongetwijfeld wat Westerse kijkertjes geholpen heeft personages uit elkaar te houden. Maar verder vond ik het vooral erg lelijk ogen. Er zitten een paar alleenstaande mooie shots in, maar doorgaans erg modderig kleurgebruik. Ook de editing vond ik erg pover, haalt regelmatig het ritme uit de film.

Muzikaal is Kurosawa ook niet m'n ding. Gelukkig geen epische of bombastische muziekstukken, maar de traditionele Japanse muziek klonk vaak wat té schel, sommige uitvergrootte geluiden waren ook eerder irritant dan interessant.

Maar het grootste probleem bij deze film zit in de structuur. Ran is niet zonder z'n mooie momenten. De bestorming van het kasteel halverwege is aardig, maar vooral de shots van het brandende gebouw waar Hidetora komt uitgestrompeld zijn sterk. Een goed stuk film, maar ook meteen een serieuze climax. Op zich had de film daar kunnen aflopen, Kurosawa begint echter helemaal opnieuw.

Vanaf dat moment werd het wel érg saai want wat volgt zijn wat kleinere plotstukjes die een niet bepaald boeiend plot moet vervolledigen. Dat Kaede de boel loopt op te stoken is niet wat je noemt een onverwachte twists en zo sleept het hele tweede deel eindeloos aan. Onnodig, maar een film van 70 minuten kan natuurlijk niet.

Het is jammer dat Kurosawa's films meestal maar 1 of 2 scenes bevatten die echt de moeite zijn. Ook in Ran zo en de rest van de film steekt er schril tegen af. Vooral ook omdat het dik 2.5 uur moet duren terwijl er eigenlijk niet zoveel te vertellen valt en er nog minder te zien is.

1.5*

Lekker.

Jammer dat dit soort filmpjes in Nederland blijkbaar niet zo aanslaan, ik kan er wel van genieten. Die combo tussen comedy en bitsig drama werkt weer erg goed. Echt schaterlachen zit er bij dit soort filmpjes inderdaad niet bij, maar ik heb wel de hele tijd met een wat geniepige glimlach zitten kijken.

Goed geacteerd, Koike en Asano stelen de show maar ook Minami en Yamada (met Milocrorze en dit toch al twee bewonderenswaardige rollen op z'n naam) doen het gewoon goed. Verder start de film misschien net iets te traag, maar tegen het einde krijg je twee erg leuke climaxen voorgeschoteld.

Zoals vaak visueel iets te pover en de film is ook niet meteen de beste in z'n genre. Tominaga bewees eerder ook al iets beter werk af te kunnen leveren, maar los daarvan is dit gewoon een erg vlotte, vermakelijke en gemene comedy. Ik kijk ze erg graag dit soort filmpjes.

Dikke 3.5*

Aardig filmpje.

Doet aan als een wat mindere versie van Trainspotting. Voor visueel wordt er nogal wat gepoogd, leuke ideeën ook, maar het komt er niet altijd even vlot uit.

Gelukkig is de humor wel komisch genoeg en vlot het verhaaltje. Absoluut niet met starbright boy eens dat het langer zou geduurd moeten hebben. Op het einde had ik het ook wel gezien met de twee kereltjes.

Verder inderdaad leuk gebruik gemaakt van recente politieke toestanden, maar veel serieux was er in de film niet te vinden. Het einde is wat grimmig, maar da's redelijk standaard in dit soort films, en zag je ook al vanaf de eerste minuut aankomen.

Hip (maar niet altijd even geslaagd), komisch filmpje. Leuk om een keertje gezien te hebben, maar niet wat het zou kunnen/moeten zijn.

3.5*

Slecht.

Weer een typisch Bollywood product. Dat wel zeggen dat zowat elk genre in de film gepropt is, maar geen enkele poging geslaagd is. Het rommelt van de ene scene naar de andere, maar het is een jammerlijke opeenstapeling van foute scenes.

Aamir Khan lijkt sowieso een uithangbord voor slechte cinema. Ik heb ondertussen ook al wel wat leuke Indische films gezien, maar telkens als hij meedoet is het prut. Ook deze film valt eigenlijk amper uit te zitten. Van het loze begin met de "Westerse" Indische jeugd tot het ongelofelijke foute laatste uur waar alles plots superserieus en moralistisch wordt.

Subtiel kennen ze niet in Indië, maar tegelijkertijd is alles toch ook onnoemelijk braaf. Acteerwerk is niet best, visueel is het een boeltje (af en toe wel een mooi shot maar je moet het maar vinden tussen alle kitsch) en het duuuuuuuurt toch allemaal zo lang.

Mnee, dit soort Hollywood films zijn niet aan mij besteed.

1.0*

Overdreven amusant.

Jiang speelt hier een beetje Kitano. Hij neemt de hoofdrol op zich, gooit er wat weirde en eigenzinnige humor tussen en loopt de hele film met een geniepig glimlachje rond, wetende dat hij wat zit te dollen met z'n publiek.

En het resultaat mag er zijn. De stand-off tussen Jiang en Chow is gewoon episch. Bij beide heren spat het plezier gewoon vol van het scherm af, wat de film 120 minuten vol genietbaar maakt. Visueel mooi (maar soms iets te gelikt), erg fijne soundtrack, goed uitgewerkt verhaaltje.

Jiang maakt één van de meest entertainende films van de laatste 10 jaar, waar hij echt een perfecte balans tussen commerciële en arthouse cinema weet te vinden. Vooral dat maakt deze film tot een mogelijke klassieker die een breed publiek kan aanspreken ipv zich te richten op fans van bepaalde genres of stromingen.

4.5* en een uitgebreide review

De ironie.

Rango is misschien wel de eerste Amerikaanse CG animatie die visueel een wat sfeervollere stijl probeert neer te zetten, en daar ook aardig in lukt. Verbinski gooit er ook een paar losse, sfeervolle scenes in die weinig verhaalgerelateerd zijn. Nog een groot pluspunt.

Wat jammer dan dat 1. het een Western is geworden, 2. de vreselijke humor nog steeds de rode draad vormt in deze film. Met Westerns heb ik sowieso al erg weinig, daar kan de film niet zozeer aan doen maar het beperkt wel serieus mijn filmplezier. Maar het is vooral de humor die een grote domper is op de film.

Veel belachelijke grapjes en erg voor de hand liggende filmverwijzingen. Eastwood (:Z), Fear & Loathing (:|), Star Wars (muziekje geloof ik, en anders wel die kloofscene) - wie steekt er in godsnaam nog Star Wars referenties in z'n film! ... en nog een paar die ik waarschijnlijk gemist heb, maar me verder toch geen bal interesseren. Voice acting is verder ook matig, enkel Ray Winstone (heerlijk accent ook) weet er iets van te maken.

Visueel verder dus zeker keurig, echt mooi nergens, maar erg detailleerd en een zeer eigen stijltje. Soundtrack is inwisselbaar, maar meer had ik van ZImmer ook echt niet verwacht.

Het resultaat is een straaltje hoop voor de Amerikaanse CG animatiefilms, maar ze zullen toch echt een keer van format moeten wisselen om iets echt goeds uit hun mouw te schudden. Eerste wat eruit moet is die vreselijke humor.

2.0*

Fijne Wakamatsu.

Zoals wel vaker als het om z'n mid-60s film gaat. De ene is dan wel wat leuker dan de andere, heel erg ontloopt het elkaar vaak niet. Deze bevat vooral wat meer genre elementen, waardoor het iets makkelijker wegkijkt en iets vlotter loopt.

Een hitman film, met de typische Wakamatsu elementen. Een beweeglijke camera, een aanwezige maar niet al te dwingende soundtrack en wat edgier dingen die je niet zo vaak tegenkomt in 60s films. Het doet vooral ook al denken aan de jaren '90s Yakuza films, toch z'n tijd ver vooruit daarin.

Maar het is vooral gewoon kort, vlot en eigenzinnig genoeg. Fijne aan die oude Wakamatsu films is toch ook dat ze meestal niet meer dan 70 minuten duren. Da's vaak ook gewoon genoeg én zo heeft hij er echt hopen en hopen gemaakt in z'n vroege jaren. MM heeft steeds nog maar iets van een 20-25% van z'n films staan.

Veruit Japan's beste klassieke regisseur.

3.0*

Had deze al eens gezien.

Was ook niet erg geweldig om terug te zien. Tijdens de film heb ik me vooral zitten bedenken dat dit soort kidnap filmpjes meer baat zouden hebben bij een soort van Ils uitwerking.

Hier wordt echt veel meer de drama (en op het einde) thriller hand getrokken, waardoor het nogal sentimenteel en vaak dramatisch wordt. Film is verder enorm saai uitgewerkt. Hollywood op z'n minst interessant.

Topper is het extra half uur dat ze er achtergeplakt hebben. Zinloosheid ten top.

0.5*

Nee, ik vond dit ook maar weinig.

De film ziet er inderdaad vreselijk slecht uit. Zoals killalot al zei, handycam werk van het ergste soort. De editing is soms nog wel geinig, maar weet niet genoeg te redden.

Verhaaltje is wel aardig. Visitor Q is inderdaad niet ver weg, maar deze film mist alle humor en scherpte van die film. Gewoon jammer dat alles op een derderangsmanier is aangepakt, anders had er zeker wel wat ingezeten.

Hier en daar een leuke scene, weird einde en genoeg potentieel, het kwam er alleen nooit uit. 2*

Oef.

Echt niet oké. Je kan het moeilijk niet vergelijken met Rogen's This is the End, een film rond een gelijkaardig thema, beiden met Robinson en beiden rond dezelfde tijd uitgebracht. Deze Rapture-Palooza is dan het schoolvoorbeeld van een comedy die niet te pruimen is en ik elke val loopt die Rogen kundig vermijdt.

Robinson mag de hele film lang sexgrappen maken, maar geen eentje is er raak. Het hele apocalypse gebeuren is amateuristisch vormgegeven, de acteurs rond Robinson missen ook maar enige komische flair en qua humor heeft deze film verder belachelijk weinig te bieden. Echt armoe troef, je vraagt je af waarom een aantal acteurs zich hiervoor uitgeleend hebben.

Heb denk ik maar één keertje kunnen gniffelen, de rest vond ik redelijk genant. 't Is dat er een paar bekende gezichten inzetten, anders had ik m'n geld ingezet op een Asylum versie van This is the End.

0.5*

Fijne Miike.

Inderdaad weer een wat rustigere film, maar da's ook niet bepaald de eerste keer. Het zijn vaak Miike's maffere films die de ronde doen, maar daarnaast heeft hij ook nog veel ander werk achter z'n naam staan. Het past bij 2018, wat voor Miike zelf ook een rustiger jaar was (met slechts 1 film).

Niet dat dit een compleet normale film is. De mix van wetenschap, fantasy en thriller is best eigenaardig, maar werkt behoorlijk goed. Het moordmysterie dat aan de grond van het verhaal ligt wordt netjes ingevuld en werkt toe naar een boeiende finale.

Visueel is het fijn, met enkele erg mooie locaties, maar verder wel redelijk klassiek. Acteerwerk is in orde, zo ook de soundtrack. Echt opvallend is het niet en het is niet bepaald de eerste film waar mensen aan zullen denken als ze Miike horen, maar kwalitatief is het zeker.

3.5*

Leuk!

Alle genreomschrijvingen ten spijt, ik hou het gewoon bij een duister sprookje met een ietwat komische afloop. Vond de film erg consistent van sfeer, al balanceert hij inderdaad wel op een dun draadje van verschillende genres.

Visueel bij momenten erg mooi, ook erg sfeervol. De soundtrack is ietsjes minder maar gelukkig verre van storend bombastisch. Het verhaaltje is een interessante variatie op het kerstverhaal, al kan je vooraf maar best zo weinig mogelijk over de film weten want het lijkt me snel gespoiled.

Horror wordt het nooit, comedy ook niet, maar beide elementen zijn wel constant aanwezig net onder het oppervlak. Uiteindelijk blijft het gewoon een fantasy sprookje met een duister, soms zelfs wat luguber sfeertje. En daar blinkt de film ook gewoon mooi in uit.

Wie een echte genrefilm verwacht zal van een koude kermis thuiskomen, maar als genremix is deze film dubbel en dik geslaagd.

3.5*

Matig.

The Rat Pack is een gevestige waarde in huize Onderhond, al komt die interesse dan niet zozeer van mezelf. Toch helpt het wel wanneer je de personages al voor een groot gedeelte kent, aangezien de film toch een kijkje neemt in wat minder bekende hoekjes uit de carrieres van de 5 heren.

Probleem is Liotta, die echt een zeer povere Sinatra speelt. Zowel qua fysiek, maar ook gewoon qua rol niet echt overtuigend. Mantegna en Cheadle vond ik wel goed, waarbij Mantegna denk ik het dichts tegen zijn levende tegenhanger aanleunde.

Verhaaltje dat verteld wordt is wel wat warrig en mist een beetje focus. De film richt zich op een periode, op personages en een aantal settings, maar het kleeft niet zo lekker aan elkaar. Iets teveel verandering van toon doorheen de film, waardoor je soms op vijf minuten tijd een stukje musical, comedy en misdaad moet slikken. Ofwel had de film langer gemoeten (maar Cohen is daar echt de regisseur niet voor), ofwel had er wat balast afgemogen.

Qua regie is het verder matig. Een typische TV film, al moet ik zeggen dat het bij momenten dat niveau wel overstijgt. Qua aankleding en technische uitvoering dan, want Cohen is niet bepaad een regisseur met eigen stempel. Eerder vakmanschap.

Voor fans van The Rat Pack niet verkeerd eens gezien te hebben, maar met een zeer povere hoofdrol en matige regie niet echt de film die de heren verdienen.

1.5*

Zo, Pixar heeft het weer een keer gedaan.

Elke van mijn Pixar recensies is ongeveer hetzelfde, maar ze maken dan ook steeds dezelfde films.

Technisch beter ? Jazeker. Visueel (esthetisch) nog steeds ruk ? Helemaal. Brak recycleverhaaltje ? Tuurlijk.

Neem een zeker iets (rat), plaats het in een tegengestelde context (kok - goed eten), gooi er een stukje "vriendjes worden boos op elkaar" bij na iets halverwege de film, sluit af met vriendjes bij elkaar om de grote finale te redden, pepperen met nog een hoop clichés vers van de diepvriesafdeling en de soep is weer zoals voorheen.

Blijf het jammer vinden dat ze hun talent vergooien aan dit soort meuk. Uit hun kortfilms blijkt dat er talent zit bij Pixar. Nu zijn het niet meer dan technische demos verkloot aan vreselijke baggerfilms.

De eindgeneriek was tien keer mooier en interessanter dan de gehele film. Sprekend.

1*

Njah.

Wat hiervan te zeggen? 't Is een vermakelijke 84 minuten, dat wel. Figuren die eigenlijk gewoon in een normale fictiefilm thuishoren, zoals de Amerikaanse rattenvanger op z'n stoeltje met z'n diepzinnige verhaaltjes. En qua presentatie is het ook duidelijk een stuk geanimeerder dan de meeste docus die ik voorbij zie komen.

Redelijk smerig ook af en toe, vooral de lab-scenes. Wat voor smerigheid ze allemaal uit een gemiddelde rat halen is best akelig, dat die diertjes verder ook nog eens met een rugzakje aan voor de mens dodelijke ziektes rondlopen maakt het allemaal nog wat gruwelijker. 't Is dan dat de docu op z'n best is.

Probleem is dat het qua entertainment wel weet te scoren, maar informatief volgens mij compleet de plank misslaat. Het voelt zo aangedikt en overdreven aan dat het maar moeilijk serieus te nemen valt, en dat moet toch wel het doel zijn van een docu. Anders kan je je maar beter gewoon bij fictie houden.

Wat stoere muziek, duistere clipjes, onheilspellende uitspraken van mensen die er niks serieus over kunnen zeggen ... het draagt allemaal niet bij aan de geloofwaardigheid van deze docu. Daarbij vind ik ratten niet eens zo smerig, gewoon wollige bolletjes die jammer genoeg voor de mens een hoop ziektes met zich meedragen.

Heb me er wel mee vermaakt, maar 't is een docu waarbij je achteraf best alles vergeet wat je gezien hebt, want enige waarde heeft het verder niet.

2.5*

Kramer schiet tekort.

Het idee is niet nieuw meer, maar het is nu ook weer niet dat er een stormloop van gelijkaardige films is. Nog genoeg ruimte in deze niche om leuke horror/thrillertjes te maken. Maar dan moet je wel een goeie regisseur hebben die alles nog tot een volwaardig geheel kneedt.

Eerste probleem van deze film is dat het qua regie toch echt te min is. Realisme is geen realiteit en zelfs al ga je voor 100% realisme, dan moet je als regisseur maar zorgen dat de film de spanning ondersteunt. Het zoveelste shot uit een handtas of de weinig spannende plaatsing van de laptop hielpen de film gewoon niet vooruit.

Tweede probleem is dat het daardoor ook nooit echt spannend wil worden. De stalker is "voelbaar" omdat je als kijker de hele tijd met hem meekijkt, maar het eerste uur doet hij werkelijk niks behalve wat meegluren. Emma is amper op de hoogte van zijn bestaan. Daarna escaleert het redelijk snel, maar ook die scenes zijn niet echt eng, aangezien de stalker eerder een zielig dan een gevaarlijk figuur is. Zelfs klassieke scenes als die bij het bed missen impact.

Als laatste stoor ik me doorgaans ook nogal aan dit soort techno doom. In principe is het een horrorfilm wel vergeven, toch ligt het goedkope moraaltje constant op de loer. Laten we eerlijk zijn, met de werkelijkheid heeft dit niet zoveel te maken, het is gewoon een opgepimpt horrorplotje. Als maatschappijkritiek of technologische red flag is het dan ook redelijk waardeloos.

Acteerwerk was nog wel aardig (Benson als doorsnee slachtoffer kon best) en het open einde kon ik op zich ook nog wel pruimen, maar de impact die deze film zou moeten hebben (en volop nagestreefd wordt) is compleet afwezig. De grote schuldige is de povere regie.

1.5*

Niet geweldig.

Hilditch heeft een aardige premise, maar doet er eigenlijk weinig mee. Enerzijds zijn er een aantal pogingen om het mysterieus te maken, maar die leiden nergens naartoe. Erg veel sfeer weet hij er niet uit te puren. Anderzijds is er het ethische vraagstuk, maar ook dat wordt redelijk matig behandeld.

Nochthans is er verder niet zo héél veel mis met dzeze film. Visueel ziet het er wel netjes uit, hoewel redelijk onopvallend. Qua acteerwerk zit het ook wel goed en de film is kort, zodat de vaart er nooit uitgaat. Het enige wat echt ontbreekt is sfeer, en da's jammer genoeg onontbeerlijk voor een film als deze.

Hilditch lijkt niet echt geschikt voor dit genre, maar echt slecht levert hij ook weer niet af. Het is alleen een beetje jammer van het potentieel, want in een filmpje als deze zat toch echt wat meer dan hij er uithaalt. Aardige filler voor een keertje, maar meer dan dat is het niet.

2.5*

Ietwat eenvoudig Japans deformation horrortje.

Typisch zo'n manga/literatuur horrorfilmpje dit. Veel suggestie, niks te zien. Neem een landelijk Japanse setting, gooi er wat pus-genererende mensen in en een hoopje dorpsidioten, en je hebt ongeveer deze film.

Typsich Rampo of Umezu Kazuo werk dus. De film onderscheidt zich jammer genoeg té weinig om echt indruk te maken. Zit wel aardig in elkaar, zeer economische speelduur (ook weer onderdeel van een 6(?)-delige omnibus, maar wie wat vertrouwd is met Japanse horror heeft het gewoon allemaal al een keertje beter gezien.

Had van Kumakiri toch meer en beter verwacht, zwakste film die ik van hem gezien heb. Niet zo goedkoop ogend als de meeste van dit soort omnibusfilmpjes, maar wel wat saaier.

2.5*

Redelijk.

Al is het toch jammer dat iemand als Poe blijkbaar geen goeie regisseurs aan de haak kan slaan. Jarenlang geteisterd door tweederangse C-film verfilmingen, dit Hollywood-gedoe is echter ook niet meteen het antwoord.

Lijkt me dan Poe een keer een project als Rampo Noir verdient, al zal dat niet zo makkelijk worden met het huidige Amerikaanse filmlandschap. Dan dit maar, een kruising tussen From Hell en Sherlock Holmes. The Raven vermaakt, ziet er gelikt uit en zorgt ervoor dat het niet eindeloos blijft duren. Redelijke middelmaat dus, al blijft de vraag wat je nu eigenlijk met Poe zelf moet. Een personage dat blijkbaar niet echt getrouw is aan zijn werkelijke tegenhanger, waarbij de mysterie van z'n dood ook maar een flauw twistje krijgt.

Aardig tussendoortje dus, maar je voelt eigenlijk aan alles dat het werk van Poe veel meer potentieel heeft dan wat er hier uitgehaald wordt.

3.0*

Vond hier eigenlijk niet veel aan.

Setting boeit mij niet, verre van mooi en leuk concept voor een soundtrack maar wat belabberd uitgevoerd. Heb eigenlijk maar enorm weinig te melden over deze film, behalve dan dat het geregisseerd lijkt te zijn door iemand die vond dat Deliverance "erover" was. Foute inschatting dus.

Het macaber sfeertje is een pluspunt, maar had zoveel beter gekund, en ook de zwarte humor is te spaars en veels te braaf. Carlyle zet een geweldige rol neer, maar Pearce is gewoon vervelend om naar te kijken.

1* voor het sfeertje, nog een halfje voor Carlyle's rol, en verder is er eigenlijk niks te zien. Met films als Calvaire in het achterhoofd is dit dodelijk saaie cinema. 1.5*

Njah.

Het zou me verbazen moest regisseur Pucher ooit in de buurt van een rave gekomen zijn. Het voelt zo enorm fake en onnozel aan dat het regelmatig pijn doet aan ogen en oren. Dit is wat er gebeurt wanneer een non-talent een film als Climax probeert te maken denk ik dan.

De ravers/zombies analogie is ook niet meteen de meest originele, de effecten zijn matig, acteurs zijn niet op niveau en voor een film als deze is de soundtrack echt ondermaats. Gelukkig niet compleet ongepaste filmdance, maar een mengelmoes van saaie dance tracks die op povere manier onder de film gemixed worden.

Hier en daar zit er nog wel een grappig momentje verscholen, maar veel te weinig om deze film te redden. Een pover horrortje dat alleen maar vervelender wordt door de setting. Het blijft anno 2020 nog steeds erg moeilijk om een normale dance soundtrack onder een film te monteren. Nochthans kan je je geen makkelijker genre wensen.

1.5*

Degelijk.

Het jammere aan deze film is dat ze de unieke kwaliteiten van een bepaalde persoon in het licht proberen zetten, maar werkelijk elke film in dit genre verloopt zo ongeveer volgens hetzelfde stramien. Nog voor je begint te kijken, nog voor je iets over de persoon weet, weet je toch al welke richting het uitgaat.

Ook deze film heeft daar redelijk zwaar onder te leiden. Het lijkt me toch dat je met een interessantere focus of boeiendere structuur kan komen voor dit soort films. Momenteel zijn het enkele uitzonderingen die de regels bevestigen. Ook visueel trouwens. Best degelijk, maar wat oogt het toch ook best saai allemaal. En dat weer 150 minuten lang.

Het is dubbel jammer wat Foxx doet het hier wel érg goed. Ik ken Ray Charles niet echt, maar wel genoeg om een beeld van hem te hebben. Na een tijdje vergat ik bijna dat ik naar Foxx zat te kijken. De rest van de cast doet het aardig, maar verdrinkt net zoals de rest van de film is matigheid. Ik begrijp de keuze ergens wel om niet de film maar de persoon in de spotlight te zetten, maar door elke keer dezelfde film te maken is die opzet ook verloren gegaan.

2.5*

Matig.

Ik ben niet bepaald een liefhebber van klassieke films, toch ken ik de naam Harryhausen wel. Het is een begrip in de filmwereld en de man verdient dan ook wel een docu. Zeker het eerste uur kent deze docu dan ook wat interessante momenten.

Een aantal moderne regisseurs komt aan het woord, allen zien in Harryhausen de grootvader van de special effects. Het wordt wel even aangeraakt dat ook Harryhausen zelf zijn voorbeelden had, maar dat wordt gauw weer overstemd door nog een paar andere regisseurs die komen vertellen hoe geweldig de man wel niet is.

Daarna volgt vooral een chronologisch verloop van z'n carriere die best aangenaam om volgen is. Ik heb zelf een zwak voor stop-motion, dus zelf de wat krakkemikkelige oude animaties hebben nog wel hun charme. Dat ze er een apart woordje voor uitgevonden hebben om het onderscheid te maken met gewone animatie is een beetje lame, maar ach.

Het laatste half uur wordt er echter een "discussie" gestart rond CG vs traditionele special effects en daar wordt het teveel een promopraatje. Er is amper tegengewicht, volgens alle sprekers is stop-motion springlevend (dood is het niet maar het is een belachelijk kleine niche die vooral door beginnende animatie amateurs met grootse plannen opgevuld wordt) en de argumenten zijn typische argumenten van ambachtslieden waar de meerderheid van het publiek absoluut geen voeling mee heeft. De film blijft ook hardnekkig hangen in de Jacksons, Spielbergs en Burtons van deze wereld, het is allemaal wat Hollywoods.

Jammer, want het eerste uur niet is niet verkeerd. Verder oneens dat de film te weinig vertelt over de persoon Harryhausen. Dat is meer iets voor een biografisch boek ofzo, ik hoef echt geen kerstherinneringen van zijn gezin te horen in dit soort docu, maar het overdreven opgehemel en de brakke invulling van de CG vs traditioneel discussie zorgen ervoor dat deze docu serieus wat van z'n glans verliest. En dat komende van iemand die zich toch echt wel fan noemt van stop-motion.

2.0*

Tof genre werk.

Qua opzet en verhaal niet zo geweldig origineel, al is het wel leuk dat er aardig wat doorheen de tijd gesprongen wordt, zodat er toch enig mysterie in verscholen zit. Maar het is vooral qua stijl dat deze film weet op te vallen. Visueel erg sterk (en wat meer dan het gebruikelijke blauw/paars neo-noir stijltje), ook de soundtrack mag er wel zijn.

Acteurs ook op niveau, beetje verrassend voor de eerste film van een beginnend regisseur, maar als je naar de producers kijkt dan merk je wel dat dit niet zomaar een klein filmpje is. Duurt verder ook niet te lang en de finale stelt niet teleur. Fijne ontdekking, maar Wen's nieuwste is toch nog een stukje beter.

4.0* en een uitgebreide review

Iets meer van verwacht.

Begint ook best leuk. Niet alles is even sterk, maar Muchun weet toch duidelijk z'n stempel op de film te drukken. Het lijkt dan ook gewoon een vlotte comedy te worden, tot de film na een half uurtje vervalt in een muziekfilmpje.

Om geld te verzamelen zodat het restaurant van z'n vader kan openblijven weet Qun er niet beter op te vinden dan een rockbandje te starten om zo via een concert voldoende geld op te halen. Hij kan daarbij enkel rekenen op een aantal oude mannetjes. Eén daarvan is Anthony Wong, die volgens mij binnenkort z'n 200e acteerjubileum viert.

Achteraf (tijdens de credits) krijg je ook nog wat gezemel rond het heilig zijn van rock & roll, tijdens de film wordt ook al snel duidelijk dat het die richting uitgaat. In Japan bestaat er tegenwoordig ook een kleine niche van films rond rock/bandjes ... het doet me zeer weinig moet ik zeggen. Meestal vermijd ik ze ook, maar hier had ik het niet echt zien aankomen.

Beetje jammer om een film als deze daarin te zien afglijden. Al blijft Muchun het wel aardig doen, ik heb gewoon niet zoveel met dit genre van films. Daartegenover staat wel dat de comedy de hele film lang leuk blijft en er genoeg frisse momentjes inzitten zodat het nergens echt vervelend gaat worden.

3.0*