Opinions

Warm.

Lees hier een paar opmerking over "cynische" dialogen, die heb ik in ieder geval niet gehoord. Wel een soort van speelse ironie, die de conversaties gezellig plagerig maakt. Erg realistisch deed het daarom ook niet echt aan, de conversaties zijn net enorm bedacht en geconstrueerd, maar Dowse komt er makkelijk mee weg.

Apart dat dit dezelfde regisseur is als Goon. Dat was een best brute, lompe film. What If is zo'n beetje het tegenovergestelde. Tokkelmuziek, obligatoire animaties tussendoor, een soft en warm sfeertje en twee nerdy hoofdpersonages die maar niet doorhebben dat ze voor elkaar geschapen zijn. Daarmee is de film ook absoluut niet origineel, maar dat hoeft ook niet echt voor een romcom.

Radcliffe mag best geprezen worden voor z'n post-Potter carriere. Niet dat ik hem een geweldige acteur vind, maar hij heeft het Potter-juk wel mooi van zich afgegooid door een aantal uiteenliggende rollen naar behoren neer te zetten. Kazan is een aardige tegenspeelster.

Visueel best fijn ook en hoewel het eigenlijk allemaal iets te bewust wollig is (de design-scene, de nerdy personages, de hippe onderwerpen, de tokkelsoundtrack) werkte de film toch wel. Toronto als uitvalsbasis is dan nog een leuk extratje, toch weer eens wat anders dan die typische Amerikaanse steden.

3.5*

Mnee.

Nochthans komt deze film uit een redelijk goeie periode van Lau. Het resultaat is echter beneden alle peil.

Qua actie moet deze film het vooral van alleenstaande scenes hebben, en ook die zijn een allegaartje. Er wordt een keer met geweren geschoten, dan weer wat martial arts en een achtervolging mocht ook niet ontbreken.

De rest is romantisch vulsel waar Fat compleet niet tot z'n recht komt, met als dieptepunt het emotionele einde. Fat is absoluut beter geworden met de jaren, maar wat hij hier aan komische/romantisch acteertalent laat zien kan toch echt niet.

Film blijft wel redelijk vermakelijk door z'n warrige voorkomen. Echt van de hak op de tak met allerlei invloeden die vaak zwaar clashen. Als je dat niet weet te appreciëren kan je best zo ver mogelijk van deze film wegblijven, al is het verder toch ook gewoon niet veel soeps.

Eentje voor de die-hard Lau completisten.

1.5*

Comedy met een handleiding.

Sowieso staat de HK humor erom bekend extreem flauw te zijn, de All's Well ... films zijn daar zowat de overtreffende trap in. Veel bekende acteurs die geweldig druk doen over een hoop misverstanden. En dat allemaal met wat zang erbij om het nieuwe jaar goed in te zetten.

Met acteurs als Louis Koo, Ronald Cheng, Angelababy, Sandra Ng en Lam Suet een hoop bekend (komisch) volk dat door het beeld dartelt. De effecten zijn nog best aardig, de humor redelijk gevarieerd (allemaal flauw maar ook daarin kan je variëren) en Yau's regie is best te pruimen.

90 minuten is altijd een beetje lang voor dit type film, daarbij blijft Yau toch ook trouw aan z'n B-verleden. Echt grootse commerciële projecten liggen hem niet zo, wat zich soms toch een beetje wreekt in dit soort films. Maar het zijn kleine smetjes op een verder vermakelijke comedy. Als je in ieder geval immuun bent (op er gewoon de humor van inziet) voor de overacting en de vaak slordige afwerking.

3.0*

Blijft mooi.

Maar de leeftijd van deze film begint zich een beetje te wreken. Visueel nog steeds erg knap, maar qua kleurgebruik en scherpte niet Kar Wai's beste. Je hoeft er enkel 2046 of The Grandmaster naast te leggen. Ook de muziek blijft dubbel. Umebayashi's werk is geniaal, dat Spaanstalige nummertje wat ondermaats.

Leung en Cheung stellen gelukkig niet teleur, beiden spelen de rol van hun leven. De romance blijft ook erg boeiend, leuk uitgangspunt, met veel liefde gespeelden zonder twijfel één van de mooiste filmkoppels die ik ken.

Kar Wai blijft zichzelf verbeteren, waardoor deze film toch een beetje minder uit de verf komt dan eerst. Het blijft een sterke film, maar weet niet of hij nog zomaar eens 10 jaar overleeft zonder puntenverlies.

4.5* en een uitgebreide review

Fijne herziening weer.

Er valt tijdens het kijken amper wat aan te merken op de film. Visueel Jeunet's meest verzorgde werk, superveel kleine details, originele momenten en érg fijn in beeld gebracht allemaal. Het oogt nog steeds erg fris en fruitig. Soundtrack past perfect bij de film en ook Tautou speelt hier haar beste rol.

En toch is er iets waardoor de film nogal snel vervaagt. Dat frisse is iets wat niet lang genoeg blijft hangen, wat wél blijft hangen is het wat tuttige karakter van de film. Niet helemaal fair want ik besef wel dat de realiteit anders is, maar het is iets wat ik naderhand elke keer opmerk.

Blijft wel een fantastische, magische film, alleen valt er net iets te weinig na te genieten. Ik wou dat de herinnering aan Amélie net zo sappig was als de film zelf, maar dat zit er jammer genoeg niet in. Daarom blijft ik Delicatessen nog nét iets beter vinden.

4.5* en een uitgebreide review

Degelijke Winterbottom.

Ik ken de zaak niet, maar wie een simpel relaas verwacht van wat er zich afgespeeld heeft kan maar beter een andere film uitzoeken. Winterbottom is duidelijk niet enkel in de harde feiten geïnteresseerd. Zo erg zelfs dat hij meermaals in de film aangeeft wat zijn beweegredenen zijn.

Brühl lijkt me dan ook een beetje Winterbottom te zijn. De man die zoekt naar een goed perspectief om het verhaal te vertellen, de man die als raad krijgt een fictiefilm te maken, omdat je zo enkel de waarheid kan vertellen. De man die beseft dat de waarheid uiteindelijk niet aan het licht zal komen ... het lag er iets te dik op wat mij betreft, maar soit.

Acteerwerk is best aardig, maar zeker niet uitzonderlijk. De setting is wél erg fijn en voegt aardig wat toe aan de film. En ook de dromen van Brühl, hoewel redelijk kort, zorgen ervoor dat het tempo in de film blijft. Het is verder een wat droge reconstructie van Winterbottom's Eigen zoektocht om een film over de zaak te maken, dus dat beetje genrewerk dat er af en toe tussenzit is best grappig.

De film oogt jammer genoeg een beetje flets en Winterbottom is iets té direct in het geven van hints, maar verder geen verkeerde film. Dat lage gemiddelde is echt onverklaarbaar, het is zeker geen uitmuntende film maar ook verre van slecht.

3.0*

Zeer goeie film, die volgens mij in 7 jaar Hollywood actioncrap niet meer geëvenaard is.

Flitsende actiescenes en een leuk concept, da's wat deze film maken. Minpuntjes zijn Travolta, wat slechte melodramatische momenten en zoals velen al aanhaalden het idiote slot. Gelukkig kan dit de pret niet al te veel drukken. Stijlvolle slomos, lekker rauw (cannon fodder sterft leuk en talrijk) en een paar heerlijk gestileerde actiescenes (oa de kerkscene en de spiegelscene). Vooral dat rauwe ontbreekt wel eens in de huidige films.

Topvermaak, geloofwaardig of niet. 4*

Ugh.

Op zich geen verkeerd idee, en met een juiste uitwerking had het ook een aardig filmpje kunnen worden. Maar Magnat lijkt hier bijna een ode aan de cheape 90s dtv thrillertjes te willen brengen, het resultaat kan dan ook zo de prullenbak in.

Acteerwerk is slecht. Jovovich is duidelijk het uithangbord, de rest van de rollen is ingevuld door absolute nobodies die ook voor geen meter kunnen acteren. Visueel stelt het drie keer niks voor, soundtrack is al even generisch.

Verder wil het plotje echter nergens gaan boeien en leidt het regelmatig naar echt vreselijk slecht uitgewerkte scenes (zoals die hele climax). Een zielloze bedoening is het geworden, goedkoop, lelijk en saai.

1.0*

Degelijk.

Al is het inderdaad wel jammer dat het wel érg by the numbers is. Eerste 90 minuten zijn bekend materiaal, voorspelbaar en bevatten niet de spanning die een film als deze hoort te hebben. Gelukkig zorgt O'Neill wel voor een mooi sfeertje. Belichting is sterk en ook de setting maakt het geheel een hoop sfeervoller.

Acteurs zijn jammer genoeg van een iets lager niveau. Cusack is niks, nooit wat geweest en zal nooit meer wat worden, maar het is vooral Carpenter die hier nogal door de mand zakt. Slecht dramatisch spel en op het einde helemaal niet overtuigend genoeg.

In extremis heeft de film toch nog een aantal verrassingen in petto. Laatste 10 minuten voegen wel wat toe (al is een twist an sich uiteraard niet onverwacht bij een film als deze), al is dat een beetje laat om er nog een écht goeie film van te maken.

3.0*

I decided to clean up the apartment.

I thought I must be turning into a fag.

Ik ken Bukowski niet en die vent kan voor mij verder ook gewoon de boom in. Lekker stijlvol filmpje met heerlijke droogkloot humor.

Vooral Dillon zet een erg sterke rol neer. Wat Redlop zegt, een dronkaard maar niet het typisch lallende cliché. Getergd, cynisch. Doet een beetje aan Naked denken misschien, maar Dillon's personage is droger. Minder begaan met de wereld, ook niet met zijn wereld.

Wat leidt tot een aantal erg grappige, mooie en bij momenten zelfs integere scenes. De film in zijn geheel doet aan sfeer wat aan Broken Flowers denken. Droog, mooi maar uiterst star camerawerk, schrijnend grappig.

Chinaski is een boeiend personage waar een kundige en juiste film rond gebouwd is. En dat Bukowski's versie anders is zal best. Maar daarom is het ook Bent Hamer's film, en niet die van Bukowski. Belachelijk laag gemiddelde hier, voer voor fans van droge Scandinavische humor, de betere Jarmusch en een onderhoudend portret.

Kleine 4*

Uiterst gemiddeld.

Vroeger wel eens gezien en toen vond ik hem moeilijk te plaatsen. Eigenlijk heb ik dat gevoel nog steeds. De film lijkt vaak de draak te steken met die late-90s horrorfilmpjes die zich vaak in en rond highschools afspeelden (I Know What ... en dat soort dingen), probleem is dat die films tegenwoordig zelf al redelijk melig zijn geworden, dus deze melige versie onderscheid zich ondertussen niet al te goed meer van die films.

Toch is het allemaal nog zelfbewust genoeg (soms iets te, of toch vooral iets te makkelijk) om grappig te zijn. Het clubje jongeren, ondanks de aanwezigheid van Wood, is best geinig, het hele verhaaltje kitscherig genoeg en het einde net over-the-top genoeg. Het stelt allemaal niet zoveel voor en moest het echt een goeie film willen zijn zou het een stuk minder braaf moeten zijn, maar zoals het er nu ligt is het best vermakelijke onzin.

Effecten zijn ondertussen wel wat gedateerd, ook filmisch ziet het er soms maar wat klungelig uit en de soundtrack is niet bepaald geweldig, maar de film weet zich ook hier nog nipt staande te houden.

Benieuwd of men binnen 20-30 jaar nog kan inschatten wat voor een filmpje dit nu net was. Ik vrees er een beetje voor, maar verder zijn er ergere dingen dat deze nog eens terug te zien, al was het maar voor het typische "oh ja, die was bekend in de 90s" celebrity spotten.

2.5*

Al 8 jaar lang geen bericht meer.

Jammer toch, want dit blijft ook na al die tijd een erg leuke, frisse film. Een onmogelijke combinatie van Western en Mexiaanse soap, met eens stevige Thaise saus eroverheen. Het is een onwerkelijke mix, maar Sasanatieng slaagt er wonderwel in om het erg leuk te maken.

Visueel blijft het lekker trippy, al moet ik wel zeggen dat het kleurpallet mij deze keer iets minder choqueerde. Misschien omdat ik ondertussen al een keer in Bangkok geweest ben, maar er is een opvallende gelijkenis tussen het pallet hier en de taxikleuren daar. Plots is magento en cyaan niet zo héél gestoord meer, al blijft het wel een bonkers gegeven voor een Western natuurlijk. Soundtrack en acteerwerk zijn verder erg passend en maken het alleen maar gekker.

Jammer dat hier niet eens een degelijke HD release van bestaat. De huidige transfers zijn brak en dit is toch wel een film waarvan je in volle visueel glorie van wil genieten. Dat zit er jammer genoeg nog niet in, maar ben er redelijk zeker van dat deze ooit nog wel eens herontdekt wordt. Daarvoor ligt de kwaliteit gewoon te hoog.

Enige minpuntje is dat het middendeel nét wat te traag wordt, daar hadden 5 a 10 minuutjes uitgekund, maar eens de finale begint is dat al lang weer vergeten. Geweldig filmpje dit.

4.0* en een uitgebreide review

Dit was het niet echt.

Grootste probleem is dat eigenlijk op geen enkele moment kon achterhalen wat Truffaut nu net bedoelde met deze film. Het boekverbranden is een nogal geladen thema, een hoop conversaties lijken dan ook eerder serieus te zijn. Maar de film zelf is dat alles behalve.

Vreselijk acteerwerk, een ridicule toekomstvisie, een soundtrack zo weggelopen uit een comedy en een plotje dat te belachelijk voor woorden is. Het voelt bij momenten zelfs erg kinderachtig aan, komt misschien omdat alles ook zo fake en toneelmatig oogt.

Het hielp ook niet dat ik me af en toe meer kon aansluiten bij de slechterikken (het monoloogje over de filosofieboeken bijvoorbeeld, iets wat mij ook niet helemaal de bedoeling leek. Soit, lange film die belachelijk overkomt en zowel als comedy én als serieuze film compleet faalt..

1.0*

Wie film, wat film ?

Misschien komt het omdat Moore weer met dezelfde trucjes als in Bowling komt aanzetten, misschien komt het omdat de wat relativerende en schertsende humor heel wat minder aanwezig is in Fahrenheit 9/11. Misschien was het omdat vele aantijgingen aan Bush's heel goedkoop aanvoelden.

Grootste grap van allemaal is dat Moore een stukje wijdt aan de partijdigheid van de Amerikaanse media ... zou hij z'n eigen film wel bekeken hebben ?

Waar Bowling nog een entertaining kijkstukje was, lijkt alle entertainment (in de breedste zin van het woord dan) weggelaten uit Fahrenheit 9/11. Dit is een docu, geen film. God weet waarom zo'n ding hier op de site moet ... laat staan waarom dit ook maar in aanmerking zou komen om op Cannes getoond te worden. Meer en meer toont Moore z'n gelaat, en hoewel z'n bedoelingen goed zijn, is z'n documentairestijl op z'n minst gezegd bedenkelijk, en vertegenwoordigt hij gewoon een ander ideaal dan z'n subjecten. De taktieken die beiden gebruiken beginnen steeds meer op elkaar te lijken.

Bush is een eikel, Amerika trok Irak binnen voor de olie en alles draaide om geld. Knappe inzichten Mr Moore. 1* voor de militairen die aan het woord gelaten werden.

Derde Tat-Chi Yau.

Deze toch iets minder dan de vorige twee die ik van hem gezien heb. Onder het Milkyway label kan het moeilijk helemaal fout gaan en voor een HK film uit '98 is het nog steeds best kijkbaar, maar het speelse is wat verdwenen uit deze film.

Wel weer een fijne rol voor Ching Wan Lau, een wat ondergewaardeerd acteur. Vind hem ook niet altijd geweldig, maar hij heeft een aparte uitstraling en in films als deze, waar hij een wat goofy/speels personage speelt, komt hij goed tot z'n recht. Samen met Simon Yam toch een aardig duo.

Maar visueel is het wat karig, daar waar de twee andere films die ik van hem zag er visueel sterk bovenuit staken. Beetje grijs en wat onzuiver, wat je verwacht van een HK film uit de late 90s. De muziek is net iets aparter, maar ook weer niet zo opvallend.

Slecht is het zeker niet en de finale mag er absoluut zijn. Wie graag een Milkyway filmpje kijkt kan weinig misdoen met deze film, maar ik zou toch aanraden om eerst Yau's andere films te kijken.

3.0*

Waar begin je bij een 'film' als deze ...

Bij te zeggen dat ik Final Fantasy VII nooit echt gespeeld heb. Ben er wel vijf keer in begonnen, maar veel verder dan 2 of 3 uur gameplay ben ik nooit geraakt. Ik ben enorme fan van de eerdere games (4 tot 6 dan vooral) ,waar de personages van 10x10 pixels en de verhaallijnen veelal getoond in tekstboxen nog ietwat overlieten aan de speler zelf.

3D heeft de reeks verkloot, en doet de films verder ook geen goed. Wat overblijft is oversentimentele pulp die het midden houdt tussen LOTR en The Bold & The Beautiful. Genoeg te ergeren bij deze film, dus hieronder maar een opsomming:

* Square/Enix maakt games. En dat is duidelijk ook. Van regie (ie regie van films) hebben ze geen kaas gegeten.

* Het plots wegdraaien van een in een hoek gevangen camera is geen mooi cinematografisch shot maar een slechte oplossing voor een vervelend 3D probleem.

* Lensflares zijn voor amateurs, en als je ze toch gebruikt, dan best met mate en zo subtiel mogelijk.

* Veelkleurige lichteffecten zijn kitsch, en eigenlijk enkel goed om mee te pronken.

* Overdaad schaadt. Uitpakken met een overdaad aan details werkt niet als het esthetisch evenwicht totaal zoek raakt.

* Esthetisch evenwicht is niet het tonen van random draaiende camerashots.

* Random draaiende camerashots waren leuk toen 3D voor het eerst op de proppen kwam, maar zijn totaal voorbijgestreefd en een teken van creatieve armoede. Daarnaast ook nog eens erg lelijk.

* Filmmuziek werkt anders dan gamemuziek. Je kan niet random wat tracks afspelen. Bepaalde scenes vereisen bepaalde nummers, en dienen ook afstemd te worden.

* Filmmuziek is meer dan een samenraapsel van poppy conceptjes.

* Dubbing laat je best aan professionelen over. Als je personages amper emotie uitstralen, zorg er dan voor dat de dubcrew dit weet op te vangen.

* Insane actiescenes worden debiel zonder gevoel voor ritme en uitgevoerd met een belachelijke serieux. Maak het cool, of doe normaal.

* Te lang uitgerekte mislukte actiescenes zijn saai.

* Waarom leken de gevechten weggeplukt uit 1on1 fighting games ? Matige moves trouwens.

* Epische gevechten in FF eindigden altijd met een bijna verslagen team, 5MP overschot waar je de laatste 30HP van de vijand mee afnam door een basic firespel of messteek bij gebrek aan beter. Niet door een superclimax aanval. Da's dom.

* Geen drama/liefdesscenes met 3D figuurtjes aub. Het blijven modelpoppen.

* Een chronisch tekort aan Moogle en Chocobo. Niet cool genoeg tussen al die belachelijk hippe en perfecte personages ?

Er waren ook pluspunten, waaronder sommige van de designs. En technisch een stap vooruit. Applaus.

1*, ben waarschijnlijk nog wel wat kritiekpunten vergeten, maar hier moeten jullie maar even genoegen mee nemen. Anti-film dit. Gewoon games blijven maken Square/Enix, of een echte regisseur in dienst nemen.

Blank ingegaan.

En dan is het best een rare film om te volgen. Begint als een spionage thriller, keert zich langzaam binnenstebuiten tot een politieke thriller en eindigt als familiedrama. Van missies in Irak tot geschuifel in het Witte Huis, tot het botert niet meer met mijn vent ... er passeert nogal wat in deze film.

Het is redelijk droge materie, droog gebracht. Dat werkt doorgaans wel in dit soort films. Het is vaak gewoon beter als het niet zo dik aangezet wordt. Het eerste deel van de film is dan ook niet slecht. Maar daarna begint het toch al snel af te dwalen. Met name de té overdreven en makkelijke kritiek op Amerika (dat taxi ritje is pijnlijk) gaat snel vervelen, maar het meeste moeite had ik toch met de personages zelf.

De ruzie en Penn's boze tirade zou één van de orgelpunten van deze film moeten zijn, maar moet ik nu echt geloven dat een gepensioneerde ambassadeur compleet verontwaardigd is wanneer het Witte Huis een leugen verteld. Was die man zó naief? En Watts net hetzelfde. Links laten liggen door de CIA, haar werk en contacten aan hun lot overgelaten ... hoe lang werkte ze daar al? De film liet uitschijnen dat het een goeie agente was, die zou toch moeten weten wat er met haar zou gebeuren moest alles de verkeerde kant opgaan. Ik wist ook pas op het einde dat het op waargebeurde feiten gebaseerd was (niet de achterliggende zaak, maar effectief de gebeurtenissen rond het gezin) en dan kan je er niet aan voorbij dat ze de twee personages allicht een lekkere frisse waxbeurt gegeven hebben in deze film. Dat af aan de boodschap en de geloofwaardigheid.

Jammer dus, had meer ingezeten. Nu is het een mengelmoes van teveel zaken en de uiteindelijke boodschap wordt wat ondergesneeuwd door een te gelikte, zwart/wit weergave van de feiten en personages. Eerste deel deed meer verhopen.

2.5*

Johnny, de naam is niet toevallig gekozen vermoed ik.

Hoewel Malone nooit in de buurt komt van de visuele flair van Cunningham is het moeilijk om de invloed van Rubber Johnny te negeren. Een gedrocht in een kelder, hoekerige bewegingen, die geluidjes ? Zelfs die laatste spletter tegen het raam. Het kwam wel bekend voor.

Toch is het erg leuk allemaal. Komt net iets te traag op gang vond ik, maar eens Johnny rond gaat dolen wordt het erg fijn. Mooi moment ook, net voor hij het meisje opeet. Even een té lange fade to black en dan toeslaan.

Leuk om een keertje te kijken, fijn sfeertje, af en toe aardig geëdit en aardige plaatjes.

3.5*

Tegenvallend.

Ik had gehoopt dat dit een betere Singh ging zijn, vind het jammer genoeg één van z'n zwakste films. Geen moment écht in de film gezeten, daarvoor waren er gewoon teveel stoorzenders.

Allereerst kon ik weinig met de opzet. Het hele ziekenhuisdeel had er voor mij (bijna) integraal uitgemogen. Vond het niet leuk, clashen met de rest van de film en had niks met de personages. Het kleine meisje deed het verder wel aardig (was schattig), maar na verloop van tijd had ik haar geworstel met het Engels ook wel weer gezien.

Verder vond ik de mix van realiteit met het verhaal teleurstellend. Het haalt een deel van de magie en fantasie weg, net omdat je telkens die links ziet naar het ziekenhuisdeel. Ze hadden in dit geval voor een Saw-recap mogen kiezen op het einde, niet de beste manier allicht maar het had volstaan en had makkelijk 25-30 minuten film gescheeld.

Visueel ook absoluut niet onder de indruk. Moet wel zeggen dat Singh zoals steeds een erg verzorgde film aflevert, qua camerawerk verder ook niks te klagen. Maar het kleurgebruik is oerlelijk. Veel kleuren, maar nooit fris of stralend. Er ligt een vuile bruine waas over de film, die in combinatie met de sterke kleuren voor een barlelijk effect zorgt. Dan liever het kleurloze begin, verreweg het mooiste deel van de film.

Het fantasy verhaaltje kon wel nog enigszins boeien. Vervelende 6 hoofdpersonages, dat wel, maar dit deel was gelukkig wat spannender, eigener en uitdagender. Niet helemaal mijn setting, maar Singh weet er toch een intrigerend geheel van te maken.

En zo blijft de film aardige scenes afwisselen met saaie tussenstukken. Teveel gemist potentieel, teveel foute keuzes en te weinig mooie momenten. En vooral, als geheel niet overtuigend. Mirror Mirror blijft dan ironisch genoeg mijn favoriete Singh.

2,0*

Ach ja, maatschappijkritiek

Fijne film, dat zeker. Moet nog maar eens wat Schumacher films kijken, hij heeft me nog nooit echt teleurgesteld. Hij weet ook dit filmpje weer net de juiste sfeer mee te geven. Ietwat duister, donker komisch ondertoontje.

Dat er verder een element van maatschappijkritiek inzit ga ik uiteraat niet ontkennen, maar volgens mij is het eerder functioneel. Douglas personage draait door, en als aanleiding worden enkele mindere kantjes van de samenleving gebruikt. Niet meer dan logisch, maar het middelpunt blijft wel Douglas' personage. Leuk vooral dat het hier een keertje gaat om een kantoortype die de hele film lang min of meer z'n rol blijft vervullen.

En zo kijkt het allemaal erg fijn weg. Leuke opzet, Douglas speelt goed en Schumacher weet het juiste sfeerte op te zetten. Paar kleine schoonheidsfoutjes, en het feit dat dit geen wild aparte film is maken het geen favoriet, maar zeker een aanrader.

4*

Vreselijk.

Warm je alvast maar op aan de woordspeling, want beter wordt het jammer genoeg niet. Een film die vanaf het eerste moment al extreem voorspelbaar is, als er al zoiets bestaat als bandwerk binnen de filmindustrie dan is dit wel één van de betere voorbeelden.

De acteurs doen het echt slecht. Geen enkele vorm van chemie tussen de twee. De dorpelingen zijn eerder vervelend, het eeuwige gejengel over stad vs platteland kwam ook al snel de oren uit. Voeg daar nog wat extra eco-gebrabbel aan toe en het is gewoon uitermate storend.

Verder wat nutteloze elementen zoals de brieven in de muur, de fake spanning tussen de twee hoofdpersonages en wat "minder lieve" personages die weinig tot niks toevoegen en je hebt een film die op geen enkel moment weet te boeien. Goedkoop en extreem sentimenteel, er lijkt ook een geen enkele moeite te zijn gedaan om dat te verhullen.

1.0*

Beetje verwarrend. Lijkt er toch op dat het hier gaat om twee aparte films van 80 minuten. Blijkbaar is er dan een versie gemaakt die de twee aan elkaar breit op 111 minuten.

Anyway, een mindere Miike, was ook wel te verwachten. Dit soort yakuza verhaaltjes zijn nu eenmaal niet z'n sterkste kant.

Toch weet hij het visueel bij momenten nog leuk op te poetsen, zodat telkens wanneer de film in het verhaaltje verzandt, hij er weer even de zweep weet op te leggen.

Houdt de film in elk geval leuk, net als enkele fijne scenes (die met de tank onder andere). Voor een film van deze lengte vond ik het niet saai, en da's al heel wat.

Kleine 3*.

Landis is inderdaad niet de man die echt met gore loopt te gooien, maar hij beseft het zelf ook wel.

Slim om een lekker komische ondertoon aan dit filmpje te geven. De overmeldige intro is in dat opzicht echt heerlijk. Kleurtjes en simpele deuntjes doen het erg goed. Verder een leuk concept met een meer dan leuke hoofdrolspeler.

Aangenaam filmpje dat voordrijft op de humor en redelijk eindigt. Mis nog steeds de echt goeie afleveringen maar dit zijn erg leuke tussendoortjes.

3.5*

Redelijk.

Film begint een beetje stroef. De mix tussen verslavingsdrama en vampierenfilm loopt nogal lastig, vooral omdat het tempo ook best laag ligt en de film z'n tijd neemt om alles uiteen te zetten. Het eerste half uur is dan ook makkelijk het taaist.

Wat daarna volgt is een moderne variant op het vampieren gebeuren, maar op een iets serieuzere manier (of eigenlijk, niet op een young adult manier). Heel veel meer dan een doorsnee horrortje is het nu ook weer niet, maar wanneer het moorden begint wordt het toch duidelijk interssanter.

Visueel is het wel netjes, maar dat mag je tegenwoordig ook wel verwachten van Blumhouse films. Zij steken doorgaans toch net wat meer geld in hun films. Acteerwerk is oké, soundtrack voornamelijk onopvallend. En wie voor de gore komt, kan zijn verwachtingen best bijstellen, maar het vampierengenre is zelden echt goor en spannend.

Voor een keertje best aardig, beter dan de meeste vampierenfilms zelfs, maar het is dan ook niet echt m'n lievelingsgenre.

3.0*

Lumet.

Heeft toch een aantal bekende films gemaakt, dus als ik de kans krijg een film van hem te zien laat ik die meestal niet liggen. Maar de man heeft vooral erg véél films gemaakt, waaronder ook een hoop die zeer weinig voorstellen.

Het enige wat deze film opmerkelijk maakt is de cast. Connery, Hoffman en Broderick zijn toch wel drie grote namen die hier verenigd worden. Daarmee is het beste dan ook gezegd. Erg veel weten ze met z'n drietjes niet van deze Family Business te maken en ook Lumet blijkt weer niet bij machte om als regisseur iets toe te voegen.

Comedy is waarschijnlijk wat sterk uitgedrukt, het is toch vooral misdaad met wat familiedrama, maar de luchtige manier waarop het allemaal gebracht wordt zorgt er in ieder geval wel voor dat het nog te behappen valt. 110 minuten is een beetje overdreven voor een niemendalletje als dit, maar voor een keertje is het geen complete ramp. Veel positiever kan ik er niet over zijn.

1.5*

Njah, nee.

Dit is echt een 90 minuut durende aflevering. Nu ben ik al niet zo'n fan van het hele Family Guy gebeuren, maar dit was bij momenten toch een beetje zielig.

Spervuur van vaak ongerelateerde grapjes ("That reminds me of the time ...") die in de meeste gevallen totaal doel missen. Vaak nogal kinderachtig, simplistisch en zo niet scherp. Gepresenteerd als harde, droge en scherpe humor, maar dat is het dus echt niet vind ik. De film is kort, maar aangezien het zelden grappig is duurt het toch nog veel te lang allemaal.

Nah, dit is te zwak, te flauw, te lauw, niet scherp genoeg. Makers lijken wel bang te zijn, slecht teken als je alles, zeker de media, in de zeik wil nemen. 1.5* voor een paar grappige momenten, maar verder een fikse tegenvaller.

Aardig.

Lewis zet de schaakstukken zo dat hij in deze film meerdere rolletjes voor z'n rekening kan nemen. Ideaal eigenlijk, want 90 minuten lang dezelfde Lewis is toch een beetje van het goede teveel. Niet dat z'n typetjes hier zó enorm veel van elkaar verschillen, maar toch net genoeg om het leuk te houden.

Verder wel een erg gefragmenteerde film. Amper een verhaal, véél sketches die door een beperkte rode draad aan elkaar gelinkt worden. Niet echt erg, want de aparte stukjes zijn best lollig. De typische Lewis humor, die soms iets te lang doorgaat, maar vaak ook stompzinnig genoeg is om grappig te zijn. Vooral het stukje met het vliegtuig was geinig.

Einde is zo voorspelbaar als wat natuurlijk, maar de film is erg vlot en er zitten genoeg grappige momenten in. Meest opvallende typetje was trouwens de piloot, je zou zo aannemen dat PeeWee Herman zijn typetje toch een beetje op deze rol gebaseerd heeft.

Verder een vrolijke, weinig aan de hand film, waar zelfs de bad guys good guys zijn.

2.0*

Leuk.

Het is misschien niet zo verrassend dat Azië voorloopt wanneer het op e-sports films aankomt. Het is daar al langer een ding, al lijkt het nu toch eindelijk ook in het Westen aan te slaan. In ieder geval, het kan blijkbaar ook als onderwerp voor een film.

Op zich is het "e-" elementen niet zo heel belangrijk, Family of Winners houdt zich redelijk netjes aan de regels van de sportfilm. Een groepje onverlaten moeten het opnemen tegen een team van gehaaide kampioenen, niemand gelooft in ze maar door training ... etc etc. Wie het einde nog niet kan raden heeft allicht nog nooit een sportfilm gezien.

Gelukkig wordt de film op een erg vlotte manier gebracht. De in-game scenes zijn wat aan de melige kant, maar verder oogt het allemaal erg netjes. Mooie kleurtjes, een paar leuke manga-inspired scenes en fris camerawerk. Acteerwerk is ook in orde, al springt dat er verder niet meteen bovenuit.

Gezellig filmpje. Wat braafjes naar het einde toe en net iets teveel schatplichtig aan de clichés van de sportfilm, maar verder leuk om keer gezien te hebben.

3.5*

Nog maar eens Besson.

Na jarenlang niet meer echt gevolgd te hebben (ging hij met Arthur eigenlijk niet op pensioen) de laatste tijd weer wat meer films van Besson aan het kijken. Best handig om deze, z'n nieuwste, ook meteen mee te pikken.

Echt hoogstaand is het niet, maar qua vlot vermaak kan het er zeker mee door. Alles ligt er vingerdik op. Het hele mafia gebeuren, FR vs US, de overdreven acties van de familie, De Niro's verouderde kop ... maar Besson weet het wel draaiende te houden. Er zitten een paar leuke actiemomentjes in, de humor is best te pruimen en de acteurs hebben er zichtbaar lol in.

Film duurt wat lang, links en rechts had het best wat flitsender en/of korter gemogen, maar voor een avondje lomp plezier heeft deze film genoeg aan boord. Zeker niet het niveau waarop hij vroeger acteerde, maar vermakelijk is het wel.

De Niro die naar Goodfellas zit te kijken is een geweldig momentje, al ligt het er misschien net te dik op met Scorsese als producer.

3.0*

Opvallend weinig stemmen voor een film die gewoon in de winkel te koop is.

De film heeft een tijdje nodig om te overtuigen. De eerste 90 minuten zijn best fijn. Fris en lief feel-good filmpje, dat zeker. Af en toe een paar mooie, kleurrijke shots, lieflijke tafereeltjes, grappige muzikale stukjes ... maar het blijft iets te simpel. Met films als Amélie, Taste of Tea en Citizen Dog in het achterhoofd is deze film wel érg braaf, vooral een beetje saai. De kindjes doen het ook wel aardig, maar ook hier niet iets dat echt overtuigd.

En zo rol je de eerste 90 minuten makkelijk door, blijft allemaal erg fijn en lollig, maar een wat verre twijfel of het allemaal niet een beetje te gewoontjes en melig is blijft. In dat opzicht brengt de scene waar Jeab de achtervolging inzet op de verhuizende Noi Nah verlossing. Je hoopt dat hij de wagen inhaalt, en dat bevestigt dat het hart van de film toch op de juiste plaats zit. Het niet-happy end van deze film is in dat opzicht ook redelijk gedurfd, hoewel de conclusie toch eentje is waar vrede mee genomen kan worden.

Het is geen grootse film, maar een lekker tussendoortje voor een zonnig dagje. Amusant, leuk en geslaagd. Er zijn betere opties, maar dit is een fijn alternatiefje. 3.5*