Opinions

Leuk voor een keertje.

De jeugd is te pruimen, da's alvast een enorme meevaller. Verder zijn ze uiteraard niet zo slim, hoe komen ze anders helemaal alleen in zo'n liftje vast te zitten.

Soit, het zorgt voor een leuk uitgangspunt. Met z'n drietjes vastzitten op de kabelbaan, slecht weer op komst en een piste die in de volgende vijf dagen niet meer opengaat. Persoonlijk had ik wat geprobeerd met de skis/snowboards op de kabels boven, maar aangezien de blijkbaar uiterst scherp zijn was ik misschien ook niet ver gekomen.

Personages maken niet meteen de meest verstandige keuzes, maar in dit soort films betekent dat in ieder geval dat er wat gebeurd. Toevoeging van de wolven is wel aardig, doet inderdaad al snel aan The Canyon denken.

Vooral thriller, maar Green weet af en toe toch aardig smerige dingen voor te schotelen. Niet eens zo goor of bloederig, maar het ziet er allemaal erg pijnlijk uit. Toch wel een fijne regisseur, die goed lijkt te weten waar hij mee bezig is.

Toch is het iets te vluchtig waardoor het filmpje waarschijnlijk niet al te lang blijft hangen. Da's zowat het enige minpunt wat mij betreft. Fijn, eenvoudig maar geslaagd tussendoortje.

3.0*

Dubbel.

Wist niet eens dat er een nieuwe Disney was. De rest van België ook niet denk ik, want de zaal was nagenoeg leeg. Al kan het uiteraard zo zijn dat iedereen wacht op het échte verlof, of gewoon naar de Nederlandstalige versie is geweest. Daar zie je mij in ieder geval niet.

Vind het een lastige film om te beoordelen. Disney doet in ieder geval wel eens wat anders (vergeleken met Dreamworks en concurrenten). Qua stijl iets volwassener, zowel qua looks als qua humor (en dan bedoel ik niet die "volwassen" Shrek-achtige dingen). Maar evengoed nog steeds volbloed Disney-perikelen.

De muziek blijft vreselijk. Lamme liedjes die doorheen de hele film geplamuurd worden. De scenes staan gelukkig redelijk op zichzelf, maar toch vond ik het een serieuze domper op de sfeer. Wat de film nog beter typeert is het Olaf personage. Soms écht grappig, soms de klierige Disney-sidekick die ik niet te harden vind. Enerzijds is het jammer dat de film geen betere balans weet te vinden, anderzijds is het tof dat er ook daadwerkelijk mooie momenten in de film zitten.

Ziet er visueel in ieder geval véél beter uit dan de gemiddelde populaire Amerikaanse CG animatie. Hier kunnen Dreamworks, maar zéker ook Pixar nog wat van leren. De humor is wisselend, het verhaaltje wat grimmiger dan gewoonlijk. Personages zien er soms nog wat lomp uit (die Owen Wilson lookalike was niet veel) maar qua effecten en omgeving best betoverend sprookjesachtig.

Had me er niets van voorgesteld (buiten die sneeuw-demo had ik ook nog helemaal niks van de film gezien) maar het is me best goed meegevallen. Disney is er de laatste tijd weer wat bovenop aan het komen heb ik het gevoel. In ieder geval een stuk beter dan hun directe concurrentie.

2.5*

Erg doorsnee.

Dat leek Walker ook door te hebben, daarom dat hij maar wat extra aandacht legt op de omgeving om een beetje extra sfeer op te roepen. Dat lukt wel een beetje (kan ook moeilijk anders), maar het verhindert nog steeds niet dat je naar een doordeweeks thrillertje aan het kijken bent.

Cage acteert matig als de cop with the final case. De opzet van de zaak is traag en rechtlijnig, de problematiek zit hem ook meer in het rechterlijke dan het oplossen van de zaak zelf. Blijkbaar is het op waargebeurde feiten gebaseerd, maar dat voegt niet veel toe (en neemt allicht wat filmische zaken weg).

Een paar miscasts ook. Cusack is zoals vaak niet te harden, als bad guy brengt hij het er helemaal slecht vanaf. Cage kan veel beter en Hudgens is vooral weinig opvallend. Verder veel bekende gezichten uit de oude doos (en die volgens mij ook in soortgelijke films en series meededen vroeger).

Ondanks dat het zich afspeelde in de 80s, deed de film mij erg 90s aan. Niet eens zozeer het tijdsbeeld denk ik, maar meer het type verhaal/de gekozen filmstijl. Toen struikelde je ook over dit soort thrillertjes. Weinig memorabel.

2.0*

Degelijk vervolg.

Frozen vond ik een redelijk moeilijke bevallen. Het zag er visueel een stuk mooier uit dan menig andere US CG animatie, maar de zang was echt drakerig en ook de humor was nogal wisselend. Dat is eigenlijk nog steeds zo, maar dan zonder de extra verrassing van een origineel werk.

De bekende personages zijn er weer. Olaf is soms erg leuk, soms ook helemaal niet. De zusjes zijn weer één en al girl power, knullige Kristoff is er alleen maar bij als enigszins vervelende running gag. En als er iemand begint te zingen ben je meteen vertrokken voor 2 minuten irritatie. Wat een drakerige nummers weer.

Maar visueel springt het er nog steeds wel uit, ook de fantasy elementen zijn best leuk en creatief vormgegeven. Het is een beetje simpel misschien, maar het avontuur weet wel te vermaken. Wel nog steeds een heleboel cringe, zeker het laatste half uur, maar dat heb ik al redelijk snel bij Disney films.

Een logisch vervolg, net iets minder spannend dan het eerste deel, maar nog wel steeds beter dan de competitie.

2.0*

Mjah, wat te zeggen over deze film.

Eric Tsang en Anthony Wong in de cast, dat duidt op een mogelijk interessante film. Beetje een vaag verhaal waar moeilijk uit op te maken is in welke richting de film gaat, en een interessante poster.

De film zelf is vooral erg morbide. Er zit geen duidelijke lijn in het verhaal (of de verhaaltjes) en ze lijken op het eerste zicht maar een beetje losjes rond te zweven. Visueel is de film redelijk experimenteel. Veel trucjes en probeerseltjes, maar zonder daarbij een erg esthetisch afgewerkte look te hebben. Het geheel blijft een zeker realisme behouden. Ook de soundtrack is redelijk apart, en voegt een vreemd, luguber sfeertje toe aan de film.

En zo zit je 80 minuten lang naar een film te kijken met een erg morbide onderwerp. De autopsie mensen die hun dagdagelijks ding doen, ontdaan van enige censuur en nogal hard op de maag geserveerd, zonder verder enige vorm van gore of exploitatie, de vreemde verhaallijn over de beroepskiller en de Portugese (?) kok die met de ter dood veroordeelden praat en een uitlaatklep is voor hen.

Geen luchtig of gezellig filmpje dus. Apart sfeertje dat moeilijk te vangen is, maar zelfs binnen die 80 minuten zwaar weet te gaan wegen.

Boeiend is het zeker, moeilijk ergens mee te vergelijken. Doe maar 4*. Verrassing, maar moeilijk aan te raden.

Lastige film.

Lou houdt iets teveel vast aan z'n oude stijl. Niet dat daar iets mis mee was (integendeel zelfs), maar dit is een film die het toch wat meer van het plot ipv de personages moet hebben, dus past z'n stijltje iets minder.

Hij durft ook niet genoeg te kiezen tussen het mysterie en het drama, waardoor de film de hele tijd wat op twee benen blijft hinken. Vond vooral het drama gedeelte wat overbodig hier, had liever een iets strakkere, op mysterie (what's in a name) gerichte film gezien.

Toch is dit zeker geen slechte film. Acteerwerk is sterk, Lou is absoluut geen slechte regisseur en er zitten een paar waardige scenes in. Aardige filler dus, maar wetende wie het geregisseerd heeft en kijkend naar bepaalde scenes had er duidelijk meer in gezeten. Al vind ik het ook weer niet zo vreemd dat Lou zich iets meer op de vlakte houdt de laatste tijd.

3.0*

Fijn filmpje.

Doet wat denken aan het creatievere werk dat een jaar een 20 geleden uit China kwam, toen ze er daar nog niet echt uit waren wat voor films ze nu eigenlijk wilden maken. In de kern een simpele romance, maar met een hoop leuke en creatieve details die ervoor zorgen dat dit niet de zoveelste simepele romantische film is.

Visueel erg netjes, acteurs doen het ook goed en een speels verhaaltje. Ondanks dat blijft de structuur redelijk voorspelbaar, maar wanneer er een filmcrew van 60s aliens het hele gebeuren ostentatief in beeld brengen is het toch net allemaal ietsje anders. Meer van dit, ik mis dit soort filmpjes wel.

4.0* en een uitgebreide review

Degelijk.

Of de 30 extra minute in de lange versie wat toevoegen valt lastig te zeggen aangezien ik niet meteen weet wat er weggeknipt is, maar gezien dit qua kwaliteit een best egale film is lijkt me dat je niet zoveel mist.

Tam zet een redelijk drama neer, maar blijft iets teveel hangen in de tragiek van het verhaal. Het gaat allemaal wel érg slecht voor de hoofdpersonages, en na 140 minute van kwaad naar erger blijft er niet zoveel ruimte meer over om écht geraakt te worden, ondanks Tam's bemoedigende woorden aan het begin van de film.

Kwok speelt fij, ook Lin doet het goed. Het jongetje vond ik net iets minder, beetje het typische euvel wat betreft kindacteurs. Veel tempo zit er niet in, hoewel de film toch best een redelijk grote tijdspanne beschrijft. Het is veelal loom rondhangen om dan in korte snokken het plot vooruit te duwen.

Het had iets subtieler gemogen, uiteindelijk ook wat korter, al kan ik niet zeggen dat de lengte de film écht in de weg zat. Het voegt alleen niet zoveel toe, waardoor het een beetje zonde is van de tijd. Geen idee hoe dit zich verhoudt tot andere Tam's, misschien toch maar eens wat meer opzoeken van de man. Maar de status die deze film toebedeeld wordt (buiten MM dan) vind ik niet helemaal terecht.

3.0*

Zeer geinige Cube clone.

Low-budget? Zeker, maar de film vangt dat aardig goed op. Visueel iets té DV, maar vaak ook gewoon mooi. Soundtrackje hielp ook wel, zo wordt het toch een aardig sfeervol filmpje.

Opzet is bekend, maar de clou hier is echt hilarisch. Werkt er erg goed naartoe en hoewel de twist misschien niet compleet onverwacht komt, weet deze nog altijd te verrassen.

Only in Japan. Zeer vermakelijk en kort filmpje.

Kleine 4.0* en een uitgebreide review

Verrassend.

En dat verwacht je dan niet meer zo snel van een Japanse horror. Het hele gegeven is ondertussen tot vervelens toe herhaald, toch weet deze film daar makkelijk bovenuit te stijgen. Ditmaal dan ook geen vrouwen met lang zwart haar, maar wat originelere ideetjes.

Visueel stelt het allemaal niet veel voor. De goedkope, digitale look is niet bepaald mooi, al is Nagae wel stijlvast en valt het camerawerk nog best mee. De soundtrack is al héél wat beter. Onheilspellende deuntjes die op de goeie momenten ingezet worden en waar veel sfeer uit gepuurd wordt.

Veel rode draad lijkt er in het begin niet zijn, op het einde wordt er dan wel het één en ander duidelijk maar voor het meerendeel is het toch allemaal een beetje los zand. Wie daar niet tegen kan, kan deze film maar het best vermijden. De genialiteit zit hem in de losse segmenten. Die eerste horrorscene alleen al is er eentje om in te lijsten. Die kerel in de heg ... geniaal.

En zo komen er nog een paar geweldige scenes voorbij. Het zorgt voor een heerlijk wtf gevoel met enkel "this is a strange town" als rode draad, het duurt in ieder geval niet lang vooraleer je dit als kijker klakkeloos aanneemt.

Erg leuk filmpje, Nagae heeft wel aanleg voor horrorfilms. Het mag nog wel wat professioneler, qua afwerking schort het hier en daar nog wat, maar het horrorgedeelte heeft hij helemaal onder de knie. Leuke verrassing en een aanrader voor wie in het ondertussen traditionele Japanse horrorwereldje nog eens iets aparts wil zien.

3.5*

Fukada al wat beter.

Met dan aan alweer een uitstekende Asano, maar ook Kanji Furutachi draagt zeker z'n steentje bij. Samen met Tsutsui dragen ze de film, die een beetje doet denken aan een soort van opgekuiste Visitor Q. Misschien daarom dat het allemaal net niet scherp en fel genoeg aanvoelt.

De film doet veel goed, maar weinig fantastisch. Visueel is het zeker oké, maar gezien de sterke competitie binnen het genre komt de film toch net dat streepje tekort. Acteerwerk is krachtig, maar geen enkele rol steekt er echt bovenuit en qua drama is het best pakkend, maar ook ietwat ongeloofwaardig en een te grote opeenstapeling van dramatiek.

Tijdens het eerste uur bouwt Fukada rustig op, zonder al te veel prijs te geven. Al is het al snel voelbaar welke richting de film uitwil. Tweede uur is er eentje waar een stuk meer informatie wordt prijsgegeven en om het kwartier een nieuwe, grote onthulling het drama in een andere richting duwt. Op zich best interessante wendingen, maar de film heeft amper de tijd er echt wat mee te doen.

Niet dat het langer had gemoeten, 120 minuten was meer dan voldoende. Uiteindelijk wel een fijn drama, weinig op aan te merken, behalve dan dat er genoeg voorbeelden zijn die het gewoon wat beter en eigener doen.

3.5*

Heb het niet zo op docus, maar deze vond ik zeker vermakelijk.

F*ck zegt weinig, maar veel tegelijktijd. Het is niet zozeer een docu van feitjes en visies van "kenners". Hier en daar wordt er wel wat gepalaverd over thematjes, en worden bepaalde zaken aangekaart (vooral dan het "freedom of speech" recht), maar echt wezenlijk vond ik die info niet echt. Vaak ook iets teveel spelend op effectbejag om helemaal serieus te kunnen nemen.

Wat wel interessant is, is de stem die vele mensen geven aan het woord "fuck". Vele meningen, visies, inzichten en idealismen passeren de revue, waardoor je een ogenschijnlijk compleet beeld krijgt van wat het woord losmaakt bij bepaalde mensen. Je kan het met een hoop "verkondigde onzin" oneens zijn, maar er zijn genoeg mensen die hun standpunt met voldoende verve verkondigen om enige oprechtheid waar te nemen. Het gaat hier dan ook niet om het verdraaien van feitjes, maar om persoonlijke visies.

Doe mij maar dit soort "sociale", "dicht bij het volk" docus. Het woord fuck is best een boeiend onderwerp, wat 90 minuten lang van genoeg kanten belicht wordt, al zijn het vooral de persoonlijke invalshoeken op die kanten die het interessants blok vormen.

3.5*, aangename (en luchtige) docu.

Weer een geweldige To.

Knap filmwerk, een resem goede acteurs, lekker duister en erg mooi uitgewerkte actiescenes.

Maar wat mij nog steeds het meest trekt zijn die lekker frivole elementen in de duistere setting. De fiets die blijft rijden, het kleurrijke vliegertje of de stickers. Elementen die eigenlijk niet thuishoren in een "serieuze" film als deze, maar het oh zo leuk maken.

Hallyday doet het goed, To gaat op een juiste manier met de verschillende talen om, en de stand-offs zijn perfect uitgevoerd. Doet niemand hem na.

Iets klassieker en braver dan z'n laatste films, maar verder helemaal niks te klagen.

4.0* en een uitgebreide review

Gaaf.

De film die Se7en had moeten zijn. Ching-Po Wong is de ideale man voor deze kille en brute thriller die twee sullige personages tot een aantal extreme daden dwingt.

De film is lekker direct, schuwt geen smerigheid maar weet dit alles wel met een geweldig gevoel voor stijl en klasse te brengen. Visueel geweldig, ook de soundtrack is klasse en hoewel de acteurs het op papier niet zouden doen vermoeden, ook erg sterk geacteerd.

Ching-Po Wong is een regisseur om naar uit te kijken, daarnaast ook zeker opvallend dat dit de tweede film is die onder Ho's 852 Films label uitgebracht wordt. De eerste was Dream Home, een label om in de gaten te houden dus! Fans van Dream Home kunnen met deze film ook niet veel verkeerd doen trouwens (zolang je maar geen slasher verwacht uiteraard).

4.5 dikke sterren en een uitgebreide review

Matig.

Vooral door een aantal leuke actiescenes nog goed te doen. Het hele middendeel, volgepropt met té flauwe humor (ja, zelfs voor HK normen) gooit roet in het eten. Toch raar want aan de cast heeft het niet echt gelegen. Allemaal bekende gezichten (en stemmen ... Eric Tsang haal je er zo uit). En ook Hung heeft al betere film geregisseerd. Waarschijnlijk een gerushed project?

Fans van Jacky Chan kunnen ook beter maar even opletten, buiten het begin en het einde is hij bijna onzichtbaar. De focus ligt op Hung en z'n bende van 5. Hung overtuigt zoals steeds weer het meest als martial arts koning, de sketches in het midden zijn zelden grappig, de verdere aankleding van de film is vooral erg karig.

Toenertijd was het in HK wel de gewoonte om tegen recordtempo nieuwe films uit te brengen, al bewezen ze daar zelf meermaals dat de kwaliteit daar niet altijd hoefde onder te lijden. Dat was bij deze film jammer genoeg wel het geval. De actie redt het nog deels en het duurt gelukkig niet te lang, maar verder enkel voor de allesvreter of enthousiaste completist.

2.0*

Wel fijn.

Laat je niet verrassen, de man op de poster is niet Yoshiyoshi Arakawa, hoewel hij er best goed op lijkt. Dacht eerst dat het familie was, maar blijkbaar niet (afgaande op de familienaam in ieder geval. De man op de poster is Miyuki Oshima, ster van de film.

Een raar mannetje. Z'n druppelvormige oogjes geven hem een nogal karakteriek gezicht, zeker wanneer hij lacht. Niet zo verwonderlijk dat hij als hoofdpersoon werd gekozen in dit komisch drama rond fotografie. Oshima is perfect gecast als de wat onaantrekkelijke goedzak met potentieel enorme aantrekkingskracht.

Qua komedie is het lekker droogkloterig, wel jammer dat het zwaartepunt van de comedy (zoals zo vaak) in het eerste uur ligt. Daarna keert de film langzaam richting drama. Op zich werkt het ook wel, maar ik ben gewoon niet zo'n fan van die klassieke opzet. Zowel het drama als de comedy komt wat mij betreft iets minder goed uit de verf zo.

Verder wel een leuk filmpje maar echt uitzonderlijk wordt het nergens. Of het een budgettair of creatief probleem is weet ik niet, maar het is de laatste tijd wel een constante in vele Japanse films.

3.5*

Veel meer van verwacht.

1979 wil nog wel eens een goed jaar zijn, maar daar weet deze film niet z'n voordeel uit te halen. Grootste pijnpunt is Enokizu, Ogata weet hem nooit tot het boeiende, mysterieuze personage te kneden dat hij eigenlijk zou moeten zijn. En zonder hem is er jammer genoeg geen film.

Imamura moet het hebben van wat afzonderlijke momenten, de rode draad is redelijk saai en bij momenten gewoon vervelend. Het hele hotel-stuk komt redelijk uit het niets en eist dan plots het hele tweede deel van de film op ... veel meer dan wat extra gebroken personages introduceren gebeurt er niet, maar geen van allen weet een echte indruk achter te laten. Het boeiendst was dan nog dat omatje.

Visueel vond ik het ook redelijk saai. Het begin viel nog mee, maar verder vooral veel lelijk kleurgebruik en een paar compleet mislukte pogingen (dat einde) om iets met de montage te doen. Nu had ik al niet zoveel van Imamura verwacht op dat vlak, Unagi zag er ook al niet te best uit.

Deed me wat denken aan Sada deze film, maar die vond ik dan toch een stuk geslaagder (en unieker). Imamura blijft erg op de oppervlakte, vertelt teveel en laat te weinig zien. Het is jammer dat een film vol eigenzinnige personages zo weinig indruk achter laat, hier had veel meer ingezeten.

1.5*

Doorsnee.

Eén van de oudere (Kiyoshi) Kurosawa's die ik nog niet gezien had. Op zich niet al te hoge verwachtinge van deze film, al zaten er wel een aantal bekende namen in die ik graag aan het werk zie. Sho Aikawa is altijd wel leuk, maar ook Nao Omori en Ren Osugi zijn fijne toevoegingen.

Het verhaaltje is echter redelijk eenvoudig Yakuza gedoe. Het doet hier en daar wat denken aan de films van Kitano, maar dan zonder het regietalent van Kitano. De actie en de moorden mogen dan wel redelijk droog zijn, erg veel impact hebben ze niet. En de Yakuza mogen dan vaak wat rondkuieren, zo inventief als in Kitano's films wordt het nergens.

Gelukkig is het een korte film en was het alweer even geleden dat ik een film als deze gezien had, ik heb me er verder ook wel mee vermaakt, maar als film stelt het betrekkelijk weinig voor en binnen het genre is het ook niet veel meer dan doorsnee filler, waarbij enkel wat acteerprestaties iets hoger in te schatten zijn.

2.5*

Gaatjes vullen.

Een wat oudere Kurosawa, nog van voor de tijd dat hij echt bekend werd. Lijkt mij een TV-film, al levert een korte zoektocht daarrond niet al te veel concrete info op. Het is in ieder geval niet één van z'n mooiere films.

Qua plot stelt het ook niet zoveel voor. Een redelijk simpel revenge verhaaltje, met een jeugdtrauma van een klein jongetje. Dat jongetje wordt later agent en komt uiteraard de daders die zijn jeugd verpest hebben op het spoor. Vanaf dan weet Kurosawa er wel leuke toetsjes in te leggen, maar echt groots of geweldig boeiend wordt het nergens.

Gelukkig is er nog Sho Aikawa. Heb best een zwak voor de man en hij doet het weer naar behoren. Heeft toch altijd een zekere cool, vooral tijdens de nogal aparte shootouts zorgt hij ervoor dat de scenes toch werken. Ook een klein bijrolletje van Ren Osugi, maar daarvoor hoef je echt niet te kijken.

Leuk om eens gezien te hebben, maar de film dobbert wat identiteitsloos naar z'n eind. Een paar kleine momentjes doen vermoeden dat de regisseur meer in z'n mars heeft, Aikawa is een coole lead en vervelend is het zeker niet, maar het blijft vooral een gewoon tussendoortje.

2.5*

Sex & violence.

Meer is het niet. Broer en zus worden verbannen, maar niet ver genoeg naar de mening van de dorpelingen. Ze verkrachten dan maar de zus om ze verder weg te jagen. Broer komt dit te weten en gaat compleet door het lint.

Wraak dan maar, zowat iedereen moet er aan geloven. Vreemd genoeg moet dat telkens tijdens een vrijpartij gebeuren. En zo ligt de structuur van de film al redelijk snel vast. De beeldkwaliteit van de release die ik gezien heb was niet best, maar het is aan alles duidelijk dat dit een tussendoortje was voor Wakamatsu.

Qua thematiek wel herkenbaar, qua toon vooral erg bitter. De herhaling van zetten, zelfs al duurt het maar 70 minuutjes, begint na een tijdje toch wel te wegen en maakt van deze film een erg zware dobber. Wakamatsu heeft er betere gemaakt, Miike heeft dit concept in Izo nog een keertje overgedaan, maar dan zonder de sex en met wat meer inventiviteit.

Maar als je meer dan 10 films in één jaar maakt, dan is het niet verwonderlijk dat er een paar als deze tussenzitten.

2.0*

Vond het helemaal niet zo slecht.

Weer eens een kleiner filmpje van Soderbergh. Toegegeven, als je voor het plot kijkt dan heb je niet zoveel te zoeken bij deze film. De opzet is eerder open, met een hoop personages die aan elkaar gelinkt zijn en allen één dagje doorbrengen.

Centraal staan typische problemen als relaties, werk ... beetje de typische levensproblematiek. Geen heel spannende materie, maar Soderbergh geeft het wel iets extras mee. Een paar vage scenes (zoals de interviews van Keener) en aparte castings (Roberts) zorgen ervoor dat het nooit echt saai wordt.

Visueel is dit volgens mij één van Soderbergh's eerste DV projecten. Hij experimenteert in ieder geval aardig wat met z'n camera terwijl de beeldkwaliteit niet bepaald denderend is. Klinkt in ieder geval perfect als early DV. Toch is het ook niet lelijk. Soderbergh gebruikt de beeldkwaliteit in z'n voordeel, hoewel het uiteraard nergens écht mooi of spectaculair wordt.

Een fris en levendig filmpje. Het is te lang geleden om echt met zekerheid te zeggen, maar het voelt als een verlengsel van Sex, Lies & Videotapes aan. Punt blijft dat Soderbergh een fijn regisseur is, die eigenlijk zelden een misstap zet, in welke gedaante hij zich ook verandert.

3.0*

Wat een prachtig stukje B-film dit. Zeer charmant filmpje, dat begint als een typisch Yakuzaverhaal, maar al zeer snel een uiterst vreemde wending krijgt. Een beetje jammer eigenlijk dat dit al in de plotbeschrijving staat, maar kom.

Miike heeft een zeer morbide gevoel voor humor, en ik kan best begrijpen dat niet iedereen hiervoor te vinden is, maar persoonlijk vind ik het wel zeer geslaagd. Over-the-top en altijd onverwacht.

De film is niet meteen een technisch hoogstandje, en er zitten enkele cheesy stukken in, maar voor een typische B-Film is dit niet al te erg. Miike blijft een wispelturige regisseur, die dikwijls goede concepten combineert met povere afwerking. Anderzijds is hij een zeer uniek regisseur, en slaagt hij er in elke film toch weer anders dan andere films te maken.

FMY verdient voor mij een dikke 3.5*. Wel enkel voor mensen die Miike weten te waarderen (hoeven daarvoor geen die hard fans te zijn).

aSMoDeuS: ik kan al raden waar jij hem gezien hebt

Kubrick ... oorlogsfilms ... Kubrick en oorlogsfilms.

Geen ander regisseur die het voor elkaar krijgt een simpele sketch 45 minuten lang te rekken en dat verkocht krijgt als geniaal. Het eerste deel is een eindeloos lange herhaling van iets dat matig grappig is en al snel erg vervelend wordt.

Niet in het minst zal mijn afkeer van het leger in zijn geheel daar wel wat mee te maken hebben. Drill instructeurs zijn debielen, en zij die zich er door laten afbekken zijn zulke losers dat ze het waarschijnlijk nog verdienen ook. Kan er in ieder geval geen respect voor opbrengen. Daarnaast is het "we pesten den dikke" verhaaltje te simplistisch en doorzichtig om mij ook maar enigszins te overtuigen.

De sterke afscheiding is tekenend voor de rest van het verloop, wat eigenlijk nergens naartoe gaat. Een actie/thriller scene met een sniper (redelijk geslaagd, toegegeven) en de aanloop ernaartoe. Het enige wat rest is de 'humor' en 'kritiek op de oorlog'. Maar wat mij al eerder aan Kubrick is opgevallen is dat hij veel harder moet slaan, of gevatter uit de hoek moet komen op mij te amuseren/mijn interesse te wekken. Te braaf en beschaafd allemaal.

Toch telt de film twee hoogtepunten, en niet toevallig scenes die gepaard gaan met goeie muziek. Kubrick wendt zich tot ambient (:p) om de moord op de drill instructeur - heerlijk!- en de sterfscene van het meisje -knap- te ondersteunen. De enige scenes die mij wat deden, en ook meteen de enige scenes die echt het aanzien waard waren. De rest is random oorlogfilmgezeur.

1.5*, voor elke scene een halfje extra.

Dupieux.

Meer moet je eigenlijk niet meer zeggen. Telkens weet hij wel een nieuwe invalshoek te vinden, maar altijd binnen hetzelfde genre: droge, absurde comedy. Ditmaal gaat Dupieux aan de haal met het Tokusatsu genre, al blijft dat eigenlijk redelijk beperkt. Het is vooral de selling point van deze film.

Verder krijg je vooral een anthology van enkele urban legends, die de helden tegen elkaar vertellen tijdens een uitje om de teamgeest wat aan te scherpen. Daarin kan Dupieux weer lekker gekke ideetjes kwijt. De "no reason" leuze van Rubber blijft nog steeds gelden trouwens, zoek niet naar al te veel coherentie, vinden doe je ze toch niet.

Een goed blik acteurs, slimme stilering (maar niet helemaal mijn stijl) en lollige comedy die blijft verrassen. Dupieux mag nog wel even doorgaan met het maken van dit soort filmpjes, ik blijf ervan genieten.

4.0* en een uitgebreide review

Matig.

Ik vind de Disney films vaak beter te verteren als omnibus films van kortfilms, dus op zich had ik nog wel enige verwachting hier. Al gaat het dan maar om twee films, waar meteen ook het eerste probleem ligt. De 30 minuten zijn net wat te lang voor beide kortfilms.

Bongo is voor even geinig, maar alles wordt redelijk lang uitgerokken en eigenlijk is er maar amper verhaal. Bij Mickey & the Beanstalk is het probleem vooral dat dit verhaal al zoveel maal verteld is, dat het gewoon een beetje gaat vervelen als er verder niet zo heel veel te beleven valt.

De stukjes met Cricket tussendoor zijn ook niet echt geweldig, maar de live action bits waren wel grappig. Nogal weird en on-Disney ook, allicht dat het daarom wel leuk was. Vage poppen en een beetje directere humor. Al bij al geen drama om een keertje te kijken, het duurt niet lang en hier en daar zit er wel een leuke scene, maar echt hoogstaand vond ik het toch niet.

2.0*

Matig.

Sommige regisseurs hebben met hun eerste film meteen ook hun beste gemaakt, andere hebben wat inlooptijd nodig. Het mag duidelijk zijn dat Ratanaruang tot die laatste groep behoort.

Niet dat dit een rampzalige films is, er zitten al genoeg interessante scenes in en Ratanaruang laat ook al flauwtjes zien waartoe hij later allemaal in staan zou zijn. Maar als geheel is het wat saai, is het niet afgewerkt genoeg en mist de film gewoon wat tempo.

Muziek is wel apart maar niet altijd even mooi, visueel geldt eigenlijk net hetzelfde. Soms wat te cheesy om echt goed te zijn, op andere momenten toch een aantal mooie dingen gezien.

Op zich wel fijn om deze oude Ratanaruang gezien te hebben, maar heb toch veel meer met z'n recentere werk.

2.5*

Leuk.

Je zou soms denken dat Chinese films het niet goed doen gewoon omdat de beschikbaarheid ontoereikend is ... maar kijk, deze staat gewoon op Netflix en alsnog ben ik de eerste stemmer. Gewoon geen enkele interesse dus.

Niet dat deze film van Barbara Wong onmisbaar is. Het is een meer dan aardig dramatje met een leuke opzet en wat romantische verwikkelingen, maar veel meer dan dat is het nu ook weer niet. Zoals het meeste werk van Wong eigenlijk.

Toch is het best vermakelijk, met dank aan Jaycee Chan en Fiona Sit. Een leuk onscreen koppel (niet voor het eerst trouwens) en twee acteurs die in de iets realistischere HK cinema hun mannetje wel kunnen staan. Allicht iets minder evident dan het klinkt.

Visueel is het aardig, bepaalde bijrolletjes allicht iets te dik aangezet en het verloop ook iets te makkellijk, maar verder een leuk en vermakelijk filmpje. Een fijn tussendoortje dus.

3.5*

Njah.

Netflix heeft een kids sectie, deze hoort daar gewoon te staan. Het voelt aan als een slechte Seth Rogen comedy die ze daarna opgepoetst (lees gecastreerd) hebben om alsnog het PG label te halen. Je merkt dat het net iets volwassener wil zijn dan die overkinderachtige Disney meuk, maar het moet nog wél steeds voorbij de preutse soccermom filter geraken.

Eén of andere domme doos moet op haar broertje passen tijdens Halloween. Kind raakt verloren, een zijplotje met één of andere rijke kerel die gek op haar is (maar zij kiest natuurlijk voor de nerd met inhoud) etc etc. Aan vervelende moraaltjes geen gebrek, aan lompe kinderen ook niet.

Wat een Knoxville hierin loopt te doen is mij ook een compleet raadsel. Misschien een weddenschap verloren ofzo. Verder veel idiote grappen, flauwe figuranten en een pijnlijk gebrek aan geslaagde grappen. Pijnlijk om uit te zitten.

1.0*

Doorsnee comedy.

Parisot hoopt iets te hard dat Carrey het wel zal oplossen hier, maar die zit in een redelijk strak keurslijf en kan amper z'n ding doen. Hier en daar is er dan wel een scene die eruit springt (de stemvervormers inderdaad), maar deze zijn eerder zeldzaam.

De rest is een redelijk flauwe comedy die maar moeilijk grappig wil worden. Het ietwat maatschappijkritische verhaaltje past niet echt en is ook verre van scherp genoeg, de overvallen zijn wat aan de flauwe kant en ook de finale is maar magertjes.

Het is dat de film wel de gehele speelduur luchtig blijft en dat het gelukkig allemaal niet te lang duurt. Daarom is het nog wel een degelijk tussendoortje, maar toch één van Carrey's mindere films. De rest van de cast hangt er jammer genoeg ook maar een beetje bij, en als de main man dan niet helemaal z'n ding kan doen dan krijg je een filmpje als dit.

2.0*

Verrassend.

Yuya Ishii is toch iemand die normaal met veel scherpere dramas komt. Eentje van de generatie "droge humor" en "bitter drama". Des te aparter om achteraf zijn naam onder deze film te zien staan. Want hoe je het ook draait of keert, Fune wo Amu is een oertraditioneel Japans feel-good drama.

Gedragen door een trio aan acteurs buiten categorie. Matsuda is een held (en doet vaak denken aan een jonge Asano), Odagiri is sterk als sidekick en Miyazaki perfect gecast als steunpunt voor Matsuda. Toch kunnen ze niet verhinderen dat de film iets te tam is als geheel.

Visueel te braaf en ook de soundtrack had best wat pittiger gemogen. Verder wel een filmpje met het hart op de juiste plaats. Mooi einde, subtiel genoeg drama en een paar mooie momenten zorgen voor een warme gloed achteraf, maar de film mist echte hoogtepunt om méér dan enkel een leuke timewaster te zijn.

Op zich wel fijn, alleen toch jammer dat Ishii een u-turn heeft gemaakt. Van dit soort dramas zijn er ondertussen echt wel genoeg, de films die hij eerder maakte zijn toch een stuk specialer. Kwalitatief ontlopen ze elkaar echter niet veel, dus ook voor deze een dikke 3.5* (al zijn vierde).

3.5*