Opinions

Bwah, had deze al eens gezien. Duurde wel zo'n goeie 50 minuten vooraleer ik het doorhad.

Bij die scene met de spinnen wist ik het weer. Ik meteen ook de enige memorabele scene uit de film. Nogal jammer dat ook deze wat verknoeid wordt.

Veel sfeer zit hier niet in vond ik. Wel veel potentie, maar echt belabberd slechte dubs, acteerwerk en vooral die geluidseffectjes doen telkens veel van de sfeer af. Waarom er iemand een krant moet verkreuken als er spinnen op je af komen gekropen is mij echt een raadsel.

En ook aan gore ontbreekt het hier toch echt wat. Veel nutteloze verhaalscenes die de film alleen maar vertragen. Af en toe was het wel boeiend, zoals het aangename begin van de film, maar vaak te mak en saai. 2*

Goed.

Deze eerste Lee laat perfect zien waarom hij een mooie carriere gehad heeft. Een film met pit, jammer genoeg iets teveel drama, maar verder weinig op aan te merken. Al wijkt dit filmpje voor de standaard martial arts fan dan misschien iets teveel af van de norm.

Verhaaltje is simpel en zou zo uit een Shaw Bros film gepikt kunnen zijn. Jammer genoeg wordt het allemaal iets te serieus genomen en krijgen we vooral na halverwege (het moment dat Ning z'n vader doodt) een teveel aan gewichtig drama. Het haalt soms de vaart wat uit de film.

Maar de gevechten zien er goed uit. Niet "martial arts"-goed, daarvoor is het allemaal te warrig, maar wel filmisch goed. Met de nodige blurs en slow motion wordt het allemaal leuk in beeld gebracht. Het had op zich wel wat weg van Dung Che Sai Duk (Ashes of Time), al vond ik het hier dan nog net iets beter. Vooral omdat het kleurwerk ook beter en nadrukkelijker uit de verf kwam.

Het begin van een goed oeuvre, jammer dat Lee de laatste jaren wat is stilgevallen, vond z'n laatste films méér dan behoorlijk. Enige Lee die me nog rest is Journeyman, daar heb ik alleen wat minder vertrouwen in.

3.5*

Fijne verrassing.

Laatst in de Chan docu al wat scenes uit deze film kunnen bewonderen, maar in de film zelf werken ze nog een stuk beter. Een echte spektakelfilm waarin Chan de basis legt voor zijn grootse carriere.

Begin is inderdaad wat vallen en opstaan. Zonder de actie blijft enkel de humor over en die is niet goed genoeg om op te steunen. Maar eens het getuimel en gespring begint is het volop genieten. De beginscene in de bar is dan nog de minste, maar de fietsscene, de scene in de toren en het eindgevechten zijn om van te smullen.

Yuen Biao en Sammo Hung zijn uiteraard fijne toevoegingen, toch drie mensen die de jaren '80 in HK gekleurd hebben (en nog altijd hun plaatsje hebben binnen de filmwereld, alleen Sammo Hung iets mer dan Yuen Biao).

Eén van de beste Jackie Chan films totdusver, aanradertje voor wie van z'n stunt en vliegwerk houdt.

3.5*

Fijn vervolg.

Maar het haalt het zeker niet bij het eerste deel. Zonder Sammo Hung en Biao Yuen is het sowieso wat minder leuk, Chan moet het in deze film vooral zelf opknappen. Hij krijgt dan wel wat bekendere vrouwelijke tegenspeelsters in de plaats (Maggie Cheung en Rosamund Kwan), maar die zijn toch minder leuk en vooral minder fratsgevoelig.

Nog steeds wel een aantal zeer leuke scenes. De zwaar overdreven opeenstapeling van personages in het flatje is geinig, de eindscene zit ook weer erg knap in elkaar. Toch vond ik de film af en toe iets te serieus overkomen. Er zit absoluut genoeg humor in, maar nogal beperkt tot bepaalde scenes. Andere scenes missen dan weer een wat luchtigere sfeer.

Stuntwerk van Chan is goed, vechtwerk ook, maar het eerste deel was gewoon in alles wat leuker. Toch een leuk fillertje met een paar memorabele momenten, ze zijn best leuk deze wat oudere HK Chans.

3.0*

Geinig.

Dante levert geen meesterwerkjes af, maar zijn films bevatten vaak een zekere luchtigheid die het extra makkelijk te verteren maakt. Zo ook dit filmpje. Beetje luguber, maar toch vooral een comedy die lekker vlot voorbijraast en binnen de 100 minuten tot een climax is gekomen.

Deed mij vooral denken aan Fright Night, maar dan met volwassenen. Daar zit hem dan meteen ook de fun. Van die neuterige typetjes die je hier ook hebt in dorpen. Het klit allemaal samen, iedereen loopt bij iedereen binnen en als er een deur opengaat heeft de hele buurt het gezien. En dan aan hegjes en in keukentjes lekker lopen roddelen. Ditmaal geen vampieren maar een excentrieke familie.

Dante weet er goed weg mee. Vlot tempo, leuke stereotype personages en lekker luchtig. Het einde wordt dan een beetje té onnozel (zeker het twistje er nog bij) en hoogstaand is het nergens, maar voor lompe filler is het zeker niet verkeerd. Typische Dante dus.

2.5*

Leeg.

Had het al wat gevreesd na de korte "name-dropping" discussie, en toen ik helemaal in het begin Belle & Sebastian ook nog eens hoorde vallen wist ik het wel zo'n beetje. Later komt er dan nog een Bergman referentie bij, het pijnlijkste moment van de film. Oh wat een ontomelijke intelligentie toch.

Gordon-Levitt is een goed acteur maar speelt hier een lichtelijk onsympahtiek personage. Deschanel is gewoonweg een bitch. Veel chemie is er niet en waar die toch lijkt vuur te vatten staat het script klaar om alles weer te doven.

De uitwerking is wel nog aardig. De presentatie met het seizoenskaartje is schattig, visueel bij momenten ook best aardig. Op andere momenten weer iets teveel dat "oh zo menselijke, warmhartige, gevoelige en vooral _echte_" indie-sfeertje. Eigenlijk gewoon lelijk.

(500) Days of Summer doet echt zo hard z'n best om iets te zijn wat allesbehalve interessant is dat het de film best stevig schaadt. Het verneukt een beetje de lol en de luchtigheid waarmee alles in elkaar gedraaid is.

Kleine 2.5*, typisch zo'n film waar ik verder niet te lang meer bij hoef stil te staan of van deze score schiet de helft niet meer over.

Hmmm.

Er valt best wel wat aan te merken op deze docu. Anderzijds is het een best interessant onderwerp waar ik graag nog wat meer over te weten was gekomen. Dat zit er jammer genoeg niet in, maar als introductie kan het best nog dienen.

Probleem is dat de doc maar 50% over het wetenschappelijke gaat. De andere 50% zijn mensen die eerlijk over hun leuges vertellen. Sommige zijn klein, andere groot, tot gevangenis straffen aan toe. Zo'n verhaaltje of 3 was nog wel boeiend geweest, maar een halve docu lang is gewoon teveel van het goede.

Het andere deel richt zich op een seminarie van Dr Ariely. Een aardig spreken die z'n materie met de nodige humor brengt. De experimenten zijn verder redelijk duidelijk, vond de resultaten echter wel een beetje té eenduidig soms. Je krijgt ook weinig echte data voorgeschoteld, eerder gewoon de conclusies van Ariely.

Toch komen daar best interessante ideeën uit. De triggers die ervoor zorgen waarom mensen liegen of oneerlijk zijn en hoe die om te keren voelden best geloofwaardig aan. Maar zoals gezegd, dat deel had van mij net wat beter en grondiger onderbouwd mogen worden.

Het betrekkend op het filmgebeuren is de docu vooral aan te raden aan mensen die zich bekommeren om het downloadgedrag en de reactie van de filmwereld.

3.0*

Verrassend.

De omschrijving op Netflix begint met "how to nab a terrorist?". Op basis daarvan dacht ik een soort van diy redneck terrorist handboek voorgeschoteld te krijgen. Maar het tegendeel is waar. Je loopt eigenlijk mee met een low-level informant die ingezet wordt om bepaalde personen te volgen.

Het is opvallend minder sexy dan in films wordt voorgesteld en dat maakt het net boeiend. Het nogal droeve leven van de informant is best interessant om volgen, de zaak waarop hij toen werkte zorgt voor dat beetje spanning tussendoor.

En ook nog wel een grappige twist halverwege, wanneer blijkt dat de verdachte niet veel meer is dan een wat lompe poser. Wat volgt is vooral een wat knullig beeld van de FBI en z'n methodes, ook niet zo heel verwonderlijk dat ze uiteindelijk liever niet aan het woord komen. Toch voelt het niet als een zwaktebod voor deze docu, er zitten genoeg andere interessante interviews in, waardoor je toch een wat breder beeld op de zaak krijgt.

Mnee, vond dit verrassend interessant. Alleen geen al te sexy of zwaar aangedikte spionage verwachten, deze docu doorprikt net dat imago.

3.5*

Helemaal wat ik er van verwacht had.

We zaten met 6 in de bioscoop, na de eerste lijntjes Spaans vielen er al 2 af. Gezellig

Verder erg sterke horror, die lekker hectisch overkomt. Gezeur over de originaliteit van de filmtechniek vind ik serieuze onzin, hopelijk wordt men snel hieraan gewoon aangezien het een waardevolle techniek is die veel bijdraagt aan de beleving van de film.

Middenstuk had nét iets sneller gemogen, maar van dan af is het echt genieten tot het einde. Zowat de beste en spannendste scene die ik al in een film gezien heb.

Een wat langere review staat hier, maar toch weer al even geleden dat ik zo genoten heb van een film in de bios. Verder ook duimen omhoog voor de erg sterke soundtrack.

4.5*

Goed.

Met een beetje geluk toch nog kunnen meepikken in de bioscoop. Als je tegenwoordig de week van release niet naar dit soort films gaat kan je het eigenlijk wel vergeten. Jammer maar dat is blijkbaar de realiteit geworden. Dan is het maar vooral hopen dat er niet 2 van dit soort films in dezelfde week uitkomen.

De film zelf ... Balaguero verhuist zijn zombies naar open zee. Voelt niet echt aan als [Rec], anderzijds kon hij moeilijk wéér naar het oude huis terugkeren. Hij voegt een beetje humor uit deel 3 toe, behoudt de actievolle insteek van deel 1 en puurt het meeste uit de locatie.

Visueel vond ik het iets minder, vooral het warrige camerawerk (wat in deel 1 en 2 wél erg goed werkte) kwam hier nogal slordig over. De rest van de film zag er wél oké uit. De soundtrack had ook iets explicieter gemogen, ook daar schiet deze film een beetje tekort tov de rest.

De minste van de serie, maar nog steeds een erg vermakelijk horror vehikel. Eens de zaak los gaat op de boot is het gewoon een dik half uur met volle teugen genieten.

4.0* en een uitgebreide review

Deze film met enigszins getemperd enthousiasme aangevangen.

De trailers zagen er iets te "Doom"-achtig uit. Erg veel geschiet en macho special ops gedoe. Gelukkig valt het allemaal erg goed mee en is het slecht een klein onderdeeltje van de film.

De regisseurs voegen wat nieuwe trucjes toe (die nagenoeg allemaal werken), hebben de stijl van de eerste geperfectioneerd en hoewel erg uitleggerig, weten ze de saga enkel intrigerender te maken.

Vooral die headcams zijn geniaal. Ook enkele scenes die tot het beste van het horrorgenre behoren (die vuurpijl in de mond en dat bezeten kereltje.

Redelijk perfecte sequel die net iets minder eng is omdat het idee bekend is, maar dat erg goed oplost door een aantal nieuwe en origineel elementen toe te voegen.

Dikke 4.0* en een uitgebreide review

Leuk!

Lang geleden dat ik me nog zo geamuseerd heb in de bios. Komt vooral omdat Plaza er een luchtigere draai aan geeft. Op zich breekt het met de eerste twee delen, maar als breather tussen die film en de laatste van Balagueró is het perfect geschikt.

Helpt ook wel dat Plaza wel raad weet met humor in horror films. Zitten een paar geniale momenten in (vooral SpongeJohn en die copyright kerel). Wat Plaza ook goed doet is snel overschakelen wanneer het weer om de horror draait.

Visueel erg sterk, ook een geweldige (foute) soundtrack, goeie make-up en twee zeer aardige hoofdpersonages. [rec] 3 is uiteindelijk een lekker kort sneltreinfilmpje dat scoort op beide fronten. Blijft een kwalitatieve reeks en kijk alvast uit naar het laatste deel.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn.

Volgens mij is het er gewoon de tijd niet voor om eens wat anders te proberen binnen het horrorgenre. Niet dat #Horror nu meteen een feilloos horrortje is, maar de film doet ook zoveel goed dat je best weer wat vraagtekens bij het ridicule gemiddelde mag plaatsen.

#Horror is op z'n sterkst wanneer de 12-jarige meisjes complete onuitstaanbare bitches zijn tegen elkaar. Echt één voor één vreselijke typetjes die genadeloos zijn voor elkaar. Allemaal lekker aangedikt binnen de horrorcontext van de film natuurlijk, maar de kern rond cyberbullying komt nog steeds best goed naar voren.

Film ziet er visueel ook best goed uit. Toffe locatie, kil en bar geschoten. Ook de soundtrack is sfeervol en voegt steeds wat toe. Probleem is het hele #-gebeuren tussendoor. Qua idee niet eens zo heel slecht, qua uitvoering wat minder, maar het voelt vooral aan als een wat kunstzinnige benadering van iets waar de regisseuse niet helemaal vertrouwd mee is. Wat like tellers die oplopen en Mortal Kombat-achtige slagzinnetjes zorgen voor een wat onbeholpen geheel.

Jammer, want dat houdt de film toch af van een hogere score. De rest is ver boven de middelmaat. Tof filmpje.

3.5*

Fijn.

Leuk om zien dat Kumakiri weer wat meer de genre-richting uitgaat. Hij heeft het talent ervoor, de kilte zit nog steeds in z'n werk, maar het drama maakt gewoon plaats voor genre fun. En hij legt er ook nog een leuk laagje kritiek bovenop, zonder daarbij al te zeurderig te worden.

De opzet van de film is erg simpel. Man komt vast te zitten in een put, kan niemand bereiken (maar z'n phone werkt nog wel), en gaat dan maar op zoek naar hulp op een populair sociaal netwerk. Het duurt niet al te lang alvorens hij viraal gaat, maar niet iedereen is even begaan met z'n situatie.

Fijn acteerwerk, visueel verzorgd, strak sound design en niet al te veel filler. Komt daar ook nog een beetje zwarte humor bij, die duidelijk maakt dat het ook niet al te serieus genomen moet worden. Heb me goed vermaakt met deze film, Kumakiri is een ondergewaardeerd regisseur. Maar dat zeg ik al langer.

4.0* en een uitgebreide review

Episch klein drama.

Toegeven, bij momenten is het een redelijk zware zit. Niet héél veel ruimte voor luchtigheid en 200 minuten is niet niks, vooral wanneer de motivatie van sommige personages wel erg in het duister blijft. Maar daar ga je dan ook een Japans drama als dit voor kijken.

Het helpt ook wel de aandacht erbij te houden, want op elk moment kan de film een andere richting opgaan. Welke richting dat dan net is blijft tijdens de film ook veelal onvoorspelbaar. Er zit niet heel veel lijn in, zaken gebeuren en de film bouwt daar rustig op verder. Vijf minuten later kan het een hele andere richting uitgaan, naar het einde toe keert de film zelfs een paar keer op z'n stappen terug.

Visueel niet zo heel bijzonder. Typisch Japans qua look. Voor de soundtrack geldt hetzelfde. Blijft allemaal klein, met af en toe een bescheiden piekje. Acteerwerk is wél erg sterk. Gedurfde rol van Ando, maar ook de rest van de cast doet niet onder. Zeker niet de gemakkelijkste rollen.

Lijkt me niet dat deze een breed publiek gaat aanspreken. Daarvoor zijn de acties van de personages te vreemd en te abstract, maar wie graag eens een Japans drama meepikt en niet vies is van de wat scherpere variaties op het genre kan hier weinig mee mis doen.

3.5*

Dit is in ieder geval rotzooi.

Hoe iemand dit ooit kunstzinnig kan noemen ... less than no budget filmpje, menig vakantiefilmpje ziet er professioneler uit.

Over de waarde van een prequel spreek ik me niet uit. Interesseert me verder niks, de ontstaansgeschiedenis van Ichi. Heeft verder ook weinig belang lijkt me. Enkel degelijke scenes in deze film, maar het baggergevoel overheerst wel heel nadrukkelijk. 1*

Punky Ishii.

Maar natuurlijk ook vooral veel Einstürzende Neubauten. Beetje een raar project dit. Ishii die met een locatie en de band een soort van visueel gedicht probeert te maken. Soms neigt het een beetje naar een gewone performance (maar dan zonder publiek), dan weer is het veel abstracter. En op z'n vreemds lijkt het wel één of andere constructiewerkvideo.

Soort van Umfeld avant-la-lettre, maar dan op basis van een stevige scheut 80s industrial en noize. Daar knelt toch wel een beetje het schoentje voor mij, want hoewel ik dit best goed kon verteren, moet ik zeggen dat de muziek toch nogal slordig overkwam. Te analoog (en daarbij te onzuiver en random) voor mij. Ook de vocals waren slecht over de gehele lijn.

Ishii kiest qua omgeving ook wel een beetje voor de makkelijke weg. Verlaten fabriekhal, geef de heren een paar mechanische werktuigen en drillen maar. Bij momenten sluit het allemaal mooi bij elkaar aan, vooral het segment waar de groep minimaal is beeld is (deed me wat denken aan het hellewerk werk van Teruo Ishii), maar die momenten zijn toch net iets te spaarzaam.

30 jaar geleden had ik dit op huidige leeftijd allicht geweldig gevonden, maar ondertussen is de versheidsdatum toch al een tijdje verlopen. Wel leuk als vroege Ishii en de link met het cyberpunk gebeuren is er wel, maar als film zelf schiet het wat tekort.

2.0*

Trachtenberg maakt het zichzelf veel te moeilijk.

Een vervolg maken op een succesfilm is al lastig genoeg, er een genreswitch aan vasthangen is enkel de beste gegeven. En ja ja, 10 Cloverfield Lane is een spin-off etc etc, maar de link is er en aangezien de 1e film best mysterieus wist te eindigen vat je deze film toch met enige verwachting aan.

Ik zag eerder deze week al The Invitation en hoewel redelijk verschillende film stoorde ik me uiteindelijk wel aan hetzelfde. Ook 10CL leunt op het gegeven dat je als publiek twee kanten opgestuurd wordt. En ook 10CL gaat daar niet bepaald subtiel mee om. 't Is bijna alsof je naar een tennismatch zit te kijken.

Daarbij heeft Trachtenberg ook nog eens de pech dat iedereen die de eerste film gezien heeft eigenlijk al ongeveer weet wat er zich buiten afspeelt. De eerste film ontkrachten zou zowat heiligsschennis zijn, maar dé grote reveal enkel laten rusten op de situatie buiten zou ook een anticlimax zijn. Daarom is het dus niet echt een verrassing dat zowel de buitensituatie als de geestelijke toestand van Howard het probleem blijken.

Goodman doet het gelukkig wel goed, dat redt eigenlijk de film. Winstead is redelijk en Gallagher oké, maar beiden dragen te weinig bij aan hun personages. Visueel is het aan de brave kant, de soundtrack is vooral véél te luid en te aanwezig. En de CG aan het eind is ook bepaald geen voltreffer.

Het einde is een aardige poging nog wat interessants aan te vangen met deze film, maar de uitvoering is belabberd, de designs stellen teleur en het Walking Dead einde (met een groep overlevenden) doet een nieuwe, nog minder interessante spin-off vermoeden.

Mnee, ondanks verwoede pogingen voegt dit weinig toe aan het origineel, pleegt het zelfs een beetje afbraaken slaagt het ook niet helemaal in de genretwist. Het is dat dat eigenlijk allemaal randzaak is, want de kern van de film, het lange stuk waarin iedereen vastzit in de bunker, is best oké. Niet super, maar dankzij een sterke Goodman wel genietbaar.

Kleine 3.0*

Begon degelijk, werd steeds slechter.

Veel kritiek op het verhaal en de historische correctheid. Op zich kan ik daar ook best naastkijken als het moet, maar de film noemt nu eenmaal 10000 BC. Dat plaatst de film toch al meteen. Er vlogen nog net geen UFOs over het scherm, maar veel scheelde het niet.

Ook erg vreemd hoe men van berg naar jungle naar woestijn racete. Of misschien was het idee dat onze helden er 7000 jaar over gedaan hebben, dat verklaart nog een beetje. Emmerich had er beter aan gedaan om een duidelijkere fantasy insteek te kiezen.

Verhaaltje begon redelijk klein en toen men op avontuur vertrok was het nog best aangenaam (met z'n 4en de onoverkomelijke bergen door). Daarna wordt het steeds epischer en slechter, vooral omdat elke epische scene zo ongeveer 5 minuten duurt en nooit episch wordt.

Ook een hoop nonsens, zoals de sabeltandtijger, die eigenlijk een keyrol speelt maar even snel in en uit het verhaal geschreven wordt. Raar.

CGi was echt barlelijk verder, vooral dan de beesten zagen er echt niet uit. Bewogen ook nogal knudde. Visueel weinig te zien, en als er al eens wat mooi geschoten werd mocht het nooit langer dan één seconde in beeld blijven.

Hele einde in Egypte is echt vreselijk, met als klap op de vuurpijl een mooi dubbelcliché einde dat de film compleet de das omdoet.

Tegen het eind vond ik het een enorme wanproductie, terwijl het eerste deel best te bekijken viel. Had ik alleen niet veel boodschap meer aan.

1.0*

Beetje een gemiste kans.

Taiwanese cinema is in volle bloei, dus zou je toch verwachten dat een hoop regisseurs hier even zouden uitpakken. Probleem is een beetje de opzet van de film. Vijf minuten is niet lang, dus moet je in korte tijd toch wel even laten zien wat je in huis hebt.

Je krijgt ook 20 films voorgeschoteld, dus opvallen is ook belangrijk. En daar slagen net een hoop van de filmpjes niet in. Komt omdat er ook een hoop films tussenzitten die niet echt een afgerond geheel vormen. Of zich is zo'n vignette niet vervelend als losstaande kortfilm, maar in een omnibus van 20 films werkt het gewoon niet goed. Je kijkt vijf minuten naar een flard van iets, dan weer de volgende bevlieging ... zulke films trekken nogal emotieloos aan je voorbij.

Gelukkig ook wel een paar erg goede shorts. Die bij de kapper was erg leuk en mooi, Something's Gotta Give best grappig en Reverberation heeft aardig wat pit in zich. Jammer genoeg hebben dit soort filmpjes niet de bovenhand.

Op zich zit er genoeg fijns in deze film (moet wel zeggen dat ik iemand als Tsai, zeker gezien het concept, wel enorm mis), maar sommige regisseurs hadden beter even over de vorm van het project nagedacht, want alles bij elkaar werkt niet elke short even goed. De kwaliteit is echter doorgaans best hoog en het weerzien met Hou, ook al is het dan weer in een omnibus, is uiteraard erg fijn.

3.5*

Hiroki en de home market.

Dat zijn carriere in een klein dipje zit is geen geheim. Af en toe zit er nog wel een fijne film tussen en slecht is het ook zeker niet, maar het valt toch op dat Hiroki zich af en toe meer richt op de thuismarkt en wat daar populair is.

Zo ook dit romantisch drama, waarin een koppeltje verscheurd wordt door een ernstige ziekte. De laatste 4 jaar schering en inslag in Japan, het verloop laat zich dan ook raden (er zit dan wel een twistje in, maar helemaal niet sterk genoeg om te kunnen verrassen). Best wel jammer want hoewel het best een aardig gegeven voor een drama kan zijn, is het niet sterk genoeg om een heel subgenre aan vast te hangen.

Hiroki doet het gelukkig wel aardig, haalt iets meer uit z'n acteurs dan een ander en weet er een paar gevoelige momentjes in te leggen. Toch ligt het sentiment constant op de loer en gaat hij ook af en toe over het randje. Je kan ook moeilijk anders gezien de opzet van dit soort films.

Hiroki baat bij wat harder drama en menselijkere personages. Dit is echt een filmscriptje, en hoewel wel degelijk verfilmd, is het duidelijk dat hij veel beter kan. De kleine 2 uur is dan ook wat te lang, maar ook die 120 minuten is een genre cliché waaronder hij blijkbaar niet uitkan.

Eentje voor de echte fans dus. Niet slecht, maar wat te braaf en te bekend terrein ondertussen.

3.5*

Net oké.

Na twee geweldige films in Taiwan bleef het wat stilletjes rond Leste Chen. Daarna verkaste hij naar China, waar hij wat slickere films ging maken. Deze 101 Proposals is er daar eentje van. Niet héél slecht omdat Chen's basiskwaliteit niet zomaar weg is, maar toch een stuk minder geslaagd.

Het verhaaltje is ook wel érg simpel. Man en vrouw horen bij elkaar en hebben een film lang nodig om daar ook zelf nog achter te komen. Dit wordt dan nog eens bemoeilijkt wanneer tweede man uit een dramatisch verleden terugkeert. Het verloop laat zich wel raden.

Visueel is het wel erg netjes, soundtrack verder wat te melig. Bo Huang moet je een beetje leren appreciëren. Heb nu al een paar films met hem gezien en kan zijn stijltje wat beter plaatsen, als dit de eerste film met hem is dan oogt hij allicht wat vreemd. Gelukkig is het meer romantiek dan comedy hier, dus houdt hij zich nog wat in.

Ondanks dat het allemaal voorspelbaar is, weet Chen er hier en daar toch wat geslaagde dramatische lijntjes in te brengen. Een meesterwerk wordt het er niet van, wel een kijkbaar romantisch filmpje. Niet verkeerd voor tussendoor, maar Chen kan natuurlijk wel véél beter.

3.0*

Vond het wel een meevallertje.

Toch opvallend weinig stemmen voor een bekend "alternatief" filmpje als dit. Vond de humor wel droog, beetje verdoorgedreven en redelijk pervers naarmate de film vorderde.

In dit opzicht deed het verhaal zeker zijn duid in het zakje. Zoon met vriendin van moeder het bed in en vader van hun kind. Voegt toch net dat extra beetje toe

Leuk geacteerd verder, ijskoud en daaraan typisch gekoppelde humor. Wel wat hipper dan ik gedacht had al was dat Lola melodietje er wel nét over.

Fijn filmpje om een keer gezien te hebben. Niks groots maar fijn tussendoortje en weer lekker net wat anders.

3.5*

Zat iets meer in.

Het begin mag er best zijn. Sfeervol neergezet, zonder al te veel poespas, maar wel erg dreigend. Mooi gebruik van soundtrack, visueel lekker strak en twee acteurs die best geschikt zijn voor hun rol. Al is Reilly dan wel duidelijk in het voordeel. Zowel qua talent als rol die ze voorgeschoteld krijgt.

Maar iets te snel wordt duidelijk dat de verhouding net wat anders ligt dan vooraf gedacht. Op zich niet eens zo'n ramp, maar de film blijft daar veel te lang in hangen en de uitleg die erachter schuilt is eigenlijk maar bijzaak. Dit soort twists zijn al zo vaak gedaan dat ze zelden nog kunnen verrassen, laat staan choqueren.

Rest nog een aangenaam einde, maar het is jammer dat tegen dan de rek er toch een beetje uit is. Film blijft gewoon veel te lang hangen in het middendeel, alsof Ewing er van overtuigd was dat het echt allemaal zeer boeiend en verrassend was wat er getoond wordt. Ze zou beter nog iets meer inzetten op stijl, da's duidelijk waar haar talent ligt.

3.0*

Best leuk.

Na honderden genrefilms is het toch altijd leuk om een horrorfilm tegen te komen die in ieder geval poogt om een wat ander verhaal te vertellen, of in ieder geval een bekend verhaal op een wat eigen manier in te kleden.

De film doet (uiteraard) terugdenken aan The Number 23, die uiteindelijk toch iets beter bleek. Het eerst half uur van deze is echter best sterk te noemen. Langzaam ontsluiert er zich een leuk mysterie waar ik graag in mee ging.

Het tweede half uur wil jammer genoeg niet echt vooruit gaan. Het blijft een beetje aanslepen en je komt als kijker op zich wel meer te weten, maar je komt niet echt dichter bij de ware toedracht van de film. Komt voornamelijk omdat Bousman nog teveel in z'n Saw-hoekje zit en dus weer kiest voor een twist-einde met uitlegmontage. Voor mij niet iets wat ook in andere films (buiten de Saw reeks) moet opduiken.

Visueel wel in orde trouwens, ook de soundtrack is sfeervol. Leuk om ook weer een keertje een echt verzorgde horror te zien. Verliest jammer genoeg wat scherpte tijdens het middeldeel en hoewel het einde zeker leuk is, is de vorm nogal flauwtjes. Geldt ook voor de monsters trouwens

3.5*

Aardige wegkijkertje inderdaad.

Al voelt het vaak wel aan als een wat dunne doorslag van een hoop andere films. Meerdere verhaallijnen die elk een deel in het donker laten, en verder in de film elkaar kruisen, zodat het één en ander duidelijk wordt.

Wat zwarte humor in de mix om het filmpje een wat eigen sfeertje te geven, maar het had zeker wat "steviger" gemogen. Hier en daar wel wat geglimlacht, maar daar bleef het ook wel bij. Acteur waren degelijk genoeg, de regie wel aardig, en de soundtrack wat tegenvallend, wetende dat het van Clint Mansell komt.

Vervelend is het zeker niet, het kijkt makkelijk weg en het amuseert wel, maar daar houdt het dan ook mee op vond ik. 2.5*. Wel aardig, niet super, op alle punten overtroffen door andere films.

Matige Wakamatsu.

Duidelijk materiaal voor hem. Revolutionair gejengel, veel politiek en jongeren met daadkracht. SInds de beginjaren van Wakamatsu al een rode draad doorheen z'n films. Alleen wordt het hier nogal kleurloos weergegeven.

Visueel is het erg matig inderdaad, al vond ik het nu ook weer niet zo slecht. Simpel filtertje dat effectief z'n werk doet, maar het matige camerawerk verder niet kan maskeren. De speech op het einde vond ik wél erg geslaagd. Alles behalve sullig en net geweldig geisoleerd in beeld gebracht. Het was een opleving die de film op dat moment absoluut nodig had.

Een nogal droge vertelling verder. Wakamatsu doet normaal gezien toch veel meer met z'n films, zowel qua vorm als structuur. Misschien omdat hij zich deze keer waagt aan een echte biografie en daarom de filmische fratsen maar achterwege laat. Net als bij zijn docus vind ik het dan allemaal wat saai worden. Twee uur is ook aardig lang voor dit brokje politieke geschiedenis.

Enkel voor de Wakamatsu die-hards en/of mensen die echt begaan zijn met de materie.

2.0*

Moet ik blijkbaar weer de eerste zijn om (erg) negatief uit te halen naar deze film.

Eerst even wat recente geschiedenis. Vandaag moeten overwerken, nog maar weinig films liggen, wou een korte film, dit was de enige die voldeed.

Wat oudere geschiedenis. 12 Angry Men is de eerste "klassieker" die ik ooit bewust (wetende wat de titel was, en er echt voor gaan zitten) gekeken heb. Een jaar of acht geleden, en sindsdien heb ik altijd een groot probleem met de film gehad. Maar toen was ik nog niet echt bezig met film, daarom dat ik deze nog een keertje wou toetsen.

Veel is er nog niet veranderd. Voor mij is dit een film die valt of staat met de geloofwaardigheid, en wat mij betreft valt de film, hard. Ik raak ook niet van de indruk ontdaan dat dit een lang en uitgebreid moraallesje is. Een kijk op een groep mensen en de innerlijke groepsdynamiek. 11 mensen zijn overtuigd dat de beschuldigde schuldig is, ééntje niet, en weet de rest om te praten.

Alleereerst zit je opgescheept met 12 rotsvaste clichés. Geen zaaltje met 12 mensen, maar prototypes die hun "werk" te doen hebben binnen de film, en één voor één voeren ze dat mooi volgens plan uit. Het verloop is ook na een goeie 10 minuten duidelijk, waardoor je het hele lesje al erg snel ziet aankomen. En net daarom werkt de film niet. De groepsdynamiek is te eenvoudig. Te doorzichtig, net als alle valletjes, wendingen en plotconstructies. Cobb die roept "I'm gonna kill you", of die oude brulaap die uiteindelijk genegeerd wordt en dan maar als een pudding inkalft ? ? Sorry, bijna niks in de hele film kon ik slikken. Ik word als kijker zo geleid dat ik er spontaan wantrouwig van word.

En met rede ook. Want wat wil de film nu eigenlijk zeggen ? Mensen hebben "ulterior motives" ? Let op voor de kuddegeest ? Wees kritisch met wat je voorgeschoteld krijgt ? Net daarom is het veel te doorzichtig en makkelijk verhaaltje zo pijnlijk. Het valt ten prooi aan z'n eigen gepreek. Het komt een lesje voordragen, maar tegelijkertijd veroordeelt wat het zelf is. Het bereikt enkel de mensen die vallen voor het bedrog dat de film zelf is. In dat opzicht is de band tussen film en kijker gewoon pervers.

Laat de film het proces zijn, en alle fans de 11 overtuigden, dan zal ik graag die enkeling spelen die alleen staat en uit eigen overtuiging tegen de stroom inzwemt. En het meest komische is dat er juist niemand mij zal volgen. Zo makkelijk werkt het namelijk niet.

Er zijn weinig films die mij met een boodschap kunnen raken, positief of negatief, maar dit is er zo eentje. Zo opzichtig in zijn bedrog dat het mij aanvoelt - excuseer de term - alsof ze me een kloot afdraaien tijdens het pijpen. Als gewone film kan ik er nog 1.5* aan kwijt (al is dat een beetje moeilijk in te schatten), maar meer dan 0.5* wil ik hier gewoon niet aan geven. Een film die mij afstoot als geen ander.

Mnee.

Volgens mij was er iemand niet zo blij na het zien van Django Unchained, daarvoor is de timing en de inhoud van deze film net iets te toevallig. Toch wist McQueen mij (net als Tarantino trouwens, maar wel om geheel andere redenen) niet te overtuigen.

12 Years A Slave is meer moraal dan verhaal. Northup is maar een kapstok om een lesje slavernij aan op te hangen. In dat opzicht is de film véél te eenzijdig. McQueen speelt het vaak erg hard, met een paar ruwe scenes, maar het verloop en keuzes van bepaalde scenes is eerder braaf te noemen. Enkel op het einde wist hij me even op een dwaalspoor te brengen (dacht eigenlijk dat z'n vrouw hertrouwd was, de goede afloop vond ik daarom nog wel geslaagd), verder verloopt de film zoals ik vooraf wel verwacht had.

De film loopt door een hoop bekende gezichten, beetje raar om ze in allerlei bijrollen voorbij te zien komen. Dano, Pitt en Giamatti zijn allen fijne acteurs, maar vond ze niet echt veel toevoegen. Gelukkig doet Fassbinder dat wel. Gemene rol die de film de nodige flair geeft. Ejiofor vond ik eerder ongelukkig, al kan dat evengoed aan z'n rol gelegen hebben. Moet vooral alles ondergaan, veel meer dan een getergde blik zien we dan ook niet van hem.

McQueen's stijl past verder wel bij de film. Vooral via de soundtrack weet hij soms een nare sfeer in de film te leggen. Zeker de scene waar Ejiofor de hele tijd opgeknoopt op de tippen van z'n tenen moet zien te overleven is gortig. Het aangedikte gegorgel en het getap van z'n voeten gonst de hele scene door, terwijl iedereen zonder omkijken voortgaat met z'n eigen leventje. Beste scene van de film wat mij betreft.

McQueen legt gelukkig nog wel wat nuance in z'n film. De meedogenloze blanke slavendrijvers worden afgezet tegen de vaak egoistische overlevingsdrang van de zwarten, waarbij beiden niet best uit de verf komen. Toch is het als boodschap eerder aan de zwakke kant, beetje open deuren intrappen.

Vond het allemaal wat te dik aangezet. Puur als verhaal zou McQueen véél subtieler omgesprongen moeten hebben met het leven van Northup, als moraal vind ik niet interessant genoeg. Rest een film die te lang duurt, af en toe naar uit de hoek komt en een paar interessante rollen kent.

1.5*

Bleh.

Boeit mij verder niet wat ze daar bij The Asylum uitspoken, maar als ze een film uitbrengen heb ik wel graag dat het ze op hun postertjes zetten. Zag bij de optiteling pas dat het een Asylum film was, anders was ik er niet eens aan begonnen denk ik.

Begrijp dit soort films ook niet zo goed. Te saai en gewoontjes om als zwaar over-the-top leuk-amateuristisch door te gaan, véél te slecht om als opgewaardeerde B-film in aanmerking te komen. Het is gewoon derderangsfilmerij zonder enige waarde.

Het zag er allemaal best goedkoop uit, de editing van het slechte soort dat ik in lange tijd gezien heb. Soundtrack en acteerwerk zijn ook helemaal niks, het enige ironische is dat je tijdens de eindrecap nog het idee krijgt naar een best goeie film te hebben gekeken. Een gekke gewaarwording.

Daar verdienen ze dan nog een halfje mee, verder enkel aan Asylum fans aan te raden, maar wat die er in zien ...

1.0*