Opinions

Hiroki op genrepad.

De man wil z'n typische stijl niet loslaten, maar verkent af en toe wel wat andere genres. M leunt nog het dichtst aan bij l'Amant, eenzelfde mix van risky content en menselijk drama.

Als je een recap van het verhaal leest dan lijkt de film uit de draaien op een sleazy thrillertje, Hiroki's aanpak is echter helemaal anders. Hij laat de personages in hun waarde en bouwt een mooi drama.

Einde is een serieuze verrassing, deed me een beetje denken aan Tokyo Marigold zelfs, soorgelijk effect. Ik hou er wel van, maar zonder tweede viewing is het onbegonnen werk om er echt wat van te maken.

4.0* en een uitgebreide review

Film met enkele gezichten.

Beetje verrassende keuze qua "bad guy". Eerst zien we hem enkel als schaduw, wat toch sugereert dat hij een verborgen persoon blijft doorheen de film. Maar na een minuutje of 15 komt hij al vol in beeld en halverwege de film hebben ze hem eigenlijk al. Beetje jammer ook van het deuntje, een iets té opvallend plotelement waarvan de functie al erg snel duidelijk is.

Verhoor en zoektocht van de politie was verder niet al te interessant, zelfs nog saai op bepaalde momenten. Dan volgt de achtervolging, die eigenlijk het aangenaamste stuk van de film is. Of in ieder geval het stuk dat het vlots kijkt. Niet meer zo saai.

Als laatste is er dan het verhoor, wat jammer genoeg een pijnlijke afsluiter aan de film breit. Op compleet halfbakken wijze wordt er nog een zeker moraal in de film gedumpt, geen greintje subtiliteit of oprechtheid te bekennen. Lorre druilt als een double Mifune en verwart acteren met het trekken van een idiote (wel karakteristieke) kop. Mjah.

Gebruik van zwart/wit was aangenaam, camerawerk echter erg (!) onzuiver en duf. Geluid was apart maar vaak vooral amateuristisch. Bij momenten dacht ik gewoon dat er wat mis was met de film, bleek zo te horen dan. Maar dat hoort er natuurlijk allemaal bij.

Saai, vlot en irritant, het verloop van M. Het middenstuk redt een beetje van de film, de rest vind ik weinig tot zeer irritant. 1.5*

Nogal vergeten en licht ondergewaardeerde titel van Cronenberg.

Komt uit z'n beste periode met Dead Ringers en Naked Lunch net achter de rug. Verhaal is best boeiend en wordt goed neergezet. Vond het een moedige rol van Irons. Zijn personage wordt toch best tot op de grond afgebrand.

Qua geloofwaardigheid moet je best wel gewoon meegaan met de film want zo geweldig vrouwelijk ziet Lone er nu ook weer niet uit. En waar dat kind opeens vandaan zou komen...

Wel een passend verhaal voor Cronenberg, aangezien dit op een vreemde manier toch aansluit bij de boddy horror cinema.

Blijft wel dat Cronenberg, hoewel de camera veel meer glijdt, nog steeds visueel weinig bakt. Muziek is wel goed, al ligt de opera zelf daar mee aan de basis uiteraard (en veel beter gebruikt in Magnetic Rose - Memories).

Fijne film om volgen met een sterk einde, jammer dat het filmisch niet is wat het moet zijn. 3.0*, één van de betere Cronenberg films.

Erg matig.

Blumhouse moet een beetje opletten met dit soort films. Hij is iets te trots op het feit dat hij veel geld weet te winnen met films die niet zo duur zijn. Da's uiteraard niet erg, budgetten is Hollywood zijn ridicuul, anderzijds mag je als kijker niet het idee hebben dat er langs alle kanten bezuinigd is op een film.

Da's hier absoluut wel het geval. Spencer doet het dan nog wel goed, maar de rest van de film is eigenlijk redelijk ondermaats, en vooral een samenraapsel van elementen uit betere en bekendere films. De aanloop duurt veel te lang en is zoutloos, het middenstuk is niet dreigend genoeg en het einde niet freaky genoeg.

Hier en daar zit er wel een leuk momentje in en écht slecht is het ook nergens, maar het voelt zo makkelijk aan. Alsof men echt het puur noodzakelijke heeft gedaan om de film in de bios te krijgen en zo te cashen op het concept horrorfilm, waar toch wel mensen op af komen ongeacht de feitelijke kwaliteit.

2.5*

Cheh!

Richard Harrison, zowaar een blank figuur in een Shaw Bros film. Daarmee heb je meteen het opvallendste element van deze film te pakken. Want verder is het, uiteraard, weer al klassiek Shaw Bros wat de klok slaat.

Oh, zo de meesters willen geen leerlingen aannemen om hen martial arts te leren, maar ze hebben wel wat "klusjes" in hun kloostertje wat de heren mogen doen. Uhuh. Wie er nog aan zou mogen twijfelen, The Karate Kid is niet bepaald de meest originele film. Eerste half uurtje wordt naar geode gewoontje gespendeerd aan de opzet, tweede half uur aan trainingen en op het eind mag iedereen tegen alles vechten, met alle nieuwe kunstjes voorop.

Eindgevecht is zoals steeds op niveau, verder is het wel grappig om eens een blank personage in deze films te zien, hoe weinig impact het dan ook mag hebben. Verhaaltje is simpel maar dat geldt voor zowat elke Shaw Bros film en wanneer het allemaal wat dreigt te gaan slepen komt steevast het einde in zicht, waardoor alles in een vlotte stroomversnelling terecht komt.

Vintage Shaw Bros dus. Weinig opvallend, wel vermakelijk.

3.0*

Street racing.

In de jaren '90 al erg populair in Hong Kong, nog een tijdje alvorens de Fast & Furious reeks in Amerika voor een serieuze hype zou zorgen. Niet verwonderlijk dus dat Herman Yau ook z'n graantje wou meepikken.

Deze Highway Man is eigenlijk een vervolg van Off Track, die ik jammer genoeg nog niet gezien heb. Maar wat die Hong Kong reeksen betreft ben ik er ondertussen wel achter dat het vaak niet zo heel veel verschil maakt. Ook deze film is eigenlijk een redelijk simpele genrefilm die zonder enige voorkennis makkelijk te volgen is.

Veel uitzonderlijks gebeurt er toch niet. Een race die verloren wordt, iemand die op z'n teentje getrapt is, wraak wil en dan de onvermijdelijke tegenwraak. Omdat het Yau is zit er misschien net wat meer drama in, maar een meerwaarde is dat niet gezien het jaartal en het land van afkomst.

De races zijn nog wel redelijk oké, hoewel niet echt realistisch. Ze redden de film niet, daarvoor iets te slordig (en zijn de autos ondertussen ook wat te crappy), maar ze zorgen in ieder geval wel voor wat animo.

Geen belangrijke Yau, behalve als je een zwak hebt voor dit soort street racer films uit Hong Kong of graag alles van Yau wil zien uiteraard. Maar er zijn er zeker betere voor de mensen die eens een soorgelijke film willen uitproberen (een Initial D bijvoorbeeld).

2.0*

Matig.

Niet zo verwonderlijk, een HK film uit '97 heeft doorgaans niet zoveel te bieden, een paar notoire uitzonderingen daargelaten. Ook deze film kon niet aan die vloek ontsnappen. Nochthans op papier genoeg kwaliteit. Corey Yuen, David Lai en Jeffrey Lau die gezamelijk een film in elkaar boksen, hoe slecht kan het zijn ...

Maar het gebrek aan budget nekt deze film duidelijk. Vanaf de eerste scenes al een serieus warboeltje. Het verhaal dat verteld wordt is simpel, maar het tempo, het camerawerk en matig acteerwerk zorgen voor een hoop warrige beginscenes die het nodeloos complex maken. Blijft trouwens een euvel doorheen de film.

Yuen staat vooral als regisseur gecredit voor z'n vechtscenes, en die lonen gelukkig wel de moeite. Uiteraard is het wachten op het eindgevecht vooraleer Yuen alles losgooit, maar ook daarvoor zitten al een paar leuke gevechten. Lau neemt dan vooral de humor voor z'n rekening, iets meer hit en miss al zaten er wel een paar aardig geslaagde grapjes bij (de scene met Sandra Ng onder andere).

Jammer van het jaartal. 4 jaar eerder of 4 jaar later was dit allicht een veel betere film geweest. Nu beperkt het zich vooral tot momenten, met vooral naar het einde toe een paar fijne oplevingen. Verder zorgt het gestoorde tempo er wel voor dat het nergens vervelend wordt, maar het gebrek aan budget is doorheen de hele film merkbaar.

2.0*

Fijn.

Ma Vie de Courgette is een redelijk klein filmpje, maar weet vooral te verrassen door wat volwassenere themas aan te snijden. Of misschien niet eens zozeer volwassen, maar gewoon themas rond en met kinderen die niet op een kinderachtige, maar op een eerlijke manier gebracht worden.

Toch merk je dat de film zich nog op iets jongere kijkers richt. De korte speelduur stoort mij zelden, maar hier merkte ik toch wel dat er af en toe de kantjes afgereden werden om binnen de speelduur te blijven. Sommige zaken gaan wel érg snel en lopen wel érg makkelijk en gepast. Veel tijd neemt de film niet om echt op dingen in te gaan, het is voornamelijk vermelden, kort stilstaan en dan weer verder.

Een klein minpuntje, want verder is het erg verzorgd allemaal. Leuk en apart visueel stijltje, sowieso ben ik wel fan van echte stop motion. De dub (heb de Franse gezien) is ook echt opvallend goed. Rustig stemwerk, geen overdreven luid, druk of schel gewoel. Soundtrack is daarbij passend, redelijk kalm en sfeervol.

Voor een hogere score schiet de film net overal wat tekort, anderzijds is de film ook in alles bovengemiddeld goed. Zo'n echte 3.5* film dus, die makkelijk weet te overtuigen, maar moeilijk echt weet te ontroeren of raken. Maar wel erg fijn om een keertje gezien te hebben, zeker door de korte speelduur ook een makkelijke film om aan te raden. Vind je het niks, is het ook zo weer voorbij.

3.5*

Ik vond het allemaal wat minder spannend.

Kende de film eigenlijk niet van naam, dus was best verrast dat hij toch al een zekere reputatie had. Des te verrassender omdat deze Cheh Chang eigenlijk best veel afwijkt van z'n typischere werk ... of misschien nét daarom natuurlijk.

Al is het dan vooral de setting die wat anders is. Iets moderner en vooral veel stedelijker, daar waar Cheh's films zich toch vaak wat landelijker afspelen. Het is misschien een klein detail, maar aangezien die Shaw Bros film zo hard op elkaar lijken voelt het toch meteen aan als een wezenlijk verschil.

Qua opzet is het ook geen typische revenge flick, wel een een zero to (anti)hero verhaaltje met een nogal vervelend hoofdpersonage. Dat maakt dat het allemaal net wat lastiger wegkijkt dan de gemiddelde SB film. Het helpt ook niet dat alle martial arts kwaliteiten weer opgespaard worden tot de eindscene. Een merkbaar verschil met de eerdere actiescenes, die toch van een minder niveau waren.

Op zich wel leuk om eens een wat ander gezicht van SB en Cheh Chang te zien, maar echt geslaagd vond ik het niet. Buiten het eindgevecht ontgaat het mij ook waar deze film z'n relatieve bekendheid vandaan heeft. Zeker omdat de film eigenlijk 30 minuten te lang duurt, waardoor een aantal typische mindere punten nog eens extra uitvergroot worden.

2.0*

Redelijk.

Al moet je geen al te afgewerkte film verwachten. Het plotje lijkt een overblijfsel uit betere tijden dat nooit fatsoenlijk is afgeschreven, de film raast er ook doorheen alsof het niet snel genoeg gedaan kan zijn. Beetje een chaos zonder echt vlotte introducties of volledig uitgewerkte scenes.

Maar de actie redt veel, daarnaast laast Yuen verrassend genoeg ook nog wat plaats voor mooie plaatjes hier en daar. Het is een sfeervol filmpje geworden, als je een beetje doorheen de chaos heen kan kijken.

Kaneshiro is uiterst geschikt voor een rol als deze, Biao Yuen is wat wankeler als edele baas maar weet zich toch wel te redden. Verder wat romantiek en humor die de mix van genres compleet moet maken, zodat het ook zeker een aardig gevarieerd filmpje geworden is.

Wie wat vertrouwd is met de HK cinema zal zich makkelijk doorheen de chaotische structuur en weinig overtuigende plotafwerking kunnen heenwerken en kunnen genieten van wat deze Yuen te bieden heeft. Valt best goed mee, z'n andere films uit deze periode waren vaak van minder hoog niveau.

3.0*

Erg leuk filmpje dit. Misschien iets te hip, maar het gebeurt niet vaak dat er een zwarte komedie uit het verre Hong-Kong komt.

Redelijk actieve editing en veel typisch HK shots zorgen ervoor dat het filmpje makkelijk wegkijkt. Mooie kleurtjes, en er valt steeds wel wat geinigs te zien. De humor is droog, wel vaak een mix van het flauwe HK gedoe, maar dit keer heel wat morbider.

Grappige kijk op het hitman wereldje, met leuke personages, paar goeie vondsten en een aantal rake scenes. Toch mist het echte scherpte om een echt sterke film te zijn. Het is leuk, het is erg vermakelijk, maar echt geweldig is het niet. 3.5*

Overall bijna echt goed.

Beetje jammer dat de film wat aardig grote contrasten kent. Sommige scenes zijn namelijk geniaal, zoals bijvoorbeeld de actiescene middenin tussen de twee flats. Geweldige actie die supervlot aan elkaar geëdit is, een geweldige setting kent en gewoon van het scherm spat.

Het actievolle einde komt niet echt meer in de buurt maar kent nog steeds een aantal adrenaline hoogstandjes. Schoonheidsfoutjes zijn er in de vorm van een iets te grauw uiterlijk, wat minder vloeiende editing en soms iets teveel herhaling (zoals de weerkerende character introducties.

Echt slecht is het acteerwerk van sommige personages. Zitten sowieso wel een paar sterke rollen in. Sammo Hung, Siman Yam, Yue en Q doen het allerminst slecht, de rest komt wel eens wat tekort, met als grote pijnpunt Biehn.

Iets mooier kleurgebruik, iets beter drama en wat betere castingkeuzes hadden van deze een absolute actietopper gemaakt. Wat nu rest zijn een aantal (en best veel) geweldige actiescenes die niet echt een geweldig geheel kunnen vormen.

Maar bij momenten wel echt genoten.

Typische 3.75* film, maar bij gebrek aan stemoptie toch maar 3.5*

Erg fijne herziening.

Zelfs wat beter dan ik me herinnerde. Komt vooral door de impact van het einde van de film, al is het in z'n geheel wel de moeite waard. Koreeda's eerste is wel iets formeler en stricter dan z'n latere werk, maar da's eigenlijk ook iets wat mij meer aanspreekt in Japanse dramas.

Fans van Asano kunnen deze film gerust skippen, zijn rolletje is erg beperkt. Gelukkig is Esumi net zo indrukwekkend. Met relatief weinig weet ze haar personage toch erg veel emotie en diepte te geven, al blijf je wel bijna een hele film tegen een redelijk ijzige Japanse facade aankijken. Een beetje voeling met Japans drama is dus zeker op z'n plaats.

Sterk film, die een geweldige climax kent. Wel traag, redelijk onderkoeld en eerder gericht op een arthouse-minnend publiek, maar het was erg fijn om deze film opnieuw te leren kennen. Eén van Koreeda's betere, net niet z'n beste.

4.0* en een uitgebreide review

Redelijke Tsutsumi.

Toen was hij echter al wat op de terugweg. Ditmaal een redelijk gewoon drama, al is Takenaka's rol best een opvallende, waarmee vooral hij de film veel kleur weet te geven. Zowel positief als negatief.

Takenaka's rol als blinde is aardig over the top. Verwacht geen subtiel Japans spel, eerder een roepende, tierende blinde die als een buldozer doorheen de film dendert. Al bij al toch een sympathiek personage, maar het zou mij niet verbazen als hij ook een hoop mensen op de zenuwen werkt.

Plotje is wel aardig, uitwerking ook wel oké. Het is weinig opzienbarend, maar de film doet verder ook niet al te veel verkeerd. Een paar mooie plaatjes tussendoor helpen ook wel, landelijk Japan wordt maar weer eens in de bloemetjes gezet.

't Is meer vulling dan een film die je echt gezien moet hebben, maar wie het werk van Tsutsumi aan het doorspitten is heeft hieraan een redelijk fillertje.

3.0*

Fijn filmpje.

Begint wat aarzelend, maar eens in het huis aangekomen hangt er een erg lekker sfeertje. Inderdaad pikt de film royaal van andere Westerse films (TCM en A l'Intérieur zijn zeker herkenbaar), maar net doordat het overal wat gaat halen is de mix wel weer redelijk fris.

Echt spannend is het niet, wel lekker bloederig. Zich meten met de betere Franse horror kan de film niet, daarvoor is het niet echt hard genoeg, maar bloederig vermaak is er met hopen, zeker in het laatste half uur. Gek genoeg schrok ik echter het hardst wanneer er plots een paar Nederlandse zinnetjes voorbij kwamen. Leuk detail.

Acteerwerk was over het algemeen niet super, maar de familie deed het wel erg goed. Creepy moeder, ook die zoon was redelijk freaky. De rest was uiteindelijk toch maar slachtvee, dus dat maakte niet al te veel meer uit.

Fijn filmpje dus. Had het misschien iets harder verwacht, maar de liters bloed maken een hoop goed.

3.5*

Fijn.

Ik was niet meteen bekend met het verhaal van Macbeth. Ooit wel eens wat bewerkingen gezien (Throne of Blood onder andere) maar da's toch niet meteen hetzelfde. Met Shakespeare zelf heb ik niet zoveel, maar ik kan het best hebben wanneer moderne bewerkingen met oude teksten gebracht worden (Luhrman's Romeo + Juliet of Coriolanus bevielen beiden).

Enige schrik die ik had was dat dit iets te dicht bij Braveheart of soortgelijke onzin zou liggen, gelukkig is dat niet het geval. Deze Macbeth is veeleer een Valhalla Rising met extra dialoog. En laat dat nu net m'n favoriete Refn zijn.

Toch maakt de dialoog het af en toe wat trager dan nodig. Sommige scenes worden erg lang uitgesponnen. De film wint daarin wat aan gewicht, maar dat maakte het wat mij betreft niet meteen beter. Zo is er het misgelopen diner en de nasleep van de moord op de koning waar het best nog iets vlotter had gekund.

Gelukkig is het visueel absoluut genieten (al stoorde me het in de bios een klein beetje dat de structuur van de het doek soms zichbaar was tijdens de érg lichte scenes) met prachtige slomos, geweldig kleurgebruik en mooie cadrages. De taal voegt zeker wat toe (maar aangeraden te kijken met ondertitels) en ook de soundtrack is meer dan op niveau. Lekker ambient/drone-achtige muziek die het allemaal nog wat indrukwekkender maakt.

Verhaal is uiteindelijk redelijk simpel maar dat zijn de meeste van Shakespeare's verhalen wel, vertolkingen zijn gelukkig erg goed. Op Fassbinder en Cotillard valt niks aan te merken, maar ook Considine en vooral Sean Harris vond ik geweldige rollen neerzetten.

't Is jammer dat ik af en toe wat moeite had met het tempo van de film, het enige andere probleem is dat de film leidt aan het 2046-syndroom, waar bepaalde scenes zó knap verfilmd zijn dat de rest van de film er soms iets te schril bij afsteekt. Met name de eindscene me het brandende bos geeft aan dat het in z'n geheel gezien nog best wat mooier had gekund.

Fijn om in de bios te zien, een dikke 3.5*

Had leuker verwacht.

Rodriguez' Planet Terror was een zeer leuke update van het Grindhouse gebeuren. Machete lijkt meer een terugval naar dat oorspronkelijke genre. Het komt allemaal iets te flauwtjes over.

Af en toe hakt Trejo er wel lekker door, er zitten ook wel wat leuke momenten en zelfs een paar aardige oneliners in, maar doorgaans had het zoveel gekker/gestoorder en leuker gekund. Zeker als het visueel niet veel voorstelt, waardoor de actiescenes nogal duf overkomen.

De cast is op papier redelijk weird, in de film zelf is er buiten Trejo eigenlijk niemand die die verwachting weet in te vullen. De Niro is boring, Alba en Rodriguez kan je gewoon regelrechte miscasts noemen.

Niet vervelend om een keertje te zien. Elke vijf minuten gebeurt er wel iets leuks, wat daartussen zit is jammer genoeg niet echt entertaining genoeg, zeker niet met het imago dat de film zichzelf probeert aan te meten.

2.5*

Matig vervolg.

Eerste deel van de film was nog wel aardig. Paar sterk overdreven momenten en een paar grotere namen die snel het onderspit delven. Maar Rodriguez verschiet het meeste van z'n kruid al tijdens dit deel. Tweede deel van de film is repetitief en gewoon een stuk minder leuk.

Daarbij blijf ik vinden dat een film als deze wat ongemakkelijk tussen Hollywood en Sushi Typhoon werk inzit. Wat uiteindelijk is het allemaal ook weer niet zó maf, het enige wat het wat gestoorder dan normaal maakt is dat er iets meer budget en wat grotere namen achterzitten, maar vergelijk het met het Sushi Typhoon werk en je krijgt eigenlijk een redelijk makke bedoening voorgeschoteld.

Links en rechts wat grappige momenten nog in het tweede deel, maar veel te weinig. De film duurt daarmee ook makkelijk 20 minuten te lang. Jammer dat Rodriguez deze reeks niet iets meer Planet Terror flair heeft kunnen geven, nu blijft het toch een gemiste kans.

Trejo zelf trekt het trouwens ook niet echt meer. Mens ziet er ondertussen stokoud uit, wreekt zich aardig in de actiescenes.

2.0*

Zeer magertjes.

Geen idee hoeveel op waarheid berust, maar de film komt erg ongeloofwaardig over. Zoals als eerder gezegd is de omschakeling van Butler te plots en zitten er teveel momenten in de film die "een punt" moeten maken. Stoorde me wel doorheen de film.

Verder ook niet zo boeiend, alle drama ten spijt. De film wil iets teveel scoren op de wantoestanden in Afrika maar gaat daar verder absoluut niet subtiel mee om. Hollywood sentiment waar het helemaal niet thuis hoort.

Butler is op zich een serieuze miscast maar weet zich toch redelijk te handhaven in z'n rol. Verder wordt er ook niet slecht geacteerd, maar erg indrukwekkend was het nu ook weer niet. Rest Marc Forster, een vaag regisseur waarbij ik niet echt een idee krijg wat hij nu eigenlijk voor films wil maken. Ik herkende in deze film af en toe nog wat van Stay (in de montage dan), maar of dat dan zo geïsoleerd echt veel nut had?

Duurde verder ook te lang, maar da's meestal met dit soort films. Aangezien de introductie toch geen impact had, hadden ze die er beter integraal uitgeknipt.

1.5*

Herziening blijft goed.

Nochthans is dit een film die de feiten eerder tegen zich had. Sowieso meer een niche film die het geluk had dat dit soort films mid-2000 het goed deden, maar ook het feit dat mindfuck films bij volgende kijkbeurten niet altijd weten te overtuigen.

Toch weet Anderson zich daar vrij makkelijk over te zetten. Strakke stilering, een fijn maar zwaar sfeertje, interessante personages en een knalprestatie van Bale. Zelfs als je e afwikkeling al kent blijft het gewoon boeiend om jezelf onder te dompelen in de wereld van Bale's personage.

Anderson is iemand die veel kwaliteit bezit, alleen komt het er niet altijd even goed uit. Nog nooit een slechte film van hem gezien, maar een meesterwerkje mag wel weer een keer. The Machinist blijft in ieder geval goed, ook 15 jaar na release.

4.0* en een uitgebreide review

Iets beter dan de eerste film.

Wel de filmversie gezien, de eerste film vond ik te teleurstellend om die 25 minuten er zomaar extra bij te nemen, vooral omdat ik vermoed dat die tijd gespendeerd wordt aan het melodrama en niet zozeer de actie.

De look heeft wel een stevige upgrade gekregen, al moet ik zeggen dat ik ook niet bepaald fan ben van Watanabe's stijl. Toch ziet het er allemaal wat frisser uit. Met als dikke uitschieter de concertscene van Morimoto natuurlijk, die man is veel te goed voor een film als deze.

Ander positief punt is dat de muziek in handen van Yoko Kanno terechtgekomen is, iemand die toch wel iets interessantere composities in elkaar bokst, zeker in vergelijking met de droeve soundtrack van de eerste film. Het is niet meteen muziek de film van de overgang redt, maar een stuk aangenamer en heel wat minder irritant.

Plotje (met AI) is flauwtjes en ook ditmaal zit er weer veel te veel vervelend drama in. En/of het wordt gewoon niet goed genoeg gebracht, maar de hele romances en histories van personages kunnen me bij Macross echt helemaal niet boeien. Iets beter zijn de actiescenes, al vond ik die, buiten het design van de jetmechs, ook niet echt uitzonderlijk.

Iets beter dan de eerste Macross film dus, maar nog steeds niet goed genoeg.

2.0*

Fijn.

Pure comedies zijn tegenwoordig zeldzaam, gelukkig krijg je zo'n genre toch nooit helemaal dood. Dupieux is iemand die de absurde kant in leven houdt, Tsuno werpt zich op als een soort van Japanse tegenhanger. Weirde slacker comedy in een universum dat nooit volledig uitgeklaard wordt.

Wel weten we dat we in een soort van kattenwereld leven, waar een groepje "mad cats" een archeoloog gekidnapped hebben die in het bezit was van mythisch kattenkruid. En z'n broer moet hem gaan redden, samen met één of andere zwerver die hij tegenkomt. Veel meer uitleg is er niet, then again, wie wil er tijd verspillen aan zo'n setting volledig begrijpbaar te maken. De weirdness maakt deel uit het het plezier.

Visueel zit het goed, acteurs weten waar ze mee bezig zijn en de mix van droge/trage comedy met absurditeiten werkt erg goed. Hier en daar ook wat actie trouwens, niet slecht gedaan, maar uiteindelijk niet de main selling point. Weer meer van dit soort films graag, gelukkig is deze relatief makkelijk te kijken.

4.0* en een uitgebreide review

Apart toch.

Een compleet unieke film ... alleen heb je nu ook Junk Head, een film die qua concept, uitwerking én achtergrond enorm veel gelijkenissen heeft met deze Mad God, waardoor het niet vergelijken van beide films best lastig is. Toch moet je het niet teveel doen, want ze zijn compleet eigen films die makkelijk op zichzelf kunnen staan.

Mad God is vooral een visueel juweel. Duistere stop-motion die in rijkelijk veel detail uitgevoerd werd. De wereld waarin je terecht komt is uiterst creatief. De narratief is verder beperkt, maar er valt zoveel te zien dat dat eigenlijk helemaal niet uitmaakt.

Er zijn ook minpuntjes. Zo zijn de paar live-action scenes niet ideaal, is de soundtrack niet krachtig genoeg en is de structuur van de film ook wat vreemd, maar dat verbleekt in vergelijking met al het moois wat Tippett hier laat zien. Een erg gave film dus, aanrader voor liefhebbers van stop-motion animatie en dark fantasy.

4.5* en een uitgebreide review

Mad Max veroudert niet ? Ga weg.

Enkele mooie actiescenes, leuk accentje, maar daar blijft het verder bij. Onnozel verhaaltje dat zich gelukkig niet te lang uitsmeert, maar waar weinig boeiends in te ontdekken valt.

Flauwe macho bikers met dito one-liners. Ik kijk Fist of The North Star nog wel een keer wil ik leuke post-apocalyptische pulp. 1.5*

Kitsch.

Wel iets beter dan dat ik me het eerste deel herinner. Iets meer tempo, hoewel ook hierin wat stukken zitten die niet vooruit te branden zijn. Zo zit Gibson wel héél lang te gluren op z'n bergje in het begin van de film. Had toch allemaal wat korter gekund.

Verhaaltje is basic, het draait ook meer om de actiescenes en de setting. Die komt ondertussen aardig gedateerd over. De vijanden zijn cartoonesque maar missen wel dat éxtra beetje gekkigheid. Aan de vergelijking met Fist of the North Star valt niet te ontsnappen en dan zijn die gastjes toch wat leuker.

Actiescenes soms wat melig ook, met een aantal fake versnellingen, maar over het algemeen valt daar wel de meeste fun te behalen. Wat ik aan dit soort filmpjes ook wel apprecieer is dat de ontploffingen en crashes gewoon echt zijn. Kan je wel met CG gaan lopen klooien, maar dat kamp dat ontploft, met die tonnetjes en banden in de lucht, dat maakt de actie toch net wat leuker allemaal.

Gibson doet het aardig, de rest van de cast is eigenlijk te slecht voor woorden. Jammer dat het niet wat actievoller is, want een aantal dode stukken houden de score van deze film toch redelijk laag. Al is het ook zo dat het camp-gehalte ondertussen wat te groot geworden is om nog echt van deze film te kunnen genieten.

2.0*

Pover derde deel.

Niet dat de eerste twee nu zo geweldig waren, maar bij het tweede deel waren er toch wat opflakkeringen. En toegegeven, in het begin leek het nog wel een aardige richting op te gaan. Je moet even voorbij Tina Turner kijken, maar het stadje met de "Thunderdome" (mag dan een Mad Max term zijn, voor mij is het heel wat anders) had wel potentie.

Personages zijn over the top karikaturaal maar dat mag wel, vond het vooral minder dat de actiescenes nooit enig niveau halen. Het gevecht in de Thunderdome is bijv. niet om aan te zien. Gibson die constant over z'n tegenstander heenspringt ... niet zo heel slim als die een spies blijkt te hebben, maar mikken is blijkbaar moeilijk. Ook het eindgevecht werd in de tweede film beter gedaan, al is het wel het hoogtepunt van deze film.

Pijnlijk wordt het vooral in het middendeel waar Gibson opgescheept zit met een halve kindertuin. Vervelende scenes die de film en wel érg kinderachtige nasmaak geven. Geen idee wiens idee dat was, misschien al Miller's eerste stuiptrekkingen die later zouden leiden tot Happy Feet?

Vond het geen beste reeks, waarbij enkel het tweede deel een paar goede momenten had. Benieuwd wat ze er anno 2014 van maken.

1.5*

De dood van een generatie.

Een film als Mad Max toont hoe de 80s kids zich finaal hebben afgesloten van het nu, laat staan de toekomst. Mad Max: Fury Road is een 35 jaar oude film, alleen dan gemaakt anno 2015. Je ziet het omdat de effecten wat beter zijn, de filmtechnieken een fikse duw in de rug gekregen hebben en omdat het budget wat groter was, maar wat het hoopt te zijn - een coole actiefilm - is het absoluut niet.

Alleen al die onnozelaar met z'n gitaartje die zo van een Kiss concert lijkt te komen. Daar durf je heden ten dage toch niet mee aankomen zetten? Aan de autotjes is ook nog niet zo heel veel veranderd. Ze ogen wat complexer (budget), maar die 80s postapocalyptische wereld is al 30 jaar passé, bedenkt anders eens iets nieuws. Niet dat het zo verwonderlijk is natuurlijk, met Miller aan het roer heb je gewoon één of andere ouwe knar die al veel langer dan de fans van deze film de voeling met de realiteit verloren heeft en met man en macht z'n gloriedagen in leven probeert te houden.

De actie wordt matig in beeld gebracht. Veel herhaling, veel vuile mensen, maar het is zoeken naar iets dat cool of gaaf oogt. Een paar leuke crashes allicht, al valt de editing tegen en blijft de regie ook op die momenten aan de saaie kant. Maar deze film mist vooral een climax. Na 5 minuten start de actie, en dan gaat het maar door en door en door en door ... maar na de zandstorm (de beste scene) is de pot eigenlijk al leeg en weet Miller een hele film lang niks meer toe te voegen of te overtreffen. Je blijft dus kijken naar autotjes die minutenlang naast en achter elkaar rijden. 30 minuten korter, minstens.

Plot is er niet en da's maar best ook. De personages zijn altijd al van bordkarton geweest, hoe minder ze in beeld komen hoe beter eigenlijk. Theron is ook een redelijk waardeloze toevoeging, al wordt dat misschien wat extra in de verf gezet door alle feministische onzin die daarover op het web te vinden is tegenwoordig. Soundtrack is verder ook één grote sof, weet nooit wat extra adrenaline toe te voegen, integendeel.

Het is eigenlijk zuur dat wanneer je een film als deze dan toch in de cinema gaat kijken, je de film meteen moet steunen (want een kaartje kopen is een yes-vote voor de makers). Je zou eigenlijk moeten kunnen beslissen of de bioscoop het geld van een kaartje niet volledig kan houden, want ik hoef echt niet meer van dit soort onzin in de bios.

De 80s zijn voorbij, jammer genoeg werkt het in onze recycle cultuur niet zo. Hopelijk vinden jongeren generaties dit maar saaie opgeblazen onzin, worden regisseurs en aanhangers uitgeroepen tot old farts en bouwen ze iets fris en moderns uit de as van dit soort vervelende onzin.

1.5*

Dreamworks is er weer in geslaagd.

Erg irritante film. Van de uitgekauwde humor, tot de verplichte filmverwijzingen, van het vreselijke acteerwerk (een goeie voice actor is iemand die het personage identiteit geeft, niet zichzelf speelt) tot de erg lelijke look en typische 'overacting'. En dan zwijg ik nog over de muziek.

De aapjes waren de leukste personages, de enige aardige scene was wanneer de pinguins op Antarctica aankwamen. Dieptepunten waren er genoeg, maar deze film maakte zich bij mij pas echt onsterfelijk belachelijk tijdens de "I like to move it" scene.

Logische 0.5*. Bagger

Een draak.

Koning van de ADHD tekenfilms, ongetwijfeld. Camera echt constant in beweging, cuts om de seconde en plotlijntjes waarmee andere films 90 minuten mee weten te volgen worden er hier aan 5 minuten per stuk doorgeramd.

Leuk is het alleen niet. Domme en vervelende personages, een bedenkelijk reeks popnummers die op vervelende momenten ingezet worden, een verhaal dat voor geen meter boeit en ook de tekenstijl is nog steeds niet veel soeps. Rest nog de verbazing dat er een personage inzit dat als 2 druppels water op Helena Bonham Carter lijkt maar wel door iemand anders werd ingesproken.

Verder trouwens ook compleet belachelijke circusacts. Een schampere poging tot wat abstracters (neem aan dat het er vooral inzat voor het 3D effect) maar zoals zowat alles in deze film een pijnlijke mislukking.

Echt een draak van een reeks, dit derde deel hoort daar helemaal in thuis.

0,5*

Samen te vatten als een combinatie van , , ... en

Op 90 minuten opgepropte grapjes twee keer gniffelen is gewoon slecht. Compleet ongrappig vehikel met enorm irritante muziek en humor.

Ziet er verder ook niet echt mooi uit. De figuurtjes clashen nog hard met hun omgevingen en men lijkt moeilijk te kunnen kiezen tussen een iets gestyleerdere look of realisme. Daardoor is het geheel gewoon best erg kischerig en lelijk te noemen.

Voice acting is ook érg slecht, waarbij de meeste acteurs bijna gewoon zichzelf zijn. Verhaaltje is vervelend en nodeloos dramatisch gezien de platheid van het geheel.

Als ik foute personages op I Like To Move It will zien dansen ga ik wel naar YouTube, die filmpjes zijn doorgaans ook nog 10 keer zo grappig als dit gebeuren.

Misschien als men een leukere spin-off voor die pinguins voorziet, en er een paar echt humoristische schrijvers opzet dat het ooit nog wat wordt met Madagascar, verder een duidelijk dieptepunt in het Amerikaanse animatie gebeuren. En da's een diepe val.

0.5*