Opinions

Ai ai Jones.

Niet dat ik een geweldig groot fan ben van de regisseur, maar mijn verwachtingen lagen dan toch net iets hoger. Vooral omdat het soms wel écht kansloos aanvoelt, daar waar Jones toch meestal conceptueel nog iets interessants voorschotelt.

Probleem is dat de wereld die geschapen wordt absoluut niet weet te boeien. Er wordt vaak gerefereerd naar Blade Runner, ik moest vooral denken aan Dark City. Misschien omdat het ook allemaal een beetje retro aanvoelt. Jones lijkt trouwens ook nog een knipoog te geven aan Ghost in the Shell, waarom anders zo'n random shot waar plots een basset door komt wandelen. Zou nog steeds toeval kunnen zijn, anderzijds toch altijd een beetje vreemd wanneer regisseurs met unieke handtekeningen van andere regisseurs gaat dwepen. Van Woo's duiven blijf je ook gewoon af wat mij betreft.

Soit, Jones probeert wel, maar de wereld die hij voorschotelt pakt niet. Daarvoor is het visueel gewoon écht niet sterk genoeg. En misschien nog wel erger, daarvoor is de soundtrack ook véél te slecht en melig. Wat een droevige collectie aan melodietjes, die absoluut helemaal niks van sfeer weten brengen en vooral onderstrepen dat het allemaal vooral weinig tot niks is.

Verhaaltje is ook redelijk saai, acteerwerk is stroef en er zitten een paar enorme miscasts in (Rudd). Verder duurt het ook nog een dik kwartier te lang, want die hele epiloog is ook absoluut niet interessant. Al zijn dat allemaal zaken die eerder afhankelijk zijn van het falen van de world building en stilering. Al dat goed zit dan is de rest veel makkelijker te vergeven.

Jammere misser van Jones, die ondertussen toch even moet bezinnen denk ik. Was Moon nog een interessante mislukking, wordt het steeds nijpender en is het vooral wel willen maar niet kunnen geworden.

1.5*

Geen verkeerde inkijk inderdaad.

Al zit daar meteen ook wel de beperking van deze docu. Echt heel veel meer dan het verhaal van één persoon is het niet en dat verhaal is niet meteen geweldig uniek. Dat doet weinig af aan het drama en de tegenslag die ze te verwerken krijgt uiteraard, maar dat maakt het verhaal wel niet iets minder boeiend voor een buitenstaander.

Wel mooi dat er wat visuele opfleuring is en dat Lotje zélf erg veel vastgelegd heeft, als een soort van persoonlijk dagboek. Het voelt zelden geregisseerd of echt leidend aan, iets waar vele soortgelijke docus toch al snel last van hebben. Erg veel overdramatisering is er dan ook (gelukkig) niet bij.

Enige wat ik dan wat minder interessant vond was de toevoeging van Lynch als rode draad. Het lijkt misschien een leuk kader te scheppen voor deze film, maar er wordt echt bitter weinig mee gedaan en Lynch' eigen bijdrage is ook niet meteen van hoog niveau. Maar ach, het is haar vergeven.

Naar mijn smaak net iets teveel "dagdagelijks", maar verder wel een integer document van iemand wiens leven van de ene op de andere dag compleet omgegooid werd.

2.5*

Met goeie kritiek rond de remake maar alvast deze film een keer geprobeerd.

De film heeft een aantal zaken mee. De setting is sterk en het pak effectief. Daarnaast zit er onder een hoop scenes ook een meer dan andere score die de sfeer mooi versterkt.

Jammer genoeg heeft de film ook erg veel zaken tegen. Het mag dan deze keer niet om een groepje jongeren gaan, ze gedragen zich wel als trieste pubers. Ook een aantal zéér weirde personages, zoals die Hollins ... wat zag die eruit.

Kills en gore waren matig, hoewel die douche scene wel wat had. Heb normaal gezien wel de uncut versie gezien, zou het daarom kunnen dat de gore leek alsof het met een andere camera gefilmd was? Vond het een erg vreemd (en best lelijk) effect. Het waren daarentegen wel de tofste stukjes van de film.

Film duurt wat te lang, er zit wat onnodig zeverdrama in en het nodige uberslechte acteerwerk. Beetje vreemd ook trouwens dat in het begin de regels van de moorden uitgelegd worden en er al redelijk snel tegen gezondigd wordt. Dat krijgt nog wel een verklaring tegen het einde maar toen was ik er al lang niet meer in geïnteresseerd.

1.5*, genoeg potentieel voor de remake lijkt mij. Maar te droog en te verouderd om nog echt te kunnen boeien.

Zeer pover.

Gaat niet echt goed met die Amerikaanse remakes de laatste tijd. Film vliegt er in ieder geval in, en hoewel eigenlijk al vanaf scene 1 duidelijk is dat er geen acteertalent verspilt is aan deze film, noch een geweldige regisseur of cinematograaf, zitten er best een paar lollige kills in.

Jammer genoeg heb je het beste dan wel al gehad. Het aantal manieren dat je iemand met een houweel kan vermoorden is voorspelbaar beperkt en de poging tot plot is echt tenenkrommend. Verder weer zo'n hoop TV-acteurtjes die ze beter nooit van de beeldbuis weggehaald hadden.

Vreselijke sof met een dramatisch einde. Enkel de kills zijn wel grappig, maar ze zijn snel en ook zo weer vergeten. Verder ook een beetje irritant dat je iets te duidelijk ziet waar normaal gezien de 3D had gezeten. Lijkt me verder in 3D niet bepaald leuker ofzo.

1*

Eén van de mooiste bioscoopervaringen van dit jaar (hoewel het spaarse volk in de bioscoop erg irritant was).

Ben het radicaal oneens met de vele kritiek over de stijl van Kar Wai. Voor mij één van de eerste regisseurs die zijn stijl perfect doordrukt met een Amerikaanse cast binnen een Amerikaanse setting. De acteurs zijn gewoon decor, door middel van zijn audiovisuele stijl bombardeert hij nog steeds dezelfde emoties op de kijker af.

Vind het uitermate knap wat Kar Wai hier heeft klaargespeeld. Acteurs als Portman en Law vind ik doorgaans knap irritant, maar hij zet ze hier gewoonweg buiten spel en gebruikt hen treffend voor z'n doel.

Prachtige film, visueel één van de mooiste van 2007, ultieme bewijs van zijn kunnen.

Dikke 4.5*

En een ietwat langere review vind je hier.

Oké.

Aparte invalshoek, meestal gaat het bij seriemoordernaars toch om de moorden, deze film vertelt meer het relaas van Dahmer's geschiedenis voor de echte spiraal begint. Heeft natuurlijk alles te maken met de bron van deze film, een graphic novel geschreven door een jeugdvriend van Dahmer.

Enerzijds krijg je zo een redelijk typisch highschool verhaaltje voorgeschoteld, met het typische drama. Wat gepest, een jonge Dahmer die zichzelf voor schut zet om zo in de gratie van een aantal klasgenoten te vallen en veel geruzie tussen de ouders.

Het is een film die vooral interessant is om wat er niet getoond wordt, namelijk wat er later van Dahmer zou worden. Visueel is het oké maar weinig spectaculair, acteerwerk is op zich wel goed maar buiten Lynch ook niet echt memorabel. De film kabbelt aardig voort, maar échte hoogtepunten zijn er niet echt.

Leuk voor een keertje, qua opzet best origineel, maar had net wat spannender uitgewerkt mogen worden.

3.0*

Introducing.

De eerste film van Martin en Lewis, al was dat in de jaren '40 geen al te groot nieuws. De film zelf, als onderdeel van de enorm populaire Irma franchise, stond meer in de spotlight. Toenertijd enorm populair (met films, een TV serie, comics en een radio show), 70 jaar later kent niemand het meer. Het kan verkeren.

Ondertussen is het dan toch vooral de eerste film van het duo Martin en Lewis, die eigenlijk maar bijpersonages zijn in deze film. De focus ligt op Irma en Jane, ook geen verkeerd komisch duo, waarbij toch vooral Wilson goed in haar rol zit. Maar da's niet zo verwonderlijk, aangezien ze in alle offspring van de Irma reeks de rol vertolkte.

Soms zijn de grapjes aan de flauwe kant, Lewis is wat afwezig, de romances hopeloos verouderd en het plotje stelt verder ook niet al te veel voor, maar het is een vlot filmpje dat best charmant is op de juiste momenten. Binnenkort het vervolg maar eens opzoeken.

1.5*

My Friend Irma, deel laatst.

Zo heel veel Irma is er eigenlijk niet meer te vinden in dit tweede deel, vooral het begin is vooral toch de Martin & Lewis show. En dat werkt ook gewoon het best. Leuke sketch met het orkest erbij, dan zijn de heren gewoon erg grappig.

Beetje raar dat Lewis halverwege gescheiden wordt van Martin. Blijkbaar waren ze in de beginperiode nog wat aan het zoeken naar de ideale setup, maar dat werkte toch wat minder. Ook het plot begin daar echt grotesque vormen aan te nemen, maar aangezien het daar toch niet echt om draait stoort het niet.

Hal Waker is er eentje van de vlotte comedies met crooners. Voor hun leeftijd zeker niet zo stijf als je zou verwachten. Echt memorabel zijn de films meestal niet (aparte scenes vaak wel) en na verloop van tijd loopt het ook allemaal een beetje in elkaar over, maar het is zelden echt vervelend of irritant.

1.5*

Fijne verrassing.

Tsutsumi is zeker geen slecht regisseur, maar z'n blockbusters zijn vaak aan de magere kant. Bekende reeksen en verfilmingen die maar weinig eigen inbreng verdragen, vaak ook films die minstens een half uur te lang duren. Best jammer, want als Tsutsumi zich aan kleinere projecten waagt is het vaak wel erg tof.

Zo ook deze film, als is "tof" misschien niet het juiste woord. Een klein en oprecht zwart/wit drama over een stel daklozen die een tijdelijke woning opgetrokken hebben in het park. Dat lijkt dan al snel de sociale drama kant op te gaan, maar Tsutsumi houdt het gelukkig wat stijlvoller.

Erg mooi geschoten, weinig dialoog, aardige soundtrack eronder en een mooi contrast tussen de daklozen en twee kinderen die thuis in een overbeschermde wereld opgroeien. De film mist ergens dat beetje genialiteit wat z'n regisseur uiteindelijk ook wel mist om een écht grote te worden, maar verder zeker een aanrader. Mooie film.

3.5*

Eerste keer "Bollywood".

Al heb ik achteraf niet het idee nu écht iets typisch Bollywoods gezien te hebben. Daarvoor speelt de film zich teveel af in Amerika, maar voelt het eigenlijk ook gewoon veel te Amerikaans aan. Want wie commentaar heeft op het melige van Hollywood films kan hier maar beter met een grote boog omheen.

Wat een énorm pathetisch stukje film. Ik sta verbaasd als ik zaken als "kleine film" of "arthouse" lees, veel sentimenteler of emotioneel epischer krijg je ze niet denk ik. Khan is een halve engel (wat mij trouwens vaak stoort bij films over authisme, de personages worden altijd énorm geromantiseerd en als ze al vervelend doen lijkt dat altijd door hun ziekte te komen) en draaft door Amerika om eigenhandig de kloof tussen de blanke Amerikaan en de moslim te delven.

Ondertussen is hij ook nog in staat een paar andere grote daden te verrichten, zoals het oprollen van een terroristencel en het redden van een heel dorp van de verdrinking. Just another day in the life of Khan. Hierop moet je wel wachten tot het laatste uur, daarvoor zit een iets bedeesdere maar nog steeds erg melige romantische komedie die tot halverwege aansleept. Het drama met het zoontje (dood door een voetbal, je gelooft het amper is een zwakke catalisator voor het tweede deel en luidt het verval van de film in.

Forrest Gump is uiteraard nooit ver weg, andere bekende autistische personages blijven ook de hele tijd in de achtergrond rondzweven. Khan (net zoals de rest van de cast) is weinig speciaal en blijft vooral hangen in maniertjes, veel menselijkheid is er niet te vinden in z'n rol, al laat de film dat verder ook gewoon niet toe.

Volgende keer toch maar eens een échte Bollywood film proberen te pakken te krijgen, dit verAmerikaanste vehikel is in ieder geval niet al te best. Al verbaast het mij verder niet dat het in de top 250 staat, zie hier de laatste tijd meer en meer van die melige zakdoekenfilms verschijnen.

1.5*

Njah.

Ik heb een broertje dood aan het moderne feministische gezeur, maar als er één ding erger is dan zijn het wel die jankerige venten die met een identiteitscrisis zitten omdat ze de druk van de maatschappij (hah) niet meer aankunnen. Helemaal in de war, ocharme.

Sampliner is er zo eentje. Oké, zijn geteste testosteronwaarden zitten op het laagst aanvaardbare (gezonde) niveau, maar wees gewoon jezelf. Dat kan Sampliner echter niet, hij wil een "echte man" worden en vindt het docu-format wel een leuke optie om dat alles vast te leggen voor het nageslacht.

Dus gaan we erg mannelijke dingen doen, zoals hertenjagen. Of naar een mannen support group. Al snel verdwijnt dat een beetje naar de achtergrond, wanneer Sampliner zich meer en meer op de relatie met z'n vader begint te richten.

Waar het uiteindelijk over gaat? Het gaat over Sampliner. Ongelofelijke bullshit zonder enige meerwaarde. 90 minuten naar zo'n janker zitten kijken die een docu over zichzelf gemaakt heeft, laat mij recensie vooral een waarschuwing zijn.

0.5*

Jammer.

Aan Samuell heeft het zeker niet gelegen, die doet goed z'n best om van deze remake een fijn filmpje te maken. Kijk doorheen de personages door en je ziet aan alles dat deze film eigenlijk veel leuker had moeten zijn. Het origineel vond ik helemaal niks, mijn eerste introductie met de Koreaanse film en meteen een afknapper van formaat, deze remake is in ieder geval veel beter te behappen.

Visueel valt er in ieder geval veel te genieten. Leuke introductie die snel doet terugdenken aan Jeux d'Enfants, maar ook verder in de film blijft het lekker speels en kleurrijk. Het is jammer dat Samuell z'n draai is kwijtgeraakt doorheen de jaren, want het kijkt erg fijn weg allemaal.

Maar jammer genoeg doen de hoofdpersonages er nog alles aan om roet in het eten te gooien. Cuthbert is een vreselijke actrice, ook Bradford is amper te pruimen in deze film. Wat een zoutloos koppel, ik had ze beiden zo snel mogelijk gedumpt denk ik.

En dan kan Samuell nog zo z'n best doen, twee zoutzakken in de hoofdrollen in een romantische film, dat krijg je nooit meer volledig goed. Los van de twee werken de scenes nog wel redelijk goed, het origineel evenaart Samuell met z'n ogen dicht, maar deze film had nog veel leuker gekund.

3.0*

Wansmakelijk gedrocht vond ik het.

In alles een opgezette jankfilm, waardoor niks maar dan ook helemaal niks wist over te komen. Gapen en klokkijken.

De kindjes acteren pover. Anna is echt zo'n vreselijk filmwijsneusje, het jankerige broertje voegt niks toe en het zieke zusje doet vooral veel ziek zijn. En over niks toevoegen gesproken, er loopt de hele film zo'n tante door het beeld die echt geen fuck in de hele film te zoeken heeft. Al brengt ze op een bepaald moment Diaz wel naar het strand met haar autotje, maar om haar daarvoor nu in elk frame te dumpen?

Verhaaltje kent een aantal aardig aangelengde flashbacks (om de film dichter tegen de twee uur aan te brengen?) en een wat vage focus. Heb op zich ook helemaal niks tegen voice-overs, maar in deze film zijn er voice-overs van drie verschillende personages te horen. Da's dan toch echt wat overkill in zo'n zogenaamd menselijk drama.

Sowieso niks menselijk aan de exemplarische en overgeconstrueerde opzet. Het verhaaltje is een povere knutseldoos voor het tentoongespreide drama, de uitwerking zo eenzijdig dat een best interessant vraagstuk compleet de kop ingedrukt wordt.

Audiovisueel al helemaal een bijna-TV-film, wat het geheel alleen maar benauwder maakt. In The Notebook liet Cassavetes toch echt zien om wat meer op het scherm te kunnen toveren.

Mnee, de film weet echt geen moment te overtuigen of ook maar een beetje medeleven op te wekken. En da's droevig voor een waar Perzisch tapijt aan drama en leed. Aan de andere kant, de hoge score verbaast mij verder niet meer.

1.0*

Pover.

De intro is wel erg "Halloween", het stukje daarna met de tieners in het bos laat maar weinig aan de verbeelding over, Craven grijpt terug naar oude glorietijden en wil weer een ouderwetse slasher neerzetten.

Mensen die daar nog op zitten te wachten (een 80s slasher met wat modernere production values, geen moderne slasher ala A l'Intérieur ofzo) kunnen zich het eerste kwartier nog wel warmen denk ik. Dan komt er een heel middenstuk waar Craven vanalles probeert te doen (nergens in slaagt) en zo volledig de draad kwijtraakt.

Een stukje highschool nonsense, dan lijkt het weer alsof de hoofdpersoon meerdere persoonlijkheden in zich meedraagt en de "andere 6" niet bestaan. Althans voor even, na een paar scenes lijkt Craven ook dat plotje alweer beu en gaat hij wat verder met wat anders. Om uiteindelijk terug te komen op de oerslasher, alweer een bijna kopie van Halloween trouwens.

En wat uiteindelijk het ergste is: de killer is een complete sof en de moorden zijn zo mogelijk nog saaier. Het lijkt wel als er na Friday The 13th geen horror films meer uitgekomen zijn voor Craven. Softe bullshit waar je hooguit een paar bengelende benen ziet de overgoten worden met een budget-zakje bloed. Lag eerder te slapen in de bank dan dat ik het op het punt van m'n stoel zat.

Domme jeugd, vreselijk saaie killer en belabberde moorden. En dan nog eens een verhaaltje dat echt alle richtingen uitgaat, met een aantal zéér vreemde scenes (de blowjob-wood scene, serieus Craven?).

Mnee, als het zo moet, beter op pensioen.

1.0*

Oxide doet oorlog.

En de film is redelijk in lijn met wat je daar dan van zou verwachten. Enerzijds iets minder omdat het genre me gewoon niet zo ligt, anderzijds zorgt Oxide Pang altijd wel voor een visueel feestje, en da's hier zeker niet anders.

Best groots opgzette film die niet voor een appel en ei gemaakt is. Oxide Pang is ook geen kleine regisseur, dus het verbaast me eerlijk gezegd toch een beetje dat er 0,0 aandacht is voor deze film. Misschien omdat het qua onderwerp (China helpt de Noord-Koreanen) niet al te populair is in het Westen?

In ieder geval weer een mooi staaltje van Oxide Pang, hoewel ook hij de typische pitfalls van een doorsnee oorlogsfilm niet volledig kan ontwijken. 't Is allemaal iets teveel start-stop, met veldslagen en drama scenes die elkaar netjes afwisselen. Verder ook veel typisch oorlogsdrama, wanneer een bepaalde band extreem veel aandacht krijgt weet je al dat er naderhand één van de twee zal moeten sterven, liefst in het zicht van de ander.

Voor de liefhebbers zal het wel genieten zijn, ik moest het vooral hebben van Oxide's visuele aanleg, die deze film toch een stuk beter maakt dan de doorsnee oorlogsfilm. Toch hoop ik dat hij dit genre weer voor bekeken houdt, ik zal nooit een fan worden.

3.5*

Aardig.

Al moet ik zeggen dat het fijn meegenomen was de film in kwestie (The Prince and the Showgirl) gezien te hebben. Het levert wat leuke aanknopingsmomenten op die een beetje afleiden van het verder simpele liefdesverhaaltje.

Williams doet het best goed en het is ook aardig om een wat minder charmant beeld van Monroe te zien. Erg subtiel lijkt het me allemaal niet, dus wat er dan allemaal wel en niet aangedikt is zullen we waarschijnlijk nooit weten, toch maakt het Monroe iets menselijker.

Verder is de film niet geweldig speciaal, maar het duur niet te lang en het verhaaltje wordt vlotjes verteld. Beetje drama, beetje humor, beetje romantiek en de 90 minuten zijn zo om

2.5*

Erg fijne film dit.

Visueel meesterlijk. Het camerawerk doet denken aan een kruising Boe / Sogo Ishii. Warrig maar precies en afgewerkt. Editing is ook flawless en gebruik van muziek is sterk. Potje sfeer verzekerd dus.

Verder een aardige benadering van het geesten thema. Enkele indrukwekkende scenes maar toch vooral een laag tempo en een blik op een nogal passieve Russische jeugd.

Uiterst vermakelijk en een broodnodige toevoeging aan de Russische cinema. Tarkvosky draait zich waarschijnlijk om in z'n graf, maar dat mag wel een keer.

4.5* en een wat uitgebreidere review, speciaal voor Macmanus

Mooie en sfeerrijke film.

Vooral dat laatste drukt een duidelijke stempel op dit filmpje. Ik krijg de laatste tijd weer heel wat leuks uit Amerika voorgeschoteld, en daar ben ik eigenlijk wel blij mee.

De openingsscene is al meteen prachtig. Erg mooie muziek, sfeervolle slowdown. Vaak neigt de film naar het iets te banale, maar steeds weet de film dat ook weer recht te trekken. Ook erg mooie rollen weggelegd voor de acteurs hier, die zich van hun beste kant laten zien, zeker Joseph Gordon-Levitt dan.

Vond het allesbehalve een zware film. Oké, het onderwerp is niet licht, maar uiteindelijk zit er zelfs een relativerende noot in. Rustig en sfeervol verteld, weinig vals sentiment en veel mooi opgebouwd drama. Bijna feelgood op momenten. Persoonlijk zie ik dat contrast niet echt wat andere mensen er wel in zien.

Mist wel dat laatste beetje broodnodige afwerking of een echte topper te zijn, maar zeker een erg leuke verrassing deze film. Aanradertje, 4 verdiende *

Belachelijke superhelden gaan er bij mee wel in.

Deze film vond ik nog het meest te vergelijken met Schumacher's Batman & Robin. Gekostumeerd bal van onzinnigheid en compleet foute oneliners. Best geslaagd.

Stiller is herkenbaar en best lollig, maar het is toch weer Macy die het meeste indruk maakt. Echt weird in welke rollen die allemaal opduikt. Die droopy oogjes en hangende schouders staan zo belachelijk als superheld dat het best genieten is.

Verder een hoop grapjes die niet geslaagd zijn, maar meer grappen die dat wel zijn. Veel maffe en zwaar overdreven typetjes, veel onzin en veel ongein.

Gewoon een vlotte en erg geinige comedy. Voor de geweldige special effects of diepgaande humor vooral niet kijken, wel voor een leuk avondje superherobashing.

3.5*

Je weet niet wat je ziet.

Een beetje een saaie, logge film, met toegegeven een schare goede acteurs die een aantal goede personages of film vastleggen ... maar wie dit script geschreven heeft mag voor mij op de voet onslagen worden. 90 minuten lang zit je zo'n beetje te wachten op de uiterst voorspelbare twist. Subtiel is het verhaal en gehint echt niet, eerder doorzichtig en uiterst gemakkelijk.

Veel meer heb ik eigenlijk niet te melden ... beste film van het jaar ? Ik ga nog moeten geloven dat Lost In Translation die Oscar verdiende.

1*, voor een paar mooie acteerprestaties, maar een ramp van een film.

Eindelijk.

Er zijn tegenwoordig jaren dat ik geen enkele 5* rating uitdeel, dus films als deze zijn altijd een feestje. Ik dacht initieel dat Winans wat té ambitieus was met deze film, maar daarin heb ik me dus vergist. Ondanks dat hij en vrouwlief het meeste zélf gedaan hebben, is het toch een geniale film geworden.

En dat voor een twee uur durend CG-fest. Uiteraard primeert esthetiek boven technische kunde, maar het ziet er wel allemaal erg gaaf uit. Verder is er enkel muziek, geen dialoog, lijkt het hoofdpersonage uit Amélie weggelopen, doet de lore wat denken aan de Cartoon Saloon folklore en is de mix van steampunk en urban fantasy onuitgegeven. Ik kan alleen maar enorm onder de indruk zijn.

5.0* en een uitgebreide review

Redelijk klassieke serial killer thriller, opgeleukt met wat weirde elementen.

Vooral de killer zelf is een meerwaarde voor deze film. Vreemde vogel die er aparte manieren op nahoudt om mensen een kopje kleiner te maken. Niet zonder motief uiteraard, al is dat redelijk vergezocht materiaal.

Niet dat dat zoveel uitmaakt, realisme is niet bepaald wat deze film nastreekt en qua geloofwaardigheid zit het verder nog wel goed, vooral als je de typische Japanse elementjes voor lief neemt. Dat is net wat deze Museum het beetje karakter geeft dat vaak ontbreekt in dit soort films.

Acteerwerk is goed, visueel is het ook allemaal erg verzorgd. Niks uitzonderlijks, de film lijkt ook over redelijk wat budget beschikt te hebben dus dan is het vaak ook net iets degelijker. Toch valt er genoeg te genieten tussendoor, al is het maar dat de props en setting best leuk zijn.

Erg leuk tussendoortje dus, met een aantal memorabele elementen die de film eenvoudig boven het gemiddelde uittillen. Maar daar blijft het ook wel bij, een meesterwerk zat er eigenlijk nooit in, daarvoor is het dan weer net wat te braafjes.

3.5*