Opinions

Ooit de officieuze opvolger van Swingers, nu de eerste van Favreau.

Vond het alleen niet al te best. Favreau duidelijk nog in de leerschool. Veel regiestijl valt er nog niet te herkennen in dit filmpje, het draait dan ook meer om Vaughn die grappig moet zijn. Of althans, grappig probeert te zijn.

Los van het feit dat het allemaal nogal goedkoop oogt, is Vaughn voor het grootste deel van de film onuitstaanbaar. Favreau is een loser die ook op weinig sympathie kan rekenen en Janssen is een bimbo die al helemaal niet goed uit de verf komt. 90 minuten in het gezelschap van irritante personages dus.

Gelukkig dat de film een beetje op stoom komt eens in NY aangekomen, al wordt het nooit echt leuk, grappig of plezant. Nu jah, een redelijke vingeroefening voor Favreau en blijkbaar toch goed genoeg bevonden om de rest van z'n carriere op uit te bouwen. Maar geen film die me lang bij gaat blijven.

1.5*

Te doorsnee.

Hoewel de film af en toe ook laat blijken dat er met clichés gespeeld mag worden. Zo wordt terloops komaf gemaakt met het shortcut cliché, toch een leuk detail voor een horrorfilm als deze. Zo zijn er nog wel een aantal momentjes, maar in z'n geheel te weinig om de film echt een eigen smoelwerk te geven.

De rest is teveel standaard slasher werk, zoals er toch echt al te veel zijn. Het is allemaal wel redelijk uitgevoerd, maar verheffend is het zeker niet en zelfs met zo'n korte speelduur is het niet altijd even eenvoudig om wakker te blijven, vooral niet voor mensen die films als deze wel kunnen dromen.

Opvulsel dus, met een paar leuke toetsjes, redelijk uitgevoerd, maar zeker niet genoeg om enige echt impact te kunnen maken.

2.0*

Fijne horror.

Qua opzet gelijkaardig aan die ene Franse film, maar qua uitwerking zowat het tegenovergestelde. Madre is een film die meer mikt op het alledaagse, waarbij de vraag wie en wat je moet geloven de film voortdrijft. Het einde biedt dan wel een antwoord, vele vragen blijven (gelukkig) wel onbeantwoord (want niet ter zake doend).

Burns begint z'n film slim door het autistische kind tot een ware gesel te maken. Zowel de rol van het kind als de man mogen dan wat dik aangezet zijn, ze zorgen er wel voor dat de positie van Diana voldoende duidelijk is. Wanneer Luz dan op het toneel verschijnt sluipt er een fijne mix van verlossen en ongemak in.

Met dank aan toch wel goed acteerwerk. Enkel de man valt wat uit de toon, maar zijn rol is best beperkt. Diana, Martin en vooral Luz worden perfect vertolkt. De opbouw is ook sterk, al betekent dat wel dat je met een redelijk trage aanloop zit waar je doorheen moet. Wat mij betreft vult Burns die goed genoeg op, maar wie met veel goesting een volbloed horrorfilm verwacht kan misschien maar beter een ander filmpje uitkiezen.

Einde is verder ook op niveau. Niet zo héél verrassend, maar wel effectief. Audiovisueel is het dan misschien wat aan de brave kant, maar de film weet vooral erg sfeervol te zijn met relatief weinig middelen. Een duister en ongemakkelijk horrorfilmpje, zonder te hoeven steunen op al te veel gore, scares of wat dank ook. Geen misse prestatie.

En of deze film rascistisch, vrouw, man of autistisch-onvriendelijk is? Njah, wie bij een horrorfilm politieke correctheid of nuance verwacht vraagt er zelf om.

3.5*

Fijne terugkeer van Moreau.

Ils was een klein genre meesterwerk, maar daarna ging het toch wat bergaf met deze regisseur. Enerzijds wat Hollywood aspiraties, anderzijds films die op een jonger publiek gericht waren. Maar met deze MadS laat hij zien dat Ils geen toevalstreffer was.

Nu ben ik sowieso wel fan van one-shots, én het is een vorm die ook erg geschikt is voor een zombie outbreak scenario. Wel leuk dat je meerdere personages volgt, dat maakt de dreiging ook net iets groter. Visueel netjes, audio ook op niveau en enkele creepy momenten. Lang geleden dat ik nog eens echt van een volbloed horror genoten heb.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig.

Jammer alleen dat Shin er meteen vanaf het begin al invliegt. Die korte aanloop is op zich niet erg, maar aangezien het concept wel érg simpel is, kan hij onmogelijk 100 minuten lang de spanning aanhouden. Daardoor wordt het naar het einde toe wat flauwer, daar waar het net het spannendst zou moeten zijn.

Visueel wel oké, die Zuid-Koreaanse films ogen altijd wel solide, maar ditmaal ook wel sfeervol met mooi kleur- en lichtgebruik. Iets minder vond ik de editing, die nogal vluchtig en soms wat sfeerdodend was door te snel af te wisselen tussen verschillende shots en camerastandpunten.

Verhaaltje is verder erg simpel en ook weinig origineel. Da's niet zo erg want Shin weet een fijne sfeer te scheppen, maar het wordt wat te lang gerekt om de hele tijd effectief te zijn. Jammer, 20 minuutjes korter en dit was een veel betere film geweest.

3.0*

Redelijk.

Toch hou ik liever van de wat gekkere of de wat ingetogenere Japanense cinema. Dit is een redelijk doorsnee product, beetje middle of the road, maar al bij al wel aardig.

Film moet het vooral hebben van het sfeertje in het cafétje. Dat kabbelt lekker voort en voelt knus aan. Stukjes met Terajima (held!) zijn leuk, het einde laat ook wel een relax gevoel achter.

Toch is de humor wat simpeltjes, is het visueel clean (hoewel de collage en die vreemde stop-motion scene wel erg cool waren) maar niet echt spannend en duurt het allemaal wat te lang. Het is vooral allemaal érg braaf, niet iets waar ik nu meteen een Japanse film voor opzet.

Als tussendoortje wel oké. Zitten een aantal gezellige scenes in, maar echt grappig, leuk, spannend of innemend wordt het nergens. Japanse filler, voor wie er zin in heeft. Op zich niet zo heel veel mis mee, maar volgende keer mogen ze de poster wel wat meer matchen op de film, hoef ik mij niet meer warm te laten lopen voor dit soort filmpjes.

3.0*

Lauw.

Had er wat meer van verwacht. Veel meer dan een paar screenshots had ik van deze film nog niet gezien, misschien daarom dat ik wat teleurgesteld was in de algemene vrolijkheid, ook in het begin.

Sowieso jammer dat de zwarte humor geen climax kent, maar eigenlijk helemaal in het begin z'n hoogtepunt al bereikt. Daarna wordt het steeds meliger, sowieso had het wat bijtender gemogen allemaal. Maar het uitgangspunt is dan ook niet veel meer dan een excuus voor een paar donkere grapjes en een hoop matige musicalnummertjes.

Visueel is het nog wel interessant al ben ik niet de grootste fan van deze stijl. De animatie is matig tot zwak, de stijl zelf werkt wel maar de computer is vaak iets te herkenbaar.

Rest een filmpje dat hier en daar wel een paar leuke scenes kent, maar teveel in herhaling valt en niet scherp genoeg uit de hoek durft komen. Het einde is dan ook één grote teleurstelling, maar daar schrok ik toen al niet meer van.

2.5*

Pover.

Erg origineel is de opzet van deze film zekere niet, maar da's niet eens zo'n ramp. Zoals bij de meeste core genrefilms is het de uitwerking die van belang is. Een onbekend signaal in de ruimte en een missie om uit te zoeken wat er achter het signaal zit is materiaal genoeg voor een leuke sci-fi film.

Maar dan kan je wel iemand gebruiken die ofwel het nodige budget bij elkaar kan sprokkelen, of getalenteerd genoeg is om het zonder budget alsnog te klaren. Sci-fi is qua genre redelijk duur, zeker wanneer het gaat over films die zich in de ruimte/andere planeten afspelen. Dat budget en talent was hier jammer genoeg niet aanwezig.

York doet wel z'n best, maar overtuigen doet het nooit. Vooral het interieur van het ruimtetuig oogt troosteloos en goedkoop. Camerawerk en effecten stellen verder ook helemaal niks voor, waardoor de film gewoon volledig in het water valt. Het mysterie houdt de eerste helft van de film nog wel een beetje levendig, maar eens ook dat is opgeklaard rest er helemaal niks meer.

1.5*

Matigheid troef.

Bij het zombiegenre heb ik het gevoel dat ze het al 100 keer binnenstebuiten hebben gedraaid en elke invalshoek al wel een keertje geprobeerd hebben. Bij de wetenschap zombiedrama dan ook geen enkele spanning, de film is precies wat ik ervan verwacht had.

Hobson speelt sterk op het drama, maar vertikt het om daar de juiste acteurs voor te kiezen. Breslin doet het matig maar komt er nog het best vanaf, Schwarzenegger kan er mee door als hij niet hoeft te spreken, Joely Richardson is gewoon erg slecht. Met de dweilerige muziek erbij wordt het zelfs af en toe een beetje genant.

Jammer, want visueel af en toe wel een sfeervol plaatje en de zombie make-up vond ik er ook bovenuit steken. Meestal zien zombies er nogal dom uit, hier hadden ze best wel iets engs. Maar dan net in een film waar er amper wat mee gedaan wordt. Het beetje horror dat erin zit is best leuk, maar de hoeveelheid is vooral erg mager.

Voegt dit wat toe? Nee. Is het goed uitgevoerd? Ook nee. De film teert enkel op basiskwaliteit en ene paar leuke plaatjes. Niet voldoende voor de zoveelste zombieflick.

2.5*

Naargeestigheid als horror.

Silva weet weer een apart filmpje af te leveren. Het mag dan als horror te boek staan, zoals hierboven wel duidelijk zal het voor de meeste mensen niet als horror aanzien worden. Silva speelt dan ook vol op een ongemakkelijk sfeertje, geen gore, geen geesten, wel een vreemd gevoel en een gestoord meisje.

Jammer blijft wel dat SIlva steeds kiest voor énorm irritante personages. Vooral Cera is in deze film weer compleet onuitstaanbaar. Ook veel bits gekibbel, weird gedrag en een hoop gemompel langs de camera heen. Vind ik duidelijk minder aan Silva's films, al is het wel deel van z'n stijl.

Ook veel overeenkomsten met z'n vorige film. Cera uiteraard, de setting speelt ook zeker mee, maar ook het type personages en de wat rare road movie-achtige elementen. Silva weet zich in ieder geval te onderscheiden.

Sfeertje is in ieder geval wel goed in deze film. Mede dankzij Doyle (die af en toe van de meeste simpele dingen beeldschone plaatjes weet te maken - zoals het glas onder de kraan), maar ook mede een erg sterke klankband. Silva trekt nog lekker door naar het einde toe en kampt dan alles bruusk af. Soms werkt het compleet niet, hier absoluut wel, draagt alleen maar meer bij aan dat ongemakkelijke gevoel en zorgt ervoor dat deze film verder best memorabel is.

Er zit denk ik veel meer in Silva dan er momenteel uitkomt, als hij z'n vervelende personages een keer laat varen zie ik hem nog wel een meesterwerkje maken.

3.0*

Matig.

Burlesque met mannen, zo werd deze film mij verkocht. Niet bepaald iets waar ik warm voor loop, maar Soderbergh is toch iemand die ik met veel plezier volg. Daarom maar gewoon opgezet.

Plotje is inderdaad zo plat als wat. Het male stripper wereldje zou op zich nog wel boeiend kunnen zijn, maar het drama dat er uitgepuurd wordt is één brok cliché. De jonge beginneling, de slicke routinier wiens vertrouwen afbrokkelt en een onnodige romance waar niemand op zit te wachten.

Net als The One Ring schrik ik wel een klein beetje van sommige "mannen" hier. Ik begrijp dat de dansscenes vooral vrouwen en homosexuele kerels aanspreken, niet meer dan logisch dat het als heterosexuele man een ver van je bed show is, maar als vent moet je hier toch ook gewoon naar kunnen kijken zonder je ongemakkelijk te voelen lijkt me? Krijg doorgaans de kriebels van dat overdreven preutse feministische gezaag, maar als je je als vent al ongemakkelijk voelt bij een blote mannenkont, denk dan eens twee keer na hoe vrouwen zich de godsganse dag moeten voelen.

Om de Burlesque vergelijking nog even boven te halen: acteerwerk hier is wel duidelijk beter en Soderbergh heeft véél meer visuele flair, waardoor de film best mooi oogt, maar echt baten doet het niet. Het is allemaal wat zielloos en té beproefd.

2.0*

Reiner.

De man is levendgeworden nostalgie. The Magic of Belle Isle mag zich dan afspelen in de moderne tijd, behalve een halve referentie naar een onhandige smartphone merk je er weinig van. Mnee, kindjes op de buiten, een oude man als buur en een zonnige zomervakantie.

Enter Morgan Freeman, de immer innemende oude opa. In het begin wat nors, maar hij bloeit helemaal open naar gelang de film vordert. Zo ook de kindjes, die uiteraard goede vriendjes worden met opa Freeman. Je hoeft niet veel films gezien te hebben om het verloop van deze Belle Isle aan te voelen.

Mijn stijl is het niet echt. Het ligt er allemaal iets té dik bovenop bij Reiner, is het is ook allemaal iets te gelikt en afgeborsteld, waardoor het een wat flauwe nasmaak krijgt. Maar heel vervelend is de film nu ook weer niet, daarvoor wordt het zomerse sfeertje toch net iets te guitig weergegeven.

2.0*

Ach ja.

Food/health docs, je weet vooraf al waar je aan begint. Deze is wat recenter, af te leiden aan het feit dat je vooraf al een tekstje krijgt met de melding dat de wetenschap in de film wel klopt enzo, maar de verhalen toch vooral anekdotisch zijn. Ongetwijfeld dat wat oudere, soortgelijke docus wel een paar keer aangeklaagd zijn door mensen die klakkeloos het advies gevolgd hebben.

Enige twist: vetten zijn goed voor ons! En daar gaat het dan 90 minuten over. Vooral toch boerenlogica die aangewend wordt, iets waar ik zelf niet echt van onder de indruk raak. De weteschappelijke elementen wekken jammer genoeg ook niet al te veel vertrouwen, maar dat doen ze zelden als de rest errond zo geweldig wollig is.

Gisteren las ik nog een artikel dat kokosolie het grootste vergif noemde, in deze docu loopt iedereen z'n groente er mee in te smeren. Da's sowieso het grote probleem, zoveel tegenstrijdige informatie en verpakte propaganda dat het schier onmogelijk wordt om er echt wat van op te steken.

1.0*

Beste Beatles film.

Vooral het begin dan. Had voor het eerst het idee naar een filmisch iets te zitten kijken. De film zelf neemt ook een iets duidelijkere vorm aan. Sketches met daartussen afzonderlijke video clips. Échte video clips, niet een bandje met een paar instrumentjes die een nummer opvoeren, maar met een zekere binding tussen muziek en beeld. Dat heb ik in hun andere films nooit kunnen terugvinden.

Vonde de humor ook iets leuker dan in hun andere films. Minder flauw woordgedoe, iets directer. Hoogstaand is het absoluut niet en er zijn nog steeds een hoop momenten die eigenlijk nooit in het eindresultaat hadden mogen zitten, maar een verbetering was het wel.

Jammer dat iets na halverwege de ideeën op zijn en er steeds opnieuw teruggevallen worden op clipjes (die er ook niet beter op werden, de Beatles zelf kwamen steeds meer prominenter in beeld). Dan is de rek er toch iets te snel uit voor een film die amper een uurtje duurt.

Scene met de autotjes is het beste wat een Beatles film ooit heeft voortgebracht, verder niet veel soeps jammer genoeg.

1.0*

Flauwe docu.

Het magician gebeuren is een wat mager excuus om het iets spannender te maken. Een beroep dat wel tot de verbeelding kan spreken, maar daar is in deze docu weinig van te merken. Het is meer een demystificerende collectie van 4 reportages.

De vier laten wel hun kunstjes zien, maar dat zijn eerder korte stukjes. Het gaat vooral om het leven naast (en wat ze moeten laten voor) hun beroep. De ene z'n relatie gaat stuk, de andere z'n hond gaat dood en dan is er nog eentje die volop op de terugweg is (vroeger op TV, nu personeelsfeestjes). Enkel de Duitser lijkt het voor de wind te gaan, maar die zeurt dan weer dan hij een doel mist nadat hij z'n grote droom bereikt heeft.

En zo wordt het mysterieuze bestaan van het beroep sterk onderuit gehaald. Probleem is dat er al een hoop soortgelijke docs zijn en dat het niet bepaald verrassend is dat er achter al die magie vaak wat geaccidenteerde levens schuilgaan. Maar da's meer voer voor simpele TV reportages. Weinig boeiend, behalve dan wat leuke trucjes links en rechts.

1.5*

Begon goed, daarna een tergend langzame fall.

De eerste 10 minuten waren nog best te pruimen. Vond de voice-over van Welles goed werken (wel raar, meestal veel commentaar op voice-overs maar bij deze film niet?), hij zorgt voor een vlotte eerste 10 minuten met een paar leuke kwinkslagen. Vooral het feit dat je de intro (qua inhoud) eigenlijk gewoon zo kunt overnemen en in een recente film plaatsen. Zeuren over de toekomst en met weemoed terugkijken naar het verleden is duidelijk van alle tijden.

Vanaf het dansfeest wordt het iets minder, daarna begint de film eigenlijk een lange trip neerwaarts. Het is altijd jammer wanneer er buiten de regisseur om edits aan een film gemaakt worden, maar eerlijk waar was ik blij dat het geen 50 minuten langer duurde.

Nogal overdreven acteerwerk en vervelende personages zorgen ervoor dat het drama nergens uit de verf komt en de fall alleen maar vervelend en zeurderig overkomt. Het laatste half uur was een marteling, en niet omdat het verhaal van de hak op de tak sprong. Het mist vooral het vlotte en luchtige van het begin.

Goede eerste 10 minuten dus, daarna niks meer. Vond het visueel ook onderdoen voor Kane trouwens, maar weinig interessante shots of camerabewegingen gezien. Redelijk kaal geregisseerd zelfs, zeker wanneer het drama de overhand begint te nemen.

1.0*

Zeer taai.

Aan de vergelijking met het origineel heeft het niet echt gelegen, een geweldige Seven Samurai fan ben ik niet en het is ook alweer even geleden dat ik die film gezien heb, dus buiten het plot om is het lastig om nog echt concrete vergelijking te maken. Wat echter niet hielp was dat deze film het plot van SS relatief strak volgt, waardoor ook dat weinig verfrissing bracht.

Van de sterrencast kende ik bijna niemand. Enkel McQueen staat mij bij als een groot acteur. Bronson is verder van naam bekend maar staat in mijn boekje ergens on de Z-acteurs. Van de meeste anderen had ik zelfs nog nooit gehoord. Ze doen het ook zonder uitzonderig erg pover wat mij betreft. Erg gekunsteld en met veel geposeer, en ik heb het al niet zo met cowboy figuren.

Viel me verder ook op dat er geregeld op sets geschoten werd. Zal er nooit echt fan van worden, vooral niet als het té duidelijk zichtbaar is. Het dorre landschap blijft verder een persoonlijke afknapper, da's iets waar ik noch het genre ooit veel aan kunnen veranderen vrees ik.

All American Western gebeuren. De link met Seven Samurai is er maar voegt weinig toe of neemt weinig weg van de film wat mij betreft. Ik blijf het gewoon allemaal erg geforceerd en saai vinden. Werkelijk een genre waar ik nog niks goeds ben tegengekomen.

0.5*

Fuqua aan de Western.

Het is absoluut m'n genre niet, maar Fuqua weet een aardig actiefilmpje neer te zetten als het moet. Ik was dus wel enigszins benieuwd wat hij van deze film zou maken. Het resultaat is echter iets minder spannend dan verhoopt, al is het nog wel stukken beter dan de gemiddelde Western.

Toch loopt er ook een hoop spaak. Zo duurt de introductie van de 7 véél te lang, waardoor de gehele film uiteindelijk een dik kwartier te lang doorloopt. Zo boeiend en ingewikkeld zijn de personages nu ook weer niet dat ze elk hun uitgebreide inleiding nodig hadden. Verder voegt Fuqua ook zeer weinig toe aan het genre, het is vooral een erg klassiek verhaal op een iets modernere manier gebracht.

De casting is wel de moeite, met een leuk Hawke, een altijd aangename Washington en Byung-hun Lee als verrassing. Pratt valt dan een beetje uit de toon, vervelend is hij ook niet echt. Sarsgaard speelt daarnaast een redelijk ééndimensionale maar wel vermakelijke bad guy. Visueel ziet het er ook wel beter uit de de doorsnee Western, iets minder dor en levensloos.

En zo is deze Magnificent Seven vooral een redelijk actiefilmpje geworden. Niks opzienbarends, maar ook niet vervelend om een keertje door te fietsen. Enkel de lengte is wat overdreven, maar dat hoort jammer genoeg nu eenmaal bij de "grote" Hollywoodfilms.

2.5*

Fijne herziening.

Had er een beetje schrik van omdat de meer recente PTA films best grote tegenvallers waren. Het was ook al even geleden dat ik Magnolia gezien had, dus de mogelijkheid op verval zat er zeker in. Gelukkig was daar weinig van te merken.

Deze PTA is vooral een stuk luchtiger. Er zit echt een hoop drama in, maar door een aantal visuele toetsen (en vooral een quirky score) zorgt PTA ervoor dat het nooit een loodzware film wordt. Acteerwerk is ook op niveau en hoewel het gebeuren rond toeval misschien iets té nadrukkelijk een antwoord lijkt op courante filmkritiek, zijn de intro en outro segmenten erg leuk.

Nee, heeft nog niks van z'n kracht moeten inboeten, dit blijft een erg fijne PTA. Persoonlijk hou ik nog iets meer van Punch-Drunk Love, maar qua prestatie en omvang is dit veruit PTA's beste film.

4.5* en een uitgebreide review

Mooie film om te herzien.

Blijft vooral een erg fris werkje. Een goeie 7 jaar na de initiële release blijft Sasanatieng's kleurenpalet ongeëvenaard. Visueel nog steeds geniaal dit filmpje, al vertoont de CG dan af en toe wat technische mankementjes, het kan amper de pret drukken.

Ook de soundtrack is erg leuk, vooral de theme song. Absoluut niet goed, maar wel erg grappig en leuk geïntegreerd. Verder vooral een film die het van z'n frisse ideeën moet hebben. Nogal fragmentarisch, maar de meeste stukjes zijn echt geweldig, dat alles dan losjes aan de twee hoofdpersonages verbonden is vind ik verder niet echt een probleem.

Blijft een geweldige comedy met een redelijk breed appeal, al moet je wel een beetje tegen de nogal random en maffe ideeën kunnen. Wie een slick verhaal wil waar alles logisch en uitvoerig toegelicht wordt is hier duidelijk aan het verkeerde adres.

4.5* en een uitgebreide review

Aparte mix.

Begint toch echt wel erg luchtig. Droogkomisch op z'n Japans, met twee halve lummels die een beetje rondhangen, ook wel wat werk verrichten en zo blijkbaar kunnen rondkomen. Matsuda is sterk, maar ook z'n tegenspeler doet het meer dan behoorlijk.

Halverwege draait de film dan richting drama. Klassiek zou je zeggen, maar deze Mahoro Ekimae Tada Benriken draait wel érg bruusk. Het droogkomische verdwijnt zo'n beetje volledig en met het tweede uur wordt een volwaardig drama opgebouwd. Vond ik tijdens de switch wel een beetje jammer, maar het stuk gaat zo lang door dat het drama tegen het einde aan ook wel z'n gewicht in de schaal legt. Het kan dus wel.

Verder ook veel sterke bijrolletjes, met Kishibe, Suzuki Matsuo, Suzuki, Omori en uiteraard Nagase. Da's toch een fijn acteurslijstje. Toch heeft Tatsushi Ômori het moeilijk de kwaliteit van z'n eerste film te evenaren. Z'n latere werk is altijd wel de moeite, maar mist steeds dat beetje wat het écht speciaal zou maken.

Maar fijn tussendoortje, dat zeker. Best aparte opbouw, meestal hou ik er niet zo van maar hier werkt het wel.

3.5*

Mooi.

Een Ghibli film is het niet geworden, daarvoor ligt de sfeer toch net iets anders. Hoewel de vergelijkingen qua achtergrond en setting wel te verwachten vallen.

Mai Mai Miracle is op z'n mooist tijdens de kleine momenten. De scenes bij het zelfgemaakte meertje of de rustige momenten tussen Shinko en Kiiko. Heerlijk kalmerende voortkabbelcinema. Jammer genoeg is het als geheel iets te fragmentarisch en lijkt het soms meer op een samenbrengen van 5 of 6 korte verhaallijnen om een film te vullen. Daar verliest de film aan kracht.

Soundtrack is luchtig maar wel apart. Visueel traditioneel maar wel erg mooi en met liefde geanimeerd. Heel wat kleine details die een hoop kunde verraden.

Het is uiteindelijk een fijn filmpje geworden, al zit er soms iets teveel aan drama in (had zich iets meer mogelijk spiegelen aan Totoro bijv) en is het vaak iets te fragmentarisch.

3.5*, maar wel een dikke.

Best oké.

't Is zeker niet op het oude niveau van Ratanaruang, daarvoor is het niet onderscheidend genoeg en zijn er niet genoeg momenten die écht opvallen. Maar een doordeweekse film is het zeker ook niet geworden, daarvoor is Ratanaruang toch teveel regisseur.

De basis is een thriller, de uitwerking wat meer arthouse, het plotje vooral moeilijk te voorspellen. Ratanaruang neemt af en toe wat sprongen die de film in een andere richting duwen, maar uiteindelijk vormt het toch een mooi, afgesloten geheel.

Visueel is het netjes, verzorgd en rustig zoals we van Ratanaruang gewoon zijn, maar echt prachtig camerawerk zit er niet in. De soundtrack is ook zeker op niveau, lekker stil maar altijd subtiel aanwezig en op zijn manier ook wel leidend. Acteerwerk verder ook goed, Boonyasak en Pansringarm zijn dan ook niet de minste.

Geen meesterwerk, wel een erg fijne film. Hopelijk bouwt hij het vanaf hier weer op, want ik mis toch af en toe een mooie Thaise film.

3.5*

Mooi.

Maar een moeilijk begin. De film start was moeilijk. Het eerste kwartier verraadt eigenlijk teveel voor het vervolg van de film en de dorpsgek is een nogal vervelend personage die vooral in de eerste helft van de film teveel aandacht krijgt.

Daarna wordt het beter. Leuk uitgangspunt (beetje zoals Cow), rustig filmpje, mooi geschoten, typische maar fijne soundtrack en buiten de dorpsgek dan ook sterk geacteerd.

Naarmate het einde nadert wordt het steeds beter en beter, met een erg mooie finale als afsluiter. Het is jammer dat He z'n film niet wat beter gestart was, anders had er vast meer ingezeten.

4.0* en een uitgebreide review

Oh my.

't Was eigenlijk al lang geleden dat ik nog een echt stukje gore voorgeschoteld gekregen zag, daar bracht deze Mai-chan dan wel even verandering in. Geen dure film, ook niet wat je noemt subtiel of strak geregisseerd, maar wanneer het om de knikkers gaat dan is Sato wel thuis.

Frutplotje uiteraard, eerste 20 minuten gebeurt er ook niet al te veel. Maid kostuums, een vage huisbaas, beperkte acteurs en een karrevracht aan harde filtertjes om de goedkope look wat te counteren (zonder al te veel succes trouwens, al voegt de editing wel wat toe).

Dan blijkt plots dat Mai (een maid) één of andere gekke aandoening heeft waardoor ze wonden terug kan helen, hoe destructief ook. En wat doe je dan als collega? Als een gek beginnen snijden en opvreten natuurlijk. Héél erg blij is Mai daar niet mee, maar zo heel erg vindt ze het uiteindelijk ook weer niet.

Gelukkig maar, want de film bouwt op naar een grotesque finale die een potje gore serveert zoals het hoort. Smerig, over-the-top, compleet gestoord. Een fijne afsluiter die de film ook wel nodig had, want het eerste half uur is wat flauwtjes. Het einde maakt een hoop goed. Erg goede cinema is dit verder natuurlijk niet, maar wie als horrorfan de laatste jaren wat op z'n honger gezeten heeft qua smerigheid neemt met dit uur-durende niemendalletje weinig risico.

3.0*

Zoveelste zoveelste.

Maar nu een keer in Singapore. Mooie stadje, dat zeker. Verder sterke editing, best mooie effecten en gaaf kleurgebruik.

Enkel het tempo van de film en het tempo binnen de scenes is niet helemaal wat het moest zijn. Niet traag genoeg om echt goed spanning op te bouwen, niet snel genoeg om er wat schrik in te krijgen. Hobbelt op dat punt net iets teveel voort.

Zitten een paar erg effectieve schrikmomenten in vond ik, en visueel toch wat anders (meer richting Pangs uit). Daar moet je het dan wel mee doen, verder is het recept ondertussen bekend.

3.5*

Ach ja.

Walken lijkt op z'n oude dag dit soort films op te zoeken, ofwel heb ik er toevallig twee na elkaar die wat op elkaar lijken qua opzet. Weer een groepje oude bejaarden die zich licht-crimineel gedragen. Al zijn het hier dan wel duidelijke amateurs.

Daar maakt de film dan ook graag gebruik van. Vooral Macy, als licht opgepompte oorlogsveteraan doet er een aardig schepje bovenop, maar komt er wel mee weg. Walken is goed als nogal trage maar geslepen oud mannetje, Freeman is vooral zichtzelf.

Eerste uur is het leukst, de eigenlijke heist is wat overdreven en vooral het einde is nogal onnozel en makkelijk. Begrijp dat men het ietwat spannend wou houden, maar doe dan ook je best om het plotje enigszins geloofwaardig te houden.

Simpel vermaak, maar het vermaakt nog wel.

2.5*

Fijn.

Inderdaad veel energie, verder redelijk episodisch waardoor de rek er redelijk in blijft. Toch blijf ik me wel afvragen waarom een film als deze tot 120 minuten gerekt moet worden. 90 minuten volstaat voor een simpele comedie als Maiko Haaaan!!!, die extra 30 minuten doen de film eigenlijk geen goed.

Verder ook jammer dat het geheel zo goedkoop oogt. Vaak lelijk camerawerk en kale settings. Het functionele camerawerk is vaak wel grappig, maar het had allemaal best wat meer mogen zijn, nu lijkt het vaak teveel op een verdwaalde TV Special.

Abe doet het goed in z'n rol, maar het is het blije weerzien met Tsutsumi dat vooral zal bijblijven. Wat een heerlijke acteur toch. De rest van de cast doet het ook naar behoren, al moet je wel van deze nogal overdreven stijl van acteren houden. Erg naturel is het namelijk niet echt.

Al bij al een leuke comedie dus, met genoeg frisse scenes en leuke grappen, die jammer genoeg niet fijn genoeg is afgewerkt en zeker een half uurtje korter had gemogen. Niet dat alle extra minuten vervelend zijn, maar het brengt ook niet meteen een meerwaarde.

3.5*

Af en toe heb je plots een film waarvan je je afvraagt waarom je die ooit zou gehaald hebben. Kom je op MM, zie je één luttele stem staan (wel een 5, maar van een mij onbekende user), en een poster die niet al te veel goeds voorspelt. En dan is het ook nog eens een Amerikaanse comedy ...

Maar na vijf minuten was ik al hardop aan het lachen. Film valt het best te omschrijven als Man Bites Dog (structuur/concept) meets Happiness (lachen met lompe mensen / perverts / losers). Fake documentaire die lekker cynisch uithaalt, en als satire wonderwel geslaagd is.

Ik hou mijn stem op 4*, aangezien ik niet helemaal weg ben van de docustijl (Man Bites Dog compenseert met grainy zwart/wit), die visueel vaak tekort schiet en weinig verdere opsmuk geniet. Normaal uiteraard, maar daarom niet goed. Gelukkig heb ik een paar keer hard kunnen lachen, en staat deze film als een huis, als vrees ik dat het comedy concept een beetje zal voorbijschieten aan sommigen.

Lang getwijfeld tussen een dikke 3.5* of een kleine 4*, maar opteer toch voor het laatste. Er zijn te weinig van dit soort film, en deze weet zeker te bevredigen. Aanrader maw.

Apart.

Ondertussen ook een beetje over gelezen, al blijft men toch redelijk vaag over de grens tussen fictie en realiteit. Deze docu is blijkbaar wel op een bestaand ritueel gebaseerd, maar in hoeverre er nu met acteurs gewerkt is, of het puur de nadrukkelijke aanwezigheid van de camera is die voor "inmenging" zorgt is mij nog altijd niet helemaal duidelijk.

Wel duidelijk is dat het redelijk fascinerend is. Zonder info dacht ik eerst dat het een pure mockumentary was (ie uitleg over beelden die totaal niks met elkaar te maken hadden), maar blijkbaar is het dus wel een bestaand fenomeen. Beetje jammer dat de beeldkwaliteit niet optimaal was, maar verder toch redelijk uniek beeldmateriaal.

Alleen staat de vorm dan wel weer een beetje in de weg, want het is moeilijk te zeggen waar de aandikking van de werkelijkheid zich afspeelt. Dat maakt het toch net dat beetje minder interessant. Maar verder wel de moeite om een keer gezien te hebben.

2.5*