Opinions

Njah.

Ik ben zelf geen roker, dus op zich is het geen onderwerp dat mij nauw aan het hart ligt. Toch vind ik het altijd wel interessant om te zien hoe publieke opinie gevormd wordt rond iets wat relatief schadeloos is, zeker als je daar ons aller alcoholverbruik tegenover legt.

Op zich is dat ook zo'n beetje de bril waardoor ik deze docu bekeken heb, maar dan voel je toch dat er nog een beetje kinderachtig rond de legalisatie gedaan wordt. Sowieso is die wiet-fascinatie in Amerika nogal onbegrijpelijk, maar van een krant zou je toch wat meer verwachten.

De focus van het hele wiet-gebeuren ligt toch nog vooral op het stoned zijn, iets wat bij alcohol niet het geval is. Je vind niet zoveel reputabele whiskey reviews die doorbomen over hoe lekker dronken je er wel niet van wordt. En er wordt ook niet lustig doorgezopen om na te gaan wat het effect is bij voldoende inname. Het smaak-aspect van wiet lijkt dan ook véél en véél kleiner te zijn. Maar allicht dat dat nog wel komt wanneer de hele giechelcultuur rond het plantje eindelijk weggetrokken is.

Verder wat seutige hoofdpersonages in deze docu, er wordt ook niet bijster veel verteld. Had allemaal een stuk interessanter gekund.

1.5*

Njah.

Scorsese's tweede Dylan-docu, hoewel de focus hier een beetje anders ligt en er ook wat faux-doc stukjes inzitten. Net zoals de meeste mensen is het mij niet echt duidelijk wat daar dan de bedoeling van was. Het voegt weinig toe aan de andere verhalen die verteld worden, het staat er ook niet mee in contrast of zo.

Verder is interesse in Dylan écht wel gewenst voor deze film, want Scorsese knipt amper. Dat wil zeggen erg lange performances van mensen met grafstemmen en gitaartjes. Dylan zelf is een vreselijk oninteressant verteller, heeft ook amper wat te zeggen en is of wil graag de verwarde kunstenaar zijn/spelen. Da's ongeveer het enige ook wat ik uit deze docu heb kunnen halen: dat het allemaal veel interessantdoenerij is.

De talking head segmenten zijn ook niet interessant, maar dat zal ook wel anders zijn voor mensen die wel interesse in Dylan en/of het tijdsbeeld hebben. Mij kon dat niet zo boeien, Scorsese slaagde er ook niet in om het boeiend te maken. En dan rest er niet veel om je aan vast te klampen. 't Zal best leuk zijn als je smukt van uitvoerig beeldmateriaal uit de tijd, in die categorie val ik gewoon niet.

1*

Stelt niet zoveel voor.

Het gejengel over de Netflix release van deze film illustreert wat mij betreft perfect de oubollige state of mind waarin de filmwereld nog steeds vastgeroest zit. Ik ben blij dat ik hier geen cent (extra) aan moeten uitgeven heb, een film als deze in de bios lijkt me een ware verschrikking.

Visueel is het redelijk pover. Vee long takes ja, maar tracking shots zou ik het amper durven noemen. Daarvoor moet er wat te tracken zijn. Meestal beweegt de camera zich tergend langzaam over een vastgelegd paadje en past de actie zich aan, da's toch wat anders dan de scenes waar bijvoorbeeld een To of PT Anderson lof mee geoogst hebben. Beetje lui.

Het zwart/wit was vooral erg grijs. Nu heeft deze film ook wel een beetje de pech de eerste moderne zwart/wit film na Shadow te zijn (althans, die op mijn menu voorbij kwam), maar ik meen dat je tegenwoordig toch méér met deze stijlvorm kan doen. Cuarón pakt zelden uit met echt mooie shots, veelal is het gewoon grijs geneuzel.

Het verhaaltje boeide verder ook niet zo, maar dat heeft er allicht mee te maken dat ik met de stilering erg weinig kon. Tempo is traag, drama ligt er dik bovenop en de personages deden me helemaal niks. Roma is uiteindelijk een uberdoorsnee arthouse filmpje. In plaats van 10EUR aan een kaartje te geven, neem een Netflix abo voor een maand en je krijgt er nog een hoop véél betere films bij.

1.5*

Dode Klassieker.

Open City is zo'n film die in héél wat lijsten terugkomt, maar eigenlijk altijd in een bijrol. Het is een film die weinig mindshare heeft, getuige ook het relatief lage aantal stemmen én amper een half bladje commentaren.

Meteen ook m'n eerste Rossellini. Niet verwacht dat het onder het Italiaanse neo-realisme zou vallen, dacht dat die periode net wat later was. Na een kwartiertje was het echter al duidelijk dat deze film daar dan allicht een vroege voorloper van was.

De nadruk ligt op het drama en de personages. Vond het drama echter extreem zwart/wit en de personages bijna allemaal onuitstaanbaar. Voor iemand die toch vooral van wat trager en zwijgzamer, soberder drama houdt is dit een best zware pil, want veel schel lawaai en grootse emoties. Eén van de redenen waarom de Italiaanse cinema mij niet echt trekt.

Na een half uur had ik eigenlijk nog geen enkele band met één van de personages, de grootste tranentrekscenes lieten mij dan ook volledig koud. Visueel vond ik het weinig opvallend en ondanks dat het maar een 100-tal minuten duurt, was mijn geduld zo halverwege helemaal op. Het tweede deel was dan ook een stevige martelgang.

0.5*

Leuk.

McKee en Bettis zijn wel een goeie combinatie, al draaien ze deze keer dan de rollen om. Bettis in de regisseursstoel, McKee voor de camera. Het voelt wat onwennig aan, zeker in het begin, maar het staat gek genoeg niet echt in de weg van het geheel.

McKee is geen superacteur maar weet z'n personage toch aardig vorm te geven. Bettis worstelt met de wat goedkope look van de film maar komt er visueel toch een aantal keer aardig uit, vooral in de editing dan. Sounddesign werkt daar wel aan mee, zorgt vaak voor schrille contrasten binnen de film.

Een resem aan aparte personages, goede karakteruitwerking en een luguber thema zorgen ervoor dat het boeiend blijft. Eigenzinnige soundtrack ook, al ligt het misschien iets teveel in dezelfde lijn. Had over de gehele lijn wel iets sterker gemogen vond ik.

Boeiende film dus, er is zeker ruimte voor verbetering, misschien kan Bettis laten zien in The ABCs of Death dat ze ondertussen wat gegroeid is. Vond het in ieder geval een leuk experiment dat zeker een vervolg verdient. Duidelijk McKee werk, maar dan wat experimenteler benaderd.

3.5*

Vond het redelijk vreselijk.

De animatie is eerder beperkt, dan vond ik het een stuk beter werken in Starewicz's The Magical Clock, die een tweetal jaar eerder uitkwam. Misschien heeft de lengte van de film er ook wel iets mee te maken (die was gevoelig korter), al is de animatie zeker niet het grootste probleem in deze film.

Wel de vreselijke voice acting en de veel te dik aangezette en immer aanwezige soundtrack. Het geeft de film een erg kinderachtig sfeertje mee, alsof je naar poppentheater voor kindjes tot 6 jaar zit te kijken. Het is allemaal erg luid, druk en rumoerig, iets wat ik eigenlijk liever geen uur had volgehouden.

Het verhaal is verder ook niet veel soeps. Ondertussen al zoveel gehoord, gelezen en gezien, deze versie voegt er zeer weinig aan toe. Een stevige tegenvaller dit, sowieso begin ik na het zien van een hoop animatie "klassiekers" een kleine hekel te krijgen aan het stop-motion gebeuren. Beetje jammer eigenlijk, aangezien ik de techniek zelf toch vaak erg charmant vind.

1.0*

Houten-klazen romance.

Heb ondertussen toch wat films uit de 40s en 50s gezien. Genoeg in ieder geval om te weten dat de houterigheid in deze film niet aan het tijdsbeeld is toe te schrijven. Misschien wel de combinatie tijdsbeeld + genre, maar daarvoor heb ik nog niet genoeg pure romances gezien uit die periode.

Vond het in ieder geval niet veel. Peck is flauw, maar het is vooral Hepburn die er zeer weinig van bakt. Dat "drowsey" acteerwerk aan het begin in pijnlijk om te aanschouwen. Maar ook daarna is het vooral oogjes knipperen en gezichtjes opzetten. Vervelende actrice die meer zichzelf staat te showen dan dat ze een rol probeert te spelen.

Ook de editing viel een aantal keer negatief op. Blijkbaar zijn een aantal scenes niet vlot in één keer op camera vastgelegd, maar de slordige knipjes tussendoor vestigen daar onnodig veel aandacht op. Plotje is verder supersimpel, maar daar hoef je een gewone romcom als deze niet meteen op aan te kijken.

Mnee, oubollig, houterig en overdreven lang. Geen chemie, een vervelende Hepburn en een veel te simpel plot voor iets dat 120 minuten duurt.

0.5*

Vroege Zemeckis.

Vond het een redelijk kinderachtige bedoening eigenlijk. Nu is dat ook wel wat karakteristiek voor z'n stijl en dit soort 80s avonturenfilmpjes, maar Zemeckis legt het er wel erg dik bovenop.

In het begin kon ik het nog wel hebben. Dat plotje van die melige Western was bijvoorbeeld wel grappig, het eerste half uur zitten er wel meer van dat soort kleine grapjes in. Maar dan kantelt de film toch resoluut richting avontuur.

Turner en Douglas zijn een redelijk flauw koppel, DeVito lijkt te denken dat hij in een Bassie & Adriaan film is gedropt. Wanneer het laatste uur dan nog (relatief uiteraard) serieus wordt had ik het wel zo'n beetje gehad met dit filmpje.

Start wel aardig, maar ergens halverwege verliest het z'n grappige toontje en wat rest is pover.

2.0*

Vreemd dat zoveel mensen zich aan het taaltje storen.

Dat in combinatie met de moderne setting was net de reden waarom ik deze film wel een keer wilde zien. En dat was uiteindelijk ook wat het best werkte in de film Leuk hoe personages naar hun geweren grijpen wanneer ze het over swords en longswords hebben.

Jammer genoeg was niet alles even fijn afgewerkt. Visueel zag het er erg leuk uit, met goeie editing (had nog wel wat beter gekund) en vooral rijkelijke decors. Acteerwerk van DiCaprio, Danes was goed. Alleen de goons kwamen mij soms te clownesk over. Zeker in de beginscene aan het tankstation.

Mijn grootste kritiek rust op de soundtrack. Slecht gebruikte springpop, die vaak totaal de sfeer uit scenes weet weg te halen. Luhrmann lijkt soms DJ op een bejaardenfeest. Wat is het nut van een Lovefool (mooi nummertje verder) knalhard in te zetten om het dan na 15 minuten snel uit te faden ? Op zulke stukken lijkt het wel of hij de muziek live onder de film monteert. Foutje ? Snel even uitfaden dan maar.

Dit en enkele iets te dragqueen achtig acteerwerk maken het nogal lastig om echt van de romance te genieten. Want uiteindelijk viel er genoeg te genieten, zeker in de scenes tussen DiCaprio en Danes, die erg lief spelen, en ook niet meteen van de lelijkste zijn. De aquarium scene, de zwembad scene, de nacht samen, en de eindscene ... pareltjes.

Leuke bombastische film, jammer dat het drama soms iets te veel ingeruild werd door roze lollies (waarom op het einde nog die montage van de gelukkige momenten, doet toch afbreuk aan zo'n dramatische eindscene ?. Wel een verdiende 3.5*

Bekend terrein.

Niet de eerste docu die ik kijk over een zwarte gemeenschap waarin jongeren zich proberen manifesteren door middel van spoken word. Enerzijds zorgt dat ervoor dat het niet echt origineel of eye-opening meer aanvoelt, anderzijds geeft het wel een signaal dat er daadwerkelijk meerwaarde zit in die combinatie.

Het is dan ook moeilijk om echt negatief te zijn over deze film, aangezien het voor een bepaald publiek echt wel een steun kan zijn/richting kan geven aan hun leven. Je mag hopen dat een aantal mensen deze film zien en bij zichzelf denken dat ze hier wat mee aankunnen om hun leven meer kleur te geven.

Anderzijds, wat moet je ermee als blanke Europeaan ... als docu geeft het een redelijk beeld in een andere cultuur, maar zoals gezegd zijn er meerdere van dit soort docus en behalve dat de hoofdrolspelers andere mensen zijn verschillen die weinig tot niks van elkaar.

Wat het veelvoud in ieder geval wél duidelijk maakt is dat wat zich daar in Richmond afspeelt duidelijk niet zomaar een losse flodder is. Maar na deze docu weet ik het zo ongeveer wel.

2.5*

Mjah.

Ik begrijp het wel enigszins dat een acteur als Li naar Amerika wil om daar in een film mee te spelen. Hollywood blijft voor "het grote volk" toch the place to be, en in eigen land is Li natuurlijk één van de grote sterren.

Wat ik niet begrijp is dat iemand als Li er ook zo lang kan blijven. Hij moet toch zelf ook doorhebben dat dit inferieur is ? Acteerwerk, slap verhaaltje etc etc, het zal allemaal wel. Wat mij stoorde waren de slechte gevechtsscenes. Voor zover ik kon zien zaten er nog wel enkele indrukwekkende moves in, maar die werden dat zo zielloos in beeld gebracht dat er maar weinig overbleef van al het fraais.

Li is ondertussen terug naar HK vertrokken. Hopelijk blijft hij daar. Z'n kunst-, vlieg- en ja, zelfs z'n acteerwerk komen daar veel beter tot hun recht. Vreselijke soundtrack ook in deze film, visueel 10 keer niks. Het cijfer laat zich raden.

0.5*

Best oké.

Niet op het niveau van Cohen's vorige, dat is wel een beetje jammer. Honeymoon was toen wel een erg leuke ontdekking, deze is eerder een middle-of-the-pack filmpje. Wel met een klein twistje, maar eigenlijk niet genoeg om echt te overtuigen.

Vervelende jeugd die gaat kamperen, zeker niet het meest originele gegeven. De film doet z'n best om te verwijzen naar films als Friday the 13th, maar eigenlijk heeft het enkel qua opzet daar wat mee te maken, qua afwikkeling hoeft je geen gemaskerde mythische killer in het bos te verwachten.

Cohen gaat redelijk grafisch te werk, al komen de feitelijke moorden eigenlijk nooit in beeld. De aftermath ervan wel gelukkig. Verder een sfeervolle locatie en aardige soundtrack, acteurs zijn ook bekwaam al zijn de meeste personages redelijk onuitstaanbaar.

Het is verder ook zo voorbij. Redelijk filler, niet meer, niet minder.

3.0*

Lollig.

Beetje op het niveau van de andere films van Haars en van der Kuil. Ze hebben een redelijk consistente stijl, de humor is herkenbaar en de opzet van hun films ontlopen elkaar niet al te veel. Dat maakt dat ik er graag even voor ga zitten.

Het mag dan geen New Kids zijn, de setting en personages liggen vlotjes in het verlengde. Het taalgebruik heeft z'n charme en ook de vaak weinig politiek correcte grappen zijn een meerwaarde. Wanneer ze hun humor uitbreiden naar woordspelletjes (de drank, de filmtitels) wordt het wat flauwer, anderzijds zijn er genoeg cameos van bekende Nederlanders die er niet mee zitten de draak met zichzelf te steken. Altijd leuk.

De film duurt niet al te lang en da's maar best ook, want het is het type humor dat je na een tijdje ook wel weer gezien hebt. Ik zag kos een vergelijking trekken met Dirty Mind, qua plot zijn er inderdaad wel raakvlakken maar die film zit dan toch net wat beter in elkaar. Niks ten nadele van Ron Goossen, dit is gewoon een leuke, vlotte comedy waar genoeg humor inzit en die perfect in het werk van Haars en van der Kuil past.

Ze mogen wat mij betreft zo nog een tijdje doorgaan.

3.5*

Film met twee gezichten.

Dat de meesten het eerste gezicht het beste vinden is dan ook wat problematisch, want uiteindelijk draait het toch allemaal om het tweede deel. Dat voelt alleen wat magertjes aan en het zorgt er ook voor dat de film als een nachtkaars uitgaat, maar dan wel héél traag.

Het plot is weinig origineel, de uitwerking is dat wel. Uitgangspunt is hetzelfde als een sloot aan horrorfilms, maar in plaats van te mikken op spanning of horror kiest Abrahamson voor het menselijk drama achteraf. Al is kiezen misschien het verkeerde woord, want hij probeert de boot tussen genrefilm en drama in het midden te houden, waardoor het uiteindelijk vis noch vlees is.

Voor een genrefilm is het alleen wat te braaf. De ontsnapping is dan nog redelijk spannend, maar het gebrek aan obstakels (alles gaat wel érg makkelijk) staat het eerste uur toch wel in de weg. Het is ook al snel duidelijk hoe de vork in de steel zit én dat de film niet echt geïnteresseerd is in de spanning die klassiek uit deze situatie gepuurd wordt, dus is het vooral wachten tot de film écht begint.

Wanneer het dan eindelijk zover is, krijg je een interessante transitie van een kwartiertje, maar daarna vervalt het is nogal troosteloos en voorspelbaar drama. Personages komen nooit echt tot leven, sommige onnodige randzaken (Macy is geweldig maar wat is de functie van zijn personage?) houden de film alleen maar op en vele dramatische ontwikkelingen worden enkel aangestipt ipv naar behoren uitgewerkt.

Rest een film die een uitgekauwd uitgangspunt op redelijk unieke wijze probeert uit te werken. Maar het resultaat is een gemiste kans. De acteurs doen het aardig, maar daarmee is het meeste dan ook wel gezegd. Qua toon, opbouw en dramatiek schiet Abrahamson te vaak mis.

2.5*

Argh.

Hoe komt het toch dat dit soort docus steeds met de meest obsessieve, idiote personen aan komen zetten? Is de gemiddelde docukijker dan echt een verdoken Man Bijt Hond fanaat die zo zijn hobby in een iets gedistingeerdere omgeving kan uitoefenen? Is het echt zo leuk 100 minuten lang te lachen met de meest vergezochte, kritiekloze interpretaties? Is het docu genre de moderne freak show geworden?

Op één of twee momentjes hoor je de sprekers zichzelf een klein beetje in vraag trekken, maar dat wordt snel weer onder het tapijt (pas op, de motiefjes zijn belangrijk!) geveegd. Dat het niet zo belangrijk is wat Kubrick er nu wel of niet zelf in gelegd heeft staat als axioma vast, zo hebben ze zich er van vergewist dat ze nooit tegengesproken kunnen worden. Maar dat Kubrick een genie is wordt bij elke kronkel weer bovengehaald, IQ van 200 en een gevoelig kind, staat garant voor een creatief genie.

Vrije interpretaties en connecties worden gesmeed tot semi-coherente theorieën. Zo krijgen we er een vijftal. Van mensen die grondplannen maken van het hotel tot mensen die elke frame nakijken om seksuele symboliek op te speuren (en dan nog zag ik het niet - de papierlade als raging boner, echt?). Holocaust en Indianen verleden. Zelfs het hele zijn van de mens zit in de film verwerkt. En hoe langer het vijftal naar de film staart, hoe meer ze zien. Getaltheorieën (altijd populair), filmfouten die een nieuwe verklaring krijgen (de stoel is er niet meer, dat moet wel een referentie naar de cheesiness van minderwaardige horrorfilms zijn) en zelfs taalkundige constructies worden bovengehaald om toch maar zin uit de onzin te destilleren. Ow ja, en de maanlanding was niet echt. Vraag het maar na.

Tijdens de 100 minuten ben ik er nooit uitgeraakt of de docu nu bezig was met The Shining of met de mensen die aan het vertellen waren. Gaat het over The Shining dan heeft deze docu werkelijk niks zinnigs te vertellen. Zelfs al klopt er één detail van, dan wordt dat meteen weer op de helling gezet door het gezever dat errond verzonnen wordt. Gaat het over de mensen dan voegt deze docu niks toe, want dat er obsessief volk bestaat dat de realiteitszin enigszins verloren is dat zullen de meeste kijkers van deze docu wel al weten.

Grote vraag na het kijken van deze Room 237 blijft uiteraard "zelfs al klopt het, wat dan"? Stel dat het holocaust verhaaltje waar is ... dan gaat The Shining over de holocaust. Dan zijn er misschien 0.001% van de kijkers die dat eruit halen. En zegt de film daar dan iets nieuws of waardevols over? Is Kubrick een genie door een puzzeltje van een simpele boodschap te maken? Is dit echt waardevolle communicatie? Mnee, dit gaat over puzzelaars en mensen die connecties wíllen zien. En vooral mensen die zichzelf obsessief verliezen in zaken. En dat is eigenlijk in elke docu wel weer hetzelfde riedeltje.

Ik werd echt compleet gestoord van de onzin die hier 100 minuten lang over de kijker heengestrooid werd. Met stip één van de meest irritante films die ik al gezien heb.

0.5*

Tja.

Je hebt zo van die acteurs die plots uit beeld verdwijnen en waarvan je een paar jaar later denkt "jammer dat ik die niet meer gezien heb". Dan heb je acteurs die je zienderogen professioneel ziet aftakelen en waarvan je denkt "was nu maar een paar jaartjes eerder gestopt. Lin Shaye gaat jammer genoeg die laatste kant op.

Jammer genoeg, want ze is een apart horroricoon dat best op wat sympathie kon rekenen. Niet meteen iemand die je zou verwachten als horroricoon, maar die toch altijd haar filmpjes wist uit te pikken. En uiteraard kom je in dit genre wel eens in een mindere productie terecht, maar de laatste jaren is het steeds minder geworden. En niet enkel een paar posterrolletjes in slechte films, ook relatief grote rollen waar ze het gewoon niet goed vanaf brengt.

Erger is nog dat dit niet zomaar een productie is, maar dat ze zelf ook producent van de film was. Dat toont toch aan dat ze redelijk diep in dit project zat. Als je dan kijkt naar het resultaat, dan kan je alleen maar hopen dat het hierna snel ophoudt.

Want de regie is echt op het amateuristische af, het acteerwerk is zelfs gewoon puur amateurisme. Shaye is op zich geen brakke actrice, maar ze kan op zichzelf geen film dragen, als regisseur moet je haar wél goed gebruiken.

De film zelf bevat potentieel genoeg, een goed regisseur had hier zeker iets moois van kunnen maken. Maar het komt er gewoon niet uit en ik vroeg me steeds meer af of de ongemakkelijke sfeer nu van de film zelf kwam, of dat het misschien eerder om plaatsvervangende schaamte ging. En ik vrees dat het toch vooral het laatste was.

Dit is gewoon echt niet goed, jammer want met betere regie was dit vast een klein nichepareltje geworden. Gemiste kans.

1.5*

Aliens.

Een betere verklaring heb ik er niet voor. Erger zelfs, het is zowat de enige verklaring die ik voor deze film kan bedenken. Aliens die ons 30 jaar lang hebben gadegeslagen, zonder echt te begrijpen hoe en wat en dan gepoogd hebben om zelf een film te maken.

De elementen zijn herkenbaar, het lijkt allemaal enigszins menselijk, maar het loopt echt voor geen meter. De random beelden van San Fransisco, die dialogen die harkerig aan elkaar hangen, Denny die een soort van Full House reject is, het dramatisch belachelijke plot. En da's eigenlijk gewoon nog maar doorsnee slechte cinema.

Daarbovenop komt echter Wiseau zelf. Met z'n mond-vol-proppen gemompel, z'n extreem houterige bewegingen en complete non-delivery (inclusief belabberde dub) en rare emotionele uitbarstingen. Hij heeft z'n uiterlijk verder ook niet echt meezitten, maar dat kan je hem dan nog vergeven. Het is echter zo'n vreemd, onwerkelijk wezen dat het amper te bevatten valt. Het lijkt allemaal zo surreëel en/of absurdistisch, maar het is bloedserieus bedoeld.

Typisch filmpje dat pas sinds een jaar of 15 een cultpubliek kan aanspreken. Dit is de "zo slecht dat het weer goed wordt" ver voorbij. Wiseau gaat er echt voor, ondanks z'n complete onkunde. Het is onmogelijk te begrijpen dat de mensen die aan dit project hebben meegewerkt de tristesse en kwaliteitsloosheid van deze film niet ingezien hebben, maar toch hebben ze zich er gezellig ingesmeten.

Ik kan het maar met één ding vergelijken, en dat is deze muziekvideo. Je kan er 100 keer naar kijken en nog steeds niet begrijpen welke weg het afgelegd heeft tot eindproduct. Het gaat mijn verstand duidelijk te boven.

0.5*

Volckman is er weer.

Toch wel een verrassing, na 13 jaar. En dan krijg je er meteen Kevin Janssen nog bijgegooid. Ook na deze film vind ik hem nog steeds niet de beste acteur, maar ook nu laat hij zien dat hij best z'n filmpjes weet uit te kiezen. Want hoewel niet zo geweldig als Volckman's eerste, is dit toch weer de moeite waard.

Sowieso een concept dat makkelijk aanslaat, want wie wil er zo geen kamertje? En als kijker ga je al snel even voor jezelf bedenken wat je allemaal zou wensen. Je kan ook een hoop richtingen uit met dit gegeven, het is een beetje jammer dat Volckman het zichzelf iets te moeilijk maakt, want in plaats van er een lekker sappig, puur genrefilmpje van te maken, sleept hij er een dikke streep drama bij.

Als keuze op zich niet eens zo verkeerd, maar een Franse regisseur die een Russische actrice en Belgische acteur in een Engelstalige film cast, da's vragen om problemen als er écht geacteerd moet worden natuurlijk. Het is niet zo dat het echt ondermaats is, maar voor een film die toch één been op het drama laat steunen is het gewoon iets te min.

Qua visuals en design valt er gelukkig wel genoeg te genieten. Geweldige setting, wat mooie industriële designs en sterk camerawerk. Het genredeel van deze The Room is feilloos, het drama had ik binnen deze context wat proberen terugschroeven, maar het blijft zeker wel een leuk en uniek filmpje. Maar Volckman's volgende mag gewoon weer in het Frans wat mij betreft.

3.5*

Tja.

Weer zo'n health doc die zichzelf presenteert als een goedkope reclame. Je kan het Bailey misschien niet eens kwalijk nemen, want dit soort onzin verkoopt blijkbaar, anderzijds moet je je toch wel afvragen in hoeverre dit soort onzin wel verantwoord is.

Echt duidelijke antwoorden op de vraag waarom dit soort wetenschap via een populistische docu moet verspreid worden komen er niet, er zijn wat halfslachtige pogingen maar die weten absoluut niet te overtuigen. Het lijkt me toch echt nuttiger om dit soort dingen via de logische wegen aan te kaarten.

Verder zitten er wat zaken in waar ik toch echt m'n twijfels bij heb. Zaken als acupunctuur en meridianen worden zonder gene neergezet als algemeen geaccepteerde wetenschap, dan weet je eigenlijk wel. Het haalt de volledige geloofwaardigheid van deze docu onderuit, ondanks dat bepaalde andere zaken best logisch klonken. Hoewel ik verder ook wel besef dat een beetje boerenlogica niet gelijk staat aan de realiteit.

Ach ja, altijd wel interessant om eens te kijken, maar zelden nuttig of leerrijk.

1.5*

Beste Hitchcock die ik gezien heb.

Vooral als visueel "experiment" geslaagd te noemen. De overgangen zijn inderdaad af en toe een beetje knullig (genoeg decor om veel makkelijker op te kunnen knippen), maar die paar schoonheidsfoutjes wegen amper op tegen de takes van 10 minuten die zorgen voor een realistisch tijdsverloop én een beleving die je middenin het wat lugubere feestje plaatst. Begrijp dan ook absoluut niet hoe het door sommigen "overbodig" genoemd kan worden, het is net hetgene wat de film nog wat flair geeft.

Opzet is ook nog wel leuk, maar het gaat snel bergaf wanneer Stewart ten tonele verschijnt. Kan die vent niet uitstaan, maar in zijn verdediging moet ik ook toegeven dat het plot het hem nogal moeilijk maakt te overtuigen. Zijn achterdocht is geforceerd en komt vooral met horten en stoten aangewaaid, Stewart zelf is verder weer z'n plankerige zelf, waardoor hij dit gebrek alleen maar accentueert. Jammer want was zijn personage beter uitgewerkt dan had de film een stuk beter kunnen zijn.

Gelukkig duurt het niet te lang en weet te film verder wel te boeien. Redelijk vlotjes met Dall in een aardige hoodrol. Laatste akte is jammer genoeg teleurstellend, komt ook nog eens bij dat daar me voor het eerst een echte cut opviel (erg jammer - uitleg ten spijt).

In ieder geval de vlotste Hitchcock die ik al gezien heb. De suspense waar hij om bekend staat werkt toch nooit bij mij, dan vind ik het leuk dat hij eens wat filmischer uitpakt. Jammer alleen dat hij z'n filmpje achteraf zelf niet de credit gaf die het wel verdiende.

1.5*

King.

Maar toch echt geen verfilming. Bestaat blijkbaar een hoop verwarring rond bij deze miniserie, maar niet alles wat King doet komt uit een boek voort. Dit was gewoon een screenplay van King, al maakt het verder niet zoveel uit want het bevat wel zowat weer wat je van verwachten van een King-film.

Draait vooral rond een (soort van) gezellige sfeer rond een groepje personages. Horror is het uiteraard wel, maar spannend, eng of gore wil het meestal toch echt niet worden, ook hier weer niet. Eerder magisch met een duister randje. Het levert een redelijk haunted house filmpje op.

Opbouw is best aardig, leuke personages (maar vaak slechte acteurs) in een luchtig eerste uur. Daarna zwengelt het mysterie aan en weet de film ook best nog te amuseren, laatste twee uur zijn echter minder, de effecten zijn niet denderend en de spanning is veelal zoek. Duurt uiteindelijk dan ook wel wat te lang, al moet je dit misschien ook maar beter niet in één keer uitzitten.

Vermakelijk is het wel, het King sfeertje zit er goed in (King himself ook trouwens) en dat levert vooral het eerste twee uur een vermakelijke miniserie op.

2.5*

Meest opvallend zijn de reacties waar het acteerwerk geprezen wordt. Ook vooral dat het dezelfde mensen zijn die bij een film als Saw zo hard klagen over het slechte acteerwerk. Niet dat ik het acteerwerk in Saw ook maar enigszins wil verdedigen, maar dit is toch echt zeker zo slecht. Mia Farrow is echt compleet waardeloos in haar rol. Haar "domme naieve" rol speelt ze als een slecht geanimeerd Disney figuurtje. Haar man is al even ongeloofwaardig in z'n doen en laten. Vooral de scenes waar een compleet disrespect getoond wordt zijn hilarisch slecht gebracht.

Het eerste uur en nog wat is een compleet luchtig niemendalletje. Kijkt wel aardig weg, maar ik moest toch iets te vaak denken aan The Nanny. Komt uiteraard door die oma, die zeker dienst gedaan moet hebben als inspiratie. Er gebeurt echt geen flikker, behalve dan dat alles (pijnlijk langzaam) uitgespeld wordt. 50 jaar horrorfilms later zijn de meeste (blijkbaar niet, maar toch ) alle clichés wel zo beu dat het wat sneller ter zake mag komen.

Verbazend ook de mensen die deze film een "open einde" toebedelen. Ik heb geen moment (ook tijdens de film niet) getwijfeld over het verhaaltje. De climax is dan ook een complete anti-climax. Ik heb dan misschien ook een gerestaureerde (aangepaste ?) versie gezien, want het gezichtje van de baby wordt wel degelijk tussen één van de laatste scenes doorgemonteerd. Zou verklaren waarom nogal wat mensen iets hebben tegen snelle montage. Blijkbaar missen ze bij die films de helft van het beeldmateriaal.

Het eerste uur is alles behalve horror maar luchtig vermakelijk (behalve een nogal idiote droomscene). Hoe "spannender" de film hoort te worden, hoe slechter het wordt. Geen seconde eng, voorspelbaar en doorzichtig, flauw en voor een handjevol clichés onnoemelijk lang uitgesponnen.

Leuk voor mensen die alles v-o-o-r-g-e-s-p-e-l-d krijgen. In sommige boekjes heet dat ook subtiliteit, maar daar ben ik het totaal niet mee eens bij deze film. 1* voor het aardige eerste uur. Dat binnen de film totaal geen nut heeft. Veel heb je er dus niet aan.

Matig.

Best jammer, want het idee is eigenlijk best wel aardig. Niet zomaar een bad guy deze keer, de ware aard achter de slechterik wordt ook nooit echt onthuld, al wordt er op het einde wel een klein tipje van de sluier gelicht.

Maar verder is het een iets te droge thriller, met een licht jaren '90 randje aan. Spaarzaam spannend, maar verder niet zo sfeervol. Qua acteergeweld ook zeker niet te veel verwachten, al zit er met McGowan wel een bekende naam in. Dat bekend niet meteen gelijk staat aan goed wordt al snel duidelijk.

Verder een vlot filmpje, dat wel, maar het mist een hoogtepunt, écht spannende scenes en een nijpender sfeertje. Het blijft allemaal iets te gelaten. Jammer, want het idee was wel tof, had iets meer mee gedaan mogen worden.

2.0*

Niet verkeerd.

Al moet je wel even volhouden, want deze Route 225 lijkt in het begin vooral op een erg snel tussendoortje voor Yoshihiro Nakamura. Sowieso al niet m'n favoriete regisseur, maar hij maakt vaak toch redelijk afgeborstelde producties die best aan te kijken zijn. Al moet er wel bijgezegd dat deze film tot Nakamura's eerdere werk behoort.

Route 225 oogt goedkoop in vergelijking met z'n normale werk. Het zou me ook niet echt verbazen moest deze film voor TV gemaakt zijn, mogelijks ook voor een jonger publiek. De opzet is een fantasy verhaaltje met parallelle werelden dat eenvoudig verteld en uitgelegd wordt, niks wereldschokkends dus.

Maar naarmate de film vordert valt toch op dat Nakamura niet het normale patroon volgt. Hoe harder onze hoofdpersonen proberen terug te gaan naar hun oorspronkelijke wereld, des te meer raken ze afgezonderd. Het is dan eigenlijk best apart en origineel dat ze uiteindelijk helemaal niet meer terugraken en zich schikken in hun nieuwe wereld. Het is best gek dat net zo'n eenvoudig filmpje als dit met een leuke twist komt, maar het redt de film wel.

Visueel is het verder karig, de soundtrack stelt ook weinig voor en qua acteerwerk ook niet al te veel verwachten. Maar naarmate de film vordert intrigeert het steeds meer, iets wat ik op basis van het plot en credits absoluut niet verwacht had.

3.0*

100% genrefilm. Origineel is het zeker niet, maar de uitvoering is best aardig. Stukken beter dan het veel genoemde Wrong Turn hier.

Paar jongeren in een bos met voetvolk erachteraan en je weet wat je kan verwachten. De gore is spaarzaam maar wel lekker smerig, de spanning is nooit overvloedig aanwezig maar sfeervol is het continu.

Komt mede door het aardig kleurgebruik en de leuke setting. De slechteriken zijn een beetje duf, het verhaaltje iets te gefragmenteerd. Begrijp de opzet maar het weerkerende korte kat en muis spelletje werd af en toe wat saai. Komt de spanningsopbouw ook niet echt ten goede.

Verder nogal wat onlogischheden en onzinmomentjes, maar binnen de film niet echt storend. Prima lengte ook, waardoor het uiteindelijk een vermakelijk opjaagfilmpje in de bossen is geworden. Wel een beetje vreemde styling van de hoofdpersonen. Was het nu gewoon boerenvolk, hebben ze daar in Noorwegen geen mode of speelt het zich 30 jaar geleden af? Kwam er niet echt uit.

3*

Wat een draak van een film.

Martin is sowieso al wat een vervelend figuur, maar zo erg als hier heb ik hem denk ik nog niet gezien. De film hoort dan te gaan over het innerlijke wat telt, verbeeldt door de grote neus van Martin, maar ik zat me eigenlijk nog meer af te vragen wat hij zag in Daryl Hannah. Kudos dat ze haar een nog lelijkere vriendin gevonden hebben.

De humor is echt zo belabbered dat het compleet vervelend wordt. Het romantisch misverstand is eerder genant, die poëtische tekstjes kunnen écht niet en er is gewoon absoluut geen enkele chemie tussen de twee. Na een half uurtje zat ik me dan ook echt af te vragen waar ik naar zat te kijken.

Voor een luchtige en zonnige film is het verrassend onkijkbaar, zelfs dat sfeertje weet niet eens wat positiefs te brengen. Afschuwelijke film dit, echt alles gaat fout, niks is leuk of grappig en Martin lijkt er alles aan te doen om het zo irritant mogelijk te maken. Of is het toch Schepisi? Nog niks van hem gezien, maar leek me als regisseur ook niet bijster veel toe te voegen.

0.5*

Soms is het fijn een bericht niet te hoeven beginnen met "ik verwachtte".

Ik heb enkel Life Aqautic ooit gezien, met die kennis ben ik dan maar deze film een keer gaan kijken. Royal Tenenbaums is niet meteen een zwarte komedie. De film is verre van scherp. Het is ook geen lachen, gieren, brullen film.

Het is een van deze weinige films die op deze manier droge, understated humor brengt. En in dat opzicht is deze film dan ook erg goed te genieten. Typetjes die er genoeg over gaan om grappig te zijn, maar niet tever gaan zodat de film uit z'n rol valt. Misschien is enkel Stiller wat te luidruchtig, en Owen Wilson wat te onnozel. Verder blijft de film heerlijk in karakter. Eén van de weinige goeie rollen voor Hackman, ook Murray is hier erg goed te genieten (wel blij dat hij de hoofdrol niet had).

Muziek viel mij wel enorm tegen (behalve het liedje bij de brandweerwagen), visueel is het leuk en sprookjes achtig, maar niet genoeg om echt overdonderend te zijn. Had de film dat extra zetje kunnen geven.

Nu is het vooral gezapig genieten. Film verveelt nergens en vliegt ook snel voorbij. Had dat beetje extra afwerking verdient, maar verder een fijne film.

Mooie 3.5*. En een gepast happy ending trouwens. Film verdient niks anders.

Vond het een fijne herziening.

Had zelfs iets meer schrik voor het film-in-film gebeuren, want vaak toch verkeerd uitpakt, meer nog dan voor de musical elementen. Dat bleek gelukkig ongegrond, de film-in-film is er meer als parallel voor de liefdesdriehoek die de kern vormt van deze film.

Visueel absoluut een plaatje, maar da's niet zo verrassend met Peter Pau achter de camera. Niet dat hij een garantie is voor geweldige visuele ervaringen, maar hij heeft wel enkele van China's mooiste films achter z'n naam staan. De soundtrack is verrassend oké, acteerwerk verder ook top notch. Sowieso leek Zhou rond die tijd eigenlijk niks verkeerd te kunnen doen, samen met Kaneshiro spettert het dan ook regelmatig.

Erg fijne film van Peter Chan. Erg mooi aangekleed, perfect uitgevoerd en een kleine modernisering van het musical genre (een genre dat toch al jaren hetzelfde is gebleven). Aanradertje dus, zelfs voor mensen die niet zo van musicals houden.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk!

Dit is meer mijn type Shaw Bros film. Doet wat denken aan Zu Warriors, voelt vooral aan als een verre voorloper van de Chinese Ghost Story/Odyssey films. Een scheut martial arts met héél wat fantasy.

Maar wat deze film vooral kenmerkt is de belachelijke rotvaart. De film scheurt echt van plot point naar plot point, soms met enkele zinnetjes tussendoor. Overal is er actie, en wanneer die er niet is zorgt het drukke camerawerk en de zenuwachtige editing ervoor dat het actievol lijkt.

Effecten zijn veelal opgetekend, oogt serieus ouderwets maar het wordt met zoveel overgave gedaan dat het best aanstekelijk werkt. Intro met de animatieframes mocht er ook zijn trouwens. Qua montage is deze film z'n tijd ver vooruit.

Het is allemaal erg luchtig en extreem vluchtig. Dat maakt dat het plot soms wat lastig te volgen is, maar ook dat maakt deel uit van de charme. Was alweer even geleden dat ik een martial arts film als deze gezien had, ze zijn volgens mij ook niet al te dik bezaait, maar deze is een film die een grotere cultaanhang verdient. Genieten!

3.5*

Fijne Huo!

Beetje verrassend ook. Nu is het niet zo dat Huo zo'n oubollige films maakt, maar hij is zeker ook niet de meest blitse regisseur. Toch vaak filmpjes die zich in het recentere verleden afspelen, of in het landelijke China. Goede regisseur, dat zeker, maar niet echt modern.

Daar maakt hij hier aardig komaf mee. Niet dat dit een geweldig flashy film geworden is, maar wel een stedelijke romance, lekker strak in beeld gebracht en erg puur qua focus. Een liefdesdrama waar de personages echt een keer centraal staan, niet de omgeving die hen om welke reden dan ook uit elkaar probeert te houden.

Veel interesse zal er wel niet zijn voor deze film, te weinig boerenverdriet en armoede, maar wie graag de films van Yibai Zhang kijkt moet deze toch maar eens een kans geven. Visueel prachtig, sterk geacteerd en een mooi thema dat naar waarde uitgewerkt wordt. Erg leuke verrassing dit.

4.0* en een uitgebreide review