Opinions

Geweldige lompe film dit

Als basis heeft dit een run-of-the-mill, standaard dom actieverhaaltje. Gelukkig is de aankleding geweldig. De film op zich is wel vermakelijk, en zou in een wat normalere uitvoeringen uitkomen rond de 2*-2.5* denk ik.

Extra punten voor:

* "I'll buy that for a dollar". Geweldige quote, en wie kent het legendarische Smash TV nog ?

* "You now have 40 seconds to comply". Niet enkel een geweldige scene, maar ook 40 dance/electronic nummertjes later blijft het een geweldig coole quote.

* Geen sissy geweld. Verhoeven hakt er gewoon stevig op los. Heerlijk over-the-top, geen gezeur.

* Die reclames. Nukem en de 6000 SUX

Verhoeven heeft het talent om parodie met genrefilm perfect te vermengen. Een resem erg lollige personages, veel coole scenes en een heerlijk belabberd eindresultaat. Wie de humor niet ziet heeft pech. Verder is het genieten.

Kleine 4*. Meteen ook maar even mijn playlist afgestemd op deze film

Niet best dit.

Het origineel kon ik nog wel pruimen, deze reboot (of toch maar remake?) daarentegen slaat de plank aardig mis.

Het gaat vooral fout wanneer Padilha er een serieuzere film van wil maken. Murphy zonder pak is nog wel cool, Murphy mét pak ziet er maar een beetje dommig uit. In het origineel valt dat nog weg te wuiven door de komisch/satirische ondertoon, hier mist dat gedeelte volledig. Of men moest de pogingen van Jackson zo willen omschrijven, maar die vielen aardig dood. Vreselijke toevoeging.

Tweede grote pijnpunt zijn de enorm tamme actiescenes. Serieus lelijk en slordig in beeld gebracht ook, doet mij toch even twijfelen of ik Padilha's andere films alsnog moet gaat zien, want wat hij hier laat zien qua actie is eigenlijk beneden alle niveau (en onbegrijpelijk voor een film met toch een redelijk budget). Laat ik dan maar hopen dat deze regisseur ofwel door het budget, ofwel door Hollywood zelf teveel onder de indruk is geraakt.

Qua stilering is de update wel geslaagd. Het zwarte pak is een kleine verbetering, de details zien er best slick en gepolijst uit (zoals die staander waar Robocop tegenhangt). Het zijn dat soort dingetjes die deze film nog enigszins draaglijk maken.

Flauwe remake, Padilha probeert er wat anders mee aan te vangen maar neemt verkeerde beslissingen en het resultaat is dan ook veel te serieus voor iets wat eigenlijk zware kitsch is. Zéker nu, bijna 30 jaar later, wanneer we stilaan dichter bij de realiteit van deze film komen.

1.5*

Mak vervolg.

Al moet ik wel toegeven dat het alweer even geleden is dat ik deel 1 gezien heb. Die heb ik echter een best hoge score gegeven, daar komt deze in geen lichtjaren bij in de buurt. Cheesy B-materiaal dat voldoet aan het brakke imago van de vervolgfilm.

Het is een geluk dat RoboCop's design redelijk iconisch is, wat het pakje zelf ziet er erg plastic en fake uit. De vervolg cop is zelfs nog een stukje erger, een lelijk, ongemakkelijk en weinig indrukwekkende verschijning die het beoogde effect duidelijk mist.

De humor zit ook redelijk scheef, personages zijn redelijk dom (dat kindje) en het nazi-bedrijf is de satire voorbij. De poging om het allemaal grootser en gruwelijker te maken is duidelijk, maar de uitvoering is redelijk belabberd.

Gelukkig dat het einde in ieder geval nog wat over the top actie brengt, dat redt de film enigszins. Maar enkel van een complete afslachting, want verder valt er maar weinig plezier uit te halen. Goedkope zooi, dat wordt snel de derde kijken voor de zin helemaal is weggezonken.

Interessant dat dit trouwens van Kershner is, geeft toch een indicatie dat zijn invloed op het Star Wars universum niet zo groot geweest is als de status van die film doet vermoeden.

2.0*

Niet best.

Begrijpelijk dat ze na dit derde deel maar even opgehouden zijn met RoboCop films maken. Deel 2 was al niet veel, dit derde deel maakt het nog wat ridiculer. Clownesque bad guys, onnozel drama en nog goedkopere humor maken er een redelijk triest schouwspel van.

Nochthans heb ik ergens wel een zwak voor de setting en wat de film wil doen. Tussen alle knulligheid door herken ik ergens een film die ik best zou kunnen waarderen. Maar met een wat flauwe Japanse connectie, brakke effecten en een toontje dat zowel te serieus als te kolderiek is werkt de film gewoon niet.

Die miniserie laat ik ook maar even voor wat het is, de recentere remake vond ik ook een stevige tegenvaller. Kudos voor Verhoeven dus, die wél begreep wat hij met dit personage aan moest vangen.

1.5*

Even schrikken toen ik zag dat dit de regisseur van Bad Company was.

Hoewel toch ook ergens wel normaal. Robokon is een film die het sportgenre mixt met een feel-good sfeertje, maar op een nogal typische Japans dramatische manier. Hoewel de poster anders doet vermoeden misschien, net als de aanwezigheid van Atsushi Ito.

Maar het geheel is erg understated. Dit werkt eigenlijk niet het eerste half uur maar werpt later in de film wel z'n vruchten af. De film volgt een typisch pad van failure naar overwinning maar het zijn vooral de nogal teneergeslagen hoofdpersonages en het gebrek aan overacting dat deze film wat anders maakt.

Visueel te karig om echt goed te zijn, eerste half uur is té traag en weinig boeiend, maar naar mate de film vordert wordt het allemaal aangenamer en het einde staat er gewoon.

3*

Brol.

Sommige shots van de mechs zijn geslaagd en er zitten een aantal grappige details in. Maar daartegenover staan ook genoeg belachelijk goedkope shots, waardoor de mechs maar belachelijke kartonnen dozen lijken.

Design is verder ook nogal matig, maar het zijn vooral de statische gevechten, zowel man vs man als machine vs machine, die echt nergens op slaan. Ik heb toch al wel wat mech gevechten gezien, maar als je twee reuzenrobots op één plein ziet staan verwacht je toch wat meer actie en flexibiliteit. Het levert compleet ridicule scenes op.

Verder is zowat alles slecht aan deze film, van de props tot de muziek tot het acteerwerk. Voor fans van dit soort mechavoer zijn er betere films.

Gordon en SF, het gaat echt niet samen. Ook best vervelend dat er steeds een paar hicks en hilbillies bij moeten lopen.

Edit: eindgevecht had een beetje weg van Porco Rosso.

1*

Niet geweldig.

Niet elke film met kinderen in de hoofdrol is automatisch een kinderfilm, deze was dat duidelijk wel. Hoewel .. af en toe lijkt deze Robot Overlords zich toch iets volwassener te willen voordoen, alleen strookt dat niet echt met het groepje kindjes dat op nogal lullige wijze de maat neemt van een alien invasion.

Poster geeft de film een B-uitstraling, maar zo goedkoop oogt het nu ook weer niet. Er is in ieder geval iets meer moeite gekropen in de CG dan enkel wat goede rommel op het scherm gegooid. Jammer genoeg is de stilering van de robots geweldig saai en wil het verder ook nergens indrukwekkend worden.

Acteerwerk is redelijk vervelend, enkel Kingsley doet het nog wel aardig. Anderson is een nogal random keuze en de kindjes zijn eigenlijk allemaal vervelend. En dat de afwikkeling van het plot dan te gemakkelijk en flauw is zal wel zijn omdat het toch "maar" een kinderfilm is, maar een echt excuus is dat niet uiteraard.

Had toch iets meer verwacht van Wright.

2.0*

Iegh.

Deze blijkbaar bij release gemist ... ik kende de film eigenlijk amper. Maar dit weekend toegevoegd op Netflix, dus toch maar even een kans gegeven. Had duidelijk niet gehoeven, want dit soort dingetjes heb ik nu echt wel gezien.

10 jaar na release ziet Robots er werkelijk vreselijk uit. De CG is plat en veel te glimmend, technisch heeft het niet veel meer te bieden. Maar het is vooral de lelijke stijl die van deze film een gedrocht maakt. Domme figuurtjes die constant hyperactief lopen doen.

Nu zou je die kritiek ook kunnen hebben op één van m'n top 10 films, maar daar is hyperactief ook echt hyperactief. Niet een beetje Britney Spears lopen zingen en verder gewoon wat druk doen. Wat ons meteen bij de vreselijke humor brengt. Droevige filmverwijzingen, wat tergende woordgrapjes en erg slechte visuele grapjes maken van die 90 minuten een ware martelgang.

Nee, dit mag gewoon op de schroothoop. Ik had nog het meest met de ideeën van de bad guy in deze film geloof ik.

0.5*

Mooi mooi mooi.

Het oogt erg 80s allemaal, maar gelukkig zijn er maar twee filmpjes die er écht als 80s anime uitzien. De rest is creatief en wild genoeg om daar bovenuit te stijgen. En dat doen ze ook, want buiten het tweede en vierde filmpje is alles dik de moeite.

Het begin van Otomo is leuk, de opener van Morimoto al geweldig en Umetsu's Presence blijft buiten categorie. Maar ook Clouds en Nightmare blijven hun waarde bewijzen. Het is door dit soort filmpjes dat ik anthologies zo'n warm hart toedraag.

Visueel blijft het allemaal erg indrukwekkend, ondanks dat het wat ouder oogt. Strakke animatie, lekker creatief en met een hoop talent in de regisseurstoel. Een anthologie zoals een anthologie hoort te zijn, dan zijn de iets mindere films snel vergeven.

4.0* en een uitgebreide review

De Italiaanse familiekroniek, binnen de Top 250 een genre apart. Ditmaal een oudje, eentje uit de tijd waar mensen nog beenhard waren en niet bloedden wanneer ze werden neergestoken.

Visueel is het aardig, al dien je er wel een beetje op te letten. Geen enkel shot dat echt in het oog springt en verder is Visconti toch vooral bezig mijn zijn verhaal neer te zetten. Gelukkig kon ik daar af en toe uit ontsnappen en zag het er dan toch allemaal nog redelijk uit. In ieder geval nogal wat beter dan vele tijdgenoten.

Structuur en titel van de film begrijp ik niet helemaal. De titel suggereert dat de film vooral om Rocco draait, de structuur suggereert dat alle broers de aandacht krijgen, maar eigenlijk is het gewoon Rocco en Simone en de rest.

Delon vond ik wel fijn acteren, Girardot deed het ook oké. Schril contrast met de rest, met name die moeder (zwaar irritant) en Cardinale die op een bepaald moment compleet vergeten is hoe ze moet acteren (wanneer ze Rocco binnendragen na de knokpartij met z'n broer.

Meest storend element waren de beide broers en het dikke aanzetten van de dramatische lijnen. Allemaal nogal goedkoop en makkelijk in elkaar gedraaid wat mij betreft. Vreemder is nog wel dat iedereen het heeft over de goedheid van Rocco, maar niemand over de gelijkwaardige domheid van beide broers. Beiden niet capabel om te leven en te overleven, samen richten ze zichzelf ten gronde en nemen ze Nadia mee.

Veel gevoel voor rede zit er niet binnen deze film, waardoor de scene op het bed (tegen het einde aan) mij alleen maar verder kon irriteren. Oversentimenteel en belabberd.

Dan zit je weer met een film die drie uur duurt, enkel saaier wordt naarmate de film vordert, weinig tot geen nuance kent en het einde zwaar verpest. Met enige moeite kon ik uit het verhaal stappen en wat aarzelend genieten van enkele visueel aardige scenes, maar door het gebrek aan degelijke soundtrack kwam er van een pakkend sfeertje ook daar niks in huis.

1*, film die al compleet fout zat bij het script en te weinig film was om er daarna nog wat aan te veranderen.

Nah.

De keyscene voor mij is het optreden van het "foute" boybandje op het einde. Een hele zaal rockers die wat onbeholpen een nieuw muziekgenre aanhoren en beginnen morren omdat dat soort "hippe" muziek niet bij hun wereldje past. Uiteraard worden de jongens van het podium geboe'd, waarna de echte rockers met een even plat en onnozel popnummertje aan komen zetten. Het werkt voor mij gewoon niet, een publiek voor ruw in leer getooid volk dat uit z'n dak gaat op supermelige poprockriedeltjes.

Verder een saaiig verhaaltje, twee zoutloze hoofdpersonages en een resem aan niet aan te horen popnummertjes van vroeger. Het is dat Brand en Giamatti de pijn nog een beetje verlichten, want van de wanprestatie van Cruise moet deze film het absoluut niet hebben.

Rock (& Roll), het zal wel nooit wat voor mij worden. Een hoop stoer gedoe met melige muziek, meer kan ik van deze film niet maken. De punten gaan naar een zelfdzaam aardige bijrol.

1.0*

Begint beter dan hij eindigt.

De combinatie Tashlin/Lewis is meestal niet verkeerd, op basis van de eerste 10-15 minuten lijkt dit zelfs één van de beste samenwerkingen tussen de twee te gaan worden. Vooral het schoorsteenstukje + watervervolg is gewoon grappig.

De film kent nog een aantal van dat soort scenes, alleen voelt het vaak wat te gefaseerd aan. De muzikale nummers en plot-gedreven scenes zijn iets te afgelijnd, waardoor je soms het gevoel krijgt dat je naar drie aparte films zit te kijken, die pas later door elkaar geëdit zijn. Beetje dat "oké, nu hebben we even genoeg gezongen en is het plot weer ver genoeg. Jerry, doe nog eens lollig voor een minuutje of 5".

Naar het einde toe zat er ook iets minder humor in had ik het gevoel. Toch blijft de typische Lewis luchtigheid wel overeind en is ook dit filmpje weer nergens echt vervelend of irritant. Althans, als je bestand bent tegen Lewis de komiek natuurlijk.

1.5*

Heh.

Holland is nu al de tweede dit jaar. Net als bij De Palma's laatste zat ik mij af te vragen hoe het toch kan dat sommige regisseurs plots al hun kennis en kunde kwijt lijken te zijn. Niet dat Holland nu zo'n grote regisseur is, maar hij heeft toch best een paar aardige films op z'n naam en zelfs al waren er ook wat mindere dingen, dan was er toch vaak nog een zekere basiskwaliteit.

Die is er hier gewoon niet. Het acteerwerk is compleet lachwekkend, het script is een samenraapsel van slechte clichés en de gore is bedroevend. Zo'n Madsen is echt een parodie op zichzelf, al is hij dan wel de enige reden waarom je bij de hoofdpersonages niet denkt "erger dan dit kan toch niet".

Is het dat ze niet meer met moderne crews om kunnen gaan? Omdat ze echt geen budget hebben? Omdat ze ondertussen op leeftijd zijn en gewoon mentaal niet meer 100% zijn? Geen idee, maar het is redelijk droevig om te zien hoe een ooit best redelijk regisseur met een film als deze komt aanzetten. Arme Tom.

Enige lichtpuntje is dat mensen die The Room en dat soort dingen leuk vinden hier misschien nog wel een beetje kijkplezier uit kunnen putten.

1.0*

Volledig bij met Bay.

Een film die ik vroeger al eens gezien had, op één of ander schoolreisje in de bus. Een leeftijd dat ik niet zo te porren was voor Hollywood geweld, maar meer op zoek ging naar de Nolan's, Tarantino's en Aronofsky's van de filmwereld. Vond deze helemaal niks, niet zo verwonderlijk dus dat ik deze tot het laatst bewaard heb.

Ondertussen kan ik het werk van Bay beter waarderen, al moet gezegd dat Bay toch ook even nodig gehad heeft alvorens volledig zijn draai te vinden. Je ziet zijn stijl hier wel al terug, maar wie op echte Bayhem zit te wachten komt toch redelijk bedrogen uit. Het is vooral een degelijke actiefilm, maar niet zoveel meer.

Cage en Connery doen het nog wel aardig, maar de balans tussen actie en gepalaver ligt niet zo goed. De actiescenes zelf zijn ook niet zo blits als in Bay's latere werk. Niet zo verrassend misschien, maar dat maakt de film er niet beter op. Uiteindelijk vooral erg simpel vermaak. Niet heel uitzonderlijk, Bay heeft later gelukkig veel leukere dingen gedaan, maar voor een keer wil het nog wel.

2.5*

Njah.

Het begint best wel leuk, Rainn Wilson is ook wel iemand die een film als deze redelijk makkelijk kan dragen. De vergelijking met School of Rock is nooit ver weg, al is Jack Black dan iemand die z'n rol iets serieuzer neemt, terwijl Wilson toch vol voor de parodie gaat.

Maar na een half uurtje verdwijnt de echte comedy plots en wil de film weinig meer zijn dat een flauw rise to fame verhaaltje van een "rock" bandje. Ik zet er maar aanhalingstekens rond, want de muziek die eruit komt is echt van het ergste soort, ik zou het geen rock durven noemen en ik heb verder niks met het genre.

De rest van de film wordt eigenlijk met de minuut flauwer, het "rock & roll" gehalte is echt miniem en het drama werkt voor geen meter. Het is jammer, want het is een verspilling van de acteurs die meedoen aan deze film. Wilson weet de eer nog een beetje hoog te houden, maar verder is het maar melige rommel.

2.0*

Best oké.

Om de vergelijking maar al meteen achter de rug te hebben, een stuk beter dan Bohemian Rhapsody. Waar die vooral probeerde een verhaal te vertellen, is Fletcher meer bezig om een film te maken die Elton John belichaamt. Ik heb weinig met beide artiesten, maar filmisch gezien is dit 100 keer interessanter dan de Queen film.

Zo worden de nummers zelf beter in de film verwerkt, enerzijds door ze niet 1 op 1 (of volledig op te nemen), anderzijds door een musical aanpak, waardoor je sowieso al wat wilder kan gaan dan normale optredes. De film probeert even showy en exentriek te zijn als Elton John, en hoewel Fletcher daarvoor misschien niet alles uit de kast trok, zitten er toch best een hoop fijne scenes in.

Egerton's larger than life performance draagt daar ook zeker aan bij. De rest van doet het ook zeker niet slecht, alles lijken ze gestrikt in de wereld van Elton John, ook wanneer het allemaal wat minder gaat. De film mag dan vast zitten aan het klassieke rise & fall structuurtje, de manier waarop er mee omgegaan wordt is een stuk minder storend dan bij de meeste biopics.

Voor de feitelijk, droge registratie kan je sowieso beter een docu kijken, deze film ligt veel meer in de lijn van wat ik van een goeie biopic verwacht. Zelfs voor niet-fans van Elton John, een goed te behappen film.

3.0*

Toffe film.

Typisch Ritchie product al is hij duidelijk wat ouder geworden. Iets minder "hip en modern" dan z'n eerste films. Maar verder genoeg flair, fun en heerlijke Engelse accenten om een zeer vermakelijk filmpje af te leveren.

Visueel ook zeer aantrekkelijk, al blijven de meeste trucjes wel achterwegen en is er enkel de achtervolging die er als echt aparte scene uitspringt.

Cool dansje ook, grappig hoe Ritchie zelf speelt met de Tarantino vergelijkingen door zelf nog wat olie op het vuur te doen.

4.0* en een uitgebreide review.

Bijzonder saai filmpje.

Had em nooit eerder gezien, veel fluffy memories had ik dan ook niet bij het kijken van deze film. Sowieso nooit veel van Stallone gezien. Vond hem vroeger al geen begaafd acteur, de tijd heeft daar niet veel aan veranderd.

Probleem met deze film is dat het eigenlijk geen simpele boksfilm is, het eerste anderhalf uur is vooral een portret van een vreselijk idioot figuur. Stallone weet geen deftige gestalte te geven aan z'n personage en blijft vooral hangen in een collectie trekjes. Het hele boehoe gedeelte van de film kon me dan ook geen bal schelen, en dan blijft er maar weinig over.

Van het geweldige verhaal moet deze film het ook niet hebben. Wat gebrabbel over The American Dream en een wel erg makkelijke weg voor Rocky tot de top (uiteraard, meer tijd was er ook niet voor het boksen, teveel oninteressant drama vooraf).

Het eindgevecht was dan nog wel oké, alleen vond ik het verloop nogal apart. In het eerste deel van de film werd volgens mij gehamerd op het feit dat er nog nooit eentje 12 rondes tegen Apollo recht was blijven staan. Dan verwacht ik toch wel een scene rond ronde 12 die daar minstens even bij stilstaat ... maar buiten de eerste twee rondes zie je niet veel van de bokswedstrijd. Men fade een beetje tot ronde 14, daar krijg je dan nog wat de hoogtepuntjes mee ... heh?

Nogal lompe film die het speelt op drama maar daar absoluut niks te zoeken heeft. Povere opbouw, vreselijk plat en een redelijk eindgevecht, maar erg vreemde focus op het verloop daarvan. Mnee, die andere delen hoef ik echt niet meer te zien.

1.0*

Holy ...

zelden een film gezien die zo hallucinant slecht is. Het eerste half uur zorgt dat nog voor een morbide fascinatie, daarna is de rek er echt wel uit en wordt het nog een zeer lange en irritante zit.

Met het bonte gezelschap is op zich niks mis. Je krijgt een Mercury look-a-like, wat travestietoestanden verpakt in een belachelijk verhaaltje en een mislukt horror concept.. Dat alles wordt bijgestaan door wat liedjes, waarbij enkel het eerste een leuk Janet-achtergrondkoortje had.

De muziek is afgrijselijk, de decors zijn decorarm en spuuglelijk. De kostuums evenzeer zo, het camerawerk en de cinematografie zijn gewoon randje amateuristisch.

Het geheel doet mij denken aan een foute Fellini (type Satyricon) overgoten met een goor glamrock sausje en geplaagd door een gebrek aan talent en budget. Da's erg hard lachen voor een kwartiertje maar daarna is de pret op.

De verhalen van de voorstellingen hier lijken mij trouwens een persoonlijke hel.

0.5*, oververdiend.

Tweede deel is zo mogelijk nog minder interessant.

Ditmaal enkel de match, gebracht met veel sentiment, vertragingen en herhalingen. De toevoegingen van de oud-spelers voegen niks toe (lekker ironisch). Het doet hunkeren naar het eerste deel, maar dat was ook al niet geweldig.

Dit blijft voor mij een simpele TV-reportage. Qua regie stelt het 10 keer niks voor, het verhaal rond de wedstrijd is ondertussen wel bekend, de kadrering ervan voegt helemaal niks toe. Leuk om een aantal dingetjes nog eens terug te zien (met name dan Rik De Saedeleer), maar of dat nu een inherente kwaliteit is van zo'n docu ...

Duurt dan ook nog eens 100+ minuten. Nog een geluk dat ze het in twee delen gegeven hebben, maar dat is natuurlijk het voordeel van TV. Niks voor op een filmsite.

Voor Rikje dan maar:

1.0*

Vreemd dat niemand deze gezien heeft.

Same old, same old ? Mja, ergens wel. Hoewel K. Kurosawa hier meer kiest voor een typische Japans drama uitwerking. Meest opvallend verschil met z'n ander werk is de visuele finesse, die veelal ontbreekt in Kurosawa's films. Hier heel wat mooie shots, veel rust en mooi kleurgebruik. Maar nog steeds redelijk naturel allemaal, waarmee de link naar het Japans drama al meteen gemaakt is.

Er gaat een enorme rust van de film uit, erg gezapig tempo en weinig echte scares. De film is niet eng maar wel frequent spannend. Kurosawa cut niet altijd even goed jammer genoeg, waardoor sommige scenes niet geweldig afgesloten worden, maar doorgaans zit er een mooie suspens in.

Het einde is niet geweldig, maar houdt de rest van de film wel overeind. Sfeer is er nog steeds, maar het verhaalkundig gewoel dat steeds lijkt op te duiken aan het eind van Kurosawa's films is ook hier weer terug te vinden.

Beetje apart sfeertje in deze film, aangezien hij verrassend visueel verfijnd is voor een Japanse horror, en er veel op rust en sereniteit gespeeld wordt.

Heb er zeker wel van genoten, alleen moet hij z'n films eens wat beter leren afsluiten. Less is more in dit geval, hoewel het dan niet op de horror slaat (of laten we horror maar vallen en het gewoon op suspense houden).

4*

Njah.

"Concertregistraties mogen niet op MovieMeter? Dan knal ik er gewoon wat beperkte on the road beelden bij!" moet Waters gedacht hebben bij het in elkaar steken van deze docu. Geen idee hoe dit uiteindelijk toch nog op de site geraakt is, maar als er 20% aan documateriaal inzit dan is het veel. Verder is dit gewoon een concert van Pink Floyd.

Als band ken ik ze eigenlijk niet zo, ze zijn voor mij ook echt zo'n december-band. 11 maand per jaar kan ik ze makkelijk mijden, maar eens de oude toplijsten hun aantreden doen worden een aantal plaatjes van hun van onder het stof gehaald en kan je er blijkbaar niet aan ontsnappen.

Wat Waters zelf te vertellen heeft in deze docu is echt uiterst miniem. Informatief is het niet, je moet al echt met deze band vergroeid zijn om wat aan de gesprekjes tussendoor te hebben. Wat gemompel over bepaalde gevoelens of zaakjes die ze hebben meegemaakt, maar dan met een gepoogde diepzinnigheid gebracht die echt niet bij de inhoud past.

En verder ... concert. Een videomuurtje op de achtergrond, niet eens zou bijster interessant beeldmateriaal erop geprojecteerd. Af en toe camera van links, dan van rechts, dan ingezoomd op de zanger. Nét het materiaal dat dus echt geen plaats hoeft op deze site.

Als docu is het echt drie keer niks, als concertregristratie is het allicht leuk voor fans, maar totaal ongepast om hier te bespreken. Eén van de weinige films waarbij ik af en toe even wat opruimwerk gedaan heb ondertussen, omdat ik er niet twee uur doods voor in de zetel kon blijven zitten.

0.5*

Best fijn.

Ik heb de croc-films altijd een beetje vermeden. Vooral dan omdat soortgelijke films met slangen (type Anaconda) helemaal niks waren en ik de haaien films meestal ook niet echt interessant vind. Maar met deze film vers op Netflix, toch maar eens een kans gegeven.

En ik vond het best leuk eigenlijk, de beste van McLean zelfs. Verwacht geen originele film, Rogue is een horrortje dat braaf de genreclichés afloopt. Groepje mensen op een bootje, ze stranden op een klein eilandje en aangezien de rivier getijden kent tikt de klok.

Ster van de film is de krokodil, best tof in beeld gebracht vond ik. Straalt echt gevaar uit zonder dat het een belachelijk CG monster is geworden. De cast bestaat uit aardig wat bekende kopjes, vooral de zéér jonge Wasikowska is grappig om te zien. Niet de eerste "grote" actrice die carriere heeft gemaakt in een kleine horrorfilm.

Het duurt gelukkig niet te lang en hoewel het allemaal zeer voorspelbaar is verveelde de film geen seconde. Leuke verrassing dit.

3.5*

Nopes.

Op de één of andere manier heb ik altijd wel zin in nieuwe Star Wars films. Op papier is het ook altijd wel leuk, met veel sci-fi en fantasy elementen en een uitgebreid universum waar vanalles in beweegt. Maar zoals de meeste fast-food is het idee vaak een stuk lekkerder dan het eigenlijke product en halverwege heb je meestal spijt dat je je toch weer laten vangen hebt.

Rogue One heeft dan nog het extra probleem dat het te boek staat als "wat duisterder en grimmiger". Beetje zoals Nolan's Batman reboot dus, een stijl die absoluut niet bij het bronmateriaal hoort. En dat blijkt ook meermaals, want wat je ook doet, Darth Vader is nooit écht creepy, met z'n funky helmpje en die witte Stormtroopers die bij elke windstoot omvallen zijn ook niet bepaald enge soldaten.

Ik hoef ook niet echt acteurs als Wen Jiang of Donnie Yen in dit soort films. Die laatste mag een flauw aftreksel van z'n gebruikelijke kunstjes opvoeren, maar waarom Star Wars een Chinese Zatoichi nodig heeft weet ik na het zien van deze film nog steeds niet. Zo'n personage als dat van een Whitaker voegt ook helemaal niks toe, en zo zijn er wel meer. 't Is meer cameo spotting dan world building jammer genoeg.

Edwards als regisseur ... njah, voegt hij echt iets toe? Vond het een redelijk typische Star Wars films, met wat geleuter in de marge. Dingetjes die The Force Awakens nét iets luchtiger maken en deze nét iets grimmiger, maar da's eerder voer voor die-hards wat mij betreft. Een wezenlijk verschil zie ik niet, kerels als Edwards worden wat mij betreft dan ook compleet verspild aan films als deze.

Eerste kwartier was nog wel te doen, daarna werd het erg snel erg veel saaier. Laatste uur kon me amper nog wat boeien, gelukkig ontploft er hier en daar nog een halve planeet, anders was ik finaal in slaap gesukkeld vrees ik.

1.0*

Leuke verrassing.

Een filmpje in de lijn van Mum & Dad, niet supershokerend, maar door het gezapige tempo en de mooie opbouw werkt de shock en freak vele beter dan in soorgelijke films. Geweldige scene bijvoorbeeld met het kokende water, da's nog eens pijnlijk!

Visueel in orde, acteerwerk is ook best goed voor een film als deze. Vooral Moseley kan zichzelf helemaal kwijt in z'n rol, meteen ook één van de belangrijkste redenen waarom het zo goed werkt.

Het is en blijft genrewerk, dat wil zeggen dat kleine details een érg groot verschil kunnen maken. Vallen die details niet goed wordt het al snel saai en dertien in een dozijn. Maar het potentieel is er, dus zeker de moeite een keertje te proberen.

4.0* en een uitgebreide review

Zeer matig.

Nog niet veel Poolse cinema gezien, maar heb je toch een soort beeld van grauwe tristesse bij de vermelding dat een film Pools is? Wel, dat heb je dan allicht aan dit soort films te danken, want het past echt perfect in het cliché.

Een nogal mistroostig drama over een Amerikaanse man en Poolse vrouw die elkaar vinden. Uiteraard ligt hun relatie erg moeilijk, de rest van het drama is dan ook geweldig voorspelbaar. Hoeft niet zo heel erg te zijn, maar dan moet het gevoelsmatig wel overkomen. En dat deed het niet echt.

Acteerwerk is echt wel matig en het drama is af en toe wat melig, ondanks de verder grauwe setting. Die laatste scene is bijvoorbeeld echt niet oké. De band tussen de twee krijgt maar matig vorm en uiteindelijk boeide de afloop me ook niet. De film richt zich sterk op de personages, maar die blijven gewoon te steriel.

Visueel soms wel netjes, maar toch ook erg vaak saai en verwacht. Wat de soundtrack betreft, eigenlijk hetzelfde verhaaltje. Mnee, er zit wel basiskwaliteit in, maar meer niet.

1.5*

Leuk.

Best apart filmpje dat niet zo makkelijk in z'n kaarten laat kijken. Door een aantal toevalligheden komen Keita en Hiroshi elkaar tegen, als kijker is het toch redelijk lang gissen hoe de verhoudingen tussen de verschillende personages liggen.

Takahashi lijkt af en toe ook wat heen en weer in de tijd te springen, al is dat niet altijd meteen duidelijk. Op zich is het een redelijk filmpje, maar daardoor moet je als kijker toch redelijk attent blijven om alles een beetje te kunnen plaatsen.

Er wordt goed geacteerd, de soundtrack is ook meer dan behoorlijk. Visueel is het ietwat beperkt, al oogt het voor het budget ook weer niet verkeerd. Maar de focus ligt duidelijk meer op de personages, hun achtergrondverhaal en de onderlinge verhoudingen.

Best amusant, duurt ook niet te lang en de finale is meer dan aardig. Goede mix tussen Japans drama met scheuten thriller en mysterie. Visueel iets te gewoontjes, maar verder weinig op aan te merken.

3.5*

Fijne Yukisada.

Was even bang dat dit weer zo'n bandjes-film zou zijn, maar het gaat over heel wat anders. Een wat doods uitziende salary man (Kenji) komt op een dag een oude bekende tegen. Samen met een aantal vrienden heeft hij een indie kledinglijn opgezet. Kenji raakt geïnteresseerd in hun leventje en besluit zich bij hen aan te sluiten.

Redelijk wat plot in deze film. Misschien niet echt in hoeveelheid, maar wel erg uitgesproken. Het maakt het doorheen de film een beetje lastig om écht tot de personages door te dringen, iets waar de betere Yukisada films toch altijd in slaagden. Anderzijds is het plotje zelf wat magertjes, behalve dan misschien het einde. Een nogal aparte finale waarbij Kenji terugkeert naar z'n oude job, maar wel met een warm gevoel terugdenkt aan z'n tijd bij het vriendenclubje. Vond het verrassend, weet ook niet zo heel goed waar Yukisada nu juist naartoe wil met het einde, maar het lijkt mij wel een stuk complexer dan het vrije leven is allemaal wel leuk maar het brengt niks op, dus blijf maar lekker een kantoormannetje, daarvoor was Kenji te blij en is het einde met de designer (die verder gaat zonderzelf zich te verloochenen) te opgewekt en berustend. Leuk, zo'n eindes.

Visueel verder vintage Yukisada. Beetje korrel, felle ramen en lichtjes en vooral sfeervol als het wat donkerder is. Ook iets teveel visueel dode momenten vond ik, al komt dat misschien omdat het drama niet 100% werkte vanwege het plot. Muziek is verder zeer typisch, al zit er wel een leuke clubscene in vond ik. Da's dan wel apart voor een film als deze.

Liefhebbers van het kabbelend Japans drama krijgen iets teveel plot op hun schoteltje, maar verder is dit gewoon een mooie Yukisada die zonder al te veel moeite aanbevolen kan worden. Wel benieuwd (als ooit iemand hem nog te zien krijgt) hoe andere tegen het einde aankijken. Heb wel een idee waar ik zelf vrede mee kan nemen, maar overtuigd ben ik niet.

Fijne 3.5*

Maak hier maar Drama/erotiek van, want deze film stoomt als geen andere.

Tsukamoto (fetisch regisseur No1) weet als geen andere de bloedcirculatie de lucht in te jagen, zonder daarvoor al te veel op naakt en sex te moeten beroep doen. Een stad waar het eeuwig regent, een camera die nauw op de personages zit, heel wat transpiratie, prachtige fotografie en een resem kinky scenes.

Het knappe van de film, dat dit alles als achtergrond dient voor een doorgrondend drama. Geen explotatie, geen pure lustfilm, maar een drama over een koppel dat zichzelf kwijt is geraakt, en met hun verlangens geconfronteerd worden door een derde. De personages bljiven ten allen tijde centraal staan, en toevallig stoomt de film gewoon ook.

Cinematografie en muziek zijn zoals steeds bij Tsukamoto onberispelijk, acteerprestaties zijn scherp en het plot (+ streepje absurdisme op het einde) heerlijk. 4.5*, met potentieel voor een volle 5*.

Wel grappig.

Had er met Scott en Rudd niet zo heel veel van verwacht, maar dat draaide gelukkig toch iets anders uit. Erg veel bekende gezichten in deze film, de meeste nog wel erg jong. Zelfs kleine rolletjes voor Jorma Taccone en Louis CK.

Wonder boven wonder vullen Scott en Rudd elkaar goed aan. Rudd ook in een iets scherpere rol dan ik gewend ben van hem. Zo zie ik hem toch iets liever, zonder dat scherpe randje vind ik hem doorgaans wat vervelend. Ook hun gekoppelde kindjes zijn beiden leuk.

Zoals bij de meeste Amerikaanse comedies is het laatste half uur iets meliger en moet je tijdens het einde even hard op je lip bijten, want dat staat in schril contrast met het begin van de film. Het LAIRE gebeuren zorgt voor een iets vlottere transitie, maar kan niet verhinderen dat iedereen z'n goed momentje in de schoot geworpen krijgt.

Maar al bij al een leuk filmpje. Regelmatig grappig, acteurs die er zin in hebben en een goedsgemust humeurtje.

3.0*