Opinions

Ietwat tegenvallend.

Vond dit vroeger een erg leuke film, maar zoveel jaar later weet hij zich toch niet helemaal meer staande te houden. Dit was één van mijn overbleven nooit-gereviewde 4* films, die review komt er nu maar de 4* zijn wel weg.

Slecht is het gelukkig niet. Daar zorgen de leuke hoofdrollen en een kick-ass villain wel voor. Ook een aantal goeie actiescenes weten wat leven in de brouwerij te brengen, al valt nu wel op dat Yamazaki iets té graag hip wil zijn en daar niet helemaal in slaagt. Hij zou later ook wat meer richting de klassiekere charme gaan, iets dat hem beter ligt.

De special effects zijn het aanzien niet meer waard, de Engelstalige scenes doen pijn aan de oren en de film mist een beetje ritme. Toch is er ook nog genoeg leuks en vliegt de film nog steeds vlotjes voorbij. Maar die hoge score zat er eigenlijk nooit meer in.

En leuk om Kirin Kiki nog eens langs te zien komen, niet haar beste rol maar nu haar carriere verplicht aan haar einde is gekomen heeft het toch altijd wat extras.

3.5*

Redelijk.

Een sfeervol filmpje dat enkel een beetje ten onder gaat aan wat flauwe genreclichés. Zaken waar een genrefan zich niet aan zal storen, maar ik ben dan ook niet zo'n erg grote exorcisme fan.

Het eerst half uur vond ik nog het beste, daar kon de film eigenlijk ook nog alle kanten op. Fraaie aanrijdingsscene ook, verraste me wel een beetje hoe akelig echt die dingen er tegenwoordig uitzien.

Ook de introductie van Hopkins was nog wel fijn, lollig personage, daarna gaat het een beetje de verwachte kant op. Vond het jammer dat Håfström er een aantal gratuite schrikeffecten in heeft gestoken, op zich niet zoveel probleem met plots/veel lawaai, maar dan moet je wel de moeite nemen om spanning op te bouwen, anders wordt het al snel goedkoop effectbejag.

Ook jammer dat de demoon zich weer zo makkelijk laat strikken, Michael gaf eerder in de film de link al aan tussen geloof God en Duivel, de hele film wordt de Duivel neergezet als een listig en slim iets, en dan eindigt het zo ... beetje het slashersyndroom.

Maar de film is zeker wel sfeervol, is meer dan aardig in elkaar gezet en kent ook wel een aantal leuke scenes. Vooral de bezetene zien er fraai uit, zowel qua audio als make-up.

Gewoon niet helemaal m'n ding, maar de genrefan moet dit volgens mij toch echt wel kunnen waarderen. Al hoeft die dan niet op teveel vernieuwing te hopen.

2.5*

Edit: Oh, en al zegt Hauer nog zo weinig, toch kan hij ook stilzwijgend voor geen meter acteren. Gelukkig maar een klein rolletje.

Best oké.

Begrijp dat mensen hier twee verhalen in zien, ik vond het een allegaartje van nog meerdere zaken. Uiteraard heb je enerzijds de kidnapping en anderzijds het horror gedeelte, maar ook dat tweede deel is een samenraapsel.

Deels slasher, torture en creature flick zelfs. Het voordeel van de film is dat het alles eigenlijk best oké uitvoert en de sfeer doorheen de verschillende zaken ook best consistent weet te houden. Nadeel is dat het nergens echt uitschiet, waardoor de film toch dreigt snel in de vergetelheid te raken.

Acteerwerk niet denderend maar oké, visueel best aardig en de slasher was best nog leuk, maar de hutsepot is net iets te warrig om echt te overtuigen.

3,0*

Matig.

Ik denk dat ik de kortfilm ooit wel eens gezien heb, deze middellange film is daar gewoon een best logisch vervolg op. Gekeken omdat de animatie en art style me bovengemiddeld leken en dat was ook wel het geval, maar verder kon het me niet echt bekoren.

Jammer genoeg is het een redelijk kinderachtig gebeuren. Drie heksjes die een heksenstoet moeten voorbereiden die elk jaar opgevoerd wordt in het naburig dorpje. Een hoop anime clichés, nogal wat drukte en simpele humor. Wie regelmatig anime kijkt, vooral de reeksen dan, weet wat te verwachten.

Het duurt gelukkig niet lang (net onder het uur) en geregeld zijn er best mooie dingen te bewonderen, maar écht genieten kan ik niet meer van dit soort animes. Het is af en toe wel leuk als tussendoortje, maar meer ook niet.

2.5*

Vond het niet zo best.

Deed me wat teveel denken aan een uitgeroken V/H/S short. Keating doet wel z'n best om wat "anders" over te komen (en gaat het in de richting zoeken van regisseurs als Wingard), maar het komt er niet echt uit. Een hoop obligaat geknoei met videotapes en ruizige ambient op de achtergrond, maar telkens nét niet goed genoeg uitgevoerd.

Verder een erg simpele setup. Op zich niet oninteressant maar qua acteerwerk stelt het allemaal niet veel voor, waardoor de lange conversaties lastig doorheen te komen zijn. Echt veel gore of spanning zit er ook niet in, maar dat komt missschien ook omdat het me allemaal niet zoveel deed. De film doet ook niet echt z'n best om het concept verder uit te werken. Een rituele slachting en dat is.

Mits wat oplapwerk links en rechts, betere acteurs en iets meer uitwerking van het idee had dit nog wel iets kunnen worden, maar vond het allemaal wat té laks in elkaar gedraaid. Ondertussen zijn er véél betere films in dit hoekje te vinden.

1.5*

Niet verkeerd.

Heel origineel is het allemaal niet. Een groepje hikers (al zijn ze ditmaal net iets ouder dan het gemiddelde slachtvee en krijg je de autorit naar de hikeplek niet te zien - shocker!), iemand de z'n knie kneust en een bos dat dienst doet als shortcut. En aangezien het een horrorfilm is, is het bos niet zo mensvriendelijk.

Naast het doorsnee horrorgebeuren is het ook een film over schuldgevoel enzo, waarbij het verhaal ook op een symbolischere manier gezien kan worden. Het biedt alleen weinig meerwaarde, behalve dan wat leuke scenes in het bos met de nachtwinkel in verwerkt.

Halverwege wordt stilaan de ware aard van deze film onthuld, zeker in het begin levert dat nog wat leuke scenes op. De Zweedse setting levert ook ietwat andere mythes op, maar uiteindelijk is het toch weer gewoon een groepje afgezonderde mensen en een ritueel. Het monster is dan nog wel cool, al wordt het te lang geheim gehouden voor het aantal scenes waar het in voorkomt. Had ofwel iets subtieler, of iets explicieter gemoeten

Verder laat de film het op het einde een beetje liggen. Niet dat de 4* er ooit echt inzaten bij deze film, maar het tuimelt toch van een hoge naar een lage 3.5*. Er wordt te lang geteerd op suspense die er eigenlijk al niet meer is. Echt eng is het na het introduceren van de mensen niet meer en dan gaat het net allemaal wat te lang door.

Maar verder wel een leuk horrortje. Genoeg originele elementen, ondanks dat het uiteindelijk toch weer erg bekende paadjes bewandelt. Verder veel baat van setting,mooie sfeerzetting en een rustige opbouw. Oh, en een gebrek aan vervelende tieners uiteraard.

3.5*

Minste Hiroki in tijden.

Hij doet het zichzelf ook gewoon zelf aan. Ik treed niethie bij dat het verhaal van de tsunami helemaal niet in deze film pastte. Naast Hikari's verhaal komt er na 2/3 plots een tsunami-drama opsteken. Absoluut boeiende cinema in de handen van Hiroki, de beelden waren ook echt indrukwekkend, maar na 60 minuten in het verhaal van Hikari te zitten kon het me eigenlijk niet zo boeien. Meer materiaal voor een andere film.

River opent inderdaad geweldig. Prachtig tracking shot, sterk segment met de fotografe middenin. De film blijft sterk maar ook in het eerste uur lijkt Hiroki de focus af en toe wat te verleggen. Waar hij zich vroeger toch sterk op personages richtte, lijkt het drama van de verschillende personages tesamen meer een verhaal te vertellen. Daarmee gaat Hiroki wat voorbij aan z'n eigen talent, wat best jammer is.

Er zitten verder nog wel écht knappe momenten in. Het einde, maar ook de trek van de jongen door het rampgebied is knap. Hiroki had er alleen twee aparte films van moeten maken, dan had het veel beter gewerkt en had er absoluut een hogere score ingezeten. Talent voor dit soort drama heeft hij genoeg.

3.5*

Draak.

Je moet al een serieuze fan van Westerns/avonturenfilmpjes zijn om hier nog wat uit te halen. Zowat alles is ver onder de maat en het verhaaltje kan je wel dromen.

Vooral de actiescenes springen er negatief uit. Mitchum die een zwerm indianen de baas kan, de knullige scenes op het vlot tijdens de stroomversnellingen en de ongeanimeerde worstelpartijtjes ... niks lijkt te werken.

Verder een erg simpele avonturenfilm ('t is bijna een road movie) waarin onze helden van situatie in situatie vallen. Monroe's rol is dommig en beperkt, meest opvallende vond ik nog de halve verkrachtpoging halverwege. Vroeger blijkbaar mannelijk, nu kan je zoiets doorgaans aan een rechter gaan uitleggen. Ook het einde is in dat opzicht nogal opvallend.

Mnee, een typisch jongensboekverhaal, maar zonder enige charme of kunde uitgewerkt.

0.5*

Erg fijn filmpje dit.

Normaal hoeven deze films niet zo voor mij. Doorgaans zijn deze films ook voorzien van overdreven opgeblazen soundtracks, pover acteerwerk, een veel te lange speelduur of een irritante siliconenlook ... deze doet het veel beter dan een Se7en.

Niks springt er echt uit, maar alle elementen zijn gewoon bovengemiddeld goed. Enige echt opvallende is de sterke reeks namen binnen deze film (Reno, Cassel, Nahon, Kassovitz). Ze doen het ook allen naar behoren, maar ook hier geen grote winnaars.

En zo is het een fijn filmpje, behoort tot de categorie Hollywood's beste (al komt deze dan niet uit Hollywood). Fijn sfeertje, leuke soundtrack, goed geacteerd, grappig op de juiste momenten.

Kleine 4*

Erg mooi.

Yamada laat het zwaarmoedige drama even voor wat het is en maakt dit luchtigere tussendoortje. Al mag ik het eigenlijk geen tussendoortje noemen, want daarvoor is het toch écht wel te uniek. Alleen was het net wat té zacht en lief, met iets teveel pianogetokkel.

Maar qua animatie is het echt wel mooi. Knappe character designs en een aantal experimentelere stijlen die érg mooi vormgegeven zijn. Het meeste sluit dan wel aan bij de typische anime look, maar de uitvoering is toch een aantal niveautjes beter dan wat we normaal te zien krijgen.

Het verhaaltje is aardig, maar had net dat ietsje meer pit verdiend. Ook de link met het sprookje had voor mij niet zo gehoeven, het was leuker geweest had men zich gewoon op het drama zelf gefocused. Maar verder zeker de moeite, vooral wie animatie een warm hart toedraagt. Al moet je er wel tegenkunnen dat het testosterongehalte het absolute nulpunt bereikt.

3.5*

Walker duidelijk dé Road To ... regisseur.

Vond de twee films die van hem kwamen het best (met enkel Hong Kong nog te gaan). Ook hier is de humor weer het vlotst, al gaat het, meer nog dan bij de andere films, wat ten koste van de continuiteit. Volgens mij de Road film waar het meest in gebeurt en er de meeste settings bezocht worden. Ook voor het eerst in kleur trouwens, al vond ik dat nu niet echt een enorm toegevoegde waarde.

Verder zijn alle typische kenmerken weer van de partij. Zang, dansjes, Crosby & Hope, Lamour als afleiding, zelfbewuste humor. Opvallend veel cameos ook, al herkende ik er maar een paar. Bogart toch wel de meest bekende denk ik. Ook weer wat mensen in pakken (of plastieken tegenstanders), zorgt wat mij betreft toch voor de leukste scenes.

Echt groots zijn deze films niet, maar ze zijn door de jaren heen wel erg vlot gebleven, want ze voor mij althans stukken makkelijker te verteren maakt. In ieder geval geen ramp om een keer te zien deze reeks.

2.0*

Iets mindere herziening.

Al blijft de basiskwaliteit van deze film wel erg makkelijk overeind. De bijna naieve manier waarop de 3 in hun situatie sukkelen vond ik niet eens zo vervelend, integendeel zelfs. 't Is ook enkel omdat we in een nogal cynische wereld leven dat er vaak nogal neergekeken wordt op naiviteit.

De opzet werkt erg goed, met korte beeldfragmenten van de echte drie, bijgestaan door gefilmd materiaal door acteurs. Camerawerk was goed, al vond ik dat toch allemaal wat minder sterk dan vroeger. Wel erg functioneel want je voelt je er ook wel bij, maar dat warrige is ondertussen wel wat meer doorsnee dan het ooit was.

Verloop is ook boeiend, zeker omdat niemand eigenlijk gespaard wordt. De scenes in het Amerikaanse kamp blijven hallucinant, de oorlog in Afghanistan al even bevreemdend. Heb dan ook wel geboeid gekeken, de film zakt ook nergens in, maar ik miste hetgene wat dit vroeger wél zo speciaal maakte voor mij.

Blijft een aanrader dus, maar het meesterwerk zie ik er niet meer in. Wel een erg boeiende en degelijke film.

3.5*

Niet best.

Duidelijk een poging om de serie terug wat nieuw leven in te blazen, het werkt alleen niet zo goed meer. Probleem is sowieso dat er teveel aan de oude concepten geraakt wordt. Het is ondertussen de '60 dus wellicht dat er daarom wat moest veranderen, maar niet ten goede.

Veel romantiek zit er niet meer in, Lamour wordt ook herleid tot een bijrolletje. Haar plaats wordt ingenomen door Collins, die met haar iets te overduidelijke 60s look niet echt past binnen het ondertussen wat ouder geworden Crosby/Hope duo.

De twee zijn nog steeds wel leuk, maar het plotje met ruimtereizen en spionage gaat hen niet goed af. Te weinig herkenning, te geforceerd en vooral te lame zonder écht over-the-top te gaan. Maar best ook dat ze na deze film opgehouden zijn met de Road To films.

Aardig reeksje, dat wel. Dit is echter wel het minste deel.

1.0*

Marokko ditmaal.

Niet zo verrassend dat deze film net iets anders is dan de vorige delen, andere regisseur aan het roer maakt altijd wel een verschilletje. Wel verrassend de zelfbewuste humor. Dacht dat dat toch een moderner iets was, maar zeker het nummertje in het begin en een aantal scenes op het einde verwijzen expliciet naar het bewustzijn van de "film".

Verder is er aan het concept niet veel gesleuteld. Hope & Crosby arriveren in een nieuw land, Lamour dartelt daar weer rond en wisselt een paar keer van partner, zoals we gewend zijn van haar. Crosby en Hope verzorgen een nummertje of vier, er wordt weer een paar keer gebrawled en op het einde is de bekende rolverdeling weer in z'n plooi gevallen.

De voorstelling van de Marokkaanse cultuur is traditioneel plat, maar daar ligt ook wel een klein beetje charme. Verder wat grappige momenten, met een Crosby en Hope die ondertussen erg goed op elkaar ingespeeld zijn. De rest is een blauwdruk van de vorige films.

1.5*

Normaal een film waar ik ver vandaan blijf, maar na twee erg enthousiaste berichtjes (PMs) van een mede user ...

Het positieve aan de film is dat hij consistent stijlvol is. Er hangt een consistent sfeertje.

Wat erg leuk moet zijn voor mensen die van de '30 houden, en zich niet storen aan het zoveelste mafiagebeuren, maar damn. Wat is deze film ongelofelijk saai. Na welgeteld één minuut was de film al saai en 118 minuten later was hij het nog steeds. Geen enkele scene of moment in de film kon mijn intresse wekken.

Visueel is het kundig in elkaar gezet, maar ook hier weer ... saai. De camera wiegt je in slaap, net zoals het kleurenpalet. De '30 waren gaapverwekkende jaren als je afgaat op deze film. De muziek is al even ongeïnspireerd. Identiteitsloos gefezel op de achtergrond. Niet té oversentimenteel, niet erg storend, maar saai. Het verhaaltje is al helemaal een sof, vooral als Hanks & Zoon halverwege de film in ware Disney style bankjes gaan overvallen. De grapjes met het kindje en de wagen waren, u raadt het al, saai.

Wat niet saai was, waren de acteerprestaties/casting. Die waren ronduit slecht. Forrest Gump tegen die clown uit AI met zo'n Straight Story opa aan het hoofd van een mafiaorganisatie ? Dit is dan ook de eerste mafiafilm die ik zie die qua sfeer veel wegheeft van een familiefilm

Tja, Mendes zat blijkbaar in de regisseurstoel. Grote verrassing voor mij. Kan het maar beter bij ander soort films houden, want dit slaat echt nergens op. Met American Beauty kon hij enigszins z'n reputatie hoog houden bij mij, nu heeft hij stevig afgedaan.

De enige scene in de film die er wat uitspringt deed mij jammer genoeg direct aan Kitano denken. Ware het niet dat het zo lauw in beeld werd gebracht dat het s .... laat ook maar.

1*

Gay, carefree and happy times.

Weer terug op het oude niveau. Beetje stroef begin, ook duidelijk geen vervolg op de vorige Road To film, gelukkig schiet het tempo halverwege weer goed de lucht in. Crosby en Hope zijn ondertussen perfect op elkaar ingespeeld, de running gags zitten gebeiteld naar 5 afleveringen en Lamour nestelt zich weer kundig tussen de twee heren.

Komisch hoogtepunt vond ik de aanstormende cavalerie die uiteindelijk nergens uitkomt, verder weer de typisch Hope humor die z'n tijd toch steeds wat vooruit lijkt te zijn. Wel een beetje jammer dat de films steeds van regisseur wisselen, de meeste doen er verder ook niet zoveel mee. Lijken eerder huurlingen dan regisseurs die iets eigens aan de reeks kunnen meegeven.

Maar wel weer een aardig deel. Zit weinig verschil op de verschillende afleveringen vind ik, enkel Utopia stak er totnutoe een beetje bovenuit.

1.5*

Hope & Crosby.

Na Zanzibar de eerste uit de Road reeks maar eens opgezocht. Logisch dat het duo Crosby & Hope na deze film nog een reeks vervolgen hebben gemaakt. Het gaat hen best goed af, korte maar vlotte en degelijke comedies.

Deze mag dan wel een worstelende gorilla missen, de rest van de formule ligt al van het begin vast. Hope & Crosby die de vrouwen afzweren maar bij de eerste beste rok alweer overstag gaan. Een paar nummertjes, mensen die achter hen aan zitten om verschillende redenen en een dame die maar moeilijk kan kiezen wanneer het mannen aankomt.

Af en toe een geslaagd grapje, maar vooral overtuigende feel-good. Verder stelt het allemaal niet zoveel voor en de regie is slapjes, maar als reeksje geen straf om een keer te kijken.

1.5*

Beste van de eerste 4.

Ook wat een samenraapsel van de vorige films. Pratende dieren (kamelen in Morocco), mannen in dierenpakken (gorilla gevecht in Zanzibar), de zelfbewuste humor uit deel 3 en leuk aangevuld met een narrator, die af en toe toch best spitsvondig uit de hoek kwam. Fijne toevoeging.

Aan het concept is eigenlijk niet geraakt; Hope, Crosby en Lamour die weer een triotje spelen, alleen dan in het koude Alaska, midden in de goudkoorts. Aan de verhoudingen wordt niet geraakt, al loopt het einde iets anders dan normaal. Vraag me nu wel een beetje af hoe ze die andere 4 road films hier nog tussengeplakt krijgen, al is de continuiteit binnen de reeks natuurlijk niet echt een belangrijk punt.

Iets minder zang en dans had ik het gevoel. Verder het bekende riedeltje. Qua oud werk zijn deze filmpjes nog best te genieten.

2.0*

Oud.

Maar op een plastieken manier af en toe nog wel charmant, beetje dat fake kaiju sfeertje uit King Kong/Gojira dat het bij momenten wel grappig maakt (zoals het worstelen met de gorilla. Het ziet er vaak erg goedkoop uit allemaal, maar het wordt wel lekker droog gebracht.

Hope en Crosby zijn een aardig duo, moet wel zeggen dat Crosby (en tegenspeler) per film nooit veel veranderen. Wat gekeuvel rond één of andere love interest, weinig serieuze romatische perikelen en wat humor in de kantlijn. Al komt die in deze film dan wat meer op de voorgrond te liggen, waarbij het show-element wat meer naar achteren verdwijnt.

Beetje fout (maak nu nog maar eens zo'n film over Afrika) en absoluut geen hoogstaande grappen, maar het zijn net die zaken die het nu nog enigszins grappig maken. Blijkbaar zijn er nog een viertal (?) Road To .. films, binnenkort maar eens de rest proberen.

1.5*

Sci-fi is het niet, thriller/horror wel.

En een aardig geslaagde weer. De meeste van de Australische filmpjes zijn vaak wel aardig te doen. Meestal niet super, zo ook deze, maar ze stijgen makkelijk boven het gros van de horrorfilms uit.

Outback locatie is altijd wel fijn. Heerlijk verlaten en eens de hoofdpersonages gestrand zijn meestal geen uitweg. In deze film niet anders. Vier x jeugd wordt aangereden door een "road train" en raken verzeild in een nogal weird gedoe.

Visueel fijn, af en toe erg knappe shots maar als geheel niet echt opvallend. De muziek daarentegen is erg sterk en weet vaak echt een scene te maken. Wel een mengelmoesje van stijlen, best apart ook allemaal, maar gewoon een erg sterke keuze. Naar het einde trouwens een stuk dat erg sterk aan Perfect Blue deed denken.

Acteerwerk soms wat matig maar de tieners zelf zijn een stuk draaglijker dan hun Amerikaanse varianten. Wel even dom maar da's eerder een genrecliché.

De clou is een beetje vaag, vooral de functie van de wolven is onduidelijk, maar de film zelf is sfeervol genoeg en weet makkelijk de gehele lengte te overtuigen.

3.5*, erg fijn tussendoortje, ijzersterke soundtrack, maar de payoff had net iets sterker gemogen.

Meer van verwacht.

Vooral het dramatische aspect van deze film komt maar matig uit de verf. Het is allemaal iets te nadrukkelijk aanwezig en er wordt te lang bij stilgestaan, daar waar de personages eigenlijk nooit echt interessant worden. Mortensen doet het op zich wel naar behoren, maar vooral de flashbacks zijn melig en het acteerwerk van het jongetje is beneden alle pijl.

De setting is wel sfeervol, al wordt hier ook niet meteen het onderste uit de kan gehaald. Af en toe iets te duidelijk bijgewerkt en voor een duistere film als deze had er toch iets meer met het licht mogen gebeuren. De soundtrack is ook wat makjes, audiovisueel eigenlijk net allemaal iets te braaf, hoewel het effect er wel is.

Rest het tempo dat vooral door het gebrek aan interessante personages en een teveel aan sentiment te traag is. De film komt geregeld tot stilstand, wat op zich niet zo erg hoeft te zijn, maar aangezien het verder niet echt aangrijpt heeft het trage tempo jammer genoeg geen effect.

Verder geen slechte film, eigen sfeertje en wel vol overgave neergezet, alleen sloeg het niet bepaald aan.

3.0*

NIet verkeerd.

In ieder geval weer een stuk beter dan Patient X. Toch mist de film uiteindelijk wat spanning en sfeer om écht goed te zijn. Het zat er nochthans wel in.

Waar Laranas wel in slaagt is om een lekker eigen sfeertje te creëren. Het acteerwerk mag dan nog steeds niet echt super zijn, visueel is het vaak echt de moeite. Er zitten een paar prachtige shots en scenes in, de editing had daarentegen wel iets strakker gekund. De soundtrack boeit ook wel. Nogal onderkoeld, maar niet consistent genoeg waardoor de film z'n sfeertje vaak niet vol kan aanhouden.

Verhaaltje is aardig opgebouwd, maar voor wat het is blijkt de film toch wat lang te duren. Een film als deze heeft doorgaans echt genoeg aan 90 minuten. De gore is verder wel oké, al had het voor mij zeker iets explicieter gemogen. De scares zijn van een ieder lager niveau, vaak veel lawaai maar niet al te veel effect.

Laranas maakt er een eigen filmpje van, wat ik geregeld best kon waarderen. Als geheel niet altijd even sterk, maar zeker de moeite voor mensen die eens buiten de bekende horrorterreinen willen kijken.

3.0*

Heh.

Ik weet doorgaans vooraf liever niet te veel over een film, maar bij deze is het toch wel handig. Niet dat je je uitvoerig moet inlezen, maar de informatie dat de dieren niet tam en niet getrained zijn is toch wel essentieel bij het bekijken. Dat maakt het namelijk compleet gestoord.

Prachtige dieren, dat wel, maar het is geen verrassing dat er 70 mensen gewoon zijn geraakt tijdens de opnames. De enige verrassing is dat er niet meer (of ergere) gewonden gevallen zijn. Het is verder ook compleet onbegrijpelijk dat men gewoon is doorgegaan met filmen, na anderhalve scene had men toch echt wel mogen beseffen dat dit gewoon écht geen goed idee was.

Veel zichtbare angst (vooral die zwarte kerel vond het volgens mij echt niet leuk), amper plot en veel grote katten die mensen achterna zitten. Dat en een paar boze olifanten. Veel meer is het niet, maar dat blijkt uiteindelijk toch voldoende om er een leuke zit van te maken. Echt goeie cinema is dit niet, wel een sterk staaltje ogen uitkijken.

3.0*

Mindere Astaire & Rogers inderdaad.

Voelt op sommige momenten zelfs amper als een film aan. De focus wordt zo verspreid tussen dans, zang en zelfs een modeshow dat er soms amper nog lijn of voortgang inzit. Vooral naar het einde toe, wanneer je toch al met een speelduur zit die langer is dan nodig bij dit soort luchtige films.

De zang van Dunne is ook redelijk verschrikkelijk. Niet zozeer de uitvoering zelf, daar kan ik amper over oordelen, maar die stijl van zingen ligt mij absoluut niet. De routines van Astaire zijn ook minder spectaculair, buiten dan een tapdans stukje dat hij single opvoert. En die modeshow op het einde ... njah, die gaat ook eindeloos door.

Wil een film als deze zijn tempo behouden dan moeten er toch zeker 20 minuten geschrapt worden. Gelukkig is het einde wel traditioneel kort (op 3 minuten is weer alles opgelost) en qua sfeer is het luchtig genoeg. Maar ik ben te weinig fan van het hele gebeuren om het 100+ minuten te trekken.

1.0*

Wel grappig.

De Rat Pack in een soort van Ritchie gangster comedy avant la lettre. Goofy criminelen die gezellig hun gangetje gaan, maar dan wat softer uiteraard. En met liedjes, want daarvoor het je The Rat Pack natuurlijk (+ Bing Crosby).

Alleen vond ik de laatste 30 minuten er wat teveel aan. Er worden dan nog een paar extra running jokes opgezet, het plot neemt nog een afslagje of drie en de film lag toen al iets te lang in dezelfde plooi, waardoor dat extra half uur niet veel meer wist toe te voegen. Wat mij betreft hadden ze kunnen afsluiten na het booze nummer.

Neemt niet weg dat de eerste 90 minuten best te genieten zijn. Frankie en vrienden hebben er duidelijk zin in, Falk speelt een makkelijk te haten crimineel zonder vervelend te zijn en links en recht zitten er een aantal verrassende grapjes in. En een leuke lompe rol van Hank Henry, ligt er wel heel dik op maar dat past best in deze film.

Die twee uur grens leek eerder iets wat vooraf opgesteld was, vond het onnodig en het haalt het tempo en het losse sfeertje uit de film. Maar heel vervelend was het verder niet.

2.0*

Deed me niet zoveel.

Hoewel de animatie best aardig was mis is toch steeds een beetje afwerking aan de figuurtjes. Hoofdkleur en met een beetje geluk nog één schaduwvlak, daar moeten we het mee doen.

Verhaaltje is gewoon Robin Hood, liedjes spreken me niet zo aan en diertjes als mensen ben ik ook wat op uitgekeken. Heb de film met NL dub gezien, vond het absoluut niet om aan te horen. Daarna nog even de EN dub gechecked en dat klonk wat mij betreft al stukken beter. Al heb ik verder geen herinneringen aan de film.

Verder toch altijd een beetje jammer als je die concept art bekijkt van die disney films. Daar worden best mooie stijlen gebruikt, maar in de films zie je er nooit wat van terug.

Zitten een paar degelijke momenten in, maar heb hier gewoon helemaal niks mee.

1.5*

Ugh.

Geen idee wat je als reggiseur nog als excuus kan aandragen voor een film als deze, maar wat mij betreft mag Scott gewoon in het hoekje met prutsers gaan staan. Een ware marteling.

Ik ken de originele legende van Robin Hood niet. Wel een Disney versie en de populaire legende, maar in hoeverre die overeenstemmen met het originele verhaal kan ik niet beoordelen. Wat mij betreft zou het zelfs nog best kunnen dat Scott veel dichter bij het origineel is gebleven, maar het resultaat is gewoon bedroevend. Een mix van Middeleeuws boerendrama en een veldslagfilm die je vanaf minuut 1 koud laat.

De acteurs staan er om geld te verdienen, het gehele team achter de film had diezelfde gedachte denk ik. Bandwerkgevechtjes, oninteressante uitwijdingen (de hele intro van een uur kan er gewoon uit zonder ook maar iets essentieels te missen), visueel is het oersaai en ook de soundtrack lijkt ergens uit een stoffige kastje te komen.

De film kent twee mooie scenes. De korte introductie en de end credits.Wetende dat die dingen tegenwoordig vaak gewoon uitbesteed worden aan gespecialiseerde bedrijven kan Scott daar waarschaanlijk de eer ook niet voor opstrijken. Rest 150 minuten pure non-cinema, hopelijk een film die snel weer vergeten is.

0.5*

Ugh.

Het is niet eens zozeer dat de grappen te flauw zijn, dit type Nielsen-parody hoeft niet eens slecht te zijn. Het is gewoon dat de meeste grappen ongrappig zijn, en vaak ook zo voorspelbaar dat ze alle effecten missen. Iemand Achoooo noemen om dat de rest de hele tijd bless you te laten roepen is gewoon vervelend in plaat van grappig.

Elwes is niet geschikt voor comedy, de film duurt te lang, grappendichtheid is veel te laag, zelfs los van het wel of niet slagen ... en aan de leeftijd zal het ook niet gelegen hebben. Het was een herziening, de eerste keer vond ik de film ook al niks.

Iets positiefs te melden? Een handjevol grappige momenten en uiteindelijk is de film makkelijker te behappend dan Ridley's versie van Robin Hood. Veel is het niet, maar het behoedt de film van een totale vernedering.

Hoewel dit soort films toch altijd een guilty pleasure zijn, vond ik dit absoluut niet geslaagd.

1.0*

Suga en de levend geworden anime.

Hij heeft het wel voor het anime wereldje, alleen weet hij het niet zo over te brengen naar live action. Ook hier is het weer een allegaartje. Bij momenten leuk, toffe rol voor Kenichi Endo bijvoorbeeld, leuke tussentiteltjes en grappige styling van personages, maar dat alles wordt nogal goedkoop verpakt.

Visueel schiet deze film aardig tekort. En dan het ik het niet eens over de wat matige CG op het einde, gewoon het camerawerk in het algemeen is aan de goedkope kant. Acteurs zijn verder ook niet op hun best, buiten Endo is het vooral veel overacting van het verkeerde soort.

Plotje slaat nergens op maar daarin is het typische cartoonesque wel een milderende factor. Toch wil het allemaal niet echt beklijven en mist het een goede regisseur om écht leuk te worden. Verbaast me verder ook niks dat Suga hierna niet meer aan de bak is gekomen.

Echt slecht is het niet, luchtig genoeg en er zitten best een paar toffe scenes in, maar het geheel overtuigt gewoon niet genoeg.

2.5*

Er staat niet voor niks actie/comedy boven.

De horror fan blijft inderdaad op z'n honger zitten. Maar voor een niet-horror film hoeft dat geen probleem te zijn. RoboGeisha is goedkope Japanse weirdness tot een hoogtepunt gedreven.

Trailers van dit soort films kan je best vermijden. De leukste momenten (zoals de bloedende gebouwen zijn toch al eens voorbijgekomen. Toch biedt de film genoeg over-the-top onzin om te vermaken.

De look is inderdaad een beetje vaag. Soms erg gelikt, maar ook steeds erg goedkoop gehouden. Iguchi komt er wel mee weg, maar weet nooit het niveau van een Nishimura te halen.

Verder een paar aparte cameos. Nishimura zelf komt even piepen, Naoto Takenaka heeft een aardig rolletje als demente opa en ook Suzuki Matsuo ontbreekt niet. Geen acteurs die ik hier zou verwachten, maar wel mooi een meerwaarde bieden.

Uiteindelijk duurt de film iets te lang en wordt er inderdaad teveel ingegaan op wat onnodige dramatiek. Niet zo grappig in deze hoeveelheden, zeker niet als de film ook nog eens 100 minuten duurt.

De film compenseert makkelijk met de gestoorde momenten en een hilarisch einde, maar had toch iets strakker gemogen. De gore mis ik niet echt, regisseurs mogen best uit hun hokje komen als ze maar iets anders bieden, en dat doet Iguchi zeker.

Vermakelijk, maar op sommige momenten net iets te saai. In sterk contrast met de het genie dat in andere scenes z'n kop opsteekt.

3.5*