Opinions

Lastig te beoordelen deze film.

Deed me lang er weinig. Vaak mooie shots, die een goedbedoelde "hmm" ontlokten, maar die dan veel te lang en statisch aanhielden. De camera beweegt amper de hele film lang, en wanneer hij dan wel beweegt beperkt het zich tot een beetje pannen of draaien. Lijkt wel of hij vastgeroest zat aan het statief.

Dat maakt de film erg zwaar, want wat er te zien is, is redelijk deprimerend. Begint met nogal wat armoe en desolate gebieden. Dat alles creeert een erg iele en zware sfeer, maar het gevoel mist. Het verhaaltje is aardig, maar blijft teveel in de simpele drama sfeer hangen.

Tweede deel van de film is wat beter, ook iets minder zwaar. Toch blijft het allemaal redelijk droog en gevoelloos. Pas na het laatste shot wist de film mij te raken (niet toevallig wanneer het eerste echte stukje muziek te horen is).

En zo hou ik uiteindelijk toch nog een positief gevoel aan de film over. Geen luchtig tussendoortje dit, maar een redelijk mooi, doch iets te zwaarwichtig, drama. 3*, met een volledige extra * voor het einde (wat verder niet speciaal is of zo). Toch een aparte film.

Ach Korea.

Deze film heeft echt alles om geniaal te zijn. Prachtige belichting, geweldig kleurgebruik, een paar van de meest indrukwekkende sets die ik ook gezien heb, toffe beukende soundtrack en zelfs wat abstractere scenes, zoals de finale. Er valt echt enorm veel te genieten in deze film.

Maar style over substance mag blijkbaar niet, en aangezien er bakkenvol style inzit, dan maar bakkenvol substance erbij. 140 minuten film worden volgepropt met twistjes en zijspoortjes en extra addendums. Op het einde lijkt het wel alsof je drie films doorgeworsteld bent. Grootste probleem is dat de sfeer daardoor stevig aangetast wordt, want veel ruimte om al dat moois te bewonderen is er niet, aangezien er ook zoveel verteld moet worden.

Sa-Rang Lee heeft ook echt z'n best gedaan om het allemaal extra verwarrend te maken, met twee personages die er hetzelfde uitzien (nee, niet omdat alle Koreanen op elkaar lijken, wel omdat er plastische chirurgie aan te pas is gekomen) en compleet in elkaar verstrengeld raken. Dus wie het leuk vindt om alles 140 minuten lang met z'n mentale notitieboekje bij te houden heeft hier een aardige kluif aan. Halvewege was ik het echter beu en heb ik maar wat gekeken naar wat er waar uit welke hoed getoverd werd.

Op z'n best is dit een grandioze film, maar eigenlijk krijgt de film nergens ruimte om op z'n best te zijn. Je ziet enkel de schimmen van meesterwerk, waar een heleboel overheen verteld wordt, op zo complex mogelijke wijze. Het resultaat is noch vlees noch vis. Het plot voorbij is er echter nog steeds genoeg te genieten, dus kan ik er uiteindelijk nog wel een positieve score aan vastplakken.

3.5*

Genieten.

Het is nog zelden dat ik een film tegenkom die mij bijna de gehele speelduur in het ongewisse laat wáár het nu net naartoe wil. Er gebeuren aardig wat gestoorde zaken in deze Tag, maar het lijkt maar niet tot één geheel te willen komen.

Het einde is daarom niet onbelangrijk in deze film, aangezien het niet alleen het plot verklaart, maar ook deels de acteerprestaties en de stilering. Triendl en Sakurai doen het echt geweldig, al ogen hun personages erg vreemd en overdone.

Verder een aantal memorabele momenten (die intro!) en een heerlijke mix van genres en stijlen weer. Sono is echt érg sterk bezig de laatste tijd, al lijkt het me bijna onmogelijk dat hij deze film nog weet te overtreffen met één van z'n 2015 films.

4.5* en een uitgebreide review

Goed.

Zonder verwachtingen aan deze Kurosawa begonnen en hij komt toch weer met iets unieks en aangenaams op de proppen. Het is ondertussen grappig om wat trekjes uit z'n andere films te herkennen, zelfs al passen ze niet 100%.

Zo is dit eigenlijk gewoon een mysterie/thriller met een drama randje, maar Kurosawa brengt toch wat horrortoetsjes aan. Geen grote halen, eerder kleine details, tot camerabewegingen aan toe, maar waarin je wel z'n vroegere werk herkent.

Verhaal boeit zeker. Een vleugje scifi erbij, een gebrek aan houvast zodat de film 2 uur kan blijven boeien en halverwege een niet al te onverwachte twist die de film wel weer wat nieuw leven inblaast. Op het einde gaat Kurosawa er ook nog eens vol voor, het maakt dat Rairu een eerder onvoorspelbaar, eigenzinnig en uniek filmpje is geworden.

Misschien net iets te slordig om écht geweldig te worden, maar heb meteen zin om binnenkort achter Kurosawa's nieuwste film aan te gaan.

3.5*

Nieuwe Yukisada. Alweer.

Hij heeft de smaak weer goed te pakken de laatste tijd, al lijkt het misschien ook wel iets meer zo vanwege de samenloop van releases. Want eigenlijk zit Yukisada toch al een paar jaar op een schema van 1 film per jaar. Geen verkeerd tempo.

Misschien lijkt het ook wel zo omdat zijn films de laatste tijd wat scherper geworden zijn. Yukisada is toch altijd een beetje de tweede Iwai geweest, maar met z'n Gymnopedies en vooral ook Pink and Gray is hij toch een wat andere weg opgeslagen. Deze River's Edge trekt die trend netjes door.

Het enige wat ik echt niet begreep is waarom de film zich in de jaren '90 afspeelt. Het voegt werkelijk niks toe, behalve een arsenaal aan vortlelijke outfits en een brak 4:3 formaat. Maar het drama had zich ook gewoon in het hier en nu kunnen afspelen, vond het een jammerlijke toevoeging die wat kracht uit de film haalt.

Verder gelukkig wel sterke acteurs, interessante personages en af en toe ook best mooi geschoten, al moet je de zijkanten er af en toe wel bijdenken. Toch mist het verder ook wel iets om het echt speciaal te maken, maar Yukisada levert zoals zo vaak gewoon weer kwaliteit af.

3.5*

Hoe een held herinnerd wil worden.

Zo voelt deze docu aan. Pryor is de belangrijkste, de grootste, de beste etc etc. Kritische zaken (geweld en drugsgebruik) worden wel even aangestipt, maar met de mantel der liefde even snel weer bedekt. Alles om van Pryor een legende te maken.

Veel meer heeft deze lofzang van een uurtje niet te bieden. We lopen in sneltreinvaart door het leven van de komiek, zien hier en daar wat korte stukjes uit z'n show en horen van een paar talking heads waarom het allemaal zo geweldig en baanbrekend was. Zo is Pryor blijkbaar de eerste zwarte acteur die meerdere rollen op zich naam in dezelfde film. Fe-no-me-naal natuurlijk.

Kende Pryor al wel van enkele shows maar meer niet echt, het is dan ook wel redelijk interessant om wat extra inzicht in het leven van de beste man te krijgen, maar het is gewoon érg Amerikaans, weinig genuanceerd en te dik aangezet om verder enige waarde te hebben.

1.5*

Leuk.

Film grijpt wijselijk terug naar het eerste deel en laat het tweede deel (uitgezonderd even in het begin) voor wat het was. Meteen ook weer het slechtste van deze film trouwens. Die necromongers ... het is niet je dat.

Riddick is verder een tof personage. Niet perfect, wat mij betreft is hij nog net iets te "menselijk" (noem het rechtvaardig), maar eindelijk eens een soort van bad guy die een hoofdrol krijgt. Daarbij ook de kans krijgt om een aantal "good guys" te mollen en links en rechts ook lekker bad-ass mag uitpakken. Het had allemaal nog iets scherper gemogen wat mij betreft, maar er zijn er weinig die aan hem kunnen tippen in Hollywood.

De CG is niet overal even best, het gedoe met het hondje had ook iets minder gemogen, maar de keuze voor de desolate planeet, een beperkte cast en bloedlustige aliens ipv religieuze maatschappijen is er eentje die van deze Riddick weer een fijne, onherbergzame scifi maakt.

Het duurt iets te lang, de CG had een trapje minder gemogen en Riddick's personage nog iets scherper, maar verder weer érg fijn vermaak. Ze mogen binnen een paar jaar best een vierde film maken, gewoon een halve herhaling zoals deze film. Gaat er makkelijk in.

3.5*

Hah.

Met Tarantino's Hateful Eight om de hoek zou je kunnen gokken dat het hier om een film van The Asylum gaat, maar blijkbaar is het ditmaal de Happy Madison crew die met de eer gaat lopen (en verwijzen beide titels natuurlijk naar The Magnificent Seven).

Sandler heeft deze keer echt z'n héle blik Madison acteurs opengetrokken, erg veel oude bekenden (Swarsdon, Spade, Zahn, Schneider, Lovitz, Buscemi en uiteraard Jackie Sandler) die weer de revue passeren. De enige die ik niet gezien heb ik Covert, maar die stond wel bij de producer credits en het kan ook zomaar zijn dat ik hem gemist heb, aangezien de meeste onder een serieuze berg make-up hun ding moeten doen.

Tussen alle dramadies door vind ik dit soort films tegenwoordig bijna verfrissend. Gewoon simpele comedies. Een paar flauwe grappen, wat knipogen, dollen met een bekende cast en wat nieuwe gegadigden (die Lautner) te kakken zetten.

Het duurt wat lang en zoals wel vaker zijn niet alle grappen even leuk, maar de geweldige hoeveelheid cameos, de luchtige sfeer en de humor die toch helemaal tot het einde draagt maken van deze Ridiculous 6 gewoon een erg vermakelijk tussendoortje. Het is niet eens zozeer dat ik Sandler zelf zo geweldig vind, maar met z'n hele crew erbij levert hij best leuke films af.

3.5*

Matig.

Het lastige aan veel van Zahn's films is dat het nogal moeilijk in te schatten is hoeveel tijd er aan comedy gespendeerd wordt, en hoeveel aan de rest. Riding In Cars With Boys is vooral in het begin nog wel lollig, maar het tweede deel vond ik toch iets te zwaar. Had er na het eerste uur niet zoveel zin meer in.

Het hoofdtrio doet het verder wel goed. Barrymore, Zahn en Murphy staan hun mannetje. Daarnaast werkt de raamvertelling ook best goed, zeker omdat er halverwege een paar twistjes inzitten.

Maar daarna wordt het allemaal iets te zwaarmoedig. Er is nog maar weinig tijd voor echte humor en met nog een uur drama voor de boeg wordt de film dan wat onstabiel. De acteurs zelf zorgen nog wel voor een wat luchtigere toon, maar van het plot komt er nog maar bitterweinig. Het drama zelf kon me niet echt overtuigen, daarvoor was alles dan weer iets te dik aangezet tijdens het eerste uur.

Zo valt de film een beetje tussen twee genres in, jammer want er had op zich meer met het materiaal en de acteurs gedaan kunnen worden.

2.0*

Aardig ideetje.

Had goed door het leven gekund als een Master of Horror aflevering, jammer dat dit gerokken werd tot 90+ minuten.

Beetje vreemd verhaaltje en ditto sfeertje. Het 60s sfeertje is eigenlijk niet aanwezig, het emopersonage lijkt ook meer iets van deze tijd. De oude en de "bad guy" daarentegen zijn typisch King.

Verder is de keuze die gesteld wordt ook wel aardig, maar groots is het allemaal niet en het boeit ook niet de gehele tijd.

Leuk idee, maar er wordt te weinig mee gedaan en het wordt te lang gerekt.

2*

Beetje flauw.

Het begin valt nog wel mee, al is snel duidelijk dat het budget beperkt is en we van de ramp zelf niet al te veel te zien zouden krijgen. Gorak lost het nog wel redelijk goed op, maar blijkbaar heeft hij toch zowat het meeste van z'n budget nodig gehad voor het eerste kwartier, want daarna valt de film helemaal stil.

Gorak houdt het klein, maar misschien iets té klein. De focus komt (nogal voorspelbaar) te liggen om man en vrouw gescheiden door een deur. De "wat zou ik doen" vraag wordt nooit naar behoren uitgespeeld de problemen die vanaf dan opduiken lijken er wat bijgesleurd om tot 90 minuten te komen.

De twist op het einde was het ook niet helemaal. Ook dat was redelijk voorspelbaar. Het beperkte budget is te opvallend, acteerwerk is echt wel matig en je krijgt eigenlijk nooit het gevoel dat er echt een grote ramp gaande is. Dat hoeft zeker niet altijd met veel theater in beeld, mag best subtiel, zolang het maar overkomt op de kijker.

B-film in de slechte zin van het woord. Het is misschien wel een moedige poging van Gorak, maar daar blijft het dan ook bij. Uitvoering is ondermaats en buiten het eerste kwartier niet iets wat geweldig boeit.

1.5*

Matig.

Eenvoudige film die zich eigenlijk enkel visueel een beetje weet te onderscheiden. Chechik doet echt z'n uiterste best om er zo'n idyllisch mogelijk filmpje van de maken en slaagt daar eigenlijk nog best goed in. Ziet er af en toe wel een beetje fake uit, maar de locatie is absoluut een meerwaarde, het kleurgebruik doet er een roos schepje bovenop.

Verder een simpele romcom. Af en toe een geslaagde grap, een paar geinige bijrolletjes en duidelijke zwart/wit personages die hun rol net iets teveel afhaspelen. Enkel de Indische familie was een leuke toevoeging, de rest is allemaal iets teveel bandwerk.

Duurt niet zo lang, de film wordt nergens vervelend en balanceert de hele tijd op het randje van kitsch. Groots is het zeker niet, maar wel best aan te gluren. Al is het er wel eentje die ik morgen alweer vergeten ben.

2.5*

Niet slecht.

Leuke gore wanneer men het verbrandde lichaam probeert te reanimeren, lekker slijmerig allemaal. Lijk zelf had er alleen nog net wat gaver mogen uitzien mi. Kwam dicht in de buurt maar toch nét niet.

Verder brengt het einde een nogal uitgekauwde twist, maar visueel was het allemaal wel aardig.

Vond dit geen uitschieter maar zoals wel meer afleveringen erg vermakelijke pulp die niet te lang duurt.

3*

Who cares why? This isn't Comic-Con, bitches.

Ik start niet zo vaak met quotes, maar deze is wel erg passend. McG is namelijk weinig bescheiden over z'n invloeden, maar laat die ook niet meer zijn dan dat. Ja, dit is op zich weer zo'n 80s filmpje met een bende kinderen die de wereld gaan redden, maar daar eindigt ook meteen het 80s pleasen. McG wil gewoon een leuke film maken.

Veel onnodige uitleg of achtergrond hoef je verder ook niet te verwachten. Dat soort nerdy onzin vertraagt de boel alleen maar, iets waar deze film weinig last van heeft. Het is ook zeker niet te braaf, iets wat vele van die 80s vehikels wel hebben. Een wat volwassen kotertje kan deze film absoluut nog wel smaken denk ik, maar qua monster design en (vaakj wel geïnsinueerde) gruwelijkheden kan het wel tellen.

Film zit er ook modern uit. Leuke kleurenfiltertjes, vlot camerawerk, humor die verrassend politiek incorrect is (en zichzelf ook erg bewust daarvan). Het is gewoon een erg vlot filmje wat duidelijk fun boven al de rest plaatst. Zo'n films zouden er best wat meer mogen zijn. Uiteindelijk is het nog steeds een wat kinderlijk filmpje, maar wel eentje die effectief leuk is om te kijken.

3.5*

Heerlijk.

Als men begint te praten over videoclips wil dat meestal zeggen dat de film minstens de moeite is om een keertje te proberen. Ik had deze al op de radar staan, toch lagen mijn verwachtingen niet zo énorm hoog. Bleek even anders te lopen.

Ninomiya is een jonge regisseur en dat is aan alles te merken. Frisse muziekkeuze, lekker uitbundig en gefilmd zonder al teveel druk van wat een film "zou moeten" zijn. Dat de opzet niet zo héél originele is, is dan eigenlijk maar bijzaak. Doet wat denken aan Perfect Blue en Helter Skelter (meer nog aan die laatste), zitten ook wat directe verwijzingen in (naar bijvoorbeeld Requiem for a Dream).

Maar bovenal is dit toch vooral een film die op zichzelf staat. Beetje grimmige urban fantasy, magistraal vormgegeven en ook erg sterk geacteerd. Hoe meer films ik kijk, hoe lastiger ik het vind om nog 5* uit te delen, maar bij deze heb ik toch niet lang getwijfeld. Zeker geen film voor een breed publiek, maar wel perfect in mijn straatje.

5.0* en een uitgebreide review

Niet best.

Nooit een grote fan van de hele serie geweest, dit was dan ook vooral gaatjes vullen. Toch had het wel wat kunnen worden, met Nakata zelf aan het roer, maar net als in de originele films laat het hij na om veel spanning te brengen.

Het drama aspect krijgt wel érg veel ruimte in deze film, tot de hele look aan toe. Erg grijs en druilerig. De scares missen effect, buiten de scene met de elanden valt er eigenlijk niks spannends of mysterieus te beleven.

Ook dramatisch zijn Watts en haar kind. Complete wanprestaties die de film alleen maar dieper in de grond duwen. Nakata werkt het verder wel zorgvuldig uit en het mysterie wordt vlotjes uit de doeken gedaan, maar daar blijft het ook bij.

1.5*

Het origineel was een draak, die enkel op het einde gered werd door enkele lekkere scares.

De remake ziet er iig een stuk beter uit (met als eenzaam hoogtepunt die boom met rode bladeren). De rest was degelijk en sfeervol. Alleen uhm ... iemand de scares vergeten ? Het hele concept van de Asian suspense wave is less is more. Trek dat door naar Hollywood en less wordt nothing. Werkelijk op geen enkel moment ook maar enigszins eng, en daar draait het hier toch om. Had meer weg van een drama, maar dan wel een zeer slecht.

Feitelijk is het niks meer dan een port van het verhaal naar een Hollywoodproductie. 't Wordt dringend tijd dat iemand hen daar het volgende gaat bijbrengen : It's all in the execution. Met een verhaaltje opnieuw te vertellen kom je er dus niet. Amper een film zo hard weten falen, die 1* staat er voor "het filmpje", dat er wel leuk uitzag, en die boom dus. Wat een reden om sterren aan te geven eigenlijk

Matig.

Had met Knoxville en een aantal mentaal gehandicapten een zéér platte en scherpe film verwacht, dat was het absoluut niet. Knoxville is opvallend melig, het plotje van deze laat zich na een kwartiertje volledig uittekenen. Inclusief brave twistjes.

Hier en daar wel een grappige scene. Vond Knoxville zelf wel minder, te weinig verschil tussen z'n Steve en Jeffie personages. Soms merkte je aan het plot dat hij geswitched was, maar het was amper te zien aan z'n personage. Dan waren de echte mentaal gehandicapten een stuk leuker.

Met Heigl als romantisch onderwerp had ik wel kunnen raden dat het allemaal erg braaf zou zijn, typische film voor haar, al komt de humor van Knoxville er met mondjesmaat nog wel uit. Maar als geheel toch te braaf, té voorspelbaar en niet grappig genoeg.

1.5*

Njah.

Je zal maar liefhebber zijn van deze reeks. Tussen de Japanse, de Amerikaanse en nog een hoop Japanse spin-offs door is het zowat onmogelijk geworden om nog bij te houden wat de Ringu legende juist inhoudt. Elke film neemt een ander loopje met het originele gegeven, waardoor de reeks alleen maar meer verwatert.

In Rings nemen een beetje afstand van het klassieke gevecht tegen de klok concept, alleen zijn ze zo stom geweest om dat te vervangen met een dramatische origin story. Twee doodgeslagen clichés bij elkaar vormen duidelijk geen originele film. De liefhebber weet waar hij zich aan mag verwachten.

Probleem is dat het eerste deel van de film absoluut niet spannend is, vervelend want zoals bij de meeste andere aandachttrekkende geesten is het dramatische vervolg van het verhaal dat nog minder. Waar geslaagde voorbeelden dat compenseren met een extra inzet op sfeer, probeert deze Rings halsstarrig spanning op te wekken, op het belachelijke af. Wie bang is van een vogeltje, een hond of een paling zit bij deze film aan het juiste adres, de rest kan deze gewoon skippen.

Dat het einde nog een twist toevoegt waarbij het "goedaardige" van Samara komt te vervallen doet niks af aan het type film waar je jezelf doorheen moet worstelen. Voor een horror film is het gewoon sfeerloos, saai en uitgemolken. Honderd betere voor deze, maar die kunnen niet meeliften op een bekende franchise, dus die halen de bioscoop gewoon niet.

Het deksel mag weer voor even op de put.

1.5*

Duidelijk de beste uit de Ringu reeks.

Minder horror, eigenlijk weinig tot geen suspense, meer mysterie en drama. Levert uiteindelijk toch een veel betere film op. Het is inderdaad nergens spannend, maar dat was het in de eerste delen eigenlijk ook niet. Daarbij wordt deze film niet kapotgewetenschapperd.

Visueel ook heel wat sterker dan de eerdere delen. Af en toe erg mooi camerawerk en mooie shots. Vooral Sadako aan het einde bij de zee is prachtig in beeld gebracht. Werkt mooi nieuw licht op de Ringu saga, en weet als film veel meer te boeien dan de andere one-trick ponies, die vaak op één of twee scenes na totale rommel waren.

Verder ook een leuke cameo van "ugly guy", voor de fans . Onderhoudend filmpje.

3.5*

Vreemd dat ik hier nooit op gestemd heb.

Ben 100% zeker dat ik de film gezien heb in m'n MM-periode. Eerste uur wist ik amper nog iets van, het zijn vooral de semi-wetenschappelijke neuzelscenes die me van deze film bijgebleven zijn. Onnodige uitleg voor het hele Ringu-fenomeen, er zijn wel meer van die Aziatische suspense films die daar last van hebben.

Visueel blijft het drakerig. Erg lelijk geschoten allemaal, beetje op niveau van het acteerwerk. Allemaal niet best. De soundtrack schiet er bovenuit. Duidelijk van de hand van Kawai en soms duidelijk sfeervoller dan de rest van de film, wat een nogal raar effect geeft. In ieder geval weet Kawai een aantal scenes wel wat kracht te geven.

Hier en daar wel een geslaagd horrormoment, al wordt deze film nooit eng of spannend. Maar de Ringu reeks zal mij nooit echt liggen vrees ik. Niet mijn type horror, zeker niet als het op deze manier gepresenteerd wordt.

1.5*

Fijn weerzien.

En daar zit Shido Nakamura zeker voor iets tussen. Wat een geweldige rol zet hij hier toch neer. Heerlijke vent die deze film verheft tot een klein meesterwerkje.

Al moet gezegd dat ook Inoue zelf veel moois laat zien, zeker wanneer de genre elementen komen bovendrijven. Het dramatische deel is misschien net wat te gewoontjes om te kunnen overtuigen, zowel visueel als qua soundtrack laat hij het daar een beetje schieten.

Maar wanneer de revenge scenes of de momenten in hun hutje zich aandienen is het wél plots volop genieten. Het contrast is net wat te groot tussen beide kanten van de film, maar overall weet deze Neighbor No 13 makkelijk te overtuigen.

Blijft een cool en apart filmpje, dit, dat maar weinig van z'n pluimen verloren heeft.

4.0* en een uitgebreide review

Afgezien van z'n Amerikaans werk doet Shimizu leuke dingen de laatste tijd. Rinne is niet de ommekeer in het horrorwerk dat een Marebito wel was, maar het is een welgekomen variatie.

Zoals Linn al zegt, Rinne moet het niet hebben van schrikeffecten. In eerste instantie valt dat minder op, aangezien de andere typische elementen (kleine enge meisjes, geesten) nog wel aangewend worden. Langzaamaan merk je echter wel de shift in sfeer. Er wordt meer gespeeld op een otherworldly sfeertje, iets bovennatuurlijks dat mysterieus is, maar daarom niet meteen erg eng of bedreigend.

De film heeft verder weinig verrassingen in petto (met de titel en de eerste 10 minuten kom je al erg ver), maar het sfeertje weet zich wel steeds beter door te zetten. En zo kom je geïnteresseerd de eerste 70 minuten door, zonder al te veel echt nieuwe dingen gezien te hebben. De laatste 20 minuten schakelt de film dan nog een versnelling hoger en wordt het echt boeiend. Vooral het sterk gebruik van de (wonderlijk creepy gedesignde) pop maakt enkele scenes onvergetelijk.

En zo is het een leuke film, die niet zozeer verrast, als wel een sterke accentverschuiving legt. Fijn filmpje, lange tijd geleden dat ik nog zo genoten heb van een Aziatisch horrorfilmpje. Aangename 4*, met name dankzij het erg sterke einde.

Westerns.

Rio Bravo is een film met veel niks en gebrekkige actie tussendoor. De scene die mij waarschijnlijk het meest bijblijft is Wayne (achteraf moeten opzoeken wie hij nu eigenlijk was) een schuurtje binnenstuitert om daarna achter een hoop zandzakjes te hinken. Herinner mij bij Scarface al was discussies over neppe actiescenes, maar het verbaast mij dat dit er in '59 noch gewoon mee doorkan. Vond het in ieder geval wel hilarisch.

Net als heel Wayne's optreden uiteindelijk, vreselijke zoutzak. Vond ik Martin geschikter voor z'n rol, al gaat het ook gewoon fout als er verwacht wordt van hem om te acteren (dat hele alcohol gedoe is dan ook gewoon slecht en derderangs).

Verhaaltje is ubergezapig, met geen stokken vooruit te branden en doodgewoon saai. Als men aan het eind dan nog eens vijf minuten uitrekt om twee kutnummers uit te kwelen stond mijn geduldmetertje zwaar in het rood.

Rest vooral dat ook hier de hele western setting mij gestolen kan worden. Lelijk in al zijn details en aspecten, van aankleding, decor, intriges tot filmstijl gewoon butt.

Dat men dit 140 minuten kan rekken. 0.5*

Blij weerzien.

Vorig jaar was al te zien dat Iwai weer tot leven was gekomen als filmregisseur, ditmaal doet hij het terug in z'n oude vertrouwde genre. En dat voelt gewoon erg fijn, zelfs al duurt de film 3 uur. Vooral ook de 3-uur versie kijken, want Iwai's genie zit net in de niet-narratieve scenes, en ik neem aan dat die juist geknipt zijn om de film terug te brengen tot een speelduur van 120 minuten.

Visueel mooi, fijne (maar iets te brave soundtrack) en sterk acteerwerk. Al had ik wel wat last met Haru Kuroki. Niet omdat ze slecht acteert (allesbehalve), wel omdat ze soms zo sterk lijkt op Yu Aoi dat het wat awkward werd. Al helemaal wetende dat Iwai graag met Aoi samenwerkt.

Narratief ook wel aangenaam, paar leuke twistjes en origineel verhaal, maar het zijn toch vooral die dromerige scenes tussendoor die deze film zo de moeite maakt. Hopelijk is Iwai weer vertrokken voor een aantal van dit soort films.

4.0* en een uitgebreide review

Matig tot degelijke film. Wat ik vooral miste was een duidelijke stempel van de regisseur, en een steadycam. Veel te veel handycam scenes, en artistiek gezien veel te weinig controle om van een mooie film te spreken. Veelal gewoon gefilmd wat er te filmen viel, en ivm andere Japanse films is dit toch wel een tegenvaller. Muziek was ook best matig, met wat doordeweekse J-Pop en pianonummers.

Wat me waarschijnlijk het meest afstootte was het hele popgebeuren en het immertrieste jongetje, maar dat zijn persoonlijke minpunten, iets wat ik de film niet kan aanrekenen.

Gezien de omstandigheden toch nog een degelijke film, maar zat veel meer in.

PS: dit realistisch/weerspiegeling van de (Japanse) jeugd noemen is eigenlijk fout, aangezien het maar een klein deel weergeeft. Typsiche denkfout die filmfans wel eens durven maken

2.5*

Teleurstellend.

Vooral omdat het verhaaltje een leuke variant biedt op bekendere legendes en figuren en de fantasy elementen ook naar behoren uitgewerkt worden. Het is niet geweldig origineel of overrompelend, maar het ziet er toch best leuk en sfeervol uit. En dat is absoluut geen zekerheid bij dit soort producties.

Het is dan ook jammer dat de personages zo vreselijk plat en irritant zijn en dat de humor echt compleet de mist in gaat. Wat een vreselijk irritante bende. De dub helpt ook niet mee, het zijn weer enkele bekende namen die verder compleet geen dubbing talent hebben, maar vooral op de poster moeten om mensen te trekken.

Het resultaat is een film met potentie, maar die uiteindelijk vooral lomp en goedkoop aanvoelt. Jammer dat ze het zo nodig wat kinderachtiger moesten maken allemaal, anders had dit best een leuk filmpje kunnen zijn. Zoveelste slachtoffer van het succes van Pixar.

1.5*

Nogal melig.

Het eerste uur is uiteindelijk nog het beste. De relatie tussen Franco en Caesar is een beetje sappy, maar uiteindelijk nog wel het meest genietbaar. Vooral het opgroeien van het aapje is nog wel leuk om volgen.

Een echte band wil er echter niet groeien tussen Franco en z'n CG vriendje. De effecten zijn technisch indrukwekkend, helemaal geloofwaardig wil het alleen nog niet ogen. Wel beter dan wat lelijk camerawerk trouwens, zaten een paar enorm kitscherige stukken in (de klim in de boom oa).

Daarna wordt de film per scene vervelender. Het opsluiten van Caesar werkt niet. Z'n zogenaamde intelligentie clasht met z'n lompe gedrag, uiteraard alleen maar een uitloper van de nood om de opstand in gang te zetten. Bad scripting.

Ook de scene op de brug is belachelijk, zoniet compleet ongeloofwaardig. Als prequel faalt deze film dan ook compleet, geen moment geloof je dat een half trosje apen in staat zijn tot wat er in de film getoond wordt. Voeg nog wat drekkerige scenes toe op het eind en Hollywood verkloot alweer een conceptje met potentieel.

Jammer, een filmpje wat redelijk begint maar daarna aardig diep afzakt. Lazy writing, kitscherige regie en melig einde. Onthou ik wel wat technische krachtpatserij en een warm begin.

2.0*

Fijn drama.

Wel héél anders dan Nakajima's eerste film. Die was vooral erg ruw en boos, zoals eigenlijk enkel een erg jonge regisseur ze kan maken. Deze film is een stuk mellower, hoewel ook hier nog steeds de hand merkbaar is van iemand die nog over een zekere jeugdigheid beschikt.

Dat zie je dan vooral terug in de personages, die toch wat meer naturel aanvoelen. Zijn vormen de basis van deze film, die steunt op een relatief dun laagje drama dat langzaam onthuld wordt. Het is voldoende om deze best korte film interessant te houden, echt enorm verheffend is het alleen niet.

Deze Rise Up mist sowieso wel iets om er een echt meesterwerk van te maken, anderzijds is er ook zeer weinig op aan te merken. Gewoon een klein, kwalitatief en lief filmpje dat makkelijk weet te overtuigen, maar allicht niet héél lang zal blijven hangen. Voer voor liefhebbers van Japanse dramas dus. Nakajima blijft wel een talentje, jammer dat het zo lastig is om aan z'n films te geraken.

3.5*

Half-geslaagd.

Een docu over WikiLeaks zou een stuk interessanter geweest zijn, maar zoals zo vaak richt met zich liever op een persoon. En wanneer die persoon dan in allerlei nevenzaken verwikkeld raakt volgt men dat veel liever dan het onderwerp wat eigenlijk het interessants is. In dat opzicht verschillen dit soort docus niet zo heel veel van de gutter press.

Assange is uiteraard ook wel een apart figuur, maar aangezien de docu de twee onderwerpen probeert te verenigen blijft er uiteindelijk niet zo heel veel open. Zeker naar het einde toe is het vooral nog maar registereren wat toegelaten wordt, waardoor je toch het gevoel kijkt meer naar een stukje promofilm te kijken.

Verder zijn er ook een aantal scenes die gewoon in scene gezet lijken (dat interview in het bos is debiel), iets waar deze docu ook niet beter van werd. Los daarvan blijft het gegeven WikiLeaks wel interessant (en ook broodnodig) en wordt het einde redelijk makkelijk gehaald, maar dit had zoveel beter kunnen zijn.

2.5*