Opinions

Och ja, als ik het nu zo allemaal lees, overroepen.

't Is een schattig 80s horror filmpje dat het vooral moet hebben van de nogal knullige humor, maar daar houdt het ook een beetje mee op.

Bij momenten heeft het veel weg van een amateurproject, de HP Lovecraft aan het begin doen ook interessantere dingen vermoeden. Acteerwerk is lamentabel, maar ook hoe alles in beeld wordt gebracht is te triest voor woorden. Zielloos en kleurloos camerawerk, maar vooral de belichting had toch een pak beter gemogen, zeker in dit soort films. Zo kan je een hoop knullige effecten vermommen.

Iets waar de film niet mee inzit. De gore in deze film is plastiek en rubber. Het wordt dat eigenlijk ook nergens echt goor of smerig. Toch een beetje jammer, als je de reputatie van de film kent. Want blijft er dan over ? Knullig grappige momenten, zoals het lijk dat z'n eigen hoofd overal mee naartoe sleurt, en een stapel aan melige clichés. Mad scientists, flashy gekleurde goedjes, een paar borsten.

Verder is de Psycho Remix score ook een beetje irritant vond ik. Vroeg me vooral af of dat zomaar mag ?

Ranzig, goor, smerig, over the top, hilarisch, absurd en geniaal is het allesbehalve, daar zijn andere films voor. Wie een wat knullige 80s horror film wil zien zit hier wel op z'n plaats.

2*

Zeer matig.

Een wat povere en zielloze poging om een nieuwe Blair Witch Project te maken. Tot aan het open einde toe weet deze film nooit uit de schaduw van z'n grote broertje te ontsnappen.

Wat Manger hier vooral mist is de kunde om dit soort found footage zowel realistisch te doen ogen als filmisch te bewerken zodat het aangenaam kijkvoer wordt. Het is vaak droog, saai en wat oninteressant.

Wanneer er eindelijk wat lijkt te gebeuren is de film plots afgelopen. Veel meer dan een gaapje kon er bij het einde dan ook niet vanaf. Een wat zinloos genreproduct dat eigenlijk gewoon dient als rekkenvulling.

1.0*

Fijne Shimomura.

Maar niet zo goed als z'n eerdere werk. Daarvoor is het jammer genoeg iets te grijs allemaal. Het lijkt me eerlijk gezegd by design, zodat alle aandacht naar de actie zelf gaat, maar daarvoor is het dan toch net weer niet spectaculair genoeg.

De actie zelf is best cool en veelvuldig aanwezig. Tak Sakaguchi is een perfecte lead voor een film als deze, er wordt dan ook aardig wat gemoord. Maar de meeste van z'n tegenstanders zijn anonieme fodder, de rest is ook redelijk saai. Daar waar een Death Trance vol zat met maffe personages, heb je hier eigenlijk enkel de kindkiller die er uitspringt.

Ook visueel is het een beetje grijzig. De actie wordt mooi in beeld gebracht, de rest is eerder kleurloos en vluchtig. Zo rest een film die een brok fijne actie biedt, maar niks meer dan dat. Shimomura en Tak doen hun uiterste best om dat boeiend te houden, lukt ook wel, maar houdt het dan zo'n beetje mee op. Volgende keer toch maar op iets meer mikken, daar zijn beide heren best toe in staat.

3.5*

Blijkbaar is het dus 45 minuten per deel.

Eerste deel net gezien. Het blijft stevige fanservice onzin uiteraard, maar Imaishi's stempel is alom aanwezig. Jammer dat het budget zichtbaar lager is dan Dead Leaves, toch weet Imaishi er iets geweldigs mee te maken.

Complete onzin en extreem puberaal. Overdreven veel fanservice shots ook, tot op het niveau waar het bijna een parodie wordt.

Verhaaltje is verder ook onzin, maar wie geschifte adrenaline onzin wil die wordt op z'n wenken bediend. Hopelijk krijgt die man weer eens een wat groter budget, één van de grootste anime regisseurs wat mij betreft.

4.0* voor het eerste deel. En dan vooral voor de manische stijl en het ziekelijke tempo. zien wat de rest brengt.

Blijkbaar is het dus 45 minuten per deel.

Eerste deel net gezien. Het blijft stevige fanservice onzin uiteraard, maar Imaishi's stempel is alom aanwezig. Jammer dat het budget zichtbaar lager is dan Dead Leaves, toch weet Imaishi er iets geweldigs mee te maken.

Complete onzin en extreem puberaal. Overdreven veel fanservice shots ook, tot op het niveau waar het bijna een parodie wordt.

Verhaaltje is verder ook onzin, maar wie geschifte adrenaline onzin wil die wordt op z'n wenken bediend. Hopelijk krijgt die man weer eens een wat groter budget, één van de grootste anime regisseurs wat mij betreft.

4.0* voor het eerste deel. En dan vooral voor de manische stijl en het ziekelijke tempo. zien wat de rest brengt.

Pfoeeeeeeeee ....

Ik kijk best nog veel saaie, slechte en ronduit belachelijke films, maar de sufste film van het jaar heb ik er hopelijk alweer opzitten. Dit was echt té erg.

Het eerste deel wordt gekenmerkd door saaie, troosteloze tristesse. De relatie tussen de twee kon mij voor geen meter boeien, mede dankzij het droevige camerawerk en de immer jankende muziek. Dramatische soundtrack doorheen de hele film trouwens, die bij elke scene wel jammerlijk loopt mee te mekkeren. 2 uur lang.

Na enigszins mee te zijn met het persoonlijk geëuvel slaat de film plots om. Anno 2009 voelt men blijkbaar nog steeds de nood om de aloude vraagstukken van WOII even de gracht te slepen. 60 jaar aan films, miniseries, tv-series, docus en specials waren blijkbaar nog niet genoeg. Nadat dat deel er vakkundig doorheen gejaagd wordt is het dan weer tijd voor de afloop van het menselijke drama.

Buttlelijke film, foeilijke en veel te nadrukkelijk aanwezige muziek, acteerwerk was ook allesbehalve (die oude Winslet leek ook net de vrouwelijke versie van Christopher Walken) behalve Fiennes die nog wel aardig was.

En verder oerconventioneel en belachelijk geforceerd drama dat mij geen halve seconde wist te boeien. Zelf de intieme scenes waren banaal houterig.

0.5*

Blij verrast.

Had er niet zo heel veel van verwacht, de recente commerciële horror cinema levert nog maar zelden pareltjes op. Nu is het ook wel zo dat je van deze film niks vernieuwends moet verwachten, Ready or Not is niet de toekomst van de horror film. Wat het wel is, is een nagenoeg perfect uitgevoerde horror/comedy.

Het duo is al een tijdje aan de weg aan het timmeren, maar ik was tot dusver nog niet al te enthusiast over hun werk. Dat verandert met deze film wel een beetje. Visueel ziet het er geweldig uit, zowel qua locatie als qua aankleding. Soundtrack werkt ook lekker mee en Weaving is perfect voor haar rol. Ook de rest van de acteurs weten erg mooi de balans tussen grappig en creepy te vinden.

Het is een film waarin je als horrorliefhebber weinig nieuws zal ontdekken, maar de uitvoering zit er gewoon overal knal op. Een erg leuk, entertainend en vlot horror filmpje. Duurt ook nog eens niet te lang, dus helemaal niks over te klagen. Geen grootse, geniale film, wel geweldig genrewerk.

4.0* en een uitgebreide review

Ugh.

Dit is er weer zo eentje, fanboygedweep van het ergste soort. De ene na de andere verwijzing wordt op de kijker afgevuurd, maar verder dan een hoop ouderwetse crappy popcultuur komt men weer niet. Een kutsoundtrack en oeh, Alien en Terminantor! En knap hoor, iemand heeft gegoogled naar wat oude gamefiguurtjes. Zalig voor de gamers toch, die herkennen iets en voelen zich prompt geweldig!

Zoals wel meer hedendaagse scifi is de toekomst een wereld opgezet rond één concept. Oasis is een virtueel spel waar plots iedereen inzit en mee te maken heeft. Dit lekker 1-dimensionale toekomstbeeld biedt verder niet veel boeiend, behalve dan een finaal moraaltje dat we ons misschien wat meer moeten wegrukken van het beeldscherm, want de echte wereld is toch de enige realiteit, niet? Danku opa Spielberg, voor die wijze woorden.

Het ziet er allemaal best duur uit, toch is de CG aan de lelijke kant, is de soundtrack niet om aan te horen en is de stilering van de film ondermaats. Opgeblazen Hollywood, maar toch zo enorm saai, braaf en burgerlijk dat het na een half uurtje al lastig was om de ogen open te houden. Veel lawaai, dat wel, maar zonder enige impact. Ook dat is een kunst natuurlijk.

Verder een oersaai verhaaltje over drie sleuteltjes die gevonden moeten worden en een tweenie held die de wereld gaat redden van het kwaad. Uiteraard een slechwillend bedrijf, tussen alle andere clichés wil je natuurlijk niet uit de toon vallen met de villain.

Spielberg is een non-regisseur. Ready Player One is kinderachtig, saai en bovenal vervelend. En wie Chuckies wil zien, er zijn ondertussen 8 of 9 volwaardige films in die reeks, een cameo in een scifi film is echt niet leuk of grappig.

1.0*

Levy.

Dus de verwachtingen lagen redelijk laag. Toch had ik ergens wel zin in dit filmpje. Battelende robots zijn nooit verkeerd, met een Hollywood budget erachter zijn de effecten meestal goed te doen. En daarin stelt de film dan ook niet teleur. Maar verder ...

't Is jammer dat dit een echte kinderfilm is geworden. De sentimentele opbouw, een kutkind in de hoofdrol en een wel al te verplicht verloop zorgen ervoor dat de film nooit op stoomsnelheid geraakt. Zelfs de robotjes zijn aardig kindvriendelijk, hadden best wat cooler gekund. Gelukkig is de CG echt meer dan naar behoren, zodat het er allemaal toch nog best smakelijk uitziet.

Over The Top heb ik nooit gezien (en gelukkig maar denk ik), qua concept deed deze film me vooral aan Battle Angel Alita denken. Datzelfde wereldje met (il)legal mecha fighting dat in het begin van deze film naar voren komt. Verder hebben de films niet zoveel gelijkenissen, maar het was zeker leuker geweest als Levy iets meer die kant was opgegaan qua sfeer.

2 uur is te lang voor een vehikel als dit, al is dit misschien best tof allemaal voor kleine jongetjes. Ik vond het hoe langer hoe meliger worden, met als toppunt uiteraard het finale gevecht. Jammer, want met een Levy aan het roer (en Spielberg achter de coulissen) niet zo heel verwonderlijk natuurlijk.

2.0*

Leuk leuk leuk.

Net als Wrong begint het weer eerder timide. Genoeg gekkigheid enzo, maar de verwachting bij Dupieux ligt dan toch iets hoger. Waarom dat zo is wordt duidelijk tijdens het tweede deel van de film. Een soort van Lynch/Perfect Blue setup waar alles in elkaar keert ... alleen dan met nog minder achterliggende logica.

Er zitten weer legio gekke personages, vage gebeurtenissen en maffe ideeën in. Visueel iets te mat, hoewel ik steeds meer begin te denken dat het gewoon Dupieux' stijl is. Soundtrack is één nummer, maar werkt wel, verder een bekwame cast die duidelijk mee zijn met Dupieux' maffe gedoe. Wel apart om Jon Heder tegen te komen hier, die had ik absoluut niet verwacht.

Dupieux blijft een uniek regisseur. Lekker absurde film, bovenop een laagje horror en humor (Verhoeven noemde Matsumoto al terecht - R100, maar ook Cronenberg wordt openlijk gerefereerd) en vooral veel maf gedoe. En al het ge-"no reason" geloof ik niet meer, daarvoor is Dupieux véél te stijlvast. Niet dat ik inhoudelijk meerdere lagen vermoed, maar het is duidelijk dat hij niet zomaar wat maakt, maar vanuit een duidelijk idee en visie werkt.

4.0* en een uitgebreide review

Niet goed.

Op zich niks meer dan de zoveelste romcom, alleen is het centrale duo hier bijna onuitstaanbaar. Weet niet wat het verder is, maar als kind van de 90s kon ik hier helemaal niks mee(r mee?). Een hoop aanstellerig gejank van een groepje aanstellers, meer kon ik er vaak niet van maken.

Stiller's rol is uiteindelijk nog de beste, Zahn is maar een voetnootje en vertegenwoordigt eigenlijk meer een thematje (homoseksualiteit) dan een echt personage. Net hetzelfde voor die vage vriendin van Ryder.

Ryder en vooral Hawke stellen zich de hele tijd enorm aan, maar het einde is onvermijdelijk en de manier waarop plots alles opgelost is verraadt de ware aard van deze film.

Mnee, niet zo mijn ding. Heel af en toe was het wel grappig en verder gebeurt er wel genoeg zodat de film niet echt stilvalt, maar dat hele jankerige 90s generatie gebeuren kon me gestolen worden.

1.5*

Weirde film.

Ergens waren nog wel de restanten van een fijne horror film rond, maar de film zelf doet er alles aan om daar afstand van te nemen, zo lijkt het wel. Een eenvoudigere aanpak had deze film veel deugd kunnen doen, maar een onzinnige zoek naar wat originaliteit maakt er een rommeltje van.

Zo is er het eerste half uur, waarbij van horror eigenlijk nog geen sprake is. Een bankoveral, een blik brakke acteurs (zowel de Thaise als de Amerikaanse) en een povere chase. Eens aangekomen bij het horrorhuis krijg je af en toe een dosis tragische CG voorgeschoteld, terwijl de film toch ook laat zien dat het wél gewoon mogelijk is wat sfeer te creëren met belichting en een rookblazertje.

Het plot blijft redelijk warrig en moeilijk doen, zonder echt interessant te worden, het acteerwerk blijft ook storend en het einde is ietwat onbevredigend. Daar tegenover staan enkele sfeervolle scenes en toch best mooi camerawerk af en toe. Had men daar nu gewoon wat meer op gefocused, dan was dit een véél betere film geworden. Maar het mocht niet echt zijn.

2.5*

Aardige film.

Al knap ik toch steeds wat af op de "anti-wetenschaps" verhaaltjes. In deze film nogal een flauwe doorslag van het hele goddelijke gebeuren wel.

Wel leuk waren de plagen zelf en het meisje acteerde inderdaad erg sterk. Veel hoefde ze niet te doen, maar genoeg presence om eng te zijn door er "te zijn".

Af en toe wat te nep, het einde gaat er ook wat over, maar kijkt makkelijk weg en is kort genoeg om niet te gaan vervelen. Mooiste aan de film waren de eindcredits vreemd genoeg. Kwam een beetje uit het niets. Verder aardig religieus horrorfilmpje.

3*

Beetje niks en alles tegelijktijd.

Het concept is uiteraard leuk. Als voyeur krijg je maar beperkt mee wat er buiten gebeurt. Afgezien van het gekibbel van Stewart kan je lekker zelf bedisselen wat er allemaal gaande is achter de ramen.

Maar qua sfeer zat deze film redelijk scheef. De laaste 5 minuutjes zijn spannend, maar wat zich daarvoor afspeelt had voor mij meer weg van een klucht. Veel luchtige momenten en duffe, toenertijd waarschijnlijk enorm spitse, dialogen. It's hip to be square, of zoiets. Té geforceerd geprobeerd grappig.

Maar het meest irritant waren (de personages van ?) Stewart en Kelly. Waar hun kinderachtig "oeh oeh oeh!" gedrag in het begin nog redelijk schattig was werd het al snel irritant. Vooral de manier waarop ze elkaar liggen ophitsen en reageren bij het minste wat er gebeurt is nogal onnozel. Ze gedragen zich als kinderen.

Zorgt ervoor dat de sympathie uiteindelijk meer naar de overbuurman verschoof en ik op retributie zat te wachten. Die blijft jammer genoeg uit waardoor het einde niet meteen bevredigend was. Redelijke sisser.

Leuk ideetje dat bedenkelijk uitgewerkt wordt. Deed mij meer denken aan een typische farce (met alle vergissingen en misverstanden vandien) die half omgevormd geweest is tot thriller. Het resultaat is er ook naar.

1.5*

6de Hitchock alweer.

Opvallend dat een film die al meer dan 2 uur duurt het laatste uur nog steeds afgeraffeld overkomt. En al helemaal wanneer er eigenlijk helemaal niet veel te vertellen valt. Stationsroman romantiek en drama slaat om in een doordeweeks twist-thrillertje.

Enige beetje sfeer komt van de zwart-wit fotografie die bij momenten aardig is. Toch zijn er nog steeds teveel scenes waarbij het lijkt alsof je in een bioscoop zit waarbij de acteurs voor het scherm staan te acteren. De muziek is redelijk gruwelijk aanwezig, en dan ook de hele tijd door. Elk moment wordt daardoor nodeloos aangezet, aangezien het script en het acteerwerk al leidend genoeg was.

Fontaine als duftrutje en Olivier als norse kasteelheer zijn ook niet al te best.

Saaie bedoening alweer, waar inderdaad pas op het einde de Hitchcock stempel een beetje boven komt drijven (en geen cameo deze keer?). Verder erg plat en zwemelig, waar enkel de fotografie een beetje positief uit de verf komt en het de soundtrack is die alles zo plat als een dubbeltje walst.

1*

Goed.

Ik ben niet zo'n biopic fan, dus "goed" uit mijn toetsenbord betekent eerder uitstekend in z'n genre. Al heeft dat er dan wel mee te maken dat de film enigszins afwijkt van de gangbare genreclichés. Niet dat het allemaal érg experimenteel is of buiten de lijntjes kleurt, maar de klassieke rise & fall is hier gelukkig veelal afwezig.

Ook richt de film zich echt op Salinger. Meestal krijgt je in dit soort films afgeronde verhaaltjes rond de persoon, Rebel in the Rye introduceert soms personages die daarna zonder boe of bah compleet verdwijnen. Ze hebben hun doel in het kaderen van de persoon Salinger, maar Strong heeft er geen moeite ze om ze daarna weer cru te dumpen. De film gaat namelijk helemaal niet over hen.

Het verhaal van Salinger volstaat om te boeien. Een interessant figuur die vooral z'n eigen weg ging en tegen de raadgevingen van de mensen rondom hem één van Amerika's grootste schrijvers werd. Met een boek dat verder ook wat weirdos uit de kast heeft getrokken, waar de film jammer genoeg net iets te lichtzinnig overgaat.

Acteerwerk is goed, visueel verzorgd en het tempo zit er aardig in, zeker omdat Strong niet elk los eindje moet aan elkaar zien te knopen. Magistrale cinema is het niet, maar wél veel beter dan vele van z'n soortgenoten.

3.0*

Povertjes.

Franse mensen gaan naar Thailand om daar een Ong-bak afkooksel te maken. Het resultaat is een matige mix van culturen die eigenlijk op geen enkel gebied weet te overtuigen. Ook niet als lompe actiefilm.

Acteerwerk is van een laag niveau. De Thaise mensen die Engels spreken (of proberen spreken) komen houterig over, maar ook de Franse cast die Engels mompelt is niet al te best. Jon Foo heeft weinig uitstraling, niet verwonderlijk dus dat hij nooit echt is doorgebroken.

Visueel stelt het ook niet veel voor. Dan vallen de gewone scenes nog mee, maar de actiescenes worden wat flauw in beeld gebracht. De trucjes van Foo zijn misschien wel leuk, maar erg veel zie je er niet van. Verder is het qua choreografie ook niet super, behalve dan de scene tussen de x aantal kickboxers. Dat gevecht zat wel lekker in elkaar.

Nee, Minéo lijkt me niet de meest gevleugelde regisseur, met deze film wordt vooral gepoogd in te spelen op het (korte) succes van de Thaise actiefilms, maar het schiet op alle vlakken tekort.

2.0*

Ai Mueller.

Mr. Jones vond ik een erg fijn en sfeervol horrortje, maar dit is een ander genre en dat gaat Mueller wat moeilijker af. De film hangt ergens tussen mystery en thriller in, of het uiteindelijk ook als satire bedoeld is weet ik zo niet. Zou best kunnen, maar zou ook gewoon een film met een boodschap kunnen zijn? Tijdens de aftiteling (waaronder de film gewoon doorloopt) begon ik wat te twijfelen.

Het probleem is dat je als kijker iets te snel doorhebt waarnaar je zit te kijken. Het eerste deel is best oké, is ook niet zo heel moeilijk. Door het achterhouden van een hoop info maak je al snel iets mysterieus, maar dat legt wel extra druk op de reveal natuurlijk. En daar loopt het dan allemaal mis.

Want wie inderdaad die Fincher film gezien heeft weet waar hij naar zit te kijken. En Mueller doet op zich wel z'n best, maar ik geloofde geen moment dat het anders zou aflopen. Mystery onderuitgeschoffeld en tweede deel van de film een serieuze sisser. Allicht dat je als iets meer onervaren kijker er makkelijker in kan meegaan, maar voor mij werkte het niet (meer).

Acteerwerk is inderdaad ook niet denderend, maar vond het ook niet storend. Visueel wel oké, soundtrack leek inderdaad teveel op Birdman, maar wat lakser, waardoor het nogal onorigineel overkwam.

Mueller had er beter aan gedaan nog even in het horror genre te blijven vrees ik. Dit was een moedige poging, maar niet goed genoeg om te overtuigen.

2.0*

Blijft overtuigen.

Ondertussen al een vijftal keer gezien schat ik, maar het uitgangspunt van de film blijft gewoon overeind. Boe mag nog 100 keer zeggen dat je naar een film zit te kijken, het "werkt" gewoon.

Visueel blijft het indrukwekkend, de soundtrack blijft ietwat makkelijk maar toch nog steeds perfect uitgevoerd, en de chemie tussen Kaas en Bonnevie is simpelweg uitzonderlijk. De link met Lynch is wat gevaarlijk voor het verwachtingspatroon en mensen die niet graag herinnerd worden aan het feit dat ze naar een film zitten kijken zullen hier ook wat moeite mee hebben, maar verder kan ik echt niks aanmerken op deze film.

Boe heeft het uitzonderlijke talent om mysterie en romantiek op perfecte wijze te kunnen combineren, het resultaat mag er dan ook absoluut zijn, en de Top 10 notering blijft alsnog gegarandeerd.

5.0* en een uitgebreide review

Njah.

Vier jonge kerels, allemaal zwaar verslaafd. De docu nestelt zich in Jacob's Ladder, een tehuis waar verslaafden komen om in alle rust weer beter te worden. Elk heeft z'n eigen verhaaltje, dat rustig en openhartig gevolgd wordt.

Op zich misschien nog wel lovenswaardig dat deze docu zo open is, maar verslaving is toch een redelijk bekend probleem en hoe schrijnend die afzonderlijke verhalen ook zijn, het is niet meteen iets nieuws onder de zon.

Het resultaat is dan ook niet zoveel meer dan een typische TV-docu. Na een dertig minuutjes had ik het wel gezien, maar de docu blijft gewoon doorgaan en weet verder ook helemaal niks toe te voegen aan het onderwerp. Ik denk dat je in elk dorp wel een gelijkaardige docu kan schieten.

1.5*

Edit: die "meedogenloze samenleving" heb ik niet gezien trouwens. Net heel veel vangnetten voor dit soort mensen toch?

Doorsnee.

In dit soort films is de persoon die zegt dat je niemand kan vertrouwen vaak ook de persoon die je best niet vertrouwt. En zo geschiede. The Recruit doet iets te hard z'n best om mysterieus en twisterig over te komen, waardoor het wat gaat tegenwringen. Vooral omdat je het einde ook wel al van vroeg ziet aankomen.

Pacino speelt z'n klassieke rol (inclusief speech op het einde), Farrell valt een beetje licht uit en Moynahan lijkt op zo'n doodse 90's actrice. Maar op zich vermaakt het nog wel. De troosteloze omgeving voegt wel wat toe, de introductie is voldoende interessant en het kat en muis spel, hoewel niet zo denderend, is onderhoudend.

Een film die maar weinig weet toe te voegen aan 100 soortgelijke films, maar verder nog net te doen. Valt me wel op dat dit soort doorsnee werk vaak vlotjes boven de 3* scoort, dat kan ik aan deze alleen niet kwijt.

2.5*

Rare combo.

Het is bijna een subgenre geworden. De olijke oude ventjes die zich jonger gedragen dan ze eigenlijk zijn. In allerlei genres kom je ze tegen, zelfs het DC universum kon er blijkbaar niet aan ontsnappen. Maar zoals de meeste DC films wil het fanboygehalte niet echt vollopen (ondanks toch een tweede deel).

Malkovich is het enige echt grappige personage, Mirren het meest verrassende. Willis en vooral Freeman zijn iets te makkelijk. Zeker Freeman zie je telkens weer opduiken in die hippe oudjes films. Een acteur die nooit echt slecht acteert, maar eerder irriteert door z'n immer veilige en flauwe keuzes qua personages.

Schwentke komt toch ook een vette armlengte tekort. Je ziet hem veel kopiëren uit andere films, maar hij mist panache en timing, waardoor het nogal lauw aanvoelt. Maar dat gezegd zijnde vind ik het als film wel makkelijker te behappen dat het meeste Marvel werk, al is het maar omdat er hier geen expliciete superhelden inzitten.

2.5*

Beter dan deel 1.

En da's eigenlijk voornamelijk te danken aan de cast. Gelukkig hebben ze Freeman laten vallen, Hopkins is een veel fijnere bad guy en Byung-hun Lee is een coole toevoeging, al wordt hij zoals vaak als Aziaat in Amerikaanse films niet ten volle benut.

Verder veel van hetzelfde. Licht over the top verhaaltje, veel onzin, veel actie en vooral veel oudjes die de wereld moeten redden. Al viel dat deze keer nog wel mee, zonder Freeman. Op de een of andere manier maakte dat de film toch iets jonger en vrolijker.

Daarnaast valt er niet zo heel veel meer te zeggen over deze Red 2. Gewoon een herhaling van zetten, zolang er maar genoeg tijd tussen zit zullen mensen die deel 1 ook wel konden pruimen hier aardig weg mee kunnen, de rest doet beter niet al te veel moeite.

3.0*

Je hebt low budget, no budget en fanatiekeling die op een filmschool probeert binnen te raken.

't Is leuk dat zo'n mensen ook filmpjes maken, maar die hoeven voor mij nu niet direct uitgebracht worden. Afgezien van het feit dat er enkele leuke ideeën zitten is deze film, is hij ranzig slecht.

Nog nooit zo'n amateuristisch filmpje gezien. Elk shot ziet eruit alsof het geschoten is met een BestBuy afgeprijsd digicameratje. De belichting is gruwelijk, en het wordt alleen maar pijnlijker aangezien de regisseur duidelijk wel z'n shots gepland heeft. Soundtrack is ook redelijk slecht, vooral de integratie dan. Ik heb gelezen dat Coyula zowat alles zelf gedaan heeft. Dat kan een pluspunt zijn wanneer het gaat over getalenteerde mensen, Coyula is dat duidelijk niet.

Potentieel, maar vreselijk slecht uitgevoerd. Acteerprestaties zijn matig tot slecht, soundtrack ook, visueel is dit een ware ramp. 1.5* voor het verhaaltje, dat verder best gedurfd is.

Beste van de drie.

Vooral het eerste uur is best oké. Norton & Hopkins vormen een sterk duo, met een leuke Keitel als bindmiddel. De structuur van de film is redelijk cliché, al is de opzet op zich wel apart (met Lecter als bijfiguur).

Wanneer Fiennes uiteindelijk in beeld komt verliest de film wat aan spankracht. Niet dat hij echt slecht acteert, maar z'n personage is vooral niet gestoord en/of dreigend genoeg, waardoor de hele showdown wat aan spanning moet inboeten. Ook het "extra" einde helpt in dat opzicht niet echt mee. Beetje flauwe twist om er nog 10 minuten extra aan vast te hangen.

Visueel wel oké, iets blitser dan de sequel van Scott. Maar echt opvallend is het niet. Ook de soundtrack is me amper opgevallen, behalve dan de paar valse noten tijdens de eerste scene. Dat soort details maakt deze film dan wel weer een beetje leuker.

Deze Red Dragon was de enige die ik geloof ik nog niet gezien had (al durf ik het niet 100% zeker zeggen), maar vond het de leukste van de drie Lecter films.

2.5*

Tegenvallertje.

Was benieuwd of Sasanatieng wat met het superhelden genre aankon, maar blijkbaar niet echt z'n ding. De film probeert af en toe wel te ontsnappen aan het mannen-in-leren-pakjes syndroom maar echt losrukken kan Sasanatieng zich niet.

Wel opvallend dat Sasanatieng zich ook niet thuisvoelt in de wat saaiige blauwe filters doorheen z'n film. Normaal één van de meest begenadigde regisseurs wanneer het op kleurgebruik aankomt, hier valt het absoluut wat tegen. Wel een paar leuke ideetjes af en toe (de rode flashes, of de extreme stop-motion strobe bullet time op het einde), maar te weinig.

Het verhaaltje is nogal warrig, volgt iets teveel personages en leidt letterlijk nergens heen. Film stopt gewoon ... nu zijn er wel meer trilogieën het afgelopen decennium die dat geflikt hebben, misschien had wat meer info vooraf de impact iets verminderd, maar vond het niet echt goed werken.

Af en toe een droog grapje erdoorheen, maar ook dit was niks in vergelijking met een Citizen Dog. Hoop dat Sasanatieng dit nu even uit z'n systeem heeft en dat hij een mogelijk vervolg (of was dat maar om te lachen ) gewoon aan een ander overlaat. Verder zal het vast wel leuker zijn voor mensen die de originele serie gekend hebben, da's met al die Marvel zooi ook het geval.

Al bij al had het stukken erger gekund voor een superhelden film, maar geweldig is het nog steeds niet.

2.5*

Lastig.

Filmpje begint best leuk. De chemie tussen McAdams en Murphy is er wel, wat ervoor zorgt dat de eerste 20 minuutjes vlot voorbij gaan. Ook daarna blijft de film amuseren. Echt spannend vond ik het niet, maar het zit best grappig in elkaar.

Wel wat jammer dat McAdams' personage nogal rare keuzes maakt. Als ik moest kiezen tussen m'n vader of één of andere politicus - gezin incluis of niet - was mijn keuze snel gemaakt. De rekker begint er jammer genoeg daar al een beetje uit te geraken, al is het absoluut niet vervelend om volgen. Het moet nu maar eenmaal, anders heb je ook geen film meer over natuurlijk.

Groter probleem is het laatste half uur. Mensen vinden dit een korte film, ik vind hem zeker 20 minuten te lang. Alle onzin die volgt na de landing is er gewoon teveel aan. De redding in het hotel en het gedoe achteraf in het huis is te jaren '90 om nog smakelijk over te komen in een post 2000 film. Een lompe poging om de film tot aan minimum bioscoop-speelduur te krijgen. Het verpest alleen de film een beetje.

Jammer dat Craven niet gewoon eens een kortere film durfde te maken. Gewoon het verhaal vertellen dat je wil vertellen en het daarbij laten. Het eerste deel was best oké, het einde een complete sof.

2.5*

Best oké.

Toen de Mars-hype redelijk groot was heb ik er maar weinig van meegekregen, des te beter want nu we eindelijk wat échte beeldjes van Mars te zien krijgen is het leuk om de filmversies van 15 jaar geleden eens na te pluizen.

Zoals wel vaker werken deze films het best zolang het mysterieuze deel uitmaakt van de film. Elke verklaring maakt een film als deze wat minder leuk, vooral genieten de eerste 45 minuten dus. De missie er naartoe, de landing, het aankomen bij de basis ... lekker avonturenwerk waar ik makkelijk van kan genieten.

Wanneer blijkt dat men kan ademen is het plots wat minder, als AMEE dan ook nog uitgespeeld wordt als vijand verliest de film weer wat van z'n charme en de algen verklaring + het spirituele gezemel op het einde hadden absoluut niet gehoeven.

Gelukkig is een film meer dan een einde en kijken deze filmpjes ook wel makkelijk weg. Effecten vond ik meevallen, er werd degelijk geacteerd en Mars zag er af en toe toch wel leuk uit. Het grappigste is dat binnen een jaar of 5 deze films waarschijnlijk terug superrelevant zijn! Iedereen een sterretje erbij dan.

2.5*

Meevaller.

Als verfilmd sprookje vond ik de film best goed werken. Inderdaad is het verhaaltje redelijk cru en zwart/wit, maar dat kan een film als deze zich permitteren wanneer het een sprookje wil zijn. Sfeer is belangrijker en die zich voor het grootste deel wel goed.

Seyfried past perfect in haar rol, het dorpje zelf is sfeervol en een aantal elementen van het originele verhaal worden leuk in de film ingewerkt. Buiten enkele minpuntjes (Peter vond ik er iets te gestyled uitzien voor een sprookjes-boerenlul, die Henry gelukkig niet - de wat fluffy wolf - Oldman duidelijk niet in z'n beste rol) vond ik het dus best geslaagd.

Enkel op het einde zie je duidelijk de Twilight invloeden terug, met de onmogelijke liefde tussen vrouw en mythisch wezen, gelukkig maakt het hier maar een beperkt deel uit van de film. De clou wordt trouwens aardig goed verborgen gehouden, al is het wel wat makkelijk (door de aandacht vooral op anderen te richten en de eigenlijke wolf vooral uit beeld te laten).

Echt geweldig vond ik de film ook weer niet, daarvoor blijft het toch allemaal wat te braaf, maar het sprookjessfeertje vond ik werken, de uitwerking ervan meer dan degelijk en wat mij betreft slaagt de film in z'n opzet.

3.0*

Ninja girls met leren miniskirts. Meer moet je niet weten om deze film te plaatsen. Blits en stylish zijn de sleutelwoorden, en alles in de film staat in functie van deze.

Alleen jammer dat de film dit niet consequent volhoudt, en er tussendoor ook nog wat verhaal probeert tussen te flansen. Alsof iemand zich daarvoor interesseert. Motivatie van hoofdcharacters is echt het laaste wat ik wil weten in dit soort films.

Verder wel een leuk gevoel voor humor (baseball spelen met ninjasterren ?), coole shots, een nodige dosis zelfrelativatie en een nogal onconventionele soundtrack, wat al bij al een aangename kijkervaring inhoudt. De film is enkel niet uitgebalanceerd genoeg, anders had ie nog net iets meer gekregen.

3.5* voor blits, fluffy vermaak.