Opinions

Verdoken klassieker.

Op MM veelal onbekend, wat meteen ook wil zeggen dat het voor mij een onbekende klassieker was. Maar kijk naar de bekende lijstjes van critici en je kan maar moeilijk om deze film heen. De reden waarom bleef voor mij alleen redelijk duister.

Een film die sterk leunt op de ballet scenes. Die deden me niks, kan er niet echt van genieten en de 15 minuten halverwege voelden dan ook als een kleine marteling. Daarnaast wordt er een liefdesverhaaltje voorgeschoteld dat minstens even theatraal is. Onsympathieke personages, dramatische gebeurtenissen worden amper ingeleid, houterig acteerwerk en een kerndilemma dat eerder aanvoelt als wat misplaatst kinderachtig gedrag dan een serieus probleem wat kan leiden tot zelfmoord.

Visueel ook echt hélemaal niks opmerkelijks gezien. 't Was in kleur inderdaad. Yay. Muziek moet je dan verder vooral liggen, mij deed het ook weer helemaal niks.

Vreselijk sentimenteel gedrocht dus. Kan me wel inbeelden hoe deze film zich onder de "grote" critici als klassieker ontpopt heeft maar door de modernere filmfan veelal gemeden wordt. Veel mis je er in ieder geval niet aan, of je moet echt van ballet houden.

0.5*

Degelijk.

Qua plot en opzet een erg doorsnee spionagethrillertje. Rusland vs de US wordt weer bovengehaald, heeft vast en zeker absoluut niks te maken met de huidige politieke situatie. Hoop alleen niet dat ze die oude koeien ook in filmland weer gaan beginnen oprakelen, daar zit ik niet echt op te wachten.

Voor het verhaal moet je deze absoluut niet kijken. Hier en daar wat verplichte nummertjes en wat surprise twists naar het einde toe. Zo'n film waarvan je vooraf eigenlijk al weet dat je toch opgelicht wordt, maar dat het einde ook wel gewoon braafjes uitlegt hoe de vork nu juist in de steel zit. Weinig reden op goed op te letten dus.

Gelukkig is de stilering wel van een iets hoger niveau. Niets wereldschokkends, maar het ziet er toch best strak en secuur uit. Camerawerk is netjes, kleurgebruik is precies en af en toe zijn er toch scenes die op het netvlies blijven hangen. Aardig acteerwerk van Lawrence en Schoenaerts verder, al moet je je toch ook wel afvragen waarom er zo'n enorm gebrek aan Russische acteurs is, da's toch niet meer echt van deze tijd.

Beetje lang ook, gelukkig blijft het ook visueel wel interessant, zodat het voor een keertje best te doen is.

3.0*

Leuk, Smith is er weer.

Na het dramatische Zack & Miri had ik Smith zo goed als afgeschreven, met dit project wint hij weer een deel van m'n respect terug. Niet alleen door de film zelf, maar de opzet (funding en distributie) errond is in ieder geval ook lovenswaardig.

De film mag er verder ook best zijn. Er zijn wel wat problemen met het tempo hier en daar. De speech in het begin is té langdradig en sommige dialogen zijn wat te pocherig (ala laat ik hier eens een coole dialoog neerpoten), maar de rest van de film is aardig cool.

Intro is wat saai, het eerste deel kon best wat peper gebruiken, maar het wordt interessant wanneer de eerste agent bij het kerkje aankomt. Smith maakt goed gebruik van de soundtrack om de spanning op te bouwen, daarna laat hij het eigenlijk niet meer los tot de echte finale.

De film wordt een stuk beter wanneer Goodman erbij komt. Smith mag dan beweren dat het een humorloze horror is maar de rol van Goodman en kompanen is toch wel droogkomisch en cynisch.

Het eerste einde mag er ook zijn, de dialoogfinale achteraf vond ik een beetje nutteloos en haalt het tempo weer uit de film. Smith moet het vooral hebben van een slimme soundtrack, wat harde beelden en een snoeiend tempo in het middendeel. Jammer dat de intro en outro wat saaier zijn.

Verder een gewaagd projectje dat best wat meer waardering verdient.

3.5*

Matig.

Niet echt fair om deze film met het Sushi Typhoon werk te vergelijken vind ik, daar ik het eigenlijk de film niet naar. Red Tears is iets serieuzer (hoewel het nog graag wat over-the-top uit de hoek wil komen), het is dan ook absoluut niet de zelf-bewust low-budget smeerlapperij die regisseurs als Iguchi en Nishimura loslaten.

Had van Tsujimoto alleen wat meer fun verwacht. Zeker het eerste gedeelte is nogal muf en bij momenten gewoon saai. Wat wollige filtertjes ten spijt wil het visueel ook niet echt wat worden, waardoor de eerste 45 minuten eigenlijk compleet nutteloos zijn. Het verhaaltje wordt wel opgezet, maar da's nu niet iets waar ik op zat te wachten.

Tweede deel is een stuk beter, al blijft er hier ook een iets te goedkoop sfeertje hangen, iets wat deze film niet zo goed uitkomt. Waar Tsujimoto dit bij Milly toch iets beter wist op te vangen is het bij deze film gewoon iets te weinig, maar vooral veel te laat.

Er zitten naar het einde toe best nog wat vermakelijke scenes en ideetjes, als het allemaal wat vroeger begonnen was had deze film een stuk makkelijker verteerbaar geweest. Iets waar Tsujimoto volgende keer hopelijk wat meer rekening mee houdt.

2.0*

Had er wat meer van verwacht.

Na Living And The Dead is Rumley iemand waarvan ik nog wel wat verwachtte. Red White & Blue maakt dat maar voor een deeltje waar. Als geheel is de film zeker niet slecht, maar op sommige vlakken schiet het gewoon te kort.

Audiovisueel zeker niet zo sterk als LATD. Ander stijltje ook, editing voelt soms geforceerd aan (dichtslaande deuren van de wagen), belichting is zeker m'n ding niet en het beeld oogt soms wat niet-mooi groezelig. Grappig genoeg deed het me soms wel wat denken aan Pop Skull qua stijl, maar dan zonder de geweldige opsmuk van die film.

Introductie van de personages is redelijk moeizaam. Film richt zich op drie outcasts die niet meteen erg sympathiek overkomen, noch hun motivaties en gevoelens meteen prijsgeven. Daarmee wordt er in het eerste deel van de film wel een erg grote kloof met de film en het publiek opgetrokken. En aangezien die niet audiovisueel ingevuld wordt begon ik me zelfs wat te vervelen. Ook het acteerwerk vond ik niet al te best uit de verf komen, in eenzame momenten redden de acteurs zich nog wel, maar vooral de dialogen verlopen stroef en hoekig.

Tweede deel is beduidend beter. Er komt wat meer richting in het verhaal (al gebeurt dat ook iets te bruusk), de hele sfeer wordt meteen ook een stuk drukkender en de personages krijgen langzaam vorm.

Echt super wordt het niet meer, daarvoor stond het stijltje me gewoon niet genoeg aan en vond ik het eerste deel wat te mak. Interessant en apart is de film verder wel, dus zeker de moeite om het ten minste een keer te proberen. Benieuwd welke richting Rumley hierna inslaat.

3.0*

Niet meer dan degelijk.

De laatste tijd is het écht slecht gesteld met de horrorscene. Filmpjes als deze gelden al enige tijd als matige hoogtepunten. Ze zijn niet geweldig slecht, maar de goedkoop is er te makkelijk aan af te zien en veel origineels weten ze niet te brengen.

Veel meer dan een variatie op het aloude Saw concept is het niet. Toegegeven, Redd Inc geeft er een interessant draaitje aan, maar qua uitwerking wordt er verder weinig mee gedaan. Eén ringmaster, zes mensen die gekidnapped worden en opgesloten zitten en een paar twistjes die allen hun effect missen.

Visueel te mager. Al is de gore wel oké, qua camerawerk en belichting is het echt armoe troef. Acteerwerk is ook niet om aan te zien, enkel Nicholas Hope lijkt te weten waar hij mee bezig is. Soundtrack had op zich nog wel goed kunnen zijn, maar wordt slecht aangewend.

Zo rest er een te middelmatig filmpje. Veel potentieel voor een leuk horrortje, maar het komt er te weinig uit. Heb zo het gevoel dat het lang wachten zal zijn tot de volgende horror revival zich gaat aanbieden.

2.5*

Eerste Miike.

Althans, de eerste die hij regisseerde, de tweede die gereleased werd. Bij Eyecatch Junction hoort het omgekeerde verhaal. Red Hunter hangt momenteel blijkbaar een beetje vast in release limbo, met een hoop rechtenkwesties, dus wie de film wil zien zal inventief moeten zijn.

Miike is er eentje die onder het motto "al doende leert men" zijn oeuvre bij elkaar gefilmd heeft. Dat betekent vooral dat z'n eerste films kwalitatief redelijk beperkt zijn. Zo ook Red Hunter. Je herkent wél al veel van z'n typische dingetjes, dus voor Miike liefhebbers heeft het zeker wel iets extras, maar echt goed is het verre van.

Wel aardig wat actie. Soms al eens een hard momentje. Ook geklooi met verschillende nationaliteiten en talen. 't Zijn die kleine dingetjes die je daarna nog talloze keren zou zien terugkomen in Miike's oeuvre. Visueel is het echter zeer karig (en lelijke 4:3), de acteurs zijn niet bepaald getalenteerd en het verhaal past op een servetje.

Beetje wat ik ervan verwacht had. Klein halfje extra omdat na 70 Miike films het net iets leuker is om te zien waar en hoe het allemaal begonnen is (en wat er al van herkenbare elementen inzat), maar voor de niet-liefhebber zijn er schappen vol Miike films die beter eerst bekeken worden.

1.5*

Leuk.

De film heft inderdaad leentjebuur gespeeld bij Ritchie, en dan vooral z'n eerste films. Dat niveau wordt nergens gehaald maar dat maakt van deze Redirected nog geen slechte film. Al helpt het uiteraard als je een zwak hebt voor de Britse vuilbekkerij.

Voor stoere en coole personages zit je hier aan het verkeerde adres. Redirected is dan ook een zwarte comedy met alleen maar schlemielen. In dat opzicht doet het Litouwse deel van de film lekker mee, het leek soms wel op een stand-off tussen beide landen om te zien wie de grootste idioten had rondlopen.

Verder veel vuilbekkerij, redelijk platte humor, wat visueel geflikflooi en een emmer lompe actie. En een plotje waarin het eigenlijk steeds maar slechter gaat voor de vier hoofdpersonages. Beetje ala U-Turn of Very Bad Things. Het is een niche die je moet liggen, maar ik amuseer me meestal wel met dit soort filmpjes.

3.5*

Niets minder dan geniaal.

Om met het negatieve te beginnen: de soundtrack had iets harder gemogen (maar dat is blijkbaar onmogelijk in de filmwereld), en in vergelijking met Dead Leaves komt deze film een klein beetje chaos tekort. Dat komt vooral door de langere speelduur, waardoor het bijna fysisch onmogelijk is om 100 minuten hetzelfde verschroeiende tempo aan te houden. Toch komt Koike dicht in de buurt.

Verder niks aan te merken op deze film. Visueel geweldig. Weerlderige animatie, uiterest kleurrijk, cool stijltje en creatief van begin tot einde. De film is verder gemaakt om zo veel mogelijk fun in 100 minuten te crammen. Het kan vaak niet gek genoeg en de setup voor de finale race is er ook gewoon compleet zo naar gemaakt dat de finale zo actievol mogelijk is.

Een onwerkelijk project, duidelijk bedoeld voor een redelijk kleine niche. Dat zou je echter niet merken aan de tijd (7 jaar), de moeite (100.000 handgetekende cells) en het talent (Asano, Aoi) dat in deze film zit. Only in Japan.

Zonder twijfel 5.0* en een uitgebreide review.

Goh jah.

Film begint met een stelletje in een wagen. Ze zijn onderweg voor een hiking trip. Bij deze weet je meteen al wat te verwachten. Een jonge regisseur die zich doormiddel van een simpel genrefilmpje probeert te bewijzen. Maar met zo'n begin hoef je je niet aan uitsloverij te verwachten.

Al moet gezegd dat Paton naar het einde toe wel wat interessantere beslissingen neemt. Maar da's misschien 10 minuten van een film die verder braaf alle geijkte paadjes volgt. Bossen, mensachtige wezens die de afgedwaalde hikers stalken, wat spannende beelden in een tentje tijdens de nacht. Je kent het wel.

Paton levert zo een redelijk filmpje af, al moet je er wel zin in hebben. Redwood is erg eenvoudig genrewerk, dat zelden verrast en vooral zoekt naar exposure voor z'n regisseur. Als doorsnee vullertje is het een degelijke film, maar verder zegt het erg weinig over het kunnen van Paton. Voor de liefhebber dus, wie zoekt naar het betere en/of originelere horror werk kan deze rustig links laten liggen.

2.5*

Goed!

Zitten meestal leuke ideeën in de 8 Films To Die For, meestal is de uitwerking wat ondermaats. Maar elk jaar zit er wel ééntje bij die echt weet te overtuigen. Wat mij betreft is dat dit jaar The Reeds.

Alle clichés zitten er wel in, al is de film slim en krijg je als kijker erg weinig tot geen context (tot het einde dan). Houdt het lekker spannend en mysterieus doorheen de film.

Uitvoering is op elk vlak bovengemiddeld. Niks nieuws of aparts, maar gewoon erg effectief. Visueel attractief, goed werkende soundtrack, degelijk acteerwerk.

Blijft wel 100% genrefilm, dus vooral voer voor horrorliefhebbers. Maar hoort wat mij betreft zeker in het rijtje van kwalitatieve Britse horror van de laatste paar jaar thuis.

4.0* en een uitgebreide review.

Vond het ook wel meevallen.

Dosisje humor was broodnodig, het verhaaltje is inderdaad een beetje vreemd en eigenlijk niet op z'n plaats binnen een filmpje als deze, al maakt het de film wél een stuk minder onnozel.

Slecht acteerwerk en een matig "wezen", maar de film is luchtig genoeg en er zitten een paar erg geslaagde gore scenes in. Vooral de eerste vijf minuten zijn best cool.

Ach ja, slecht was het niet. Bijster goed ook niet. Wel vermakelijk, daarvoor toch nog 2.5*

Totaal niet mee eens dus.

Doet me eerder aan een duitse crimi reeks in Tom Sawyer setting denken. Na het fantastische acteerwerk van de kinderen in Les Diables gisteren, lijkt dit wel schooltoneel. Vreselijk om kijken, niet alleen de kinderen trouwens.

Tel daarbij de belachelijk bombastische score, het onnozel dramatisch verhaaltje, en je hebt een best slechte film. Enkel dat beetje mystiek weet het nog boeiend te houden, maar ook dat blijkt maar een losse flodder te zijn. Lynch ? Nee, echt niet.

Prutsfilmpje, met hier en daar een mooi shot, maar totaal verpest door derderangs acteerwerk, slechte pacing en vreselijke score. 1*

Njah.

Docu die valt of staat met de interesse in de hoofdpersoon, want met het onderwerp zelf is met al doodgegooid. Qua stilering hoef je ook niet veel te verwachten. Camera op een statiefje en filmen maar, veel functioneler dan dit vind je ze niet.

Jammer genoeg vond ik het onderwerp te weinig onderscheidend. Het is een triest relaas van één persoon zoals er honderden, zoniet duizenden zijn. Het is droef en tragisch, maar niet echt uitzonderlijk. De focus ligt misschien wel iets anders door de problemen met z'n huisje, maar dat is ook enkel een kapstok om nog maar eens de problemen van de autistische medemens aan op te hangen.

Een paar details zijn wel boeiend, zoals de datumnotatie die hij er op nahoudt. Een echte idiot savant lijkt het me echter niet, want hij biechtte zelf op de datum niet meteen in z'n hoofd te kunnen vertalen. Maar dat zijn toch wel de momenten die de docu nog een beetje boeiend maken. Ook het systeempje in z'n badkamer geeft een glimps van wat er zich afspeelt in het brein van zo'n man.

Verder vond ik dit teveel een persoonlijk drama, een gradatie erger dan wat er zich dagelijks op TV afspeelt (met mannen die de verbouwingen aan hun huis niet afkrijgen enzo), maar niet uniek genoeg om een hele docu aan op te hangen, vooral niet omdat autisme als onderwerp al zo vaak behandeld is.

1.5*

Lawaai.

Ben al blij dat ik niet de enige ben die énorm veel moeite had met de bijna continue drukte van deze film. Ik sluit me dan ook aan bij Legan, "vermoeiend" is het kernwoord van deze film, maar dan wel op een vervelende manier.

"Druk" of "lawaaierig" kunnen best tof zijn, maar dan moet de stijl je vooral liggen. Het zijn op zich geen negatieve kwaliteiten, maar bij deze film werd ik er horendol van. De combinatie van luidruchtige, schreeuwerige Fransen, een opgeblazen geluidsband en immer doordravende muziek zorgen dat het grootste deel van de film rusteloos is. Enkel naar het einde toe begint de film gas terug te nemen. Daar liggen meteen ook de beste scenes.

De cynische kwaliteiten zijn ten tijde van het internet niet echt indrukwekkend te noemen. De gemiddelde forumposter met een mindere dag haalt harder uit dan eender welke dialoog in deze film. Het geharrewar rond wie met wie in bed wil duiken verveelt ook al snel en wist eigenlijk nooit te boeien.

Het visuele vond ik verder ook maar erg gewoontjes. Eerder functioneel dan esthetisch, enkel op het einde kwam er een klein beetje beterschap in. Die buitenscenes in het donker waren veruit het enige lichtpuntje (het) in deze film, de rest was vooral irritant en niet grappig. Beetje snel om te zeggen na twee films, maar Renoir is niet echt wat voor mij.

1.0*

Fijn.

Amenábar die zich waagt aan een Fincher film, het is weer eens wat anders. Hij brengt het er op zich niet slecht vanaf, al is het dan ook weer niet geheel geslaagd. Maar persoonlijk vind ik het zelfs nog wat beter dan wat Fincher er doorgaans mee doet, de sfeer die Amenábar op het scherm tovert is toch net wat zwaarder.

Een politiefilm met kleine vleugjes horror en een stevige brok aan thriller elementen. Van begin tot einde erg duister, met veel grijs en blauwtinten. Doorgeleefde personages, weinig opbeurende gebeurtenissen en een web van intriges waarin Hawke compleet in lijkt te verdrinken. Verder ook een leuke rol van Thewlis, maar die is eigenlijk altijd wel goed.

Het is allemaal best in orde, tegelijkertijd heb je het allemaal wel al een keertje eerder gezien. Amenábar slaagt er net niet in om er iets uitzonderlijks van te maken, maar het is wel een kwalitatief filmpje dat nergens echt inzakt en de gehele lengte blijft intrigeren. Leuk einde ook, past wel bij deze film.

3.0*

Fijn.

Had er niet veel van verwacht, maar was toch best aardig. Ik ben niet zo'n drakenliefhebber, maar dat komt dan vooral omdat ze vaker (bijna uitsluitend zelfs) voorkomen in Middeleeuwse settings en daar heb ik het dan niet zo voor.

Deze film gaat de postapocalyptische toer op. Wil zeggen dat ons troepje mensen nog steeds in semi-lompen in een afgebrokkeld fort zitten, maar gelukkig wel met een autotje (en later militair transport). Maakt de setting toch al een pak aangenamer.

Bale en Butler zijn aardig, maar vond vooral McConaughey erg goed spelen. Z'n rol overtuigde en hoewel ik hem niet herkende aan z'n uiterlijk was het de stem die me deed besluiten dat het toch echt om McConaughey ging. Fijne rol, zo had hij er meer mogen spelen.

CG is verder goed, vooral de draken dan. Voor een film die toch al 13 jaar oud is ziet het er nog scherp en fris uit. De andere effecten (vuur en de wolken) zijn wat minder, daaraan is de leeftijd iets beter te zien. Verhaaltje is verder simpel, maar voor een actiefilm als dit is dat niet echt een probleem. Enkel het einde had wel iets epischer mogen zijn, beetje snel afgelopen nu.

Groots was het niet (wel groots opgezet), maar toch een tof actiefilmpje. Paar leuke drakengevechtjes en een toffe McConaughey zorgen ervoor dat het best te pruimen is.

3.0*

Voldoet.

Ook in z'n drama-films speelt Sandler toch nog steeds typetjes. Ook hier weet hij er weer niet aan te ontsnappen, al moet gezegd dat hij het toch best aardig doet allemaal. Cheadle is perfect voor z'n rol, rustig acteur met een fijne uitstraling.

Vind het onbegrijpelijk dat deze film echter aan 9/11 moest gekoppeld worden. Het is een voetnoot in het verhaal, ééntje die er absoluut ook niet toe doet en ook helemaal niks bijdraagt, maar het zal wel met het Amerikaanse verwerkingsproces te maken hebben zeker? De film blijft de hele tijd heel dicht tegen Sandler en Cheadle aanzitten, dus waarom dat dan op landelijke schaal opengebroken moest worden ...

Verder soms iets te gelikt, de rechtzaak deed de film bijvoorbeeld geen goed. Sutherland die het wel even regelt als meevoelend rechter ... ik geloofde het niet zo. Jammer, want de schaarse komische momenten komen wel aardig uit de verf en qua sfeer zit het verder ook wel goed.

Geen verkeerde film, maar neemt een paar verkeerde bochten waardoor het als geheel toch wat tekort schiet.

3.0*

Best fijn.

Niet zo'n geweldige fan van dit soort moordmysteries, waardoor de film nooit écht op stoom komt voor mij, maar verder maakt Aoyama er een fijn filmpje van. De plottwists zijn goed uitgewerkt en komen op de juiste momenten, waardoor het mysterie lang genoeg blijft hangen en de aandacht niet afdwaalt.

Yakusho doet het goed in de hoofdrol, ook de andere rollen zijn goed ingevuld. Akira Emoto is eigenlijk ook zo'n acteur die ik misschien eens iets beter in de gaten moet gaan houden. Visueel zitten er vooral naar het einde wat apartere scenes in, vooral die paarse gloed was een unieke toevoeging. Wel jammer dat het allemaal wat laat kwam.

Al bij al een boeiende en onderhoudende film, die de aandacht vasthoudt, maar over de gehele lengte net wat pit mist om écht hoog te scoren. Verder weinig te klagen, begrijp de lage score dan ook niet echt (al verklaart de stemlijst wel erg veel).

3.5*

Degelijke docu.

Wel een zeer droog gevalletje. Informatief is het zeker, je hoeft je ook niet meteen aan een typische pro/contra kernenergie docu te verwachten. Hagen toont meer interesse is het documenteren van het probleem dan er echt een mening te willen doorduwen. Voor zover ik kan oordelen is de informatie ook best betrouwbaar, al kende ik weinig tot niks over het onderwerp.

Daardoor wordt het alleen wel érg droog allemaal, ook omdat Hagen zelf niet veel schwung in z'n presentatie legt. Blijft toch moeilijk voor de meeste docus om de goeie balans tussen het filmische en het informatieve te vinden. Ook deze docu slaagt er niet in.

Maar 100 keer liever dit dan die polariserende SJW-crap die doorgaans veel hoger gewaardeerd wordt.

2.5*

Leuk.

Waar deze film vooral erg goed in slaagt in het sfeertje van de games over te zetten. Nu zijn die ook al redelijk filmisch opgebouwd, dus de basis was er al wel, toch is het leuk om alle personages, stemmen en muziekjes terug te zien in een echte film.

Wie al eens een Layton spel gespeeld heeft weet ongeveer wel wat te verwachten. Een verhaal met aardig wat twists en een alwetende professor, waarbij Luke vooral voro de comic relief moet zorgen.

Kan me inbeelden dat het allemaal iets minder boeiend is voor mensen die Layton niet kennen, die zullen vooral een redelijk schattige animatie te zien krijgen die toch eerder op een jonger publiek gericht is. Al denk ik dat er uiteindelijk genoeg charme in dit filmpje zit om ook niet-kenners te overtuigen.

Leuk gedaan, mag nog wel één vervolgje komen, alleen liefst niet te snel op elkaar volgend.

3.5*

Verrassend goed.

Ik heb altijd een verkeerd idee gehad over deze film. De poster ziet eruit als is het één of ander sociaal drama en ondanks dat er comedy als eerste genre staat heb ik al teveel droge dramadies gezien om daar nog op af te gaan. Blijkt het uiteindelijk toch een erg luchtig en geinig filmpje te zijn.

Hoewel luchtig misschien niet het juiste woord is. Het mag dan wel een comedy zijn, de humor is best zwart en de verhaaltjes zijn weinig opbeurend. Verraad, wraak en irritatie vormen de hoofdmoot van deze film. Elk verhaaltje kent dan zijn lollige twist, die verder uitgediept wordt voor het vermaak van de kijker.

De mannen in de wagen zijn veruit het leukst, maar ook de intro op het vliegtuig mocht er wel zijn. Het café en de bommenontmantelaar zijn ook toffe werkjes, enkel de laatste twee vond ik wat minder. Die gaan net wat te lang door en daar werkt de humor ook wat minder. Jammer om met de minste twee af te sluiten.

Maar ik heb me meer dan voldoende vermaakt. Er is weinig dat er écht uitspringt, maar over de gehele lijn vlot, vermakelijk en net gemeen genoeg.

3.5*

Matig horrortje.

Creature flicks zijn al een tijdje niet echt meer in. Komt ook omdat horror zich momenteel eerder in het low-budget hoekje afspeelt, waardoor je de rubber bijna kan proeven bij de schuchtere pogingen die tegenwoordig nog gedaan worden.

Al moet gezegd, de CG in deze film is ook niet altijd even best. Het monster is povertjes. In het begin nog kundig verborgen (vond de film wel iets té donker), maar naarmate het meer zichtbaar wordt blijkt toch al snel dat het monster design niet veel soeps is.

Nogal vervelende acteurs en ditto personages in deze film. Sizemore is een professionele kwal, ook Miller slaagt er niet in een aardig personage neer te zetten. Helpt niet echt bij de spanning, al vrees ik dat Hyams sowieso niet zo ver was gekomen, zelfs met goede acteurs.

Het vermaakt nog wel, duurt niet al te lang (al had het nog net wat korter gemogen) en bevat een paar leuke horrorscenes, maar had het toch iets leuker verwacht.

2.0*

Wel leuk.

Maar even serieus, laat het docu gedeelte er maar een af. Benchley regelt zo aan de poort maar even een afspraakje met Walt, mag overal binnenlopen en wordt ook nog eens met open armen verwelkomd.

Maar ook de demotjes zelf kloppen niet. In het stukje met Bambi viel het mij het duidelijkst op. Je ziet dat ze een cell van Bambi over een achtergrond leggen, maar in het resultaat heb je plot toch achtergrondelementen (zoals het gras) die voor Bambi uitkomen.

Niet dat het zoveel uitmaakt, het is eigenlijk gewoon een semi-promofilmpje voor Disney, maar wel grappig uitgewerkt. Een simpele kijk achter de schermen die een klein beetje prijsgeeft van de manier waarop een tekenfilm gemaakt wordt.

Afgewisseld met een paar korte Disney animaties tussendoor. Jammer genoeg was het stukje met de draak dan wel nog het minst boeiend.

Best vermakelijk, maar redelijk eenvoudig, en hopelijk zijn er niet teveel mensen die het "docu" gedeelte serieus nemen.

2.0*

Viel me best mee.

Leuk om een keertje met de enige echte apocalypse te werken, wel vreemd dat er mensen zijn die het verhaal helemaal niet herkennen. Ben ook niet gelovig, maar los daarvan is het nu geen diepbewaard Christelijk geheim ofzo ...

Het hele begin heeft veel weg van Cloverfield, alleen is La Scala een wat minder begenadigd regisseur, is de cast ook niet zo geweldig en lag het budget duidelijk lager. Maar qua opbouw een bijna kopie. Feestje, verwarring, ramp, straat op ... ondanks dat het allemaal wat vluchtig oogt werkt het wel.

Daarna gaat de film inderdaad iets teveel de religieuze toer op. Niet zozeer het thema zelf is een probleem (logisch dat religie een grote plaats krijgt in deze film), maar de nogal pusherige dialogen beginnen na een tijdje wel te vervelen. Qua horror probeert de film het vooral te spelen op het sounddesign, maar na een tijdje wordt ook dat wat repetitief.

Eerste half uur was best oké, daarna glijdt het langzaam af. Jammer, want hier had men toch iets leukers van kunnen maken. Zou het niet erg vinden nog eens een poging op basis van hetzelfde idee te zien.

2.5*

Heel flauw.

Ik vraag me toch af hoe een regisseur een film als deze aanvangt. The Remains is een 100% me too filmpje, zo eentje die echt helemaal niks toevoegt aan het genre, zelf niks lijkt te proberen. Hier en daar worden wat "populaire" elementen gepikt en alles wordt aan elkaar genaaid zonder enige schroom. The Remains is dan ook niet meer een lappendeken van scenes uit andere films.

't Is gelukkig niet een ultracheap gebeuren. Er zit een zekere basiskwaliteit in het camerawerk en de acteurs, maar daarmee is dan ook wel alles gezegd. Vooral Butler kent een paar erg slechte momenten en ook Lowe lijkt niet echt geschikt voor een rol in een film als deze.

Het haunted house gebeuren wordt echt nergens spannend, de lore achter de hauntings is saai en de finale komt echt uit het niks en wordt veel te snel afgeraffeld. Als is dat meer een geluk bij een ongeluk, want veel langer hoefde de film ook weer niet te duren.

Enkel voor wie écht verlegen zit om haunted house filmpjes, maar dat zijn dan de echte hardcore fans, aangezien het één van de grootste horrorniches moet zijn denk ik. Zoutloos gebeuren dit, van een regisseur die zich vooral verstopt achter andere films.

1.0*

Wat je er van kan verwachten.

Ik had eigenlijk wel een beetje zin in deze film. Zo'n kleine Amerikaanse gemeenschap, een sportploeg die het tegen alle verwachtingen in toch helemaal weet te maken, een paar larger than life rollen. Wanneer goed uitgevoerd verteert het makkelijk.

En dat bleek ook wel, zeker het eerste uur. Het kamp is goed, Washington is op dreef, Patton is wat doorzichtig maar speelt z'n rol ook naar behoren en het team zelf is ook wel grappig. Beetje rare casting af en toe, met een jonge Gosling en uiteraard de immer opvallende Ethan Suplee.

Maar het tweede uur blijft teveel van hetzelfde. De geschillen worden allemaal net iets te makkelijk opgelost. Personages maken teveel de juiste keuzes en heel het zijweggetje met Panettiere is er teveel aan. Nog zo'n extra dosis meligheid hoefde echt niet meer, daar was de film zelf al van doordrongen.

Uiteindelijk geen vervelende film en hoewel de finale compleet voorspelbaar verloopt was het einde toch op z'n plaats (sowieso is het allemaal "gebaseerd" op waargebeurde feiten), maar het is allemaal iets té nadrukkelijk en makkelijk om twee uur te kunnen boeien.

Beetje als een pizza of pak frieten. Vooraf kan je er best veel zin in hebben, het smaakt ook echt heerlijk, maar achteraf hou je er meestal een wat vies gevoel aan over.

2.5*

Goed derde deel.

Heeft qua verhaal inderdaad niet zo heel veel met de vorige delen te maken, maar qua toon en stijl toch duidelijk eentje die in de reeks thuishoort. Ditmaal zitten we met een bezeten vis, da's iets redelijk nieuws voor mij, maar uiteindelijk voegt het niet zoveel toe. Het is zelden het voorwerp dat bezeten is wat een film als deze leuk maakt.

Ook hier weer net iets teveel leunen op CG voor de horror. Misschien omdat men in Taiwan gewoon te weinig geschiedenis heeft in het genre, maar men zou er toch goed aan doen om hier en daar wat meer filmmagie te gebruiken, eerder dan groots proberen uitpakken met digitale monsters. Vooral ook omdat de rest van de film wél erg sfeervol oogt.

Chuang doet het ook echt wel goed. Fijn in beeld gebracht verder, aardige soundtrack en een blik goeie acteurs. Een Hsu in een film als deze is toch best een meerwaarde. Duurt weer net iets te lang en het einde had echt wel iets minder gemogen, maar het zijn kleine smetjes om een film die verder erg goed te genieten valt.

En dat voor een deel 3 in een reeks. Op dit niveau mogen ze toch nog een paar vervolgen maken.

3.5*

Shaw horror.

Er zijn er meer dan doorgaans aangenomen heb ik de indruk. De Shaws zijn toch vooral bekend om hun eindeloze stroom aan martial arts werk, maar tussendoor waagden ze zich toch ook wel aan andere genres. Deze is in ieder geval één van de bekendere, en met reden.

Zo héél verschillend van het typische Shaw werk is het ook weer niet. De decors en de acteurs zijn bekend, uiteindelijk ligt de basis ook nog steeds bij de martial arts. Maar dan met een duisterder randje. Wat fantasy erbij en een aantal "creepy" kostuums, meer nachtopnames en hier en daar wat fake bloed.

Echte horror is het niet, dat zijn die HK films eigenlijk zelden, maar sfeervol is het zeker wel. Film vliegt voorbij en die kerel met z'n masker op is toch één van de leukere Shaw Bros figuren die ik al tegengekomen ben. Misschien binnenkort toch maar eens kijken of het genre nog wat meer te leveren heeft, want dit smaakte wel naar meer. Soort van voorloper van de fantasy films uit de vroege '90s, maar dan met een duisterder randje.

3.0*

Best lollig.

Schrik wel een beetje van Yip, maakt normaal toch iets blitsere films. Ditmaal eerder een boerse Zhang Yimou setting gemixed met de opzet van Due Date en een vleugje U Turn comedy. Het resultaat is een redelijk eenvoudige comedy, maar eentje die wel "werkt".

Wang en Xu zijn een leuk duo. Inderdaad duidelijke typetjes (al ken ik de acteurs niet genoeg uit andere films om over hun typecasting te oordelen), maar zoals wei hierboven al zegt past het goed in deze film. Persoonlijk was ik wel blij dat het socialisme vs kapitalisme thema niet teveel op de voorgrond geschoven wordt, vervelend cliché die de lichtvoetige lol wat uit deze comedy zou gehaald hebben.

Een paar toetsjes drama, maar toch vooral lachen met de twee die zich moeten voortbewegen met steeds triestiger wordende voertuigen. Best oké, maar niks groots.

3.0*