Opinions

Tegenvaller.

Op de één of andere manier is het niet makkelijk een goede film te maken over ninjas. Nochthans zijn het de meest mysterieuze van alle martial arts vechters, met coole moves en gave technieken. Jammer genoeg zijn de film eromheen meestal niet te harden.

Ook hier weer, hoewel het me enigszins verbaasde aangezien Cheh Chang toch wel een degelijk martial arts filmpje in te vingers heeft. Misschien omdat de focus te weinig op echte gevechten en choreografie komt te liggen en daarom de plastieken wapens, zéér matige editing en het geverfde bloed wat meer opvallen. De ninjas zijn in ieder geval aan de duffe kant en de gevechten, waar de film bijna uitsluitend op teert, zijn eerder aan de saaie kant.

Daarbij is het ook aan de repetitieve kant. Eerst zie je de vijf groepen ninjas een keertje brandhout maken van de martial artists, daarna moeten de vijf groepen ninjas er één voor één aan geloven. En dan heb je zowat de hele film wel gehad. Mnee, heb al betere Chang films gezien, dit was het niet echt.

2.0*

Allereerst zeggen dat je van m'n stem gerust een halve of zelfs een volledige ster mag afprutsen. Al krijg ik het zelf niet over m'n hart.

Van dezelfde regisseur als 2LDK, en het moge duidelijk zijn dat de man talent heeft. Alleen is de film dikwijls zo onevenwichtig dat dit alles wat overschaduwd wordt.

Al start de film zeer goed, als simpel maar best vertederend romantisch filmpje. Een prachtige rol van Ryoko Hirosue die als jong, dartel en passievol meisje door de film heenfladdert, en perfect de naïeve liefde tussen een jong koppel overbrengt. Dit wordt afgewisseld met een collage (what's in a name) van prachtige foto's, die het innerlijke van beide hoofdpersonages mooi tot uiting brengen. Wat leuk camerageklooi lijkt dit deel mooi af te ronden, maar de enige smet die op dit eerste deel rust is het Engels in de voiceovers van Ryuhei Matsuda. Gelukkig waren er subtitles bij, maar dit stoorde toch wel degelijk, vooral omdat op dat moment ook helemaal niet duidelijk was waarom hij Engels praatte.

Het tweede deel van de film speelt zich af in New York, en is heel wat wisselvalliger. Mooie scenes worden afgewisseld met nogal wat flauwe Amerikaanse stereotypen (en slechte acteerprestaties daarboven op). Wel is het zeer leuk te zien hoe een Japanse crew NY onderhanden neemt als achtergrond voor de film. Zeer verschillend dan een Amerikaanse crew doorgaans een stad in beeld brengt. Het wisselende karakter van het tweede deel escaleert helemaal op het einde, met een werkelijk walgelijke finale, die zowat alles lijkt af te breken wat de film 90 minuten lang heeft opgebouwd. Onbegrijpelijk.

Gelukkig maakt het echt einde (nog zo'n goeie 20 minuten) nog heel wat goed (niet toevallig valt dit samen met de romantische sfeer die wederkeert). Maar wat blijkt nu, dat na een dagje slapen alle slechte punten al ver weg liggen, maar al de goeie nog steeds door m'n hoofd spoken. 4* dus, al is het lichtelijk overschat.

Herzien en absoluut bevallen.

Was een beetje bang dat het visuele niet meer zo sterk over zou komen, maar Renaissance is duidelijk veel meer dan enkel een technische oefening. Hoewel de rotoscoping niet volledig weg is, zorgt het extreme zwart/wit contrast er wel voor dat het uncanny valley effect weg is. Tel daarbij het sterke camera werk en de geweldige designs op en je hebt een visueel pareltje.

Soundtrack is ook goed, nog steeds iets teveel aanwezig maar wel passend bij de setting. Het stemmenwerk is aardig, gesteld dat je kiest voor de Franse sub. Verhaaltje basic, zeker voor een scifi film als deze, maar dan vind ik doorgaans bij soortgelijke films ook, dus daar heb ik me niet teveel aan gestoord.

Volckman put rijkelijk uit de scifi films die mijn jeugd gekleurd hebben, maar weet er door het aparte audiovisuele stijltje wel een erg eigen film van te maken. Overleeft totdusver de tijd prima, was er best weer van onder de indruk.

4.5* en een uitgebreide review

Aardige film.

Ondanks het "goede" einde toch een film waarin iedereen er bekaaid vanaf komt. El-Ibrahimi komt dan uiteindelijk wel weer bij z'n gezin, maar kan me niet inbeelden dat die twee weer vrij en vrolijk hun leventje oppakken. En zo krijgt elk personage wel zijn deel in deze film.

Qua aankleding redelijk, maar het blijft wel Hollywood. Het oogt allemaal solide, maar echt speciaal is het niet, af en toe gewoon erg cliché (zowat elke politieke thriller gebruikt een meertje als achtergrond wanneer er onder de tafel wat info moet doorgespeeld worden trouwens). Zelfde kan gezegd worden van soundtrack en acteerwerk. 't Is allemaal wel in orde, maar echt warm word ik er niet van.

Einde is wat dubbel, met een nogal makkelijke afloop, maar ook een redelijke twist die zich los van elkaar afspelen. Speelduur is iets te lang, maar 120 minuten is een standaard voor dit soort film (jammer genoeg). Al bij al niet slecht, maar betwijfel of ik me er binnenkort nog veel van herinner.

3.0*

Tegenvallend.

Idee is op zich wel leuk, maar de afzonderlijke sequenties zijn te saai en te pover uitgewerkt.

Het is wel grappig dat je erg dicht op de acteurs zit - eigenlijk is het gewoon 90 minuten hoofden kijken - waardoor het gebrek aan context en totaalbeeld van een scene een nogal mysterieus tintje krijgt.

Acteerwerk is jammer erg slecht en ook het camerawerk moddert maar een beetje aan. Jammer dat de eerste echte scene al meteen faalt, waardoor de rest van de film nooit echt van start weet te gaan.

De mysterieuze soundtrack voelt iets te geforceerd (en alweer, wat pover uitgevoerd).

De impact van de laatste scene is dan ook absoluut niet wat ze geweest zou moeten zijn. Zat er een beetje gelaten naar te kijken, hoewel het qua opzet dus allemaal erg veel potentieel had.

Best jammer, want had best érg boeiend kunnen zijn. Misschien iets voor een officieuze remake.

1.5*

Minste Ogigami.

Het helpt wel als je wat met katten hebt, de film zit er namelijk vol mee en de beestjes eisen best een nadrukkelijke rol op. Maar Ichikawa is bij momenten toch net iets teveel crazy cat lady. Een wat muffe hippie die wat overdrijft en bij momenten zelfs wat creepy overkomt.

Daarnaast duurt de film ook gewoon een half uur te lang. Dit soort luchtigere filmpjes zien niet echt gediend met een speelduur van 110 minuten, al helemaal niet wanneer de eerste drie halve uren zowat een identieke structuur volgen. Daardoor begint het toch allemaal wat te slepen.

Het is verder geen verkeerde film. Er zitten een paar fijne grapjes in, de korte stukjes zijn op zichzelf wel leuk en het acteeerwerk is meer dan oké. Alleen mist deze film een beetje dat extras wat andere Ogigami films wel hebben. Ik ben zelfs geneigd Chr.s opmerking serieus te nemen en het op de afwezigheid van Motai te steken. Toch een onvervangbare actrice.

3.0*

One man's show.

Whitaker is geniaal. Een geweldig acteur, die deze film met gemak weet te dragen. Een geluk voor Caland, want verder valt er eigenlijk niet zo heel veel te beleven.

De rest van de cast is matig, vooral Mackie komt niet echt goed uit de verf. Jammer, want als tegenspeler van Whitaker zou hij toch wat tegengas moeten gegeven hebben. Nu staat Whitaker er vooral alleen voor.

Ook van het plot krijgt hij weinig hulp. Eerste half uur intrigeert nog wel, daarna plooit het al snel in voorspelbare kronkeltjes en twistjes. Laatste half uur is daarom maar mak. Wat verrassingen die helemaal niet zo verrassend zijn en een teveel aan drama dat nooit het beoogde effect heeft.

Maar Whitaker dus. Hij redt de film. Elke scene met hem is gewoon goed. 't Is een beetje jammer dat hij niet altijd de goede films kiest, maar moet me toch eens iets meer buigen over z'n oeuvre, zitten vast nog wel een paar onbekende pareltjes tussen.

3.0*

Boeiend.

Keil regisseert, maar de meeste mensen zullen het meest opkijken van co-writer Richard Stanley. Toch een cultfiguur. Geen idee hoe de twee elkaar gevonden hebben, sowieso heeft dit project een nogal rare aanloop genomen (een coproductie tussen Canada en Duitsland is ook niet meteen de normaalste keuze).

Maar Keil doet het goed. Een film die een mooie mix brengt van horror en sci-fi, zonder daarbij één van de genres echt te verwaarlozen. Tel daarbij een degelijk mysterieus verhaaltje en je hebt een film die makkelijk een hele speelduur kan boeien.

Toch weet deze Replace vooral visueel te overtuigen, met veel aandacht voor kleur en lichtspel. Gave decors ook, jammer genoeg dat de film verder wel wat kleine steekjes laat vallen. Camerawerk en editing hadden iets strakker gemogen, zo ook de soundtrack. Slecht is het zeker niet, maar het haalt niet het niveau om van deze film een klein meesterwerkje te maken. Ook het acteerwerk is niet altijd even zuiver, maar da's dan nog het minste. Tel daarbij het nogal oubollig ogende futuristische kliniekje en Keil mist zijn doel op een paar haartjes.

Wat niet wegneemt dat het verder wel een erg leuk tussendoortje is. Veel goeds gezien, maar net iets teveel kleine foutjes.

3.5*

Matig.

Amerikaanse poging om een Woo film te maken, wél met Woo als rol van producent én Fat in de hoofdrol. Toch raakt Fuqua niet waar hij wil geraken en blijft de film wat hangen tussen leuk en uitgekauwd.

Jammer is dat de beste momenten de aanloop naar de actiescenes zijn. De actiescenes zelf worden wat povertjes in beeld gebracht, vooral met de editing is nogal wat mis. Het oogt slordig en vluchtig. Verder tovert Fuqua wel aardig camerawerk uit z'n hoed, met aardige kleurtjes en leuke shots.

Fat vind ik ondertussen wel iets leuker, maar in die periode werkte z'n "cool" niet echt voor mij. Sorvino is een soort van modernere Rothrock, acteren kan ze niet, jammer genoeg zijn haar actieskills niet eens half zo goed als die van Rothrock, dus ze slaat een wat flauw figuur naast Fat.

Verhaaltje is simpel, maar het draait toch vooral gewoon rondom de actiescenes. Die zijn echter niet goed genoeg om een goeie actiefilm af te leveren, ondanks het aantal afgevuurde kogels. Had er iets meer van verwacht, al liet Fuqua bij momenten wél mooie dingen zien.

2.5*

Ringo Lam terug naar Amerika.

En weer aan de slag met JCVD. De film lijkt een doorslagje van Face Off. Een wat techy opzet waaruit dan een actiefilmpje gepuurd wordt. Maar Lam is duidelijk geen Woo en zijn acteursarsenaal is ook niet dat van Woo's Amerikaanse hoogtepunt.

Wie hoopt dat Lam met dit clone (oh sorry, replicant) verhaaltje aan het oude nature vs nurture debat een einde brengt komt van een kale kermis thuis, maar da's toch vooral z'n eigen schuld. Lam staat nu niet meteen bekend voor z'n sterk uitgewerkte verhaallijnen, wel voor de spectaculaire actie.

Jammer genoeg ontbreekt ook die een beetje in deze film. JCVD die tegen zichzelf vecht ziet er niet echt geloofwaardig uit en ook de andere actiescenes zijn niet bepaald van een hoog niveau. Enkel dan misschien het ziekenwagen moment dat er positief uitspringt.

Acteerwerk is echt belabberd. JCVD is zowel als bad guy en als replicant compleet idioot, Rooker weet het ook niet echt en de rest loopt er voor spek en bonen bij. Verhaaltje is te simpel, de actie niet spectaculair genoeg en visueel stelt het ook helemaal niks voor. Lam kan gewoon beter in Hong Kong blijven, die tripjes naar Amerika leveren zelden iets op, ook deze film is weer een sof.

1.5*

Tegenvaller.

Eigenlijk vooral gezien voor Whitaker in combinatie met sci-fi. Heb ik hem nog niet veel zien doen en was op zich wel benieuwd. Law was een beetje degene die ik er wel zou bijnemen, maar blijkbaar is hij het hoofdpersonage. Kleine bummer.

Ook de bijrollen van Braga en van Houten zijn bedenkelijk, Schreiber was vooral in het begin nog leuk maar z'n typetje wordt snel saai. Zo ook het plot eigenlijk. De setup en ontwikkeling van de scifi wereld is aangenaam, maar wanneer alles in z'n plooi begint te vallen (wat eigenlijk veel te snel gebeurt) wordt duidelijk dat deze film niet bijster veel te vertellen heeft. Wat standaard plotlijntjes leiden naar een nogal zoutloos einde.

Vervelende soundtrack verder, combinatie van lullige popdeuntjes die de sfeer weinig goed doen. Visueel is het ook niet echt héél denderend en de eindtwist zag ik al aankomen vanaf het moment dat het M5 gebeuren even casuel vermeld werd halverwege de film.

Vooral jammer omdat hier veel meer mee te doen was. Verbaast me niks dat Sapochnik geen tweede kans heeft gekregen.

2.0*

Mjah

Ergens kan dit later nog wel wat worden. Met de live action van Battle Angel Alita in het verschiet kan deze film wel eens de film worden die "eerder" was. In ieder geval is het verhaal dan wel wat anders, maar veel elementen uit het verhaal en de setting komen rechtstreeks uit Alita.

Visueel erg knap filmpje trouwens. Mooie aankleding en tof kleurgebruik. Erg aangenaam om naar te kijken, al helemaal met leuke comic intermezzos. Erg gestileerd en elke scene is met veel aandacht uitgewerkt.

Maar die muziek, jezus die muziek. Het gekrampachtig gekronkel van de acteurs/"zangers" om de teksten enigszins al zingend naar voren te brengen is oorverkrachtend. Zowat elk stukje dialoog wordt gezongen, tussendoor zitten er nog wat spoken word stukjes door die gelukkig wel beter uit de verf komen.

Maar echt vreselijk belachelijk pop-rock whatever die elke vorm van degelijk ritme mist en klinkt als een gekastreerde dierenwinkel.

Jammer, volgens mij is er een geweldige film van te maken als je er een andere soundtrack overplakt en gewoon subtitles toevoegt. Genoeg moois en genoeg potentieel. Probleem is dat het muziekale wel erg overheerst.

2.5*

Redelijk.

Ondertussen al een paar soortgelijke docus gezien en deze valt nog mee qua patriotisme. Dat komt misschien omdat men vooral op hun eigen troepen focust, terwijl andere docus meer gericht waren op het kleineren van de vijand.

Was me ook niet bewust van het verhaal van de Aleoeten en op zich spreekt dat ook wel tot de verbeelding. Zo'n klein, onbenullige landhomp die plots dienst doet als belangrijke militaire positie. Vooral het begin was wel interessant, waar er iets meer aandacht is voor de logistieke kant van zo'n operatie.

Daarna krijg je de meer typische oorlogsbeelden met uiteindelijk een camera die een missie meevolgt. Dat boeide mij dan weer wat minder, al zal de klassiekere oorlogsfan daar waarschijnlijk iets meer aan hebben.

Het viel nog wel mee met de geloofwaardigheid en aangezien het verhaal ook wel boeide was dit zeker niet de slechtste docu, zeker in vergelijking met een aantal andere "promofilmpjes" van gereputeerde regisseurs.

2.0*

Oeverloos trage film.

Film die draait rond de aftakeling van Deneuve. Jammer genoeg heeft zij de uitstraling van een bejaarde etalagepop, waardoor het hele concept van de film al meteen in het water valt. Wat een houte plank zeg

Vond het begin verder amper door te komen, en ook menig scene (met de huisbaas) duurde oeverloos lang. Ook de soundtrack deed mij niet zoveel. Gooi je tegenwoordig veel lawaai over je film, dan noemen ze het een goedkoop trucje. Bij oudere films heten zo'n *bang* en luide schreeuwen blijkbaar nog "hallucinante geluiden". Weer wat bijgeleerd vandaag.

Resten enkele erg knappe scenes. Naarmate het einde vordert komen er sporadisch meer en meer leuke dingen in de film, en wordt het zelfs af en toe boeiend. Alleen jammer dat in deze film de aardappels een boeiender verloop kenden dan Deneuve, en dat het moois vaak na vijf wilde seconden werd afgebroken.

Nipte 1.5*. Einde was ook wat een afknapper, maar het is vooral het belabberd acteerwerk en povere soundtrack die deze film sterk naar beneden haalt. Ik gooi mezelf nog wel een keertje achter Tetsuo als ik personages wil zien aftakelen.

Blijft geweldig.

Vooral de muziekale benadering van de film is sterk. De opbouw, de editing, de muziek zelfs ... het hele einde is gewoon één groot crescendo. Alsof je naar een levend geworden muziekstuk zit te kijken. Sindsdien niet echt meer geëvenaard denk ik, toch niet als het over narratieve cinema gaat.

Visueel is het goed maar niet super. Wel wat leuke camera effecten, het is uiteindelijk vooral de editing die het verschil maakt. Muziek zelf is super (Mansell in z'n betere periode), het acteerwerk mag er ook wel zijn. Burstyn zet één van de meest memorabele personages ooit neer.

Na bijna 15 jaar nog steeds niks op aan te merken. Het begin is een beetje tam, maar ook dat is functioneel natuurlijk. Toch ligt daar het enige puntje van kritiek, de rest is feilloos. Aronofsky in z'n betere periode.

4.5* en een uitgebreide review

Boeiend maar flawed.

Chomsky heeft kennis van zaken, zoveel is in ieder geval wel duidelijk. Hier en daar had ik enige bedenking bij de aangedragen bewijzen, maar links en rechts soms teruggespoeld en dan merk je dat bepaalde zaken toch wel oké zijn. Zo leek de grafiek rond studieschuld mij niet helemaal koscher, maar als je goed kijkt wordt er toch wel naar inflatie gecorrigeerd. Voor zulke details gaat het soms een beetje snel, maar voor iemand als Chomsky is dat waarschijnlijk de meest normale zaak. Voor iemand als ik die vooral Michael Moore documentaires kijkt is het echter altijd opletten geblazen.

Interessante principes, vooral de connectie tussen verschillende elementen is best boeiend. Zaken zoals de macht van reclame waren verre van nieuw, maar de connectie met de andere principes zijn voor de minder economisch/politiek onderlegde medemens wat moeilijker te detecteren. Op dat gebied is deze docu zeker geslaagd.

Wat mijn iets minder aanstaat is de doom & gloom die 60 minuten losgelaten wordt op de kijker, om daarna op 5 minuten een "je kan er wat aan veranderen" boodschap achter te gooien. Qua structuur is dit vooral een oproep tot actie, niet echt een informatief document. Chomsky heeft er ook wel het profiel voor natuurlijk. Experts zijn doorgaans redelijk gepolariseerd in hun denken, vooral omdat ze ook vaak naar idealen streven. Niet dat ik de problematiek onderken, maar er wordt links en rechts toch wel wat aangedikt, vooral naar toekomstige voorspellingen had ik het gevoel. Moet ook wel, want met een teveel aan nuance kan je deze structuut niet uitspelen.

Verder mis ik vooral een link naar de campagne van Sanders. Een politiek unicum dat mooi gestaan had in deze docu, maar waaruit ook wel blijkt dat de 70% niet-beïnvloeders zich te makkelijk laat vangen, en dat we toch ook bij hén de oorzaak moeten zoeken. Soms lijkt het wel of mensen bedot willen worden.

Laatste probleem vind ik dat dit een betalende docu/film is ... gezien de gravitas waarmee het gebracht wordt én de doelstelling van de docu kan ik me niet indenken wat voor nut het heeft dit als product aan te bieden (aan de consument). Het staat in strijd met wat deze docu verkondigt. Power to the people is blijkbaar het hoogste doel, maar je moet wel in bioscoopticket (of Netflix abo) aanschaffen wil je die informatie toegediend krijgen.

Boeiend en informatief is het zeker, maar geheel eerlijk komt het niet over. Toch overheerst wel het boeiende, alleen moet je zelf wel hier en daar je korreltje zout toevoegen.

3.0*

Aardig, maar zeker niet meer dan dan.

Echt Hollywood zou ik dit zeker niet willen noemen, daarvoor is het toch echt te weinig gelikt.

Hoewel het begin en einde natuurlijk wel wat hebben van de vet aangezette Amerikaanse cinema. Vooral het einde is eigenlijk een vreselijk gedrocht.

Verder vielen in het begin vooral de vreemd crappy sfx op. Geen idee of Herzog daar nu wat mee wil zeggen, maar Bale's vliegreisje deed mij denken aan die autoscenes uit oude films. Vreselijk CGi wolkje er af en toe bij, en het had allemaal iets erg komisch.

Sowieso kent de film nogal wat vreemd luchtige momenten, waardoor ik het eerste half uur nu niet bepaald wist waar de film heenwou. Eens in het kamp aangekomen valt het allemaal best mee, ook een leuke variatie op het hele Vietnam gebeuren, wat toch meestal erg doorsnee macho filmpjes oplevert.

Visueel echter faalt Herzog stevig. Enige pracht en praal komt van de omgeving, maar deze wordt verder zoutloos en ongeïnspireerd in beeld gebracht. Herzog deed vooral afbreuk aan de omgeving, jammer want had de film dat broodnodige zetje kunnen geven.

Was voor mij beter te verteren dan de doorsnee vechtoorlogsfilms, maar het begin en het einde, de nogal vreemde komische ondertoon en de weinig interessante visuele kant van het verhaal zorgen ervoor dat het niet veel verder komt dan een aardig doorsnee filmpje, leuk om een keer gezien te hebben maar daarmee is ook wel alles gezegd.

2.5*

Redelijk.

Haalt het niet echt bij de eerste film. Die was net iets "droger", deze komt weer met een resem sidekicks aanzetten, waarvan de meeste niet bepaald leuk waren.

Visueel blijft dit reeksje zich wel licht onderscheiden van andere Disney films. Ook hier weer iets rauwer. Best weelderig geanimeerd trouwens. Ik weet niet of dit één van de "hoofdfilms" is van Disney, of eerder een stv geproduceerde sequel, maar er zit best wat aandacht in de animatie.

Ook wat geklooi met computer graphics als ik me niet vergis, wat voor die tijd opvallend mooi oogde. Zo is dat karretje van de bad guy best cool. Kleine details die de film toch wat aangenamer om kijken maken. Verder is het een eenvoudig avontuurtje waarbij de Australische setting nu niet bepaald veel aan bijdraagt.

Gelukkig wel kort, visueel ietswat leuker en best vlot tempo. Maar vond de eerste film toch iets charmanter.

2.0*

Best een aardige Disney klassieker.

Van stijl wat interessanter dan de meeste andere Disney klassiekers. Iets grauwer en duisterder, al is het uiteraard nooit veel of sterk doorgedreven.

Aantal leuke personages ook, die voorzien zijn van nogal droge stemmetjes en dialogen. Niet het hyperactieve rondbotsende kindergeleuter, maar wat rustiger en iets mooier. De scenes met Penny zijn in dat opzicht best grappig zelfs.

Blijft een beetje jammer dat personages schaduwloos blijven, waardoor ze steeds nogal plat overkomen. De redelijk vloeiende animatie ten spijt. Begrijp niet dat ze daar nooit eens wat extra moeite in hebben gestoken.

Verder ook een aardige bad guy (girl). Een erg on-Disney personage vond ik, zowel qua stijl als uitdrukking. Al blijft de functie van de bad guy en het verloop wel erg aan het vaste stramien trouw.

Sommige nevenpersonages vond ik minder geslaagd, en visueel valt er behalve de aardige stijl ook niet zoveel te beleven, maar voor z'n korte speelduur best entertainend. Vlot en geinig filmpje, maar daar houdt het ook wel weer op.

2.5*

China en scifi.

Het niet zo'n geweldige combinatie. Het is ook een redelijk zeldzame combinatie. Terwijl naburig eiland Japan niks liever doet dat uitpakken met scifi films (zowel anime als live action), is het een genre wat noch in Taiwan, noch in Hong Kong, noch in Mainland China veel interesse geniet. Eén van de redenen waarom een film als BR 2049 het globaal niet zo geweldig deed.

Maar de laatste jaren merk je toch dat er hier en daar wat gepoogd wordt. Zo ook deze Reset, jammer genoeg blijft het momenteel nog bij wat flauwe kopies van wat met denkt dat scifi zou moeten zijn. Wat verschillende conceptjes worden samengegooid, maar uiteindelijk zit je toch gewoon weer naar een timeloop film te kijken waar iemand een bepaalde situatie probeert recht te zetten.

Acteurs zijn ook niet meteen op hun best, de toon van de film zit niet helemaal lekker (soms wat te luchtig). Visueel is het wel oké, maar Hong-Seung Yoon toont zich niet de meest bekwame regisseur. Trouwens weer een Korea-China cross-over, ook iets wat je steeds vaker begint te zien.

Nu China zélf op wetenschappelijk gebied een frontrunner aan het worden is zullen dit soort films wel meer en meer gemaakt worden. En zoals wel vaker zullen ze daar in China wel snel up to speed zijn. Maar vooralsnog is het early days en leveren ze niet meteen de meest spannende scifi af. Maar wie het live wil meemaken, een echte ramp is deze film nu ook weer niet. Degelijk om een keertje te kijken, niet meer, niet minder.

2.5*

WS Anderson kitsch.

Wat vaak neerkomt op een hoop negatieve punten, waarmee toch nog een vermakelijke film uit gefrankensteined wordt.

Zo ook hier. Slecht acteerwerk, lompe dialogen, best slechte CG, vaak povere actiescenes en een erg mager gameplotje, maar uiteindelijk is het allemaal best vlot en vermakelijk. Het is denk ik vooral de setting die voor een groot deel meewerkt aan de sfeer.

Verder geneert Anderson zich ook nergens om. De film hobbelt soms voort als een lamme zatte, maar weet zichzelf steeds weer op te pikken, om dan aan te knopen met een best aardige scene. Middenstuk is een beetje saai, komt ook omdat ik verder niet zo'n zombieliefhebber ben, maar het begin en einde kennen best een paar sfeervolle scenes.

Goed genoeg om de rest van de reeks nog eens een kans te geven, al verdween Anderson bij de directe vervolgen wel even uit het beeld. Zal mij benieuwen.

2.5*

Verrassend leuk weerzien met Anderson.

Vind dit ook de beste van de eerste 5 films. De derde toonde al een sterke vooruitgang, deze doet nog net iets beter. Al moet je er een klein beetje moeite voor doen. Logica best aan de kant zetten en ook zeker geen seconde langer dan nodig blijven stilstaan bij een aantal zaken. Van kleine tot grote plotholes, ze komen met emmers voorbij.

Maar na 5 minuten heb je munitie genoeg om daar gewoon in mee te gaan. Slow motion actiescenes, blèrende soundtrack en een dosis cool om U tegen te zeggen. Het verhaaltje staat duidelijk op een achterplan, maar Anderson gebruikt het wel kundig om een leuke actiefilm mee samen te stellen.

Een paar knappe actiescenes. Begint al geweldig met een opening die sterk doet denken aan To's Sparrow (met de paraplutjes uiteraard), wat daarop volgt zet meteen de toon. Maar ook in het middenstuk en de finale houdt Anderson het tempo strak. Mooiste scene is die met de reus. Geen flauw idee wat dat ding moet voorstellen (waarom die zombies ook tentakels uit hun mond hebben plots, maar soit) maar wat mij betreft een geweldig voorbeeld voor hoe een onlogisch element in een film gewoon een geweldige scene oplevert. Absoluut geen probleem mee.

Leuk om te zien dat Anderson ook het vervolg voor z'n rekening heeft genomen. Kijk er best naar uit, want Anderson doet waar hij goed in is. Lompe en botte actiefilms maken. En zo bewijst hij dat ook middelmatige regisseurs leuke films kunnen maken als ze vol hun talenten mogen uitspelen.

Goeie 3.5*

Geen best vervolg.

Zo zie je nog dat een Anderson nog een beetje talent heeft, Witt beschikt daar duidelijk niet over. De kitsch en onzin is nog steeds even groot, maar de fun is grotendeels weg uit deze film. Best jammer, gelukkig komt Anderson later in de serie weer terug.

Buiten Jovovich echt debiele acteurs en personages. Vooral die Valentine is om te huilen. Eén of andere slechte Tomb Raider trut die voor geen meter kan acteren. Maar ook de rest van de cast bakt er helemaal niks van.

Regie is ook érg slecht. Actiescenes komen niet tot hun recht, de humor valt compleet verkeerd en het plot is zo belachelijk dat het enkel te verkroppen valt als je zélf tussen de onnozelheid wat zombies kan doodknallen. Geen gore, wel veel lamme zombies en geweerwerk. Niet echt mijn ding.

Volgende deel weer een nieuwe regisseur dus kan wat mij betreft weer alle kanten op, al ben ik toch iets benieuwder naar de afleveringen waar Anderson het roer weer overneemt.

1.5*

Beste deel totdusver.

Ken Mulcahy niet echt, al heb ik in een héél ver verleden wel eens wat van z'n films gezien. Hoewel die me nu zeker niet meer aanspreken vond ik dit RE deel toch makkelijk de beste van de drie.

Mulcahy slaagt vooral in de actiescenes. Zien er tof uit. Filmpje loopt ook lekker vlot, best toffe setting en een paar scenes die goed op zichzelf staan. De kraaien uiteraard, maar ook het stuk in Las Vegas én de finale in het ondergrondse complex mogen er zijn. Mulcahy grijpt wel rijkelijk terug naar het eerste deel, maar doet dat met iets meer flair dan Anderson.

Blijft allemaal wel een beetje melig, vooral het plot is een mengelmoes van nerdy onzin (clones, zombies, ondergrondse laboratoria, mutants etc etc), maar verpakt als vlotte actiefilm met eindelijk toch een beetje zombiegore is het best leuke B-pulp.

3.0*

Anderson zet terug een stapje achteruit.

Vooral de uitwerking van deze ondergrondse basis was een beetje vervelend. Die "koepels" met steden deden de film jammer genoeg geen goed. Maar ook het steeds ridiculer wordende plot begon in deze film wat tegen te steken. Niet dat plot belangrijk is in dit soort actie/slo-mo filmpjes, maar wanneer het zo ronduit onnozel is gaat het gewoon irriteren.

Verder dé reeks waarin mensen wakker worden. Deze aflevering al helemaal. Jovovich is ondertussen expert ter zake neem ik aan, maar voor goede plotlijnen zorgt het niet. De actie is gelukkig wel weer oké, al ziet het er soms wat te overdreven uit. Los daarvan toch een tof eindgevecht en een paar puike actiescenes doorheen de film. Anderson maakt duidelijk teveel (?) gebruik van slomo, het oogt wat makkelijk maar eigenlijk werkt het wel dus heb ik er ook niks over te klagen.

Er komt duidelijk nog een vervolg, laat maar komen zou ik zeggen. Vind de laatste drie delen best vermakelijk. Pik tijdens het wachten ook nog wel de laatste Japanse animatie uit de reeks mee, hopelijk hebben ze daar tov de vorige poging ook het niveau wat weten opkrikken.

3.0*

Leuk.

Beetje wat je ervan kon verwachten. Zeker geen grootse cinema, daar is WS Anderson ook zeker niet de regisseur voor, maar als het gaat om wat mindless actie gebracht met veel lawaai en schwung, dan zit je bij hem toch vaak op het juiste adres.

Vooral het tempo in deze film zorgt ervoor dat het nergens saai wordt. Zeker niet alle ideeën zijn even leuk of interessant, maar werkt er iets niet dan is het vijf minuten later alweer lang vergeten. Voor het verhaal hoef je verder ook niet te kijken, maar het lijkt me niet dat mensen een film als deze ingaan met die verwachting. Veel meer dan een hoop horror/scifi clichés zijn er op dat gebied niet te vinden.

De actie is redelijk in beeld gebracht. Redelijk veel cut & edit werk, maar wel op zo'n manier dat de scenes een zeker ritme hebben. De CG is redelijk, in ieder geval goed genoeg om een boeiende, alternatieve wereld te scheppen. Verder laat Jovovich nog een keer zien dat niet enkel Wonder Woman ass kan kicken, maar deze Resident Evil film zal wel niet "netjes" genoeg zijn voor mensen die daar veel interesse in hebben.

Leuk vermaak, niks meer, niks minder. Wat mij betreft verzinnen ze nog wat redenen om hier elke 3 jaar een extra vervolg aan te plakken, ik vind het wel lollig.

3.0*

Fijn!

Ik was eigenlijk op zoek naar Nixon's film, maar kwam deze tegen. Zo ontdek je nog eens wat. Fijne ontdekking ook, waarbij ik me erover verbaasde nog nooit eerder van de film gehoord te hebben. Het is er eentje die duidelijk voor- en tegenstanders zal hebben, maar nét dat maakt het interessant.

Wie hoopt op veel verklaringen komt bedrogen uit, Residue is er meer op uit om een wereld uit de grond te stampen die beleefd wordt eerder dan verklaard. Kan inderdaad te maken hebben met een eventuele serie die zou volgen, maar wat mij betreft maakt dat het alleen maar interessanter. Want welke verklaring voor hetgeen er gebeurt zouden ze kunnen geven? Weer één of ander experiment dat verkeerd liep ... moet dat echt elke keer uitgespeld worden en moet daar echt elke keer tijd aan verloren worden?

Nee, dan liever alles in het midden laten en de ervaring voorop stellen. En die is best de moeite. Film ziet er visueel erg lekker uit en ook de soundtrack is meer dan naar behoren. Er hangt een neerslachtig sfeertje, maar daar draait het uiteraard allemaal om. Met als hoogtepunt de scene in de ondergrondse club, heerlijk staaltje film was dat.

Lopez mag nog van dit soort films maken. En dan liefst geen sequels, maar soortgelijke verhalen, die even intrigerend zijn en tonen wat er gebeurt eerder dan altijd alles te moeten willen verklaren.

Dikke 3.5*

Redelijk.

Ik denk dat wanneer je het klantenbestand van Netflix nakijkt, er gemiddeld weinig boeren tussenzitten. Je kan het ze ook niet kwalijk nemen, want in de helft van de docus op Netflix wordt hun sector met de grond gelijk gemaakt. Je zou bijna gaan vermoeden dat het een alternatieve manier is om de sector in te krimpen.

Daar ligt ook wel weer een beetje het problem van deze docu, want als we alles mogen geloven stevenen we weer af op een wereldwijde ramp. Eén van de vele, statistisch gezien is het volgens mij ondertussen onmogelijk geworden dat de mensheid binnen 50 jaar nog bestaat.

Informatief is de docu wel, ik was niet meteen bekend met hele hele antibiotica wereldje, via deze docu verkrijg je dan wel wat interessante inzichten. Ik stel me alleen wat vragen bij het sensatiegehalte dat er omheen gefabriceerd wordt. Niet dat ik betwijfel dat het allemaal niet lekker loopt (en in sommige gevallen, zeker wanneer het gaat om gezondheid, zou men zich beter houden aan de regel "when in doubt, say no"), maar ik hou uiteindelijk toch het gevoel over dat ook deze docu niet geheel eerlijk is. En misschien niet eens zozeer door te liegen, maar door niet alle informatie mee te geven om sommige informatie wat extra kracht bij te zetten.

Een doordeweekse health docu dus, al vond ik deze wel net iets informatiever en degelijker gebracht dan de meeste.

2.5*

Te beperkt.

Op zich wel jammer wat er zitten leuke ideeën in deze film. De langzame opbouw gebeurt redelijk nauwkeurig, het mysterie wordt langzaam geïntroduceerd en wordt ook niet verknald op het einde door een belachelijke verklaring.

Maar de semi-amateur achtergrond van deze film is jammer genoeg ten alle tijde zichtbaar. Te goedkoop geschoten (met te goedkope effecten), het ontbreken van bepaalde spanningsmomenten lijkt eerder een financiële keuze dan een artistieke en het acteerwerk is niet altijd even solide.

De film gaat in het laatste deel ook iets te traag, sommige conversaties tussen de twee zijn ook absoluut niet boeiend genoeg. Er had links en rechts zeker wat geknipt mogen worden, maar voor velen blijven die 90 minuten een heilig minimum. Op zich zit hier een goeie film in verborgen, maar dan wel met andere mensen achter de camera. Nu komt het er niet echt helemaal uit.

1.5*

Middelmaat.

Ik ben joopsta dankbaar voor het extra verhaaltje wat ik begreep er eigenlijk maar weinig van. Geesten zijn nog nooit zo random neergezet.

Verder is deze thread doorlezen, en met name het gezeur over plotholes en onlogische zaken, een pak saaier dan het filmpje zelf. Uiteindelijk gewoon een gezellig horrordingetje.

Grootste minpunt is dat het uitgangspunt een persoonlijke favoriet is, maar de uitwerking redelijk pover. Ik hou van dit soort kat en muis spelletjes waarbij de killer complete controle heeft en een beetje fucked met z'n slachtoffers. In Ils zag je dat ook. Maakt het voor mij meteen een pak sterker.

Jammer genoeg willen de acteurs niet echt mee, en is alles niet meteen erg sfeervol neergezet. Uit de angst wordt te weinig sfeer gepuurd. Filmpje slaat een paar keer over naar wat vluchtige gore scenes die weinig indruk maakten. Had het liever allemaal wat anders gezien.

Maar uiteindelijk kan ik mij hier wel mee vermaken. Wel voor één keertje en daarna hoeft het niet meer zo, maar soit. 2.5*