Opinions

Best geinig.

Het eerste deel heb ik nog niet gezien, maar da's amper een vereiste. Het enige verschil is dat je in het begin net iets aandachtiger moet zijn, maar aangezien dit verder een vlotte blockbuster is die ook nergens poogt meer te zijn, maakt het uiteindelijk toch niet zoveel uit.

Een film die 200% gericht is op vermaak met andere woorden. En daar slaagt deze film best goed in, al is niet alles even amusant. Vooral de rol van Wang zal voor nogal wat mensen een deal breaker zijn vermoed ik. Hij is echt wel gestoord aanwezig in deze film, anderzijds past het ook wel bij dit type film. Het is dat ik hem ondertussen een beetje ken.

Verder een film die best lang is, maar dankzij een razend tempo nergens traag of saai aanvoelt. Fijne afwisseling tussen comedy, actie en mystery, al is het toch vooral een komisch werkje. De andere genres zijn meer opvulling dan dat ze echt overtuigen in hun eigen genre. Ach ja, simpele blockbuster onzin dit, maar in dat segment best vermakelijk.

3.0*

Erg mager.

Cheh Chang die hier een keer wat anders probeert. Het leunt meer aan bij de films van Bruce Lee, die zich niet zozeer in het verleden afspelen, maar wel in de "moderne" (lees 70s) tijd. Jammer genoeg verteert Chang die switch zelf niet al te goed.

Het is op zich wel leuk dat het een keertje wat anders is, ik vind zelf vaak genoeg dat het Shaw Bros werk té veel op elkaar lijkt, de keerzijde van de medaille is uiteraard dat anders niet altijd beter is. Ook in de 80s heeft men geprobeerd om zo'n kanteling te maken (maar meer naar politie thrillers), die viel ook al niet zo goed.

Het probleem met deze film is dat het verhaaltje weinig weet te boeien en de actie die daartegenover staat aan de flauwe kant is. Veel geknok, dat wel, maar de vechtpartijen ogen redelijk lauw en weinig geïnspireerd. Dat het je dan met een wat modernere en realistischere setting en een regisseur die daar niet zo heel vertrouwd mee is.

Aardig als curiosum, maar verder niet zo'n goeie film en zeker ook één van Chang's mindere.

1.5*

Zeer flauw.

Zoals de meeste Bruce Lee films eigenlijk. Ik begrijp wel waarom hij zo legendarisch geworden is, z'n presence en stijl is erg apart en amper na te bootsen, maar de films waarin hij verzeild raakte zijn zeldzaam van enig niveau. Ook deze is weer érg goedkoop.

Toch raar, want rond die tijd stonden de Shaw Bros toch al net iets verder. Al past Lee misschien ook niet zo geweldig goed in hun films, het resultaat is jammer genoeg dat alles rondom Lee tekort schiet. Vooral ook de choreografieën van de gevechten. Lee zelf wacht ook érg lang met vechten, maar zelfs hij weet er niet veel van te maken. Saaie actiescenes, nefast voor een film als deze.

Vooral omdat er verder eigenlijk niks te beleven valt. Slecht acteerwerk, visueel redelijk brak en een verhaaltje wat allicht op 5 minuten neergepend was. Het stelt allemaal bitterweinig voor, maar dat is het lot van een martial arts film met tegenvallende gevechten.

1.5*

Niet geweldig boeiend.

De technische beperkingen van de iPhone zijn erg duidelijk vond ik, beeldkwaliteit is vaak suboptimaal en de kleurenfilters hebben vaak een iets te hoog instragram gehalte. Maar de cinematografie was zeker niet slecht. Then again, zo heel veel heeft dat niet met de camera zelf te maken.

De soundtrack is ook erg dubbel. Leuk om eens wat échte electronic te horen in een film (en dan niet eens tijdens club scenes), maar de manier waarop het ingezet werd was vaak overdreven luid, bruusk en weinig passend. Enkel naar het einde zijn er wat meer ambient-klinkende nummertjes die wél naar behoren gebruikt worden.

Het meanderende verhaaltje werkt op zich wel, veel plot is er niet maar deze film schetst dan ook meer een leefwereld dan een daadwerkelijk verhaal. Dat werd best goed overgebracht. Alleen het continue overdreven drama queen gedrag van de twee hoofdrolspelers(speelsters) was niet te harden. Ik las hier eerder:

Daar ben ik het dus absoluut niet mee eens. Wie zich het cliché van twee zwarte drag-prostituees inbeeldt weet perfect met welke twee personages hij 90 minuten gaat doorbrengen. Los van het feit dat ieder verder maar doet en laat wat hij wil, vond ik het geweldig vervelende personages die eigenlijk de gehele film lang wisten te irriteren.

Typisch Sundance filmpje nieuwe stijl. Filmen met de iPhone, transgender leefwereldje, weinig plot en erg gericht op realisme. Er zit potentie in, maar de laksheid waarmee deze producties vaak aangepakt worden zorgt ervoor dat ik er nog niet echt veel uit weet te halen.

2.0*

Wat je eigenlijk niet mag doen is deze film vergelijken met de originele opzet en stills die gereleased werden. Voor één keer in ruim 50 jaar (dat Dali dingetje even niet meegerekend) leek het erop dat Disney eens artistiek zou uitpakken (het idee ook, met zoveel animatietalent ), om dan drie revisies verder als de zoveelste CG animatie uit de bak te rollen.

Los daarvan kon deze film me erg weinig boeien, wat mij betreft ook weer een serieuze stap achteruit na Princess And The Frog. Rapunzel zelf komt nogal sterk over als zo'n "My Sweet Sixteen" del en is eigenlijk de hele film lang geweldig onsympathiek. Eugene is uiteindelijk nog het beste personage, de twee sidekicks (paard en chameleon) zijn Disney-getrouw niet te harden. Verder schiet er niet zoveel over van het originele Rapunzel verhaal, behalve de haartjes en de toren dan. Geen echt gemis maar de veranderingen en bijvoegsels zijn niet bepaald verheffend.

Humor is zeer pover. Inderdaad wat pogingen om meer richting Dreamworks te trekken maar het halfbakken gevoel dat er vanaf straalt doet de film geen goed. Helemaal niet omdat ik ook met die Dreamworks humor niks kan. Verder veel herhaling van grapjes. De halve film bestaat uit cynische/verveelde/droge blikken van allerlei personages. Leuk en aardig maar in een film als deze niet echt op z'n plaats.

Dan zitten er nog een paar liedjes in (nooit wat voor mij) en eindigt de film met een torenhoog cliché, en wat rest is de zoveelste CG prent die inderdaad qua sfeer meer aan de classic Disney films doet denken, maar teveel achter de kont van Dreamworks aansnuffelt.

Grootste teleurstelling blijft echter het verkwanselde potentieel hier, maar daar was is vooraf al op voorbereid. Ook dat besef heeft de film niet echt kunnen redden.

1.0*

Aardig.

Zoals wel meer films van Feng. Hij levert zelden geniale werkjes op, maar aan kwaliteit vaak geen gebrek. Zo ook niet in deze Aftershock, een film die toch enkele leuke verrassingen herbergt, zeker als je er blank ingaat.

De film leek al redelijk snel in een bepaalde plooi te vallen. De aardbeving dient zich snel aan en wanneer de kindjes dan bedolven worden had ik me aan een lange reddingsfilm verwacht. Maar Feng blijkbaar niet, hij gooit er nog voor het half uur een hartverscheurende climax in, totaal onverwachts en even slikken. Misschien een beetje jammer dat hij dan half op z'n stappen terugkeert - door het dochtertje te laten leven - maar daaruit puurt hij dan wel het drama waar de rest van de film zich op richt.

Visueel netjes in beeld gebracht, maar niet héél spectaculair. De effecten ogen ondertussen een beetje verouderd en het dramastuk is soms net iets te droog. Acteerwerk wel van niveau en ondanks dat het drama vaak wat sterk aangedikt wordt, wordt het nooit zo vervelend sentimenteel dat de film gaat irriteren.

Beetje lang is het wel en naar het einde toe voelt het net iets te gescript aan. Op dat soort momenten komt Feng's commerciëlere kant wat meer naar boven, maar een stevig begin en enkele krachtige dramatische momenten maken van deze film toch wel een kleine aanrader.

3.0*

Vooral het begin was indrukwekkend.

Verrassend dat dit van dezelfde regisseur als Suno no Onna is. De scenes in het laboratorium, de pratende rontgen foto, de extreme close-up ... Het begin deed me erg hard denken aan de fetish-cinema van Sogo Ishii, Tsukamoto of Fukui. Erg gestileerde black & white opnames, met veel aandacht voor contrast, vluchtige vormen (water en rook), industrieel getinte beelden en extreme close-ups.

Zoals wel meer vervliegt dat alles iets te snel, en de scenes waar de verminkte man zich vergrijpt aan cynisch zelfmedelijden, of de scenes waar de dokter zich gaat gedragen als een filosofisch op hol geslagen kind vond ik beduidend minder.

Hoe langer de film doorgaat, hoe minder echt mooie scenes te vinden zijn, hoewel het einde, met de stroom mensen en de zelfmoord van het meisje/uitbarsting van haar broer bijvoorbeeld wel weer erg mooi zijn.

Ik blijf dus op (een redelijk dikke) 3* hangen. Het begin beloofde veel goeds, de film kon dat jammer genoeg niet echt waarmaken, maar verder boeiend en mooi genoeg om op een voldoende uit te komen.

Vreemde Miike.

Eigenlijk geen idee wat Miike nu net wilde met deze film. Lijkt echt op een week ergens tussendoor geschoten en valt niet bepaald binnen zijn mogelijke stramienen.

Toch maakt hij er weer een wat vreemde ervaring van. De detective is een vaag personage, het posterpersonage nog een stuk vager, verder is het eigenlijk allemaal erg droog met sommige scenes die er dankzij hun gematigde maar overduidelijke vreemdheid een beetje bovenuit springen.

Dame zegt "ik moet naar toilet". Plots plast ze gewoon op de grond onder het motto "oeps, ik kon het niet ophouden". Eh ja, het zal wel. Zo beland ze in ieder geval wel in het toilet waar ze weer een dooie vond. Wat een stukje scripting weer. Zo zitten er nog wel een paar complete random stukjes weirdness in, die voor een Miike erg eenvoudig zijn maar binnen de context van de film weer compleet uit de toon vallen.

't Is zeker niet Miike's boeiendste film. Uitgangspunt is wel grappig (en de plotomschrijving geen spoiler -fal, zie je al in de openingsscene van de film) en deed me wat denken aan St John Wort die ik een weekje eerder zag. Camerawerk wel erg lelijk en kleurgebruik saai. Toch wel weer een aantal trucjes die leuk uitpakken maar ze zijn op één hand te tellen. Al komen ze later vast wel weer in een beter uitgewerkte vorm terug.

Heb me wel vermaakt. Creepy scene met die gek en de detective is lollig genoeg. Enkele scenes die een mens wakker houden en verder vermakelijk en niet te langdradig. Maar inderdaad meer voor Miike completisten. De mens heeft veel betere films op z'n naam staan.

3.5*

Oké.

Dat de Pangs hun mannetje kunnen staan is ondertussen wel geweten, het is alleen wat jammer dat ze ditmaal een nogal uitgekauwd onderwerp aansnijden. Niet dat horror wél het meest booming genre is, maar de Pangs wisten er meestal nog een originele draai aan te geven.

Deze firefighter film bewandelt alle bekende paadjes. Vooral veel vuur (levert een paar mooie scenes op), wat negatieve twists (voor de personages dan), veel "spannende" momenten en wat drama tussen de spanning door.

Lau, Koo en Lee doen het goed. Routiniers die dit soort films makkelijk kunnen dragen. Lau komt er wat mij betreft wel het best vanaf, jammer dat hij de laatste tijd niet wat gewaagdere rollen aanneemt, kan hij best hebben.

Verder voelt het sterk aan als een commecieel tussendoortje voor de Pangs. Regie is slick en scherp, maar het is teveel een "going through the motions" filmpje om echt onder de indruk te zijn.

3.0*

JWongs aan de lopende band.

Ik schrik er steeds weer van dat er nog Jing Wong films zijn die ik toch nog gemist heb. Ik dacht dat ik ondertussen alles met EN subs toch wel al voorbij had zien komen, maar blijkbaar is het nog steeds niet gedaan. Niet dat ik het erg vind trouwens

De intro is meteen het hoogtepunt. JWong die een Godard-immitatie afsteekt, het moet niet gekker worden. En het is nog een geslaagde parodie ook. De credits worden niet getoond, maar voorgelezen/geïntroduceerd door kindjes in een klaslokaal. Best grappig.

Verder is het typisch komisch HK gedoe, het lijkt me een antwoord op de Fight Back to School films, al is het best lang geleden dat ik die gezien heb. In ieder geval krijg je een corps dat infiltreert in een school om één of andere zoon van een belangrijk persoon te beschermen. Cue wat actie, veel comedy en een rare HK romance.

Eentje voor de liefhebber dus. Hoogstaand is het niet en in dezelfde periode heeft JWong betere films gemaakt, maar vermakelijk is het wel en het duurt gelukkig ook niet al te lang. Maar weet waar je aan begint ...

2.5*

Tegenvallend.

Tussen 2000-2010 heb je eigenlijk een aparte doorsnede aan films. Ik heb het eerlijk gezegd niet nagechecked dus het kan zijn dat ik me schromelijk vergis, maar dit is écht zo'n "m'n eerste digitale project" filmpje. Regisseurs die in DV een kans zien om wat te experimenteren, zelfs opnieuw te beginnen.

In ieder geval heeft Linklater hier geen zin om er wat moois van te maken. Hij zwiept af en toe wat met de camera, kruipt op gekke plaatsen (wat met DV kon dat ineens makkelijker) maar het ziet er allemaal lelijk en onafgewerkt uit. Ben toch blij dat we die periode ondertussen voorbij zijn.

Soit, ik hou wel van films die zich afspelen op één locatie, maar heb het minder met Linklater's praatfilms. Vooral de eerste 45 minuten zijn uiterest taai. De dialogen zijn geforceerd en leidend, Hawke en Leonard zitten niet goed in hun rol en qua thematiek heb ik vaak het idee dat Linklater beter een blogje was begonnen om een aantal dingen van zich af te schrijven. Het is allemaal nogal "ik heb eens zitten nadenken over het leven en kijk, hier mijn visie". Dat kan werken in een film, gesteld dat het A: interessant is en B: meer inhoudt dan twee pratende mannen die veel te direct ideetjes naar elkaar's hoofd slingeren.

Het wordt iets beter wanneer Thurman op het toneel verschijnt (dat ik die zin zowaar nog een keertje mag typen), de film begint dan eindelijk ergens naartoe te gaan, maar ook haar stuk wordt te lang uitgerokken. Uiteindelijk heeft Linklater niet zoveel boeiends te zeggen met deze film, is het vooral open deuren intrappen, heeft hij daar 90 minuten voor nodig en voegt hij er helemaal niks extras aan toe.

1.5*

Aardige Disney.

Visueel bij momenten erg indrukwekkend. De integratie van CG en traditionele animatie is vaak erg knap gedaan, vooral tijdens de achtbaanritjes in het oerwoud. De snelheid en mate van detail in die scenes is een sterk staaltje animatiewonder.

Minder vond ik de voice cast. Die jonge diertjes klonken als "cowabunga dudes!" kinderen, de Britten hadden ook andere stemacteurs verdiend. De sidekicks van Tarzan sterven halverwege ook een stille dood, alsof ze bij Disney doorhadden dat de personages echt niet veel toe te voegen hadden.

Verder uiteraard de muziek van Phil Collins. Op zich een pluspunt dat er geen liedjes van personages bijzitten, al is er één nummertje waar moeder Gorilla inzet en Phil overneemt, klonk een beetje raar. Muziek kon me verder alleen niet bekoren.

Verhaaltje biedt niet al te veel, maar de capriolen in het oerwoud leveren genoeg mooie scenes op. Het gevecht met de panter springt er hoog bovenuit, maar ook de achtervolging met de apen mag er wezen.

Vind de stijl hier in ieder geval stukken mooier dan de full CG Disney films, veel gestileerder (iets té in het geval van het Tarzan personage) en veel levendiger. Het blijft een bravig Disney-verhaaltje uiteraard, maar de animatie mocht er deze keer echt zijn.

2.5*

Heerlijk.

Ik had eerder al wel wat van Mukherjee gezien en het was duidelijk dat hij iemand met talent was. Deze Land of Cards is echter z'n meesterwerk. Gebaseerd op een kortverhaal van Tagore, uitgewerkt als visuele poëzie.

Visueel echt een wondertje. Erg mooi kleurgebracht en strakke belichting, maar het is vooral de editing in "the land of cards" die mij volop wist te overtuigen. Zag er echt geweldig uit allemaal. Muziek is wat lastiger te pijlen, vooral omdat er toch wat Indische pop tussenzit, maar het sound design is duidelijk goed uitgedacht en uiteindelijk is het toch zeker een meerwaarde.

Duurt in het begin inderdaad wel even alvorens het duidelijk is waar deze film heen wil, zeker als je het verhaal van Tagore niet kent (wat voor de meeste mensen wel geldt denk ik), maar eens aangekomen in the land of cards is het toch redelijk duidelijk waar deze film heenwil. Compleet uniek, je komt ze nog maar zelden tegen nadat je X-aantal films teveel gekeken hebt.

4.5* en een uitgebreide review

Matig.

Nochthans zat er genoeg potentieel in deze film. Er werd alleen nogal slordig mee omgesprongen. Visueel bij momenten echt wel tof. Sterke contrasten en veel geklooi met focus. Levert een aantal potentieel spannende scenes op.

Maar soms voelt het allemaal iets te plat en goedkoop aan. De film lijkt overal wat ideetjes bij elkaar geraapt te hebben, niet om zelf een goeie film te maken maar om het publiek iets te geven wat men denkt dat opbrengt. Het zou me verbazen moest Orwell een gemeend horror liefhebber is.

Het reality show concept is wat afgezaagd, de twist op het einde stelt ook echt niks voor en verder mist de film gewoon echt aan spanning. En dat terwijl die mogelijkheid er echt wel inzat.

Vervelen doet het niet, verder ook best een vlot filmpje eigenlijk, maar had graag meer met het concept zien gedaan worden.

2.5*

Uiterst warme, mooie, subtiele, eenvoudige en eerlijke film, die het verhaal vertelt van een arme samurai die zo'n beetje z'n eigen leven leidt.

De film kabbelt voort, met zeer mooie shots en een prachtige soundtrack op de achtergrond. Het mooiste dat niks van dit alles geforceerd overkomt. Daarenboven heeft onze samurai dan ook nog een echt "ghiblimeisje" rondlopen, wat de knuffelheidsfactor van de film enkel maar de hoogte in jaagt.

Verder is er weinig over te vertellen, enkel dat de afstandelijkheid en de warmte van de samurai perfect in beeld gebracht wordt. Een zeer intrigerend schouwspel van sociaal contact. Heerlijk tussendoortje, dat best wel een van 4* naar 4.5* zou kunnen glippen. Tot die tijd, en dikverdiende 4*.

Goed.

Maar wél een gemiste kans. Vooral omdat de film eigenlijk niet zo heel veel bezig is met z'n scifi elementen. Het draait meer om de ontsnapping van Julia uit de klauwen van een ijzig kille wetenschapper, waarbij het scifi elementen meer als excuus voor slecht drama aangewend wordt dan wat anders.

Deed me soms wat denken aan iets als McGuiver. Julia die kleine plannetjes smeed om haar ontvoerder te slim af te zijn. De hoofdmoot draait natuurlijk om AI-muurtje Tau, een alweer redelijk simplistische en wat onnozele weergave van wat bijna geen scifi meer is.

Des te jammerder omdat de film er verder best mooi uitziet. D'Alessandro is nu ook niet meteen een geniale visuele openbaring, maar het oogt wel erg verzorgd, aankleding is netjes en ook de CG is op niveau. Het is jammer dat het verhaaltje dan weer zo snel in een nogal saai stramien vervalt.

Had meer ingezeten. Blijft op zich wel vermakelijk en dankzij de korte speelduur krijgt het ook amper de kans om saai te worden, maar het scifi genre is dringend aan herbronning toe, want het is tegenwoordig maar een platte bedoening.

3.0*

Meh.

Ik heb het echt niet met die oude Ann Hui films. Ook deze viel me weer sterk tegen. Inderdaad kent Hong Kong weinig drama films, als je naar een film als dit kijkt vind ik het ook niet zo moeilijk te begrijpen waarom.

Achteraf kon ik me enkel bedenken dat dit waarschijnlijk een "belangrijke" film was, om welke reden dan ook. Want volgens mij heeft de film wel aardig wat aanzien (al is dat op MM zelden te merken bij HK films). Vond het erg lelijk, pover geacteerd en ook het verhaaltje liet me helemaal koud.

Hui wordt voor mij pas wat interessanter als ze haar drama gaat mengen met typischer HK genrewerk. Dit puur drama werkt gewoon voor geen meter en viel amper uit te zitten. Benieuwd of ze mij ooit écht zal overtuigen.

1.0*

Goeie Yau.

De man filmt veel, en vanalles wat. Deze film is maar ten dele horror, eigenlijk draait het vooral rond een dramatisch verhaal met wat bovennatuurlijke elementen, maar dat verkoopt iets minder goed vermoed ik.

Hoogtepunt van deze film zijn de twee flashbacks, die gelukkig ook meteen het merendeel van de film in beslag nemen. Erg mooi gefilmd, sfeervol en duister. Spannend of eng wordt het niet, maar daar mikt Yau ook niet echt op had ik het gevoel.

Het eigenlijke verhaal is iets minder boeiend. Op zich een aardig gegeven maar er wordt niet zoveel mee gedaan. Het had vooral iets mystieker gemogen, nu is het wel erg "droogjes" uitgevoerd.

Yau is geen filmer die echte hoogvliegers zal regisseren, maar ondanks z'n beperkingen maakt hij zeer leuke films en wordt hij steeds beter in z'n vak. Gevarieerd en vermakelijk, ook deze film weer.

3.5*

Uitschuiver van Mak.

Lauw Cat III filmpje dat in alles de Cat III stempel draagt. Slecht acteerwerk, lelijk geschoten en zeer vluchtige afwerking. En dat alles als opvulling voor een paar erotische scenes. Vreemd genoeg moet het appeal van dit filmpje dan nog van het verhaal komen.

Dat zit uiteindelijk nog redelijk goed in elkaar, zeker voor een film van dit caliber. Maar meer dan een redelijke twist op het einde is het niet en het redt absoluut de film niet. Het duurt verder ook niet al te lang, maar echt vlot verteld is de film ook weer niet. Sommige stukken zijn best langdradig en onnodig uitgesponnen.

Mnee, gelukkig was dit een eenmalige uitstap voor Mak, hij maakt normaal toch betere films. Snel maar weer vergeten dit.

1.5*

Inderdaad een fijn filmpje.

Beetje vreemd om een all-out Japans verhaaltje (zelfs de namen zijn nog Japans) gespeeld te zien door Chinesen. Anne Suzuki steekt er dan ook redelijk uit, al is dat verder niet erg natuurlijk. Ook in dit soort filmpjes doet zij het erg goed.

Verder gewoon leuk filmpje. Visueel aangenaam, veel gerace, mooi in beeld gebracht en erg aardige soundtrack. Het verhaaltje stelt (uiteraard) niet al te veel voor, maar dat doet weinig af aan de film. Fijne no-brainer, die slaagt in z'n doel. Entertainen, en een goeie live-action interpretatie geven van de manga/anime.

Geen hoogvlieger, wel erg vermakelijk. 3.5*

Indrukwekkend vond ik het.

Niet zozeer de slagvelden, die eigenlijk maar mondjesmaat in de film zitten, maar de drie heren die als echte kanonnen tov elkaar staan. Drie andere types die zelf eigenlijk ook nogal conflicterende karaktereigenschappen hebben. Zelden dat je eigenlijk in een film als deze zoveel "dubieuze" personages ziet.

Rol van Kaneshiro is het mooist, hoe die op het eind daad bij woord voegt was zelfs even slikken (de scene met de vrouw).

Visueel erg mooi, zowel Lau, Kaneshiro als Li zijn echt in topvorm en gewoon erg grappig dat de grote, "belangrijkste" battle gewoon in 1 minuut recap afgehandeld wordt, zo'n goeie 40 minuten voor het einde.

Normaal niet zo mijn type film, maar dit heeft me uitermate kunnen boeien.

4.0* en een uitgebreide review.

De vergelijking met Citizen Dog is natuurlijk snel gemaakt.

De film kijkt als een ontplofte verwinkel. Overal kleurtjes, zo onwerkelijk mogelijk. Blitse editing, overdaad aan verschillende cameratechnieken, spervuur aan flauwe grapjes en gags en een mateloos enthousiasme. Citizen Dog is wat classier, wat gecontroleerder, maar daar zit dan ook de charme van Bangkok Loco.

Gewoon zonder omkijken doorgaan en zoveel mogelijk ideeën op één hoop gooien. Vaak met erg positieve resultaten. De liedjes waren een beetje jammer, de drumgevechten dan weer geweldig.

Erg amusant dit soort films. Lekker moderne cinema, en daarenboven gewoon een fijne comedy. 4*

Nogal een gewone film, beetje vreemd hoe die ooit aan z'n reputatie geraakt is.

Nogal typisch actiefilmpje, een paar leuke personages, degelijke grapjes, verveelde niet echt, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Achtervolgensscenes waren lauw, de muziek zo mogelijk nog lauwer.

Wat me nog het meest opviel was de weeral zeer bevallige verschijning van Marion Cotillard. Ik had ze eerder ook al opgemerkt in Jeux D'Enfants en Big Fish, maar de eerste keer dat ik ze echt herkende. Zeer aardige dame, die met een extra 0.5* de film net op 2.5* brengt. Voor leuke Franse brainless actie, doe mij maar Dobermann.

Grappigste quote in maanden.

Anyway, Taxi Driver is zoals zovele klassiekers weer een hoop overgewaardeerde cinema in mijn ogen. De opzet van de film is best boeiend, maar van de uitwerking begrijp ik werkelijk niks.

Wat me allereerst opviel, en daarin ben ik het roerend eens met Phoenix, was die melige pornosoundtrack. Met zo'n onding van een score wordt het voor een film al erg moeilijk om een beetje sfeer op te bouwen, als die om de twee scenes weer al te cheesy afgebroken wordt.

De Niro viel mij ook echt tegen. In een Heat kan ik hem wel pruimen, maar hier vond ik hem totaal charismaloos. Vooral die blijkbaar "overbekende" 'Who you taking to' scene vond ik te belachelijk voor woorden. Ik weet ook helemaal niet wat ik van z'n personage moet maken. Vele scenes hadden een "haha, stoer hoor, posertje" effect wat mij niet het gewenste effect leek. Het woord dat mij steeds te binnen schoot was "whigger". Zelfde idee, andere context.

Opvallend verder, de sfeerzetting uit het eerst half uur die totaal niet doorgetrokken wordt. Al of niet gelukt, maar het eerste half uur zie je Scorcese nog moeite doen om een drukkend sfeertje te creeren, met als dubieus hoogtepunt de nogal onzuivere zoom-in op een glas water met bruistablet (mag toch zuiverder, beetje klankband bewerking etc, echt zoveel gevraagd ?). Daarna wordt het allemaal was vrijblijvender, zelfs enkele luchtige momenten (met Foster).

Laatste kritiekpunt ligt op de tenenkrommende dialogen. Het verhaaltje met de kanarie. De man die z'n vrouw wil omleggen, De Niro bij die veiligheidsagent. Lijken wegwerpseltjes van Tarantino. Zou me niet verbazen moesten ze dan ook werkelijk zijn. Hij was toen 13 ongeveer ... ander dieptepunt is de "verovering" van Betsy. Bewijst dat er tussen "De Niro overtuigt Betsy met z'n charisma" in het script en de uiteindelijke scene nog veel mis kan lopen.

Veel besproken einde was ook een downer, maar daar verwachtte ik ook al lang niks meer. Film waar veel in verteld wordt, maar die voor mij er niks van uitstraalt. De Niro lijdt aan insomnia ... tjah, 't is goed dat hij het zegt, want je zou het er niet aan afzien verder. Zo gaat het een beetje met alles.

Vond het helemaal niks. 1*

Aardig, leuke dingen, niet geheel geslaagd.

Mooifilmerij vond ik het niet. Net niet. Want hoewel de film vol geweldige ideeën zit, schort er filmisch een hoop. Er zitten zeker wel een aantal mooi gefilmde scenes in (de 360° rond de badkuip was erg apart) maar erg vloeiend aan elkaar gebreid is het zeker niet. Beetje droog, wat ouderwets, weinig precies, slordig zelfs. En slecht gevoel voor ritme.

Wat de film redt zijn de wacko ideeën, de maffe zaken en compleet geschifte scenes, die doorheen een nogal duf ogend geheel geweven zijn. Alsof je naar een Tarkovsky kijkt waar Miike af en toe een scene in mocht regisseren.

Het houdt de film wel boeiend, verveelt nergens, genoeg te zien, maar mist gewoon de afwerking van een echte goeie film. Audiovisueel brengt het niet genoeg.

Beetje jammer, toch 3.5*. Een hoop gore dingen gezien dit weekend, al was dit niet het beste

Aardige Nederlandse film, maar weer niet wat het had moeten en kunnen zijn.

Dat de film vol toevalligheden en ongeloofwaardigheden zit zal best. Is voer voor mensen die een andere film dan mij hebben zitten kijken. Kuijpers gooit het duidelijk op sfeer, met een stille Maassen, aanwezige soundtrack en veel tijd voor visuele time-outs. Leuk geprobeerd vaak, maar het schiet overal wat te kort.

Ik ken Maassens niet echt als cabaretier. Wel eens wat korte stukjes van gezien, maar nooit een sketch volledig uitgezeten denk ik. Absoluut niet mijn humor. Helpt hier misschien wel, want vond hem bij momenten best overtuigend. Zolang Maassens z'n mond houdt in ieder geval, van het moment dat hij dialoog aflevert is het plots een stuk minder.

Sounddesign en muziek is het enige echt sterke punt aan de film, hoewel het voor mij nog wat verder doorgedreven had mogen worden.

Visueel is er de sterk besproken jumpcut. Nu ben ik zelf enorm fan van dit stijlmiddel. Wordt vaak gebruikt in Japanse films en kan enorm sterk werken als beeldtaal. Alleen is één jumpcut op zich nogal lelijk, dus moet je een goeie editor hebben die een zekere ritmiek in de scene weet op te bouwen. Lukt hier totaal niet waardoor de jumpcuts volledig hun effect verliezen en niks meer zijn dan lelijke cuts. Erg jammer, want de verkniptheid van Maassens personage wordt er nooit mee versterkt.

Verder ook opvallend de shots met een mooi overbelichtend zonnetje. Sterk met de muziek erbij, maar de shots zelf komen te kort. Buiten deze pogingen vond ik het visueel verder redelijk armoedig.

Wat mij bevalt aan TBS is de sfeer die gepoogd wordt neer te zetten. Wat mij tegenstaat is dat ik het zoveel mooier en beter heb gezien in Small Gods, eerder dit jaar. Een film die deze op elk element dik overklast en toont hoe je niet eens een groter budget nodig hebt om een sfeer als deze neer te zetten.

Eén van de betere pogingen, maar veel verder dan een poging raakt het jammer genoeg niet. Mist de klasse dat het idee verdient.

3.0*

Bedenkelijk hi-tech actie spektakel.

Een film die z'n eieren in het filter-mandje heeft gelegd. Veelkleurig, met een typische Chinees kleurenpalet. Slick camerawerk ook, aangevuld met jammerlijk slechte CG. De meeste echte actiescenes vallen zo al snel dood, aangezien het bijna uit een slecht game geknipt lijkt.

Verhaaltje is simpel en weinig boeiend, al wordt het wel opgeleukt door een aantal excentrieke personages. Die voegen uiteindelijk ook niet zo heel veel toe, maar het geeft de film wel dat klein beetje stripgevoel mee wat het net allemaal iets minder serieus en behapbaarder maakt.

Ameera lijkt vooral op een kleine film die iets te graag mee wil doen met de big boys. Ik neem aan dat het budget dat niet toegelaten heeft, anders is er wel érg kwistig gesmost met geld.

Op zich niet onaardig om een keertje te kijken, maar enkel als aanvulling op de betere Chinese films.

2.5*

Niet super.

Dat deze film nog wat geworden is, is vooral te danken aan Yen. Fok is geen geweldige regisseur en toont ook hier weer weinig verbetering. De afwerking is vaak slordig, de film zelf veel te vluchtig. Daarbij mist er ook wel wat actie, al wordt dat op het eind gecompenseerd.

Maar wanneer er geknokt wordt, kan Yen z'n talent niet wegstoppen. Het blijft een heerlijk vechtertje, daarbij ook af en toe sterke choreografieën (de scene waar Yen op de grond vecht is cool) waardoor het eigenlijk vooral uitkijken is naar de gevechten in deze film.

De scenes ertussen zijn van een beduidend minder niveau. Matig plotje, nogal melig en Yen acteert ook niet al te best. Had zeker meer ingezeten met een betere regisseur aan het roer, nu blijft het vooral een B-dude die met een A-ster (en wat extra geld) aan de slag mocht.

3.0*

Mag het iets politiek incorrecter ?

Ik heb niks met Parker & Stone, ooit wel eens een halve SP aflevering gezien, maar de humor is mij te plat. Deze toch maar eens gedownload, aangezien zij in een oververzadigd politiek incorrent humoristisch landschap misschien met wat hardere commentaren op de proppen zouden kunnen komen. Zat ik er even naast.

Team America is niet meer dan een slecht parodie. Een Hot Shots of Naked Gun, alleen niet grappig. Wanneer er dan toch wat politiek incorrecte grappen gelanceerd worden, komen die nooit boven het niveau van de columns van het lokale parochieblad uit. Verder een boel simpele woordspelingen en voorspelbare doordenkertjes, die dan nog als running gag gebruikt worden.

Helemaal teleurgesteld was ik in het einde. Had op z'n minst verwacht dat de aarde eraan zou gaan, maar nee, Team America wint. Als je zo mooi binnen de lijntjes blijft kleuren, begin dan gewoon niet aan dit soort film.

Gegniffeld om de katten die als panters moesten dienen, verder is dit highschool humor (het type waar je "bij moet zijn" opdat het grappig zou worden) die op elke middelbare school veel scherper en beter gedaan wordt. 0.5*, heb me doodverveeld, en dan heb ik het nog niet eens gehad over simpele filmische kwaliteiten, zoals voice acting en de shots.

Redelijke aanvulling op de film.

De film zelf was niet al te best, vooral de personages werden daar weinig eer aan gedaan. Dat blijkt ook wel uit deze docu. Nu is het niet zo héél verrassend dat er een iets positiever beeld geschetst werd (iedereen was namelijk zelf betrokken), maar er is nu toch duidelijk een zekere menselijkheid.

Het verhaal zelf blijft ook wel redelijk boeiend, zelf al had ik het dan al een keer een filmvorm gezien. Getuigenissen van mensen die er zelf bijwaren zijn in dat opzicht toch wel iets interessanter dan een wat fout gestileerde Hollywood film.

De docu zelf is verder wel redelijk goedkoop in elkaar gezet, veel meer dan wat interviews en oud beeldmateriaal is het niet, maar wie na het zien van Foxcatcher benieuwd is wat er zich nu echt rond de persoon van du Pont afspeelde, heeft aan deze docu een fijne aanvulling.

2.5*