Opinions

Ben het wel eens met Macmanus, maar mij duurde het allemaal te lang.

Het verhaal is een echt kluwen van personages en weirdness, dus daar moet je niet teveel op letten. Maar 6 afleveringen van rond de 55 minuten elk (zonder reclame), ik had soms was moeite om nog interesse te tonen.

En toch, veel experimentele, weirde scenes. Alleen vaak net te goedkoop. Wat er in een Izo dan geweldig knap uit zag, was hier soms te amateuristisch. Zal wel aan het budget gelegen hebben, maar daar heb je als kijker weinig aan natuurlijk. Boeiend, maar je moet je vervelen, of nog studeren .

Heb nu wel zin gekregen in de manga.

3*

Best aardig.

Geen film waar je al te veel van moet verwachten, het is een romantische comedy zoals er al redelijk veel zijn. Wat jong volwassenen (de échte, afgestudeerde soort dan, niet de core Hunger Games en whatnot fans) die een feestje opzoeken en daar wat gedoe rond creëren. Het is een moderne Ferris Bueller zeg maar.

De cast doet het verder aardig, er zijn voldoende geslaagde komische momenten en het romantisch plotje voldoet ook. De film blinkt nergens in uit, maar gaat vooral nergens onderuit. Een paar lollige bijrolletjes houden het levendig. Dowse zorgt verder voor degelijke regie, waarbij het tempo nooit echt uit de film verdwijnt.

Het is een plot dat zichzelf schrijft, met een sfeertje dat ondertussen al 100 keer gedaan is. Toch voelt het op de één of andere manier niet overdreven 80s aan. Qua aankleding wel, qua regie is het moderner. Dat maakt dan misschien toch het verschil voor mij. Verder geen grootse film uiteraard, maar ik heb me er best mee vermaakt.

3.0*

Kelly en Sinatra.

Lijkt erg veel op On The Town, en dat komt niet alleen door dezelfde hoofdrolspelers. Ondertussen nog maar een paar van Kelly's films gezien maar weet toch al zo'n beetje wat te verwachten.

Weer zéér luchtig, erg vlot en zonder enige serieux. Zelfs de wat dramatischere stukken wekken nooit het gevoel op dat het misschien toch een keer niet goed zou aflopen. Wat trouwens eerder een compliment is, een film als deze hoeft ook verder geen dramatische ontwikkelingen.

Jammer wel van steeds een nummertje dat er compleet niks in zit te doen. Dat stukje over Kelly's hoed is compleet overbodig. Verder blijft de muziek mij absoluut niks doen, zijn de meeste dansjes wat flauw (behalve die ene Kelly-only tapdance scenes) en duurt het voor mij een half uurtje te lang.

Dat zorgt dan ook voor steevast een lage score, maar het jolly sfeertje zorgt wel steeds voor een aantal lachjes.

1.0*

Matig drama.

Dat heeft vooral te maken met het zwaarwichtige acteerwerk van Shannon en Chastain. Geen slechte acteurs, maar een beetje subtiliteit had hun personages goed gedaan. Nu is het een hele film lang moeilijk kijken en droevig doen, wat een beetje veel is voor 120 minuten film.

Het help verder ook niet dat de regie van Nichols best matig is. Visueel is het nogal droog, met hier en daar ook wat ondermaatse CG, de muziek is dan weer iets te melig en doorzichtig. Voor een film die ook af en toe wil doorgaan als thriller is het gewoon veel te weinig.

Tempo is ook best traag, maar gezien de opbouw en het verhaal valt dat nog te verantwooden. Het dubbele einde daarentegen ligt toch wat moeilijker. Het is een dubbele teleurstelling, dit soort grapjes horen ook meer thuis is een echte genrefilm, geen drama met genreinvloeden die de impact van het drama zo verminderd ziet.

Echt slecht is het niet, maar da's ook meteen het meest positieve dat ik hierover kwijt kan.

2.5*

Matige docu.

Vooral qua onderwerp dan. Eigenlijk gewoon de zoveelste docu over het pillenprobleem van de Amerikaan. Ditmaal is Adderall de grote schuldige, volgend jaar is er wel weer een ander middel waar half Amerika aan verslaafd blijkt.

Het is wel opvallend dat er zomaar meerdere kanten belicht worden, al vond ik dat er onder de "voorstanders" nu niet meteen grote lichten zaten. Daarnaast worden zaken als peer pressure en dergelijke weer veel te makkelijk aangehaald als excuus, iets waar ik het ook wel wat mee gehad heb.

Buiten wat historische context heeft deze docu ook niet erge veel te vertellen. Misschien is het voor de gemiddelde Amerikaan choquerend, vooral als hij zelf aan de Adderall zit, maar als Europeaan oogt het toch gewoon het zoveelste Amerikaanse luxeprobleem waar ondertussen al teveel docus over bestaan.

1.5*

Pover.

Zie nu pas dat het een filmpje is van Morel, wat een teleustelling na het meer dan aangename B13.

Neeson is echt een sof als actieheld. Kan amper z'n been opheffen dus moet hij maar wat wild in het rond slaan. Tot zover de actie die deze film te bieden heeft. Verhaaltje is bagger, al helemaal het begin waar paranoia papa toch gelijk krijgt wanneer z'n dochter ontvoerd wordt. What are the odds.

Maar vooral visueel oh zo crap. Beetje raar dat nogal wat mensen hypermontage echt maar als één stijl zien. Alsof je met een rustige camera geen verschillende filmstijlen hebt. Hier werkt het voor geen meter en is het brak uitgevoerd. De montage is gewoonweg barslecht, camerawerk bedroevend. Kleurgebruik is dan wel weer aardig, maar redt het visueel zeker niet.

Wat de film een beetje draagbaar maakt is het razende tempo en lomp geweld waarbij geen mannetje gespaard wordt en waarbij niet iedereen even PC doodgaat.

Maar als actiefilm verder niet veel soeps. 2.0*

Blijft wat flauw.

Vooral de keuze voor Neeson blijft mij na twee films nog steeds een raadsel. Vind het een waardeloze actieheld. In de vaderrol misschien net iets beter dan de meeste typische actieacteurs, maar volgens mij niet veel mensen die daarom deze film opzetten.

Megaton probeert er wel wat van te maken, vooral tijdens het eerste uur wist de film nog wel enigszins te boeien. Maar daarna wordt het toch al snel repetitief en wordt ook duidelijk dat Megaton niet veel overschot heeft om een overtreffende finale te serveren. Dus blijft de film gewoon op hetzelfde elan verdergaan.

Ondertussen is er ook al een derde deel zie ik. Die pik ik bij gelegenheid wel een keertje mee, maar echt boeien doet deze reeks toch niet. Daarvoor is het allemaal iets te flauw en mist het écht gave actiemomenten. Niet van die tuttige onzin waarbij papa z'n dochtertje orchestreert wat zware criminelen te ontlopen.

2.0*

Beter dan de rest.

Toen Megaton deze reeks overnam wist hij jammer genoeg ook niet zoveel toe te voegen aan het origineel. Beiden waren redelijk flauwe actiefilms, dat weet hij met dit derde deel in ieder geval deels weer recht te trekken.

Al is het dan niet meteen omdat de actie beter is, of omdat het verhaal sterk in elkaar zit. Ik heb me vooral kunnen optrekken aan de aanwezigheid van Whitaker, die een erg fijn personage weet neer te zetten. Een waardige tegen/medestander voor Neeson.

Actie is verder wel op niveau, een paar spectaculaire scenes maar Megaton kan toch nog een stapje beter. Al past dat dan misschien niet meer zo in deze reeks. Verhaaltje is redelijk lomp, met wat twistjes links en rechts, maar veel meer dan wat hoeks voor de actiescenes hoeft het ook niet te zijn.

Simpel vermaak, maar het vermaakt wel. Iets korter had gemogen, een iets coolere bad guy was leuk geweest en de actie mag nog iets meer over te top, maar zeker geen ramp en beter dan de eerste twee delen.

3.0*

Blijft geweldig.

Een film die Kitano definieert. Het verhaal mag dan misschien niet zo coherent zijn, maar ook dat is deel van de man. Zowat alle aspecten van Kitano komen voorbij, van locaties tot personages tot de verschillende vormen van humor waar hij graag mee speelt.

Het is een film waarbij wel vereist is dat je wat van de man kent. Het is een ode aan zichzelf, maar hij zet zichzelf ook even graag te kijken in Takeshis'. Het laatste half uur is vooral geniaal, waarbij zowat elke vorm van verhaal finaal uit de film verdwenen lijkt.

Visueel mooi, knappe soundtrack, geweldig geacteerd en fantastisch opgezet. Ik zie zelf geen andere manier om de persoon Kitano in beeld te brengen dan dit eindresultaat. Moedig en uniek.

4.5* en een uitgebreide review

Flauw.

Ondanks een best aardige openingsscene. Paul Dano is best geschikt voor zo'n rol, jammer genoeg dat hij al snel weer uit de film verdwijnt. Want daarop volgt is jammer genoeg niet van al te hoge kwaliteit.

Een zeer matig politiefilmpje met Jolie die magisch genoeg alles oppikt (maar eigenlijk ook weer niet, want ze wordt aardig om de tuin geleid). Niemand die tijdens het kijken volgens mij twijfelt dat Hawke de dader is. Zelfs de speelduur geeft het weg (de climax komt véél te vroeg). Maar ach, dat hoort er wel een beetje bij.

Jammer genoeg niet de unrated versie gezien, die is blijkbaar toch iets harder. De theatrical cut is wat braver en kuiser, maar even opgezocht en het verschil lijkt me nu ook weer niet zo groot. Enkel de moord in de lift lijkt me een stuk levendiger in de uncut versie.

Jolie is niet slecht maar wat doods, Hawke zou de film moeten dragen maar levert een redelijk matte prestatie af. Verder is het allemaal wat afgeraffeld en ongeïnspireerd. Het uitgangspunt is nochthans leuk en vooraf verwachtte ik er toch wat meer van, maar Caruso weet er nooit een spannend of leuk filmpje van te maken.

1.5*

Vlot.

De eerste 90 minuten zelfs lekker vlot. Typisch Tony Scott filmpje. Washington uiteraard in de hoofdrol, mooi kleurgebruik, visueel geklooi dat je normaal gezien binnen de grenzen van Hollywood niet terugziet en ondanks vele clichés, toch een strakke spanningsopbouw.

Verhaaltje is niet nieuw (film is volgens mij ook gewoon een remake), toch zit er genoeg spanning in. Zolang het hele heist gebeuren gaande is, is deze film op z'n best. Maar iets na het uur moet Washington zelf de metro in en loemt een zeer matig einde. Dat volgt ook effectief wanneer Washington achter Travolta aangaat om het zelf even uit te vechten. Domme keuze die nog wel een paar redelijke actiescenes oplevert, maar niks zo goed als wat al geweest is.

Jammer dat deze film dus wat minder eindigt dat hij begint, maar over het algemeen me toch weer geamuseerd met dit filmpje. Het verlies van Scott is best een gemis binnen Hollywood wat mij betreft. Helpt iets te vaak z'n eigen films een (klein) beetje om zeep, maar vermakelijk is het zeker wel.

3.0*

Niet mijn wereld.

Ik heb niks met Woodstock, die documentaire altijd gemeden en verder ken ik het vooral van naam. Volgens mij is het ooit wel eens voorbij gekomen in een Dylan docu, maar die is ondertussen al erg diep weggezakt.

De muziek is zeker niet de mijne, maar ook het hele festivalgebeuren én het zweverige hippiegedoe is niet aan mij besteed. Ik zou mijn tijdreismachine in ieder geval iets anders afstemmen dat de meeste mensen hier.

Het is al een geluk dat Lee eigenlijk het randgebeuren van het festival als focus neemt, vooral het eerste uur dan toch. Wel grappig om te zien wat er gebeurt met zo'n klein boerendorpje wanneer er plots 500.000 man on the road is voor een festival. Een echte comedy is het niet, maar het luchtige sfeertje werkt het eerste uur wel.

Daarna komt de focus noodgedwongen toch meer op de hippies en de modder te liggen. En op het "openbloeien" van het hoofdpersonage, wat blijkbaar via één of andere tripscene dient te gebeuren. Ik kan er écht niet wild van worden, vooral ook niet omdat het allemaal erg braaf en flauw in beeld wordt gebracht. Dat er verder geen echte optredens zijn (zelfs de soundtrack is niet bepaald erg bezig met het volstampen van classic hits) lijkt me maar logisch, zou net iets teveel een verkleedpartij zijn vrees ik.

Mnee, Woodstock ligt lekker in het verleden en het mag daar langzaam wegroesten wat mij betreft. Het begin van deze film vond ik nog wel gaan, laatste uur is vervelend en druilerig. Ang Lee is ook niet echt mijn regisseur heb ik de indruk.

1.5*

Weird

Van ver lijkt The Taking op de zoveelste horrorfilm. Mensen in een bos die gevangen genomen worden door een rare familie, wat gemartel en uiteindelijk een offer van de ziel. Je hebt er ondertussen al 100en die hetzelfde verhaal vertellen, dus waarom zou deze zoveel anders zijn?

Eén reden is in ieder geval al dat de mensen achter dit project alles zelf hebben opgezet. Eigen budget, veel werk, geen druk van buitenuit. Het laat hen toe een heel andere film te maken, jammer genoeg missen ze net dat beetje kunde om het goed genoeg uit te voeren.

Visueel is het best oké. Veel overlay beelden, veel geknip, paar knappe shots in het bos. Het mist alleen wat variatie en doet uiteindelijk denken aan Tsukamoto-light. De soundtrack daarentegen zit er wel los op. Vage geluiden, erg aanwezig maar uiterst indringend. Iets meer problemen had ik met de stemvervorming. Duurde zeker een half uur vooraleer ik doorhad dat er ook daadwerkelijk iets verstaanbaars gezegd werd. Als abstract gegeven werkte het veel beter.

Verhaaltje is niet zo heel boeiend. Nogal complex verteld maar zoveel stelt het allemaal niet voor. Acteerwerk is ook écht ondermaats, wat uiteindelijk toch een beetje in de weg gaat zitten. De acteurs moeten niet veel doen, maar het amateurisme druipt er vanaf.

Het zijn op die punten dat deze film het echt laat liggen. Visueel niet scherp genoeg, acteurs zijn crap en het verhaaltje simpel maar nodeloos complex verteld. Toch gluurt het potentieel vanuit elke hoek en is het een aardige beleving, veelal vormgegeven door een lekkere klankband. Aanradertje voor wie eens een compleet andere horrorervaring wel, al moet je de erg ruwe kantjes er gewoon bijnemen.

2.5*

Erg matig.

Het is op sommige punten niet zo erg als z'n vol-Amerikaanse concurrenten. Wat minder manisch, wat minder geforceerd grappig proberen zijn (en compleet falen). Dat is op zich wel lovenswaardig, deze film is iets meer bezig met z'n verhaaltje te vertellen.

De setup is echter redelijk lame (die muisjes die bang moeten zijn, die gemene rattenwereld) en het plotje zelf is best aan de saaie kant. Simpele moraaltjes verpakt in een redelijk eenvoudig animatiefilmpje, dat mag toch net wat meer zijn allemaal.

Visueel vond ik het erg dubbel. Technisch is het echt wel erg pover. Het oogt kaal en weinig gedetailleerd. Anderzijds had het wel meer een eigen stijltje, fijn in vergelijking met het bandwerk dan je doorgaans voorgeschoteld krijgt. Er zat ook een aparte scene in (die waar Despereaux voorleest uit het boek) waar de stijl nog iets abstracter werd, de film was eigenlijk beter volledig in die stijl geweest.

Eerste half uur zijn er wat hoopvolle momentjes, maar uiteindelijk is het best redelijk plat en makkelijk.

1.5*

Oei. Kinderachtige bedoening.

Ik heb deze reeks vroeger wel eens gezien, maar vond er toen denk ik ook al niet al te veel aan. Kan er mij nog weinig van herinneren, sowieso al geen goed teken. Maar deze film toch maar een keer geprobeerd, aangezien ik altijd wel in ben voor een horror/comedy en deze toch aardig gewaardeerd wordt.

Vraag me achteraf wel af waarom. Want veel meer dan wat goedkope cheese en kitsch valt hier niet te vinden. Behalve dan een scene of vier waar de special effects man z'n dingetje mag doen. Ziet er nog steeds niet indrukwekkend uit, maar als je voorbij de wat plastieke effecten kijken zijn die ideetjes nog wel grappig.

Acteerwerk is van een erg laag niveau (met Zane voorop uiteraard), soundtrack is vreselijk en voor het geweldig plot of originele ideeën hoef je deze ook al niet te zien. Het gaat gelukkig nog wel redelijk vlot vooruit, maar de film faalt zowel als horror en als comedy. Beetje typerend voor de lamentabele staat waarin het genre zich bevond in de jaren '90.

Mnee, paar leuke momentjes, verder toch vooral kinderachtig en ondermaats.

2.0*

Leuker dan gedacht.

Het begint zelfs érg goed met het regiedebuut van Simon Yam. Altijd wat afwachten hoe dat uitpakt, een acteur die regisseur speelt (vaak nogal matjes met een tekort aan aandacht voor stilering), maar Yam maakt er een feestje van. Visueel érg smakelijk, prachtig kleurgebruik, erg slick geëdit en knappe settings. Yam speelt een dorpsgek (of stadsgek), dik aangezet maar wel lollig. Verder erg sfeervol (écht spannend, eng of goor wordt het niet, maar 't is dan ook HK werk) en eenvoudigweg knap in elkaar gezet. Mag meer films maken

Daarna volgt Chi-Ngai Lee, met Tony Leung (Ka-Fai) in een vrolijkere hoofdrol. Een typischer horror werkje (meer richting jaren '90 toe) waar humor een grote rol speelt, spanning en sfeer worden daardoor wat naar de achtergrond geduwd. Visueel wel mooi, maar die combinatie van HK humor en horror ligt me toch een stuk minder.

Als laatste komt Fruit Chan nog eens met een kortfilm. Hij is toch al een tijdje over z'n top heen, en hoewel het best meevalt hier haalt hij toch niet meer het niveau van vroeger. Wel een leuk gegeven, meer sinister en bovennatuurlijk dan échte horror, maar het verhaal zit leuk in elkaar en verder is het een vlotte afsluiter.

Orgelpunt zich echter gewoon vooraan, de andere twee kunnen niet tippen aan het filmpje van Yam. Geen slechte kortfilms, tijd vliegt en de eerste is absoluut de moeite om achter deze omnibus aan te gaan.

Fijne omnibus, vooral te kijken voor Yam's regiedebuut. Zit muziek in.

3.5*

Verrassend!

Goed vervolg. Wist Simon Yam mij al volop te overtuigen in het eerste deel, is de kwaliteit hier een stuk stabieler.

Ah Mon brengt het er het minst vanaf, met een erg klassiek (maar nog steeds goed uitgevoerd) geestverhaaltje. Gordon Chan verrast al heel wat meer, met een erg classy (doet denken aan Oxide Pang's Mon Seung) mysterie. Prachtige opener.

Maar het is uiteindelijk Teddy Robin die het meest verrast. Normaal absoluut geen fan van hem, maar hier laat hij zien wat hij in z'n mars heeft. Lekker loom begin, om dan op het einde helemaal los te gaan.

Fijne anthology dus. HK brengt doorgaans niet veel qua horror, maar deze omnibus is een duidelijk hoogtepunt.

4.0* en een uitgebreide review

Typisch 80s omnibus horror product.

Filmpjes met een sfeertje dat nooit eng, spannend, goor of eender wat positief horros wil worden. Daarom zijn de komischere en luchtigere stukjes vaak het best, want de ideetjes achter de film zijn vaak best grappig.

Eerste filmpje is veruit het leukst. Wel apart dat ze alle sterren meteen met z'n allen in het eerste filmpje gedumpt hebben. Vooral Buscemi heeft een leuke rol. King's filmpje is echt pover uitgewerkt en slaagt jammer genoeg helemaal nergens in. Het derde filmpje is weer wat leuker, maar de gargoyle is echt vreselijk dom gemaakt. Jammerlijk, want met een beetje leuk creature design zijn zulke filmpjes vaak goed te pruimen.

Vermakelijk is het wel, maar van bedenkelijk niveau ook. Als horror compleet mislukt, als lollige tussendoortjes redelijk.

1.5*

Leuk.

Maar ik heb dan ook wel een zwak voor anthology films, het resultaat is meestal iets meer dan de som van de aparte delen. Zo ook bij deze film. Geen échte uitschieters, maar wel een bonte verzameling van filmpjes zonder écht zwakke broertjes.

Wel een beetje lomp om alle credits er al in het begin door te jagen, vind het doorgaans fijner om per filmpje te zien wie het gemaakt heeft. Al moet ik zeggen dat het bij de regisseurs waar ik het meest naar uitkeek wel duidelijk was.

Vooral Mendez (grappig) en McKee steken er van de bekende namen bovenuit. Dave Parker weet ook te overtuigen, hij zorgt voor een sterke opener van deze Tales of Halloween. Misschien een beetje jammer dat de shorts weer iets te snel naar comedy gaan neigen (probleempje waar de ABCs anthologies ook al mee kampten), blijkbaar is dat toch het eenvoudigst wanneer de tijd beperkt is.

Een paar leuke cameos verder (zou Shaye een lotje getrokken hebben om te bepalen in welke short ze zou opduiken?) en een economische speelduur. Geen echte miskleunen verder, dus ideaal voer voor een Halloween avondje.

3.5*

Niks minder dan geniaal.

Een film waarvan ik verwachtte dat hij misschien wel eens iets lager zou kunnen gaan uitvallen, maar die vrees bleek echt ongegrond.

Visueel geweldig. Mooie en leuke setting, toffe visuele vondsten en vooral ook geweldig kleurgebruik. Verder waardeer ik Oshii's slapstick wel, zo ook zijn ideeën rond en over film. De narratief is duidelijk niet het belangrijkste element in Talking Head, wel de verschillende elementen waaruit de productie van een film estaat en hoe deze bijdragen tot de magie van film.

Duurt redelijk lang en als de ideeën van Oshii je niet boeien dat zal het best een lange zit zijn, maar verder is Talking Head een film die verrast en verbaast en dat makkelijk twee uur lang volhoudt.

5.0* blijven staan, met uiteraard een uitgebreide review tot gevolg.

Sterk.

Het valt toch wel op dat de kopstukken van de Franse extreme horror wave elk een andere kant opgespurt zijn. Het levert voor een hoop mensen heel wat teleurstellingen op, maar ik kan er mij niet druk om maken.

Sowieso liet Laugier met Saint Ange al zien dat hij zich niet vastpint op enorme gruwelijkheden. Deze faux urban legend film past dan ook perfect in zijn straatje, vooral omdat z'n andere typische kenmerken wel volop aanwezig zijn.

Als horrorfilm schiet het een beetje tekort (sommige scenes gaan toch duidelijk die richting uit), maar als mysterie bijzonder geslaagd, mét een geniaal einde. Wat een prachtige eindmonoloog.

Sterke film weer, het is ondertussen wel duidelijk dat Laugier horror enkel als opvulling gebruikt en zich daarin niet laat beperken tot bepaalde substromingen.

4.0* en een uitgebreide review

Matig.

Vond de humor hier wat minder werken. Beetje raar, want vind Reilly toch serieus een goed acteur, alleen in combinatie met Ferrell vind ik hem niet zo goed werken.

Soms wel leuke stukjes, paar geinige momenten en een aantal geslaagde scenes, maar als het faalt, faalt deze redelijk hard vond ik. Regie is ook best lelijk, bepaald geen mooie film om kijken. Wat verder niet zo erg is, moest het continue grappig zijn.

Af en toe best droog inderdaad, al zie ik toch liever echte deadpan humor. Het freewheelen en improviseren doet soms wat af aan de droge humor.

Vermakelijk is het wel, al duurt deze toch echt te lang. Had wel een half uurtje afgemogen, en dan vooral graag van het wat te lang uitgesponnen verhaaltje. Aardig om een keertje te zien verder, maar één keer is meer dan genoeg lijkt mij.

2.0*

Flauw drama.

Waarin vooral bijdehandje Page niet weet te overtuigen. Vervelende rol die toch een beetje doet vermoeden dat ze als actrice een beetje beperkt is. Ze heeft best al wat aardige films op haar palmares staan, maar dit soort dingetjes kan ze maar beter laten in het vervolg.

Het trio van getroubleerde vrouwen kent weinig chemie en het verloopt ook allemaal erg stroef. De film mist vooral naturel, je ziet de scriptschrijvers zo'n beetje hun best doen extra drama toe te voegen en toch enige luchtigheid te behouden.

Het drama gedeelte faalt jammer genoeg, de personages zijn eerder vervelend dan aandoenlijk en de semi-interessantdoenerij in de dialogen is niet bepaald een waardevolle toevoeging. VIsueel is het ook niet bepaald boeiend, het wordt best droog in beeld gebracht.

Mnee, dit soort dramas vereist veel meer finesse dan wat hier te zien is.

1.5*

Horror.

Als je budget bepert is zijn er een aantal mogelijkheden. Besparen op acteurs en effecten zijn populaire oplossingen, maar uiteindelijk kan je ook gewoon op scriptschrijvers besparen. Zoals deze Talon Falls doet. Gewoon wat knip en plakwerk van andere films, meer moet dat niet zijn.

Het eerste kwartier heeft daar het meest onder te lijden. Vier koters in een auto, een tankstation, wat local yokels, yada yada. Standaard riedeltjes om tot het feitelijke horror te komen. Ditmaal in de vorm van een haunted house (ach) waar bepaalde taferelen niet gespeeld lijken. Uiteraard zijn onze 4 buitenstaanders perfect voer voor deze attractie.

Maar het moet gezegd, eens in het huis aangekomen weet de film wel sfeer op te bouwen. Het ziet er redelijk luguber uit en het is verder ook redelijk sfeervol gefilmd. Paar nasty scenes ook, alleen een beetje jammer dat het einde net iets teveel van hetzelde is. Als je een kwartier lang achtervolgd wordt door een wat trage papzak dan ebt de spanning langzaam weg. Ook die eindtwist leek er in te zitten omdat het moest, daar ging maar weinig overtuiging van uit. Zag je ook al na 5 minuten aankomen.

Maar ach, Shreve doet het niet zo slecht. Hij houdt het bewust kort, blijft bij wat werkt en steekt aardig wat vaart in z'n film. Zo vermaakt het best goed, ondanks een resem schoonheidsfoutjes.

3.0*

Nooit gereviewed, dus maar een keertje herzien.

De eerste keer vond ik Tamala 2010 helemaal niks, maar da's toch alweer meer dan 10 jaar geleden. Het was een grandioze periode voor anime, met 2004 in het vooruitzicht. Deze Tamala 2010 kondigde zich aan als een aparte, experimentele film en dus waren er best verwachtingen. Misschien dat die 1* daarom wat scherp was?

Mnee dus, want ook nu kan ik nog steeds erg weinig met dit werkje. Grootste stoorzender blijft die Flash-achtige animatie. Leuk dat Tol zoveel zelf wist te doen, maar da's geen excuus. Shinkai toonde hoe het wél moest als eenling, je ziet nu dan ook het verschil tussen beiden.

Verder veel weirdness, dat wel. Maar het komt zelden over omdat het ofwel verteld wordt, of omdat het visueel nooit impact heeft. Er hangt gewoon een zweem van goedkoop rond deze film die de boel gewoon verziekt. Nochthans hebben er uiteindelijk best bekende mensen hun stem verleend aan de spaarzame dialogen, hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen is mij nog steeds een raadsel. Vriendendienst misschien?

Mnee, een half puntje voor originaliteit, maar verder zeer vervelend en amateuristisch. Eerder het type animatie wat je op YouTube zou verwachten, maar daar blijft het dan bij 5 minuutjes ofzo.

1.0*

Ruw.

Sowieso is dat ook wel een beetje het stijltje van Melissa McCarthy, die een aardig woordje heeft meegesproken bij het maken van deze film. Zeker in het begin werkt het nog wel, wanneer ze als vervallen slons door het scherm baggert en elke 5 minuten meer pech lijkt te hebben.

Wanneer McCarthy met haar oma (Sarandon) op pad vertrekt verzandt de film iets te snel in een flauwe road movie en zakt het tempo te diep weg. Links en rechts zitten er nog wat grappige momenten in, maar een teveel aan drama (wat zelden goed uit de verf komt) verpest het een beetje.

Wel leuk om bijvoorbeeld zo'n Kathy Bates aan het werk te zien in een film als deze, maar haar preek past gewoon niet. Tammy is dan ook een film die zwaar aangedikt begint en dan steeds meer gas terugneemt om de dramatiek een plaatsje te geven, alleen zat ik daar helemaal niet op te wachten.

Valt ergens tussen een volbloed comedy en dramady in, waardoor beide aspecten van de film onvoldoende uitgewerkt blijven.

2.0*

Je kan veel over film lullen, over meningen en hoe die tussen mensen onderling verschillen, maar soms zijn er ook feiten. Feit is dat je na het zien van deze film gewoon verdomd veel zin hebt in een kom dampend hete ramen.

Leuk filmpje dit, had er eigenlijk niet zoveel van verwacht, maar viel me allemaal goed mee. Humor is niet supergrappig, eerder het soort dat na een tijdje op je gevoel gaat werken en een lichte glimlach boventovert. Film wijkt ook redelijk wat af van z'n hoofdverhaallijn, maar steeds met leuke sketches en nieuwe visies op voedsel, zodat het allemaal aangenaam blijft wegkijken.

Visueel iets te pover, afgezien van enkele mooie shots (beide heren in het gras na hun vechtpartij - die me trouwens ernstig aan Porco Rosso deed denken) en verder ook een redelijk doorsnee filmpje.

De humor en het aparte, maar wonderwel geslaagde, onderwerp maken dit filmpje niet tot een must maar wel tot een erg aangenaam tussendoortje. En je kan maar beter met een volle maag beginnen, anders loopt het fout af.

3.5*

Erg leuk gevalletje.

Vooral de muzikale Chow levert een aantal geweldige scenes op. Dat drum/rap stukje was geniaal. Verder inderdaad erg typische humor.

Visueel wel aardig, al kan het bij dit soort filmpjes toch wel iets beter, zelfde kan gezegd worden van de gevechten. Vaak leuk gebracht en met enkele leuke huis, tuin en keukenideetjes weer (die schilder kung fu), maar ook dit heb ik al beter uitgevoerd gezien. Lik-Chi Lee is dan ook meer comedy dan actie.

Verder genoeg om te lachen, Chow's kop is echt goud waard en hoewel sommige grappen echt flauw zijn zit er ook genoeg geslaagde bij.

Leuk vermaak, sterk vertier, typische films ook waar er nét geen rem op mag, gaat enkel maar ten koste van de fun. Had alleen net iets beter afgewerkt kunnen worden.

Dikke 3.5*

Lik-Chi Lee, back from the grave.

2010 was wel zo'n periode waar meerdere oudgediende Hong Kong regisseurs zich nog eens aan een filmpje waagden. Lik-Chi Lee heeft misschien niet de meest klinkende naam, maar hij is wel diegene die Stephen Chow gelanceerd heeft, vooraleer Chow zelf de touwtjes in handen zou nemen.

Zonder Chow is Lee echter onbekwaam om zijn vroegere glorie wat extra glans te geven. Dat, of die hiatus van 10 jaar heeft hem écht geen goed gedaan. Hij lijkt gewoon op z'n oude elan te willen voortgaan, maar Hong Kong is fast-moving en zomaar teruggrijpen naar de oude stijl zonder daar iets aan toe te voegen werkt gewoon niet. Daarvoor is Hong Kong teveel een machine, eens die op een ander ritme draait valt er niet zomaar terug te keren naar oude glorie. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het na deze film weer helemaal stilviel voor Lee.

Flirting Scholar 2 richt zich volledig op humor, maar een beetje actie en horror kunnen uiteraard niet ontbreken. Veel stelt dat echter niet voor, als je de humor niet leuk vindt dan is de rest van de film ook gewoon helemaal niks. Jammer genoeg redden de acteurs het niet echt en ziet de film er ook nog eens erg goedkoop uit. Lee wordt dus ook nog eens aardig in de steek gelaten door z'n entourage.

Af en toe zie je schimmen van z'n vroegere kunde, maar als film zelf is het maar een mager beestje. Zelden echt grappig, soms gewoon vervelend. Dappere poging van Lee om een comeback te forceren, maar vruchteloos.

1.5*

Redelijk lollig Shaw filmpje.

Eigenlijk zeg ik vaak dat het plot er bij deze films maar weinig toe doet, toch is dat niet helemaal waar. Ik heb vaak nogal wat kritiek op de gevechten in het begin van de film. Deze zijn vaak nogal houterig en niet al te spannend. Logisch ook omdat de personages vaak in de loop van de film hun "geweldige kung-fu skills" leren, maar dat maakt het begin van deze films er vaak toch niet aantrekkelijker op. Hadden ze beter wat meer rondgeschreven.

Ook in deze film zijn de begingevechten nogal mak. Later wordt dat dan wel weer goedgemaakt, veel vechtwerk ook, vooral het laatste uur wordt eigenlijk bijna gecontinue aan elkaar gerijgd met sound effectjes van slagen en metaal.

Typische shaw film met een zeer aparte en merkwaardige scene in. Hilarisch en geschift hoe Chiang zijn kunstjes leert van een echte praying mantis. Zien om te geloven, maar wél erg leuk.

Verder vermakelijk maar niet geweldig opvallend binnen de rest van het hele Shaw oeuvre, en Liu heeft ook beter werk achter z'n naam staan.

2.5*