Opinions

Zeggen dat Sierra Madre alleen maar clichés bevat is naast een understatement waarschijnlijk ook gewoon een cliché op zichzelf. Toch is het opvallend hoe men indianen, bandieten, treinroven, goudkoorts, achterdocht en oplichterij op zo'n flauwe manier in één film heeft weten proppen. Ook opvallend hoe fragmentarisch alles in de film gestopt is. Nu een beetje van dit, dan gewoon droppen en op naar het volgende.

Begin deed inderdaad wat denken aan Salaire de la Peur, maar waar daar een redelijk boeiend en interessant avontuur ingezet wordt verheft deze film zich niet boven een Lucky Luke avontuurtje.

Film is erg saai geschoten en heeft een uitermate irritante soundtrack (niet alleen dankzij, maar wel sterk geholpen door het tergend stemgeluid van Bogart), dus veel meer dan het verhaaltje volgen valt er niet te doen.

Elke wending wordt mooi voortijdig aangekondigd en via een ongelofelijk toeval komt het voorspelde ook steeds uit. Men bolt maar wat door zonder ook maar enige moeite te doen om er wat geloofwaardigheid in te steken.

Zo is het gevecht in de bar hilarisch slecht geacteerd, komen de moodswings van Bogart steeds uit het niets en is alles gewoon veel te voorspelbaar (Lotto gewonnen).

De film is een flauwe doorslag van het servetje waarop de grote lijnen ooit neergekwakt zijn. Er is niemand die maar een poging lijkt te doen om een personage neer te zetten en alle fun is ondertussen zo verlebberd dat ik de minuten al redelijk snel aan het aftellen was.

Een ramp van slechte comic verhaallijntjes en povere pogingen tot ontwikkeling van enkele platgetreden thematische paadjes.

0.5*

Tegenvaller.

Waar ik Atlantis nog wel leuk vond, kon deze Disney-voor-jongetjes mij heel wat minder boeien. Wat een leuke avonturenfilm zou moeten zijn deed mij de hele tijd denken aan een gefaalde Laputa.

Komt vooral omdat de locaties charme missen, de personages vervelende Disney-karikaturen blijven en er doorheen de hele film geen kant gekozen wordt tussen het wat donkerdere verhaal en het opgewekte bombastisch Disneygevoel. Vooral de muziek is vaak boosdoener en compleet ongepast bij deze film.

Character design was ook niet best, vooral het hoofd van het hoofdpersonage heeft nogal vreemde proporties afhankelijk van de camerahoek. Een vervorming die je vaak ook bij beginnende anime-kopieerders ziet, daarom des te gekker om in een Disney film terug te zien.

Mnee, ik ben normaal wel te porren voor dit soort buitenaardse avontuurtjes met een clash van oud en nieuw, maar dit viel aardig tegen.

1.5*

Plastiek.

Malick lijkt hier een cursusje klassiek artistieke kitsch te geven. Echt elk belegen, stoffig en beschamend artistiek cliché komt zowat voorbij tijdens het eerste half uur.

Ik had geen verwachtingen van deze film, wist zelfs helemaal niet waarover het ging. Het enige wat ik had meegekregen was dat het eerste half uur nogal los van de rest stond en audiovisueel overweldigend zou moeten zijn .... mnee, niet dus.

Al helemaal niet omdat de eerste 10 minuten eigenlijk redelijk gewoon zijn. Wat daarna komt is dan misschien wel gedurfd, het is aardig laf om dan toch met 10 minuten aan gewoon materiaal te komen, maar vast een geruststelling voor de wat conservatievere kijker dat het plotje wel zou komen. Slaat ook echt nergens op, want de film hoort ook gewoon met het losstaand gedeelte te beginnen. Wat volgt is 30 minuten aan uberkitscherige National Geographic beelden die waardeloos aan elkaar geregen zijn en vergezeld gaan van een hilarisch gewichtige soundtrack. Het was vast niet de bedoeling, maar de uitgekauwde artistieke tralala werkte geweldig op m'n lachspieren tijdens het eerste deel, gewoon beschamend om te zien. Daarmee was de film eigenlijk al lang verpest, maar Malick wist blijkbaar niet van ophouden.

Wat volgt is meer zwaarmoedige gewichtigheid. Een droevig zeikgezin waarin moederlief elke zin minstens met een zucht of 3, een paar kreuntjes en engelachtige zweverigheid probeert uit te spreken, een hardvochtige vader die het uiteindelijk toch allemaal wel goed bedoeld had (maar zo debiel als wat in het opvoeden van z'n kinderen bleek) en drie vervelende koters die de hele film diepongelukkig kijken. Wat een trieste bende bij elkaar, kan me wel inbeelden waarom Penn zo droef kijk in z'n scenes, al lijkt het plot hierboven te suggereren dat het eerder aan de veranderende wereld rondom hem lag. Ik kan me alleen moeilijk inbeelden dat Penn bedroefd is dat alle getoonde tristesse in de film zich in het verleden bevindt.

Visueel apart maar het doet me helemaal niks, en omdat je Malick zo hard ziet proberen wordt het al snel irritant. Hetzelfde geldt voor de soundtrack, oubollige ene elitaire rommel die enkel dient om mee uit te pakken. Personages zijn zo plat als een dubbeltje, filosofisch gewicht zit er eigenlijk helemaal niet in, weet ook niet of dat zelfs tot Malick's bedoelingen behoorde, maar het wordt de film blijkbaar wel toebedicht.

Het resultaat is 140 minuten aan zweverig, kitscherig en pathetisch gejank waar ik geen enkele affiniteit voor kan opbrengen. Audiovisueel compleet mislukt, emotioneel bespottelijk en slecht in elkaar gedraaid. Verdient daarenboven ook nog eens de titel voor meest geforceerde poging tot artistieke plastieke uitstraling.

Wou eigenlijk eerst nog 1.0* geven omdat Malick toch aardig afwijkt van de Hollywood normen, maar de film is het gewoon niet waard.

Als ik de film nog ergens mee moet vergelijken is het niet 2001 ... wel G-Low van Holland in the Hood. Qua humor ligt het dicht bij elkaar.

0.5*

Qua pretentieloze fun scoort deze film toch erg hoog vind ik.

Hoogstaand is het zeker niet, maar de "swoeng" waarmee de film gemaakt is, is gewoon erg aanstekelijk. Enige uitleg omtrent de afkomst van die beesten wordt gewoon genegeerd. Bordkartonnen stereotypes lopen gewoon zichzelf te wezen in een eeuwig zonnig woestijntje met een hoop wormen achter zich, en dat maakt het nu net zo leuk.

Inderdaad niet spannend, eigenlijk gewoon luchtig. Leuke camerastandpunten, lollige conversaties die elke diepgang missen, en gewoon een paar plastic zakken gevuld met één of andere oranje pap die als leuke afleiding dienen.

't Is een erg hoge score, maar ik geef er gewoon 4* aan. Als kind vond ik hem al leuk, en nu nog steeds gewoon puur en simpel topvermaak. 3.5* + 0.5* voor het sentiment, zullen we maar zeggen

Vond het toch niet veel.

Reeks glijdt verder af. Het leuke, frisse sfeertje uit de eerste film is er toch niet echt meer. Vooral jammer zijn de steeds verder muterende beesten. Tremors blijven voor mij toch steeds die oranje blubberwormen onder de grond, niet de nogal domme mutaties verzonnen in de volgende delen.

't Is nog steeds grappiger dan dat het spannend is, en af en toe zijn er wel enkele geinige momenten, maar viel me toch wat tegen. Enkel nog deel 4 te gaan, en lijkt me wel positief dat het een prequel is. Back to basics lijkt mij aangewezen bij deze reeks.

1.5*, af en toe vermakelijk, maar niks meer dan dat. Veel "Tremors" is er ook niet meer aan.

Ugh.

Op de één of andere manier heb ik deel 4 gemist zie ik, die kijk ik dan ooit nog wel eens om het rijtje volledig te maken. De eerste vond ik erg goed, de twee daarop volgende films al heel wat minder. Had dan ook matige verwachtingen voor dit deel, maar zelfs die lagen nog te hoog.

Tremors 5 wordt erg tongue-in-cheek gebracht, alles wordt gepresenteerd met een smile, buiten de monsters is er dan ook betrekkelijk weinig gore aan. Jammer genoeg is de humor eerder tergend dan leuk, waardoor het een zeer vervelende film wordt om uit te zitten.

Gummer is een irritante vent geworden, maar is de enige die de film nog een beetje kan dragen. De rest is nóg slechter. Het hele gebeuren met de wormen wordt nog wat verder uitgebreid, maar ik vraag me af of iemand daarop zit te wachten.

Klinkt misschien raar, maar ipv dit wat ironische vervolg had ik liever een reboot gezien. Tremors zijn voor mij de wormpjes, de rest is bullshit. Dit was ironische bullshit, niet te pruimen.

0.5*

Vond het toch ook opvallend minder leuk.

Vooral jammer dat waar de "graboids" in het eerste deel toch enige angst inboezemden, ze hier per tientallen sneuvelen. Ook die hele metamorfose vond ik maar een idioot idee. Wat heeft het uiteindelijk nog met "tremors" te maken ?

In alle opzichten gewoon minder, al blijft het wel aangenaam en makkelijk wegkijkend vermaak. Debiele clichés die met genoeg humor door een hoop matige monstertjes lopen in een film die zichzelf gelukkig geen moment serieus neemt.

Kleine 2.5*, toch een beetje jammer.

Vermakelijk tussendoortje voor Schumacher.

Dat Schumacher wel overweg kan met single-location films wist is al, al boet hij hier wel een klein beetje aan spanning in af en toe. Komt omdat de kaarten zowat elke vijf minuten anders komen te liggen, daar waar er bij een Phone Booth een subtieler spelletjes aan de gang was.

Toch vond ik Cage's personage leuk. Niet alle twists mogen dan even verrassend zijn, Cage verhult ze goed. Hij zorgt er dan ook voor dat deze film makkelijk uit te zitten is.

Schumacher mist hier wel een beetje van z'n visuele flair en hoewel de film al best kort is had er nog wel een kwartiertje afgekund denk ik. Dan rest er vooral een aardig filmpje wat aardig genoeg is om een keer te zien, maar waarschijnlijk weinig herkijkwaarde heeft.

3.0*

Hmmm.

Nogal lastige film om te beoordelen. Eentje die scherp in twee delen verdeeld is. In het eerste deel krijg je vier vervelende mensen voorgeschoteld, die een beetje rondhangen, slecht acteren en in fout drama terechtkomen. Je weet als kijker al lang wat er gaat komen (kijk naar de titel), maar het komt maar niet.

Tijdens het tweede deel barst het dan eindelijk los en hoewel het nergens echt over the top gaat, blijkt Oblowitz een bekwame regisseur in z'n vaak. Hij weet de spanning goed op te drijven (zo'n beetje wanneer de politie binnenvalt) en de horror is ook bruut genoeg, ondanks dat het zelden écht grafisch wordt.

Verder ook netjes in beeld gebracht, al is het in z'n geheel niet zo heel opvallend. Belichting tijdens de tweede helft helpt duidelijk mee. De echte afwikkeling is dan weer iets te vluchtig, maar op dat moment is het toch vooral gewoon genieten. Jammer dat je 45 minuten onzin doormoet om daar te geraken. Tweede deel zorgt ervoor dat de film in z'n geheel nét geslaagd is, maar de volgende keer mag Oblowitz zich wat meer richten op thriller en horror, minder om de aanloop er naartoe.

3.0*

16 jaar later ...

De romantiek van het triad gebeuren wordt weer een keertje lekker aangezwengeld. Wie nog steeds loopt te hunkeren naar extra afleveringen in de Y&D reeks kan alvast hier even z'n hart ophalen, Chan's Triad is bijna een remake van de eerste Y&D film.

Drie jonge kerels komen in aanraking met de triads en loodsen zichzelf op eigen houtje binnen. Hun baas heeft het erg goed met het voor en er groeit (uiteraard) een hechte broederschap. De rest van het verhaaltje laat zich wel raden. Verraad, gevechten en het streven naar het ultieme: leider worden van de clan.

Chan komt hier met een aardige update. Niet dat het nu zo geweldig fris aanvoelt, daarvoor is het stramien ondertussen iets té bekend, maar waar de Y&D films tegenwoordig aanvoelen als een relikwie van hun tijd is Triad vooral een moderne update voor een jonger publiek. Daarin slaagt de film eigenlijk gewoon erg goed.

Lekker vermaak met een einde dat toch nog een verrassende wending kent, ik kon er wel van genieten. Het doelpubliek voor dit soort films op MM is klein, maar Y&D fans kunnen deze niet links laten liggen.

3.5*

Hoe hard hou je dan jezelf voor de gek

Fijn filmpje. Redelijk droog ingegaan, al was dat vast anders geweest als ik geweten had dat het van Smith was. Heeft zich wat mij betreft toch al best bewezen.

Hoewel de film niet al te ingewikkeld is (geduld wordt beloond, de uitleg komt altijd wel) en de spreekwoordelijke vork zo halverwege ook wel te voorspellen valt, blijft het een leuke en sfeervolle bedoening. De ware toedracht blijft verborgen, maar veel zinnigs zou er ook niet voor te verzinnen zijn. Goeie keuze dus.

Begin is al aardig sfeervol door de nogal doodse indruk van George. Middendeel is leuk door de spiraal aan gebeurtenissen waar ze verzeild geraakt. Hier zijn het vooral de kleine details die het levendig houden. Einde is dan weer aardig om te zien hoe er net naar een kloppend lusje gewerkt wordt.

Sfeertje is fijn maar mist jammer genoeg wel nét dat beetje om een echt goeie horror/thriller te worden. Duidelijk ver verheven boven het gemiddeld Amerikaans werk, maar dat extra beetje sfeer miste toch wel. Net iets leukere aankleding en snedigere score hadden al veel gedaan.

Maar zeer fijn tussendoortje. Kijkt als een trein, blijft mysterieus tot op het einde en zet een zeer fijn sfeertje neer.

Smith heeft me nog steeds niet teleurgesteld.

3.5*

Heb de serie niet helemaal gezien, toch gestemd.

Begon nog wel aardig. Een hoop acteurs van de derde en vierde rij die lekker melig op zoek gaan naar de geheimen van de Bermuda driehoek. Vond het eigenlijk wel een schattige bende.

Jammer genoeg wordt het al snel erg muf, met vooral de "mystieke" momenten die erg slecht vormgegeven worden. Weinig sfeer, teveel cheese.

Na een half uur had ik wel 2.5* over voor deze vermakelijke onzin, heb het daarna nog 2 uur uitgehouden waarbij mijn interesse met de minuut verminderde. Geen enkel aspect was sterk genoeg om dit te rekken tot de huidige speelduur.

1.5*

Leuk leuk.

Openingcredits zijn al erg mooi en doen denken aan een sterk verbeterde versie van Creepshow. En dat is dan ook meteen een goeie omschrijving.

4 verhaaltjes die best apart van elkaar staan maar toch door elkaar verweven worden. Elk met z'n eigen sfeertje maar toch mooi verbonden door het sfeertje in de film. Beetje humor, beetje weirdness en gewoon wat fijne chills. Als horrorliefhebber kom je best wel aan je trekken.

Leukst vond ik het verhaaltje met de vader (de pedofiel uit Happiness). Sterk gecast en lekker komisch. Ook de rest is boeiend, al had het nog net wat smeriger en goorder gekund op sommige momenten vond ik.

Visueel wel erg knap werk. Mooi en sfeervol geschoten, maakt het geheel steeds erg sfeervol en hoewel nooit superspannend hangt er toch een leuke vibe. Verder is de mascotte ook sterk, eentje die wel een sequel verdient zelfs.

Fijn filmpje dus. Had soms net dat tikkeltje meer horror mogen zijn, maar voor mensen die af en toe terugverlangen naar dat 80s Halloween gevoel (dan wel in een modern jasje) kunnen hier weinig verkeerd mee doen.

3.5*

Weirde Tsutsumi.

Het plot is best lollig. Beetje vergezocht allemaal en het hangt uiteraard als los zand aan elkaar, maar het is een comedy en het is ook gewoon best origineel. Kan me moeilijk voorstellen dat iemand hier naar zit te kijken en bij zichzelf denkt "ach, dit hebben we al zoveel gezien".

Jammer genoeg is Tsutsumi als regisseur te wisselvallig en weet hij met dit materiaal ook weer niet te overtuigen. Het is best dik aangezet, maar dan weer net niet dik genoeg om echt over the top te gaan. Nochthans beschikte hij over een stel redelijke acteurs die dit soort materiaal best aan moeten kunnen.

Visueel is het toch ook te weinig. In zo'n 2LDK laat hij toch leuke dingen zien, Trick is qua regie vooral flauw en bijna functioneel. Niet echt wat je van een comedy als deze verhoopt. Vermaken doet het nog wel, daarvoor is het zeker gek genoeg, maar het had makkelijk een stuk leuker gekund.

Toch sloeg de film wel aan, want er volgenden nog twee vervolgen. Die gooi ik er binnenkort wel achteraan.

2.5*

Brave herhaling van deel 1.

Een ander trucje wordt in het begin geïntroduceerd, het verhaaltje daarna wordt rond dat trucje gewikkeld. De zelfde hoofdpersonen als in deel 1 mogen weer opdraven om de wereld van de magie op te splijten en alle trucjes te achterhalen.

Tsutsumi lijkt als regisseur nogal afwezig. Er zijn wel een aantal scenes waar er wat geks gedaan wordt (veelal verwijzingen naar andere films of mangas), maar daarbuiten oogt het toch wel erg kaal en ongeïnspireerd. Nu hoopte hij misschien dat de humor z'n werk wel zou doen, maar die kan de film ook niet dragen.

De humor is wel de redding van de film, van het verhaaltje is maar flauw en de magie trucjes zijn doorzichtig en te makkelijk. Het zijn de onverwachte grapjes en weirde verhaalkronkels die ervoor zorgen dat de film kijkbaar moet blijven. En dan zijn er toch een hoop Japanese films die net dat een stuk beter doen.

Echt vervelend om zien is het niet, maar omdat de uitvoering nogal goedkoop is is het toch vooral filler eerder dan een aanrader voor mensen die van Japanse gekkigheid houden.

2.5*

Leuk.

De chemie tussen Coogan en Brydon is solide, daar kan deze film dan ook goed op bouwen. De imitaties zijn irritant genoeg om mee te voelen me Coogan, Coogan is dan weer irritant genoeg om af en toe te kunnen cheeren voor Brydon. En zo wisselt de film lekker af.

Het drama vond ik wat minder geslaagd. Einde is een beetje te makkelijk, het haalt ook geregeld het tempo uit de film. Sowieso duurt het wel iets te lang, ik begrijp dat er ook een serie van 3 uur is maar dat lijkt me geen goed idee. Een kwartiertje eraf had het nog wat strakker kunnen maken.

De setting deed me verder niet veel, te mistroostig, maar het gebanter tussen de twee kon ik best waarderen. Niet meteen zin om de andere drie films te zoeken, maar dat komt er misschien ooit nog wel een keer van. Best aardig filmpje.

3.0*

Redelijke animatiefilm, ver boven het niveau van al wat uit het land der hamburgers komt, maar toch niet perfect. Grafisch zag het er allemaal zeer leuk uit, met flink wat cel shaded 3D (ongeveer alle bewegende voertuigen) en een paar mooie shots, geinige muziek en een zeer consistente sfeer. Jammer alleen dat het blijft hangen in het typische goody-goody animatiestramien, en eigenlijk niks om het lijf heeft. Een Oscar is het zeker niet waard, daar is Millenium Actress een paar treden te hoog voor, maar het blijft een aangename film, waar we als Belgen (de computeranimitie werd door een Luikse firma gemaakt, en er zit een scheut Belgische euros in de film) best trots op mogen zijn. Een stap in de goeie richting, maar nog een lange weg af te leggen. 3*

Aardige documentaire, die jammer genoeg gebukt gaat onder een te lange speelduur en een teveel aan wandelende mannetjes.

De boeiende stukken zijn de toespraken van Hitler met de kudde aandachtig luisterende mensen om hem heen. Au fond gaat het niet verder dan enkele slagzinnetjes, een algemene groet en een themesong. De vergelijking met elke ander(e) verening/geloof is dan ook snel getrokken.

Hitler's ideeën zijn tot op zekere hoogte ook nog interessant (van racisme of wereldveroveringsdrang nog geen sprake), al lijkt het mij geen aantrekkelijk maatschappij die hij voorspiegelt. Ergens toch jammer dat zijn waanideeën in de weg zijn komen staan van wat hij hier eigenlijk in deze docu verkondigt.

Hier en daar zelfs een plothole in deze docu. Op een bepaald moment spreekt Hitler de jongeren toe, en vertelt hij hen dat ze zichzelf gehoorzaam moeten maken, wat later verkondigt hij dat de Staat hen niet commandeert, maar dat zij de Staat commanderen. Lijkt mij een lastige situatie

Vooral boeiend om te zien hoe je zo'n grote massa achter je krijgt, en de verkondigde ideeën hebben bij wijze van experiment ook wel wat. Jammer dat er een nare nasmaak aan dit alles hangt, en dat het verder ook niet al te veel voorstelt (al die stoeten). Zag er ook nog steeds degelijk uit, maar dat geniale zit hem meer in de leeftijd dan dat het nog echt geniaal is lijkt me.

Anyway, uur lang geboeid gekeken, daarna viel alles teveel in herhaling. 3*

Aardig.

Soort van serie-uitloper. Blijkbaar ook al een tijdje aan de gang, dan kan een film meestal niet uitblijven. Je merkt het ook wel dat dit niet echt een op zichzelf staand project is. Daarvoor is er te weinig introductie en lopen er teveel verhaallijntjes afzonderlijk van elkaar.

Maar eigenlijk stoort dat niet. 't Is een soort van bijna-omnibus projectje rond een aantal personages die beperkt met elkaar verbonden zijn en zo elk hun eigen romantische problemen kennen. Paar bekende namen, waarbij vooral Francis Ng en Cheng in het oog springen. Ook de verhaallijn van Kuo komt best goed uit de verf, Koo en de rest blijft jammer genoeg wat achter.

Gaat dan ook een beetje op en neer. Bij de leukere verhaallijntjes is het best fijn allemaal. Kleurrijk, aan budget volgens mij ook geen gebrek. Al betekent dat ook wel weer dat het zich allemaal afspeelt in het overhippe Chinese wereldje. Maar wanneer de mindere verhaallijntjes aan bod komen is het eigenlijk vooral wachten tot de focus weer verlegd wordt.

Leuk voor een keertje, aardig romantisch niemendalletje met een paar beperkte hoogtepuntjes. Waarschijnlijk leuker voor fans van de serie, maar ik vermoed dat die niet echt op MM rondwaren.

3.0*

Degelijk.

Een sobere docu over het drag leven weg van de spotlights. De dagdagelijkse beslommeringen op het werk en de fragiele mentale wereld waarin deze mensen zich bevinden is niet zo héél verrassend, maar het is best goed om er af en toe aan herrinnerd te worden dat wat we op TV zien toch vooral fake is.

Nu draait deze hele scene rond fake natuurlijk, maar het is op zich wel een keertje interessant te zien wat er van de mensen overblijft wanneer ze van het podium afstappen en de prime time kijkers wegvallen. Dan wordt het plots erg droog en doordeweeks, zelfs voor bekendere figuren als Trixie Mattel.

Niet oninteressant, maar vond het verder ook niet zo heel verrassend of heel veel extra inzichten bieden. Het is vooral een bevestiging, maar daar vul je niet echt 90 minuten mee natuurlijk. Zou allicht iets interessanter geweest zijn wanneer er meerdere queens gevolgd werden, maar dat is niet de opzet van deze docu.

2.5*

Misschien net iets beter dan Blue, maar een hogere score krijgt hij niet.

Minder zwaar en dramatisch dat zeker. Zoals Goodfella zegt is het kitscherige er een beetje af, maar want in de plaats komt is vaak nogal banaal. Polen is een bijster lelijk land, en Kieslowski brengt het maar troosteloos in beeld. Ik blijf terugdenken aan de beginscene van de eerste Dekalog, en mis toch vooral dat in deze film.

Het hoofdpersonage is zoals danuz zegt nogal knullig. Ook het hele verhaaltje rond de beide personages is scriptmatig, maar verder wel aardig. Echt mooi, dramatisch of aandoenlijk wordt het voor mij echter nergens.

Hou het ook op 3*, van wat ik lees kan ik van Rouge nog het meeste verwachten. Hoop er wel op, want de trilogie valt me tot dusver wel een beetje tegen. Had apartere films verwacht.

Ietwat teleurgesteld.

't Is een aardige film, maar een zijn een aantal zaken die mij duidelijk stoorden. Allereerst vond ik het concept erg erg matig uitgewerkt. Je noemt een film niet "Blue" om dan hier en daar wat spaars de kleur uit te lichten. Ja, er zitten enkele stevige blauwe shots in, maar dan gaat Kieslowski rustig voort met zijn drama, en vergeet hij weer hoe hij z'n film genoemd weer. Komt er weer even een zwembad, en dan weer een tijdje niks ... etc etc. Doe het goed, of doe het niet, maar dit vond ik maar halfbakken.

Ten tweede is er de muziek, die gewoon te dramatisch aandeed. Geen greintje subtiliteit, wat ik apprecieer in een drama, maar zware "kijk dramatisch, waah" muziek. Was niet nodig.

En ten derde Binoche die mij niet helemaal weet te overtuigen. Ik krijg de indruk dat de film draait rond de pijn van het verlies van haar man en kind, maar zie het niet. Er zijn zelfs een aantal scenes die mij sterk doen twijfelen aan de liefde voor haar man. Ze krijgt te horen dat haar man dood is, en is emotieloos. Twee seconden later hoort ze dat haar dochter dood is, en ze begint te huilen. Wat later ziet ze de begrafenis van haar man en dochter, streelt de doodskist van haar dochter, en haar man krijgt weer geen aandacht. Ook het feit dat hij een maitresse gehad heeft doet haar blijkbaar niet zoveel. Binoche speelt een getergde vrouw, maar voor mij is de link met de gebeurtenissen en haar verdriet ver zoek. Ook wanneer later in de film beweerd wordt dat ze goed en barmhartig wil zijn, dacht ik bij mezelf "ik hoop dat dat niet uit de film moest blijken". Binoche zet voor mij een erg cynische harde vrouw neer, en ik denk niet dat dat helemaal de bedoeling was in deze film.

Verder wel een paar mooie dingen gezien. Net als in de eerste Dekalog opent de film erg mooi. De scene in de tunnel behoort makkelijk tot de mooiste van de hele film. Beetje jammer dat daar geen echt vervolg op komt dus. Verder ook een aangenaam drama, maar overdreven dramatisch en weinig subtiel in het proberen overbrengen van emoties, waardoor het gedeeltelijk faalt. Toch 3*, verwachtte er wat meer van.

Voor mij erg duidelijk de beste uit de reeks.

Het kleurthema wordt in deze film veel beter uitgewerkt dan in de andere Couleurs. Hier wel leuke details, zoals de camera net achter de rode achterlichten van een wagen te hangen, of te pannen naar een rood voetgangerslicht. De soundtrack was aangenaam, maar verder niet overdonderend.

Film begon traag, en het eerste half uur kon mij ook niet zo boeien. Toch wordt het stilaan veel interessanter, zeker wanneer er parallelle personages opduiken. Deed me ook denken aan het recentere (Be With You), al wordt in Rouge alles veel mysterieuzer gehouden.

Het einde einde (wat Jordy beschreef, de TV still) vond ik erg mooi en geslaagd. Maar het geniale van het samenkomen van de personages zag ik echt niet. Het bindt de trilogy voor mij ook niet, aangezien het mij meer overkwam als cameos/grapje. Die Pool hoort in Hong Kong te zitten, Delphy zat vast, en hoe het met de Bluetjes afliep herinner ik me zelfs niet meer, maar er lijkt nergens een logische aanwijzing te zijn (in tegendeel zelfs) dat ze samen op die boot kunnen zijn. Nogal erg makkelijk en erg flauw dus, al vond ik het als geintje nog wel geslaagd. Maar geniaal ? Nee, verre van.

Verder mij ook niet zo gestoord aan de symboliek, was wel passend. Filmpje dat uiteindelijk lekker mysterieus wordt, en heel wat warmte uitstraalt. Ook het thema vond ik het boeiendst van de drie films.

Hinkt tegen de 4* aan, en krijgt ze ook, door het erg mooie laatste shot. Meer zal het nooit worden, maar wel een erg fijn filmpje, en eindelijk eentje die het imago van de reeks waardig bleek.

Njah.

Een tijdje de docu rond deze film gezien, nu de film zelf. Moeilijk te zeggen wat nu juist de beste volgorde is. Dankzij de docu krijgen bepaalde momenten in de film iets meer context, anderzijds mist de docu ook wel iets aan effect als je de film niet eerst gezien hebt (herkenbaarheid van personages enzo).

Soit, de ex-slechtste film allertijde dus. Dat er véél mis is met deze film moge duidelijk zijn. De effecten zijn supercrap, acteerwerk is ondermaats (die moeder is echt een psycho), verhaaltje belachelijk en vooral ook kinderachtig. Dat de regisseur het serieus bedoelde maakt het niet beter, ook niet dat één van de dorpelingen ook echt mentaal niet 100% was is niet bepaald een meerwaarde voor de film.

Maar laten we eerlijk zijn, slechte horrorfilms zijn er met bakken en deze film heeft best wat concurrentie in die categorie. Dat de film dan toch als allerslechtste te boek heeft gestaan heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat Troll 2 geen sequel is op Troll (ook helemaal niks met die film te maken) én het niet eens over trollen gaat. Recipe voor cult natuurlijk.

Ach ja, 't is af en toe niveautje kindertoneel, vooral die pakjes van de goblins en de rol van de druide, maar net die plastische onkunde maakt het op de één of andere manier nog een beetje kijkbaar. De 90 minuten Troll 2 gingen in ieder geval een stuk sneller voorbij de dan 180 minuten Fanny och Alexander. Status is nogal overroepen wat mij betreft, the right film at the right time, maar slecht is hij zeker.

1.0*

Redelijk.

Film type Rec en Blair Witch Project, al pretendeert deze film niet meteen horror te zijn maar draait het meer rond avontuurwerk.

Toch wordt al snel duidelijk dat zelfs voor dat handycam werk best wat regisseurstalent vereist is. Niet dat het er brak of slecht uitziet, daarvoor zijn de kille landschappen ook iets te mooi, maar binnen keyscenes had er zeker meer mee gedaan kunnen worden.

Geen slecht woord over de effecten verder, mooi dat men CG tegenwoordig zo naadloos is shakey camerawerk gepropt krijgt. De trollen zelf zagen er misschien soms iets te goofy uit, maar vaak ook indrukwekkend, zeker de laatste.

Op zich een vermakelijk filmpje dat er wat uitspringt omdat het een keertje geen zombies of ander horrorgespuis betreft, maar eerder folklore. Soms wat kort door de bocht (die nieuwe cameraman) maar verder leuk om een keertje te zien.

3.0*

Vond dit eigenlijk wel wat hebben.

Een soort Star Wars for geeks. De dialogen zijn hilarisch (can I merge with this memory), de jokes erg flauw maar toch best grappig (dat bitje onder andere) en het verhaaltje erg dubieus.

Maar vooral visueel viel deze film me erg mee. Meer dan twintig jaar oud, maar omdat er sindsdien niks gelijkaardigs verschenen is nog steeds redelijk fris vond ik. T uurlijk is het wat campy geworden, maar het ziet er toch best speciaal uit, met enkele erg leuke effecten. Deed me trouwens ook vaak aan Rez denken, vooral Master Control zelf dan. Leek erg op een end-of-level boss van dat spel.

Doe daarbij een MC die geweldig klinkt, veel hilarisch gedoe, en ik heb me eigenlijk erg goed vermaakt. Meer dan 3.5* is wat overdreven, maar erg fijn filmpje.

PS: Heb wel een remastered edition gezien, of iets dergelijks. Enig idee of dit wat uitmaakt ?

Tegenvallertje.

Het origineel is visueel nog steeds interessant. Niet meer mooi, maar die film heeft zo'n unieke stijl dat het nog steeds grappig is om te zien. Deze remake kan daar absoluut niet aan tippen, alle technische vooruitgang ten spijt.

Wel fijn dat de bekende visuele Tron-kenmerken in Legacy herbruikt zijn, alleen is de stijl uiteindelijk toch anders. Het origineel was droog en aardig minimalistisch, Legacy is overdadig en uitbundig. Da's een beetje jammer want dat clasht een beetje met de rest van de stijl. Het ziet er dan ook vaak erg kitscherig en onaantrekkelijk uit.

Daarbij komt dat designwise het echt oerlelijk is. Onbegrijpelijk dat het design van de hele stad met voertuigen zo banaal is. De gemiddelde concept car ziet er mooier uit dan wat hier te bekijken valt, kan me ook echt niet inbeelden dat ze hiervoor geen talentvolle mensen kunnen aannemen, zal dus wel te wijten zijn aan teveel inmenging? Het vernielt de hele visuele kant van de film in ieder geval.

De soundtrack is ook een gemiste kans, wellicht dat het iets beter overkomt zonder de film, maar van de muziek van Daft Punk is amper wat te horen. Wat losse opbouwen, nooit een dreun of bassje, dat zal waarschijnlijk niet gepast geacht worden voor het beoogde publiek, maar vraag Daft Punk dan ook niet om de muziek te doen. Het klonk potentieel in ieder geval wel toffer dan hun neodisco geneuzel, maar telkens wanneer de muziek echt zou moeten beginnen viel het helemaal stil. Wel grappig om het duo zelf aan het werk te zien in de nachtclub.

Het verhaaltje is ridicuul serieus, in de jaren '80 viel daar nog ligt overeen te kijken maar het is wat zuur wanneer een film het vrije web en vrije software predict terwijl de filmmaatschappijen net het meest achterhaald met het internet omgaan. Verder ook veel onzinnig gebral over ISOs en dergelijke, iets wat de film ook snel genoeg weer achterlaat wanneer het laatste deel aanbreekt en alles moet ruimen voor wat flauwe actie.

Laatste pijnpunt is Bridges, één of andere zweefteefopa die erin slaagt geweldige hippe zinnetjes als "radical dude" te mompelen. Hij lijkt inderdaad véél te veel op z'n The Dude karakter, die ik verder ook niet echt kon pruimen maar ten minste wel in TBL pastte.

Door de visuele eigenheid en wat lope actiescenes valt het allemaal wel te bekijken, het is alleen zo droevig dat het niet naar behoren uitgewerkt is. Alles ligt er om een geweldig visueel en actievol spektakeltje op te zetten, maar 't is een typische Disneybewerking geworden.

2.0*

Beetje saai.

Vooral omdat deze docu eigenlijk dingen laat zien die je vooraf al verwacht had. Bell zoekt een aantal ouders die wat doorgeslagen zijn in het nurture verhaal en daardoor hun kinderen geen al te beste opvoeding weten te geven.

De focus ligt op sport, da's dan misschien nog de enige verrassing, want vooraf was ik er redelijk zeker van dat er minstens één miss-kindje bij zou zitten. In de plaats een klein golfstertje die de hele docu afgesakkerd wordt door haar vader wanneer ze een balletje verkeerd slaat.

Het is allemaal best triest voor de kindjes en Bell is wel zo slim om zelf niet al te veel bij te dragen (af en toe hoor je hem eens vraag stellen). Verder registreert hij gewoon en mag je als kijker zelf je conclusies trekken, maar die zijn zo voorspelbaar dat je de hele docu eigenlijk niet eens nodig hebt.

Het is niet dat het slecht is verder, ook niet echt nietszeggend, maar wél overbodig. Behalve dan voor de mensen waarvoor dit een eye opener zou kunnen zijn, maar die missen zelf een vijsje vrees ik.

2.0*

Stiller

Tropic Thunder is een film die goed z'n eigen komisch ritme weet te vinden. Hoewel er veel verwijzingen en parodieën inzitten, heeft de film toch een ander tempo dan soortgelijke films (Hot Shots ed). Iets minder gefragmenteerd en iets minder cymbalen bij de grappen.

Film draait vooral op het enthousiasme van de acteurs. Stiller, Black en voor Downey Jr zijn geweldig op dreef, mooi aangevuld met een meer dan grappige rol van Cruise. De heren hebben zich duidelijk vermaakt, de fun spat zo van het scherm af.

Film leeft in z'n eigen universum en heeft redelijk lak aan conventies verder, getuige de leuke intro met drie fake trailers.

Best amusant gebeuren, werkte ook best goed in de bioscoop. Stiller zorgt voor aangename regie, genoeg humor en eigenlijk weinig flaterende scenes. Verder lekker fout en acteurs die met een vette knipoog hun ding staan te doen.

Leuke, geslaagde comedy en heb nu eigenlijk wel zin in Zoolander. 3.5*

Flauw.

Ontsnappingsfilm waarin een aantal vreemde keuzes gemaakt worden, en dan vooral in de stilering. Enerzijds gaat Becker voor erg functioneel en sober camerawerk (niet zo verrassend dat deze film wat aan Bresson doet denken), anderzijds is er de geluidsband die extreem aangedikt wordt. Voor een film die het toch vooral van spanning moet hebben is dat niet zo gezond.

Je ziet bijvoorbeeld personages wel fluisteren tegen elkaar, maar wanneer ze beginnen kloppen en vijlen lijkt het wel of je zelf op een bouwwerf staat. Het is dan ook eerder hilarisch dan spannend wanneer niemand hun werken blijkt te horen.

Verder vind ik de kale registratie geen meerwaarde bij een film die toch vooral om spanning draait. Wanneer een spijltje doorgevijld moet worden wordt zo'n scene volledig in beeld gebracht, ook het eindeloze kloppen door beton heen had ik na een tijd wel gezien. Tel daarbij nog wat andere onnozelheden op (dat zelfgebouwde zandlopertje dat 30 minuten zou moeten aangeven - er zit één scene in waarin het na een half minuutje al half doorgelopen is) en je krijgt een film die zich véél serieuzer voordoet dan hij eigenlijk is.

Hier wordt verder ook nog gesproken over een wat verrassend einde, maar dat heb ik toch ook gemist. Wel zit daar eindelijk een beetje spanning vanwege de keuze die gemaakt moet worden, maar de uitkomst is toch gewoon de enige logische.

Dit soort Franse droogheid is duidelijk niet aan mij besteed.

1.0*