Opinions

Niet?

Dit is anders echt zo'n film dat de hele tijd baadt in met zelfmedelijden gevoede lege pianodeuntjes en af toe wat strijkertjes. Ach ach wat een zielige mensjes worden er weer bovengehaald in dit filmpje, en wat is hun leven toch zo moeilijk in die harde, koude wereld.

Wat Terri mist is de hand van een regisseur als Solondz, iemand die met een beetje durf en een lekker randje een waardige drama/comedy kan neerzetten. Het komische gehalte is trouwens maar érg beperkt in deze film, wat overheerst is vooral wat emo gelamzak en droevige blikken van de hoofdpersonages.

Jammer, want als de film niet zo bezeten was geweest met z'n eigen diepzinnige meerwaarde had er best nog wat van deze Terri gemaakt kunnen worden. Reilly vooral op automatische piloot, maar het triotje outcasts dat zich vormt in deze film had best nog potentieel. Het is jammer dat je als publiek niet veel meer mag dan medelijden hebben met deze geplaagde geesten.

Een aantal afzonderlijke scenes zijn mooi, maar verder is het niet al te boeiend. Verder ook lelijk geschoten en het type soundtrack dat ze zouden moeten verbieden.

1.5*

Niet echt geweldig.

Meer screentime voor Art, dat zou op zich wel positief kunnen zijn, gesteld dat er ook effectief wat met het personage zou gedaan worden. Niet dat ik achtergrond mis ofzo, maar gewoon een clown laten opdraven en dan maar hopen dat iedereen het eng vindt ... het is toch net iets moeilijker dan dat.

Dat Leone als regisseur niet veel voorstelt was al duidelijk in z'n vorige film, dat wreekt zich duidelijk in deze Terrifier. Je voelt dat het allemaal erg bruut en hard moet overkomen, maar regelmatig is het gewoon wat onnozel. De clown is niet echt schrikbarend en gedraagt zich eerder dom.

Er zitten een paar scenes in die hem wat dreiging geven, met als hoogtepunt de zaagscene. Maar het is duidelijk dat Leone veel heeft ingezet op deze scenes, want wanneer er wat extra geld naar de sfx gegaan is krijg je een hoop extra gratuite shots van steeds weer dezelfde lijken. Je moet wat met een beperkt budget natuurlijk.

Het baggert allemaal net wat te lang door, zonder echt ooit indruk te maken. Eén echt leuke scene, de rest is vooral wat aanmodderen met een redelijk onnozele clown en lomp slachtvee in een film die er redelijk amateuristisch uitziet, filtertjes ten spijt.

2.0*

Focus.

Da's wat deze film een beetje mist. Er zitten zeker aardige momenten in deze film, maar ook teveel scenes waar de film een andere wending neemt en een tijdje lang van het pad afdwaalt. Best jammer, want hier had toch wel meer ingezeten.

De opening mag er in ieder geval zijn. De bust die compleet uit de hand loopt was scherp en benauwdend. Het stuk daarna in de kooien heel wat minder boeiend. Had er eigenlijk helemaal uitgemogen, waardoor men veel meer tijd in de Guantanamo-achtige setting had kunnen doorbrengen. De scenes daar waren nu wat gehaast. De film laat het ook wat na om al te grafisch te zijn, iets wat toch wel in deze rauwe setting gepast had.

Ook het verhaaltje met de detective (slechte acteur trouwens) doet de film geen goed. Het lijkt vooral op filler om tot een open einde te komen (te weinig materiaal anders), maar na een uur een volledig nieuw personage met dramatische achtergrond introduceren in een horrorfilmpje als dit .. niemand die er op zit te wachten heb ik zo het idee.

Los daarvan kent de film zeker wel z'n momenten. Wel enigszins ironisch is dat de ene z'n foltering de andere z'n feestje blijkt te zijn. De scenes met de strobe en snoeiharde metal en industrial zijn erg cool, de personages leken het wat minder te appreciëren Moest iemand trouwens weten te achterhalen welke muziek er daar gebruikt werd ...

Film met aardig wat potentieel dus. ZItten een aantal sterke momenten in die dik weten te overtuigen, maar de film wijkt teveel van het padje af om echt te blijven boeien. Sommige sequenties zijn gewoon saai, wat je telkens weer uit de film haalt.

3.0*

Film that outstays its welcome, zoals ze zo mooi in't Engels zeggen.

Begint erg leuk, maar al snel is de fun er af. De film begint wat aan te slepen, de madness komt steeds geforceerder over, na een minuut of 50 heb je het allemaal wel gezien en is alle effect verdwenen. Ik hou het maar bij een Devil Woman Doctor dan, veel korter, veel efficienter, kundiger en een pak grappiger.

En dan volgt er dus nog een dik uur film. De beste stukken zijn erg leuk, maar zo wijd verspreidt dat ze de film niet kunnen redden. 2*

Erg leuk.

Een film die steunt op het leuke uitgangspunt en het geweldige werk van Hiroshi Abe. Abe is echt perfect in z'n rol, verder staat het idee van deze film garant voor een hoop leuke situaties.

Het is wat moeilijk in te schatten hoe groot de rol van regisseur Takeuchi geweest is aangezien de film heel dicht bij de manga blijft, maar de vertaling van manga naar film is wonderwel gelukt. Visueel aangenaam, grappige soundtrack en een geslaagde switch van een sketch-achtig begin naar een rode draad tijdens het tweede deel.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk leuk leuk.

Een copy van de eerste film, meteen de sterkte en zwakte van deze film. Best niet te snel na de eerste kijken dus, mensen die de eerste niet leuk vonden zullen deze ook waarschijnlijk niks vinden.

Maar de rest (van die 12 stemmers) mogen zich verwachten aan een sequel die iets gepolijster is op zowat elk vlak. Abe is geweldig, visueel iets mooier, de grappen nog net iets leuker. Fragmentarisch begin met een plotje dat er halverwege doorkomt ... bekend terrein, maar na 2 jaar leuk om te herbeleven.

Het voelt dat ook alsof je de eerste film herkijkt, maar dan met een ander plot en andere grappen. Wie dat ziet zitten gaat een erg leuke 2 uur tegemoet.

4.0* en een uitgebreide review

Serieuze MM misser dit.

Oxide Pang is de meest getalenteerde van beide broertjes en laat dat hier weer duidelijk zien. Film ziet er erg gaaf uit, met name de actiescenes. Gewoon superstijlvol en erg indrukwekkend.

Ook de editing is goed, iets waar de Pangs ook wel voor bekend staan. Vond het verder een aardig verhaaltje, ken het boek niet maar vind dat verder ook niet al te interessant in hoeverre een boek gevolgd wordt.

Acteerwerk is degelijk, dat joch best leuk en verder gewoon genieten van de stijlvolle kunstjes van Oxide. De climax is er eentje om in te kaderen.

Erg stijlvol en tof tussendoortje, schromelijk ondergewaardeerd hier.

4.0*

Tegenvallend.

Twixt vond ik een leuk experiment, maar dit drama sleepte zich een stuk trager en lamlendiger voort. Jammer, want met Gallo in een hoofdrol had er toch veel meer ingezeten.

De zwart-wit fotografie viel me ook wat tegen. Laatst nog La Fille sur le Pont gezien en dat is dan toch een stuk krachtiger en swingender. Niet dat Coppola de bal compleet misslaat, maar het is uiteindelijk allemaal nogal braaf. De beperkte CG en abstracte settings daarentegen waren het aanzien niet waard.

Gallo weet ook niet echt te overtuigen. Vind hem normaal geweldig, maar hier moet hij schijnbaar wat teveel acteren. Hij is vooral goed als hij zichzelf mag zijn, nu komt het wat houterig over. De rest van de cast is niet slecht, maar weinig opwindend.

En ook het drama zelf brengt weinig boeiends. Flauwe twist op het einde, verder veel zwaarmoedige problemen en complexe verhoudingen die maar mondjesmaat vrijgegeven worden. Het kon me niet raken, wat een groot probleem is voor een film die zo zwaar op het drama leunt.

Met z'n 2 uur dan ook véél te lang. Af en toe wel wat toffe momenten (vooral in combinatie met het geluid), maar die zijn schaars en worden afgewisseld met droge dramatiek.

1.5*

Blijft een geweldig filmpje ... nog steeds.

Vooral het razende tempo, de geweldige cinematografie en sterke soundtrack zorgen ervoor dat dit een film is die z'n status nog wel even kan vasthouden.

Sowieso voor mij toch een belangrijke film, aangezien hij het begin van m'n filmliefde vertegenwoordigt. De eerste keer heb ik Tetsuo uitgezeten met vier pauzes en vond ik het niks, maar nog geen week later had ik de film al drie keer gezien en behoorde hij tot m'n absolute favorieten.

Weinig tot geen verhaal, weinig logica ook,maar Tetsuo is dan ook vooral een ervaring. Nog steeds de beste cyberpunk film die er is, zelfs al is het één van de allereerste onder deze vorm. Ondertussen ook een film die opgeklommen is van een cult nichefilmpje tot een must-see voor mensen met een groeiende interesse in Aziatische cinema.

Zeker geen film voor iedereen, maar wel eentje die je gewoon moet gezien hebben. En voor mij nog altijd één van m'n all-time favorieten. Niet klein te krijgen dit werkje van Tsuka.

5.0* en een uitgebreide review

Tsuka is er weer!

Blij weerzien met de charme en ruwe energie die de eerste Tetsuo zo geweldig maakte. Het maakt deze sequel ook veel beter dan het tweede deel.

Kritiek op het verhaal (had inderdaad iets minder gekund) en Engelse dialoog (heb ik ook liever niet) zijn terecht maar véééél minder bepalend dan de meeste mensen laten uitschijnen. Het verhaal zit nergens in de weg en de keuze voor Engelse dialoog valt in ieder geval logisch te verklaren. Zoveel dialoog zit er ook niet in.

Blijft over de overweldigende stijl van Tsukamoto. Alles ziet er heerlijk uit (nee, geen gritty zwart/wit maar wel ultrasfeervolled digitale beelden), de soundtrack van Ichikawa zit er vol op en de editing blijft uniek aan Tsukamoto.

Een meer dan waardige opvolger van de eerste Tetsuo. Grootste probleem is waarschijnlijk dat deze film nog steeds dezelfde defecten kent als het origineel en aangezien men deze film ziet in de tijd dat hij uitkomt kunnen deze defecten wat moeilijker verborgen worden met de mantel der liefde ("ach, vroeger was dat zo" argumenten kan je niet echt meer bovenhalen).

4.5* en een uitgebreide review

Vond het toch niet zo super allemaal.

Vooral het waardeloze acteerwerk en de vreselijk belabberde visuele kant halen veel sfeer uit deze film. Bijna nergens was er enige betrokkenheid met wat er gebeurde.

Uitzondering hierop de scenes waar de soundtrack totaal los gaat. Meteen ook het enige echt boeiende aan de film vond ik. Jammer dat enige link tussen het visuele en de soundtrack zoek was, en dat veel loos acteerwerk ook hier af deden aan de beleving. Verder was ook de opbouw belabberd (na de eerste minuut weet je ongeveer al wat je mag verwachten ).

Wat deze film red is de soundtrack, en de wat leukere dinerscene. Al vond ik die nu ook niet geweldig. Screamqueens zouden ze sowieso moeten afschaffen. 2.5*, en da's nog redelijk ruim.

PS: en deze zal zeker nieuwere films geïnspireerd hebben. Al heb je ook inspiratie in de vorm van "leuk idee, maar ik kan dit gewoon veel beter". Ik denk maar aan een Calvaire of Haute Tension, films die wel een sterke opbouw kennen, en het concept van de film ook op visueel vlak weten door te trekken.

Ugh.

Erg slecht "vervolg" op de originele TCM. En ik ben verder geen fan van het origineel, ook nooit veel opgehad met Leatherface en de ondanks dat ik een aantal films uit de reeks gemist heb kan die hele legacy mijn niks schelen.

Wat wel verveelt is de insteek achter deze film. Leatherface is in deze film vooral een hobbelende retard, de druppel is dat hij op het einde nog een soort van held wordt ook. De dorpsbewoners blijken dan de grote klootzakken en we moeten meeleven met de Sawyers? Echt?. Wie verzint het.

Acteerwerk is belachelijk slecht, gore is zeer matig, nergens spannend, de spannend is uiterst afgezaagd en veel meer dan wat oude Leatherface clichés uit de kist halen zat er niet in. Beetje stom aangezien we een paar jaar geleden al een keertje een reboot gehad hebben.

Mnee, dit was helemaal niks. Mag in het rijtje met remakes ala Friday The 13th en Nightmare On Elm Street. Brakke bioscoop horror voor tieners.

1.0*

Zelfde waardering, compleet andere film.

Zit dan ook zo'n 12 jaar tussen. Kan me inbeelden dat deze film toenertijd wel wat stof deed opwaaien. Ondertussen is zo'n a-typisch deel in een serie niet zo uitzonderlijk meer. Hooper gaat in ieder geval flink aan de slag, maar komt uiteindelijk toch weer op hetzelfde eindpunt uit.

Begin is wel leuk in ieder geval. Stevig foute 80s zooi, een leuke achtervolging en vanaf het begin eigenlijk al alles vol in beeld. Moseley heeft veruit de beste rol (dat krab-ticje is best geniaal), Leatherface valt nogal tegen in dit deel. Hopper is aardig maar loopt eigenlijk een beetje verloren in een film als deze.

Laatste half uur is er net wat teveel aan. Jammer want net dan begint het echt helemaal los te gaan, tegen dan was ik het geschreeuw en gekakel alleen een beetje beu geworden. Williams is serieus vervelend (en een dramatisch slechte scream queen) en ook Moseley wordt een beetje vermoeiend. Qua setting en jokes zijn de laatste 30 minuten nog wel oké, maar de rek was er toen al wel een beetje uit.

Best een geinig vervolg, gaat een hele andere kant op, maar écht goed wil het weer niet worden. Daarvoor is Hooper zelf ook iets te beperkt vrees ik.

2.5*

Aardige remake. Op bepaalde punten beter, hier en daar minder dan het origineel. In het geheel net dat ietsje leuker.

Toch wel fijn dat ze deze keer een cinematograaf ingehuurd hebben. Zag de eerste er nog uit als een slecht geschoten 70s home video, krijg je hier een hoop mooie, sfeervolle plaatsjes voorgeschoteld. Met name het huis (van buiten) en het bos (met het invallend licht) zagen er prachtig uit.

Dat boet misschien wat aan groezeligheid in, maar om eerlijk te zijn, dit soort filmpjes moeten het bij mij al lang niet meer hebben van spanning oid. Bij deze (en ook het origineel) zit ik redelijk gelaten te kijken naar wat er zich afspeelt. De laatste nagelbijter die ik zag was denk ik Haute Tension, een slasher die een keer wél effectief was.

Film bevat een paar erg mooie scenes, beetje jammer dat de sterkste helemaal vooraan zit, met namede zelfmoord van die liftster. Zag er geweldig uit. Verder nog wat grappige scenes met die sheriff (ik herkende hem aan z'n stem, vreemd genoeg).

Minder was vooral het einde. De onsterfelijke leatherface en dat eeuwige geloop begonnen mij een beetje te vervelen. Het diner, veruit de sterkste scene uit het origineel, zat hier jammer genoeg ook niet in.

3.5* haalt deze film niet, daarvoor was het einde een beetje teveel een sleur. 3.0*, voor een goeie remake die het origineel net dat ietsje verbetert. Maar nog steeds verre van een meesterwerk.

Jammer.

Begon echt wel sfeervol. Zag er leuk uit totdat die kleuter/tieners hun intreden deden. Sfeervol duister wordt gemixed met "sexy" (niet echt, maar soit, het was wel duidelijk de bedoeling) randdebiel.

Zo vergaat de sfeer al heel snel, helpt ook niet dat wat volgt de zoveelste aframmeling van hetzelfde concept is. Gore is bij momenten aardig maar blijft te braaf, familie is geinig, voor de sheriff dan.

Wel jammer is het einde, waar het "nutty family" gevoel van de eerste film nageaapt wordt. Ten deze tijde verwacht je toch wat meer, veel te braaf. De flower power is over.

2.5*, aardig, maar zoveel meer potentieel. Volgende keer zonder kuttieners en met wat stevigere gore aub.

Fijne film.

Lijdt jammer genoeg wel aan dezelfde ziekte als vele van dit soort films. Begin allemaal erg blits en bijtend, maar mij wist het toch geen 90 minuten lang vast te houden. Vanaf het stukje met de Marlboro Man tot z'n wederoptreden neemt het drama teveel de overhand, wat in dit soort film compleet uit den boze is. De scherpte verdwijnt en even lijkt het cynische volledig uit de film te gaan verdwijnen. Het einde trekt dat dan wel weer wat recht, maar net iets te weinig, te laat.

Visueel soms aardige dingen, maar het zijn meer opflakkeringen dan dat het een visueel sterke film is. Muziek is verder wat lauw en teveel gekozen in functie van lyrics vs filmconcept.

De humor schittert vooral in het begin van de film, het middendeel is een beetje bar land, het einde is verder ook wel grappig. Wat acteerwerk betreft is het enkel Macy die mij opviel, de rest is aardig maar niet opvallend, ook het hoofdpersonage niet.

Leuke film, waarvan mij één ding het meest zal bijblijven: grapjes met ondertitels zijn helemaal in tegenwoordig:


This environmentalist
Ondertitel: "pussy"


3.5*, hadden er meer kunnen en moeten zijn.

Film met twee gezichten.

Enerzijds is er het deel dat vooral in de trailer terug te vinden is. Het is niet zo dat alle goeie scenes al in de trailer zitten, maar het valt toch op dat ze maar bepaalde stukken gebruikt hebben om de trailer mee op te fleuren. In ieder geval laat Downey hier wel zien een meer dan aardig regisseur te zijn.

Maar dan is er ook een flauwer deel. Slechte (erg slechte!) woordgrapjes, veel goedkoop geleuter en bagger acteerwerk. Het staat best in schril contrast met het goede van deze film. Het lijkt daarom zo ook bedoeld, maar ik kon er niet bepaald van genieten.

Jammer vooral dat er ook echte acteurs in deze film rondlopen. Zij halen het niveau van de film sterk omlaag, samen met de belabberde voice acting. Het soort amateurisme dat een goede poging als deze uiteindelijk de das om doet.

Had veel meer ingezeten, maar dan moeten ze ofwel kiezen voor een kortere film, ofwel zichzelf kunnen beheersen en het zatte studentikoze geleuter achter zich laten. De potentie is er, maar het komt er maar met horten en stoten uit.

1.5*

Meh.

De comedy leunt vooral op wat bro-stuff, iets wat vooral erg Amerikaans aandoet. En dan niet eens realistisch Amerikaans, maar fake film-Amerikaans. En toch is dat eigenlijk nog het beste stuk van de film, want het romantische luik is echt om te huilen.

Komt misschien omdat ik vaak een hekel heb aan die regeltjes-romances. Er wordt één of andere domme deal gesloten of belachelijke weddenschap aangegaan, uiteraard duikt er dan iets later één of ander romantische verwikkeling op die indruist tegen de weddenschap. Dat verknoeit de zaak dan weer, hoe het afloopt mag je vooral zelf proberen invullen.

De acteurs doen het dan op zich nog wel aardig, het is gewoon jammer dat ze echt domme personages hebben die de film in een vervelende richting duwen. Zo'n film waar het plot al reeds spaarse charme en humor in de weg gaat zitten en de film verder de dieperik induwt. Eentje om snel weer te vergeten.

1.5*

Sterk.

India staat voor velen toch gelijk aan Bollywood, gelukkig is er ook een indie scene én zijn die films redelijk makkelijk te onderscheiden van het Bollywood werk. Aan een postertje heb je meestal al genoeg om in te schatten met wat type Indische film te maken hebt. Een speelduur van 90~100 minuten is ook meestal een goeie indicatie.

That Girl in Yellow Boots is een aardig drama, dat 80 minuten fijn aanmoddert. Goed in beeld gebracht, wat groezelige locatie waar toch enige schoonheid gevonden wordt, sterk geacteerd. Het drama is een beetje klassiek, ook de gewaagdere stukken, maar doorheen de film wordt er toch een band opgebouwd met de personages.

Lijkt op een vlotte 3* af te stevenen, maar tijdens het laatste kwartier schakelt de film gelukkig nog een versnelling hoger. De film draaft misschien iets te lang door met de twist (terwijl de oplettende kijker het toch wel moet doorhebben), maar herpakt zich daarna weer netjes en serveert een pakkend einde.

Geen groots meesterwerk, maar wel een film met een duidelijke identiteit, een krachtige uitstraling en op de één of andere manier toch best memorabel, met dank aan een bovengemiddelde finale.

3.5*

Zeer matig.

Hoe die health docs toch steeds weer met presentators komen die vooral zichzelf erg leuk vinden is mij een raadsel. De poging tot hippe presentatie is misschien een manier om een wat jonger publiek aan te spreken, maar het leidt toch vooral af van de boodschap en het straalt ook maar weinig vertrouwen uit.

Ditmaal is suiker aan de beurt. Het is leuk dat Gameau de easy targets naast zich neer legt en zich richt op "gezond voedsel", maar daarmee is dan ook zowat alles gezegd. Het wordt gebracht alsof de halve wereld een tikkende tijdbom is en dat er binnen twee of drie generaties nog maar 10% van de mensheid overblijft, allemaal en alleen door de suikers. Met andere woorden, het doembeeld staat weer centraal, waardoor wat er dan aan feitelijkheden inzit alleen nog maar in vraag kan getrokken worden.

Verder is een uitje naar Amerika te eenvoudig, voegt het segment met de aboriginals echt niks toe (nee, voor ze suiker aten zullen ze inderdaad nooit ziek geworden zijn) en is het proefje van Gameau ook wel enigszins ongeloofwaardig. Best jammer, want volgens mij is het interessante materie waar zeker een aantal leuke dingen uit te halen valt, maar met een docu als deze kan ik gewoon niks.

1.5*

Redelijk maar té cliché voor woorden soms.

Op zich hangt er inderdaad ee relax sfeertje. Het nummertje ben je tegen het einde van de film wel compleet beugehoord, maar het heeft nog wel iets vrolijks. Hoe iedereen compleet losgaat op dat nummertje zorgde voor enkele opgeheven wenkbrouwen, maar dat zal wel een "toen deed men dat nu eenmaal zo"tje zijn.

De fall in dit soort films is altijd een stuk minder interessant, aangezien het zowat het enige positieve aan de film (het luchtige sfeertje) breekt. Voor drama is het allemaal te karikaturaal, dus begin er dan ook maar niet aan.

Ook enorm vreemd vond ik hoe de finale een romance wordt, terwijl die in de rest van de film maar als zijlijntje diende. De hele film lang gaat het over de band, de band, en het nummer, maar als de film z'n einde nadert moet het ineens over liefde gaan .

Verder duurt het ook iets te lang en heb ik niet erg veel met het hele 60s sfeertje, maar binnen dat concept is het een redelijk vermakelijk filmpje dat niet echt irriteert.

2.0*

Vlot.

Zoals de meeste films van Walker wel. En zoals de meeste films met Martin & Lewis wel. In deze film zijn ze alleen iets minder komisch duo, maar acteren ze meer naast elkaar. Het gaat dan ook eerder om de relatie tussen Mayehoff (wat een kin!) en Lewis, vader en zoon in de film.

Op zich een simpel filmpje, makkelijk plotje en voorspelbaar einde. Ook in de '50s had men dit soort last-minute sports hero verhaaltjes al zo blijkt. En vaders die het leven van hun kinderen helemaal uitgestippeld hadden. Alleen is de moraal hier iets anders, met Lewis die toch in de voetsporen van z'n vader treedt. Ook het romantische gedeelte blijft altijd wat vreemd, met de vrouw als eeuwige speelbal tussen verschillende mannen.

Lewis blijft verder wel een leuk figuur, z'n humor is simpel en rechttoe rechtaan, maar het vermaakt op zich wel. Bult verder van de clichés deze film, maar dat kan je vooraf wel verwachten bij de Martin/Lewis films.

Heeft trouwens niks te maken met de gelijknamige Adam Sandler film, al heeft hij dan wel weer wat weg van The Waterboy met Sandler.

1.5*

Redelijk.

Als Sandler nog eens een groot succes wil zal hij waarschijnlijk z'n typetjes moeten laren varen. Ik heb zo de indruk dat de positieve Sandler heel wat beter verkoopt, ik kan me er trouwens zelf ook best in vinden. Hoewel Sandler hier nog wel regelmatig grappig uit de hoek komt, is hij vaak ook nogal irritant.

Een film die wat zwalpt doorheen het komische landschap. Soms typisch flauw, soms wat meer de grovere toer op. Wel opvallend die hip in the 80s vibe. Ted kwam zo'n beetje met dezelfde gimmick aanzetten. Levert in ieder geval wel een aantal leuke momenten op.

Samberg erg geschikt voor z'n rol, een aantal erg leuke bijrolletjes (Happy Madison bekenden, al heb ik deze keer Covert niet gespot) en hoewel de speelduur iets te lang is verveelt de film niet.

Doorsnee HM materiaal dus. Hoog scoren zal het nooit doen, maar vermakelijk is het wel.

2.5*

Film lijkt inderdaad erg sterk op The Thing.

Wat minder op de gore gericht, wat meer op de sfeer. Grote pluspunt tov The Thing is dat Kurt Russell niet meedoet. Grote minpunt in het povere ecothema en het wel erg duidelijk naäpen.

In grote lijnen is het gewoon dezelfde film, inclusief koude afgelegen plaatsen, ontdooide bedreiging en paranoia onder de aanwezigen. Film ziet er wel aardig uit maar stokt visueel toch een beetje gezien de sterke locatie. Soundtrack is verwaarloosbaar en de personages zijn jammer genoeg ook niet de boeiendste.

Ecobrol hadden ze eruit mogen laten, zeker die vreselijke laatste scene. Verder is het wel vermakelijk en sfeervol, maar verrassingen zijn er niet. Spannend wordt het ook nooit en goor is het al helemaal niet.

Verder ook een beetje jammer van die helicoptercrash en ontploffing. Wat was dat lelijk! gedaan.

Niet verveeld, kijkt lekker weg en ziet er aardig uit. Best sfeervol, maar wat te simpel en nergens echt uitblinkend. Kan je nog altijd beter The Thing opzetten, zelfs al betekent dat weer een zitje Russell.

3.0*

Hysterische vrouwen.

Je kan je afvragen waarom Howard deze docu gemaakt heeft. Er zijn al aardig wat docs op de markt die een vollediger verhaal vertellen dan deze. Anderzijds is het wel zo dat de focus Howard wat ruimte geeft om nieuw materiaal te tonen en om sommige zaken net iets dieper in te gaan. Fijn voor de hardcore Beatles liefhebber, iets minder boeiend voor de gematigde liefhebber of passant.

Howard maakt er wel een echte good news show van. Veel ruimte voor negativiteit is er niet, zelfs wanneer The Beatles het touren zelf duidelijk kotsbeu waren blijft het bij een paar brave oneliners. Verder worden The Beatles wel weer geschets in de tijd, maar nooit echt vergeleken met de populariteit van andere bands, de aloude Beatles/Stones battle hoor je ook nooit terugkomen. Dan kan je zeggen dat zulke zaken hier niet echt op hun plaats zijn (wat ook wel zo is, gezien de focus op hun optredes), maar na tal van ruime Beatles docs zijn dat wel een beetje de vragen waar ik mee blijf zitten.

Verder wel wat aardig archiefmateriaal, hysterische taferelen en de immer guitige Ringo die altijd voor wat vrolijkheid weet te zorgen. Maar het meeste daarvan kende ik al. Howard giet het in een vlotte documentaire, maar wie nog nooit wat van The Beatles gezien heeft zou ik toch eerst wat andere docs aanraden.

1.5*

Degelijk horrortje.

Een film die aantoont dat duisternis niet noodzakelijk enger is dan licht. Aardig wat tijd zit je naar een pikzwart scherm te kijken. Dit zijn de rustige stukken. Het is pas wanneer er kleine lampjes, aanstekers en fotoflashes aangaan dat het spanned wordt.

Dat houdt de film een klein uurtje vol. De intro is sowieso een inloopstukje, beetje drama over een koppel dat hun verloren liefde weer wat wil aanwakkeren met een kampeertripje. Wat droge humor en een droge vertelstijl geven een idee wat je verder kan verwachten.

Eens de berg op veel duisternis, want het is nieuwe maan. Wat geknoei met lampjes en wat gegil buiten de tent zorgen voor de meeste spanning, jammer genoeg is de verklaring voor dit alles net wat te min. Het moment dat je weet wat er gaande is, is de spanning ook echt volledig weg.

Op z'n best is het wel leuk. Vooral erg puur. Vooral die scene met de fotoflashes dan. Het is gewoon 99% zwart scherm, maar om de 10 seconden krijg je even een beeldje te zien, waardoor je toch in spanning verderkijkt. Alleen is het net wat te weinig, zelfs voor een film die amper 70 minuutjes duurt.

3.0*

Fijn.

Maar heb wel het gevoel dat Anderson hier op een eindpunt aangekomen is. Het is de ultieme Anderson film, maar het valt ook wel op dat hij een beetje in herhaling begint te vallen. Vooral omdat dit een anthology project is waar eigenlijk de noodzakelijke varieteit een beetje ontbreekt.

De stijl is echt geweldig, maar weet niet of ik het perfect vind werken wanneer het elke 25 minuten weer van vooraf aan begint. Anderson's oog voor minuscule en onzinnige details is leuk, maar er zijn zoveel karakter en setting veranderingen dat het ook best wat vermoeiend wordt na een tijdje. Alsof de intro van Amélie uitgerokken wordt over een hele film.

Ook een beetje jammer dat de beste shorts al in het begin zitten, terwijl de laatste twee iets minder leuk waren. Maar verder wel weer erg genoten van de visuele stijl (Anderson ook één van de enigen die iets interessants doet met 4:3, ipv dat slappe "het is claustrofobischer" excuus dat nooit lijkt te werken), muziek vond ik misschien net iets te makkelijk, qua acteurs zijn het vooral Del Toro en Seydoux die er positief uitspringen.

Nog steeds erg van genoten, maar als z'n volgende film weer in dezelfde stijl is, dan zal het cijfer blijven dalen vrees ik. Verder vind ik z'n stijl ook gewoon niet echt geschikt voor een anthology, het werkt wat mij betreft beter met een ietsje meer ademruimte.

4.0* en een uitgebreide review

Blijft mager.

Die paar sub 45 minuten afleveringen ook nog maar meepikken, maar veel verwacht ik er niet van. The National Anthem zit met hetzelfde probleem als de meeste Black Mirror shorts. Men wil iets vertellen, een punk maken, maar men vervalt steeds weer in shlocky genre spul.

Zo zijn er best wat interessante zaken te vertellen over de kracht en macht van social media, is de social media vs klassieke media invalshoek ook boeiend genoeg en over de manier waarop het publiek zich slaafs maakt van media, maar in plaats van dat men zich daarmee bezig houdt in de amper 44 minuten die men heeft, gaat dit vooral over protocol en één of andere brakke inval, zodat er ook nog wat actie inzit.

Men wil een punt maken, maar men commit zich niet om dat punt te maken. Het is een combinatie die gewoon voor geen meter werkt. Het is jammer want hier valt best wat mee te doen, maar dan het je én veel betere script schrijvers nodig, én regisseurs die hun stempel kunnen en durven drukken. Dit mag dan het gouden tijdperk van de TV zijn, de lat ligt daar nog steeds véél lager.

1.5*

The Lonely Island op pad.

Zelfs zonder de twee personages te kennen die deze film parodieert is dit een makkelijk te volgen en geslaagde film. Allicht voegt het nog wel wat toe als je de echte Jose Canseco en Mark McGwire kent, maar baseball boeit me nu eenmaal niet zo, dus ga ik mij er verder ook niet in verdiepen.

Deze film brengt een mix van parodie en rechtlijnige comedy, in combinatie met een hoop muzikale intermezzos. Het idee is dan ook dat de twee naast hun sportcarriere nog een rap album opgenomen hebben. Met Samberg en Schaffer in de voornaamste rollen weet je ongeveer wat je mag verwachten, althans, als je vertrouwt bent met hun Lonely Island opzet.

Het leuke aan The Lonely Island, zeker in vergelijking met soortgelijke acts, is dat ze naast humor ook nog een zekere geloofwaardigheid weten brengen. De nummers zijn niet enkel grappig, ze zijn ook nog geloofwaardig als pop nummers, net zoals de "clips" best sterk in elkaar gezet zijn. De fake-poëtische tussenstukjes zijn ook best hilarisch trouwens. Het zijn dat soort zaken die van deze film een erg fijn filmpje maken.

Beetje jammer dat het aan de korte kant is, wat mij betreft had er best nog een half uur achteraan gemogen. Wie Popstar: Never Stop Never Stopping kon waarderen mag deze niet laten schieten, wie The Lonely Island vervelend vindt kan deze maar beter overslaan.

3.5*

Nog best oké.

Voor een Black Mirror short dan. Het uitgangspunt is in ieder geval interessant genoeg, zeker kijkende wat er daarna op politiek vlak nog allemaal gebeurd is. Daar valt best wat uit te halen, maar zoals steeds ontbreekt het daar een beetje aan.

Hoe boeiend het idee erachter ook is, de schrijvers weten er vaak zeer weinig mee aan te vangen. Het vervalt is dik aangezette clichés en wat ongepast genrewerk, iets wat het niveau alleen maar naar omlaag brengt. Ditmaal met iets betere regie van Higgins, al komt die ook veel beter tot z'n recht in een echte film.

Het dooft allemaal redelijk snel uit, beetje jammer van een film dat maar dik 40 minuutjes duurt. Volgens mij is het toch echt niet zo moeilijk om meer te doen met dit basisgegeven, maar in ieder geval werkt de down-to-earth aanpak hier een stuk betere dan een hoop andere Black Mirror delen. Mixed feelings dus.

2.5*