Opinions

Hmmm.

Klassieke romantische film, dat wil zeggen naar moderne maatstaven helemaal niet zo romantisch en eigenlijk ook een beetje creepy. Ondertussen toch al een aantal van dit soort films gezien, maar blijf mij er steeds over verbazen hoe relaties uitdraaien in dit soort films. Kan me niet voorstellen dat dit ook maar enige afspiegeling was van relaties in de 50s.

Dat het gefliklooi allemaal wat losjes ging zal best, maar dat verloven en trouwen alsof het de keuze van een pak melk betreft vind ik gewoon te vreemd. En alles behalve romantisch. Dat Sinatra dan via één of ander plottwistje in één scene alsnog bij z'n bestemde vrouw terechtkomt maakt het er niet veel beter op.

Af en toe wel wat aardige luchtige dialogen en een geslaagd grapje, maar vind dit soort romantische films doorgaans toch redelijk onaangenaam om kijken.

1.0*

Na Suspiria had Argento wel wat krediet, dat is hij bij deze weer kwijt.

Vreselijk flauwe who dunnit. Wat Suspiria zo geweldig maakte is hier totaal afwezig. Lelijk kleurgebruik en ranzig slechte muziek.

Het verhaaltje overtuigt ook voor geen meter, en Argento weet het geen moment spannend te maken. Na een 10-tal minuutjes kan je al besluiten dat je beter niet kan lopen raden wie het nu gedaan heeft, want die "oh, zit het zo" twist komt op het einde toch wel.

Nee, niet mijn ding dit. Heeft meer weg van politieserie materiaal, met wat extra bloed (wordt ook nergens echt ranzig of bloederig). Hier en daar een vlaagje kunde, maar verder een kutfilm. 1*

Pfoe.

Eerste half uurtje vond ik nog te doen. Het is duidelijk dat dit geen traditionele horror is, maar Minter weet hier en daar wel wat sfeer op te bouwen. Toch valt al op dat het audiovisueel niet echt helemaal goed zit. Ik heb weinig tegen lawaai, maar in de scenes met de trommel en met de tape voel je al dat het audiovisueel niet geweldig goed aansluit.

Maar de film barst pas los na die 30 minuten introductie. Als de sfeer je grijpt kan ik me nog inbeelden dat deze film enig effect heeft, ik heb echter met groeiende verbazing zitten kijken naar een schouwspel dat het papier-maché schooltoneel amper overstijgt. Het is een film die zo hard arthouse wil zijn, dat je het beeldmateriaal net zo goed als parodie op arthouse kan gebruiken.

Ik heb dan ook meer zitten lachen en me af en toe zitten irriteren (want de tweede helft is echt wel repetitief) aan de onnozelheden (en ja, clichés) die zich in snel tempo opstapelen. Het deed me erg aan Destructed denken, een film die horror, arthouse en (verdorven) naakt op gelijkaardige manier aan elkaar probeerde koppelen.

Visueel is het veel te karig, de geluidsband is veel te simpel en de acteurs ... ik had er op het einde vooral medelijden mee. Je zal je hier maar aan verbonden hebben. Allicht dat je hier in de edit kamer nog best een geweldige film van kan maken, als een soort moderne Teruo Ishii ofzo, maar dan heb je toch iemand nodig die het audiovisueel weet op te poetsen.

Serieuze tegenvaller dit.

1.5*

Miike verhuist naar de Filippijnen.

Dat Miike graag met genres en nationaliteiten speelt is duidelijk. Het gevangenisleven op de Filippijnen is ook geheel anders dan wij ons voorstellen, dus dat zorgt al voor een aangenaam uitgangspunt. Verbazing alom wanneer gevangen bijvoorbeeld gewoon naar buiten wandelen om zaken te doen. Met geld koop je alles.

Verder een redelijk ingetogen film, doet wat denken aan The Bird People of China. Weinig weirde stuff, en als het er al inzit, nooit erg bombastisch aangekondigd. Miike blijft een speelvogel maar weet zichzelf goed in te perken.

Film is zeer aardig om volgen, draait ook nogal wat richtingen uit en blijft zo nogal onvoorspelbaar. Miike breit en wel een grandioos einde aan, met een eindscene zoals enkel Endo die kan spelen. Blijft echt een geweldig acteur voor zulke rollen en momenten.

Redelijk normale film voor Miike, waar het drama aardig werkt en de weirdness even op een laag pitje komt te staan. Mooie setting, erg sterk einde, maar iets te gewoontjes om echt hoog te scoren.

3.5*

Niet verkeerd.

Deed me wat denken aan Koreeda's After Life, al is deze dan wel iets sentimenteler. Dat is vooral in het begin een beetje lastig, maar eens daaraan gewend ontvouwt zich toch een best aardig filmpje. Geen meesterwerk, maar wel een makkelijke aanrader voor de liefhebbers van Japanse dramas uit deze eeuw denk ik.

Visueel is het best netje. Shinohara is niet meteen de subtielste regisseur, maar toch weet hij een fijn sfeertje te scheppen. In Breathe In, Breathe Out slaagde hij daar ook al in, al was die film nog wel een beetje effectiever. Hier gaat hij soms een beetje over de schreef, waardoor sommige momenten wat van hun kracht verliezen.

Verder ook degelijk geacteerd, soundtrack is aardig en de film voelt vooral erg luchtig en warm aan. Misschien dat ik de film in z'n tijd nog wel een halfje extra gegund had, vanwege enkele memorabele momenten, maar nu blijf ik steken op een respectabel halfje lager. Heb er mij best mee geamuseerd.

3.5*

Compleet en volledig.

Wie graag bedolven wordt onder alle details en invalshoeken van een redelijk banale kidnapping, veel plezier! Kurosawa houdt je 140 minuten van de straat af met z'n film en kuiert langzaam en gedisciplineerd alle belangrijke en minder belangrijke momenten af.

De opzet alleen al is er eentje die uit elkaar valt van de droogheid. Machtsspelletjes in de hogere regionen van een schoenenfabrikant en een onfortuinlijke kidnap van het verkeerde zoontje komen wonderwel bij elkaar om zo voldoende stof te geven voor een moreel dilemmatje dat tot in het oneindige gerokken wordt.

Dat van die schoene zit er vooral bij om zo compleet en volledig mogelijk te zijn, want veel heeft het niet van doen met de rest van de film, behalve dan dat er alweer 10 minuten gepasseerd zijn zonder dat er veel verheffends gebeurt is. Af en toe wordt het net iets spannender, maar echte spanning heb ik absoluut niet kunnen ontdekken. Daarvoor is het allemaal veel te grijs en by the numbers.

Nu hoeft het voor mij ook niet, de verplichte twistjes die films als deze spannender horen te maken, maar het resultaat hier is toch écht wel gespeend van enige filmvreugde. Als je naar een boekverfilming zit te kijken die te nauwlettend het boek volgt. Saaie kost, maar eerlijk gezegd verwacht ik van Kurosawa niet veel meer. Als degelijkheid het hoogste goed is, is dit een meesterwerk, ik vond het vooral saai en weinig memorabel.

1.5*

Fijn.

Vond het iets beter dan z'n vorige zelfs. De fantasy elementen liggen nog net wat meer op de achtergrond, waardoor de personages in het echte Tokyo wat extra op de voorgrond kunnen treden. Daar ligt toch Shinkai's sterkte, want pure fantasy gaat hem wat minder af.

Visueel weer een juweeltje. Het detail is extreem, het water in deze film is zowaar een personage geworden en de mix van 2D en 3D is feilloos. Elke frame is een juweeltje. Muziek is ook erg goed. Fijne soundtrack met wat apartere, modernere toetsen die je niet zo vaak hoort in dit soort films. En ja, er is ook wat J-Pop, maar liever 5 J-Pop nummers dan de vreselijke Amerikaanse dub die ook voorzien is. Gelukkig wel netjes in de originele kunnen kijken.

Einde is ook wel interessant. In plaats van de gebruikelijke opoffering en het redden van de wereld, wordt gekozen voor het persoonlijke geluk. Kan me niet voorstellen dat Disney of Pixar nog maar durven denken zoiets te doen. Beetje zuur voor mensen die graag voorgeschoteld krijgen wat ze verwachten, des te fijner dat Shinkai daar gewoon lak aan heeft.

4.0* en een uitgebreide review

Derde Obayashi.

Moet gezegd, hoewel deze film uiteraard heel wat minder maf is dat Hausu, weet Obayashi er toch steeds wat van te maken. Sada vond ik nog net wat beter, deze heeft een paar minpuntjes, maar als regisseur is hij wel meer zeer duidelijk aanwezig.

Hij krijgt z'n beeld echt niet stilgezet. Beweegt de camera niet dan edit hij het geheel wel aan flarden. Zoniet draait hij z'n camera zodat alles lekker scheef staat. Volgens mij zit er amper een recht shot in deze film. Het helpt om het eerste deel makkelijker door te komen, want qua acteerwerk niet echt super en qua plotje iets te fluffy.

Gegeven is wel leuk, een aparte draai ook op het jong koppel - dodelijk ziek gebeuren dat de Japanese cinema overgenomen heeft. Wel apart dat het toen deze film uitkwam nog niet zo opvallend aanwezig was. De twist zorgt er in ieder geval voor dat het tweede deel wel interessant blijft.

Leuk coming of age filmpje, aparte twist, visueel erg aanwezig en hoewel wat melig en niet zo geweldig goed geacteerd vlogen de twee uur wel voorbij. Toch maar eens iets actiever op zoek gaan naar de films van Obayashi, boeiend regisseur (en een ruim oeuvre).

3.5*

Redelijke Tsutsumi.

Veel meer hoef je eigenlijk ook niet van hem te verwachten, dus naar zijn kwaliteiten best een goeie film. Had er een beetje een hard hoofd in, want 140 minuten is niet min, maar ik vond de film nergens echt slepen of traag worden.

Het verhaaltje is best simpel. Een helicopter prototype wordt gehijacked, wordt gestationeerd boven een kerncentrale met 8 uur aan brandstof en een onbekende komt met een aantal eisen over de brug. The clock is ticking etc etc. Ook het verdere verloop is niet geweldig verrassend.

Maar de film kent wel een paar sterke scenes en weet de aandacht vast te houden. Hier en daar wat zijweggetjes om de speelduur wat op te drijven, maar ook deze zijn zelden vervelend of traag. Simpel blockbustertje dus, dat z'n werk gewoon goed doen. Niks geweldigs, maar dat had ik vooraf ook niet verwacht.

3.0*

Nog steeds de moeite.

Wat mij betreft de eerste Ghibli film die écht de stijl van de studio aangeeft. Avontuurlijk, met een stevige scheut fantasy, maar toch niet te druk, episch of voorspelbaar. Vooral dan de aankomst op het vliegend stuk land is opvallend, na 3/4 films nog zo'n sfeermoment inbouwen, dat zie je toch niet vaak.

Mooie designs zorgen voor een wereld waar het aangenaam vertoeven is. Leuke personages, vlotte afwisseling tussen actie en kleinere momenten, met toch nog steeds een ietwat donker randje aanwezig (de robots onder andere). Het is een film die mooi in balans is en nog steeds best veel te bieden heeft.

Qua animatie valt ook meteen weer Miyazaki's oog voor detail op, enkel het contrast tussen de tekenstijl van personages en achtergronden is hier wat groter dan bij recentere Miyazaki films. Was lang geleden, maar best wel weer van kunnen genieten. Blijven toch mooie films.

4.0* en een uitgebreide review

Raar dat ik deze nooit eerder gezien heb.

Nu is Yamashita niet meteen m'n favoriete regisseur, deels omdat de eerste films die ik van hem zag niet meteen hoogvliegers waren. Ondertussen toch wat meer gaan appreciëren, en deze film is echt wel een klein pareltje. Het type niets-aan-de-hand film waarin Japanese cinema excelleert.

Coming of age drama dat zich in een klein plattelandsdorpje situeert. Een beetje rondhangen met z'n allen, eerste liefde, de aantrekkingskracht van de grote stad, die dan uiteindelijk voor een redelijk grote cultuurshock zorgt. Maar wooral veel lummelen en genieten van de rust.

Films als deze voelen vaak een beetje als een zetelvakantie aan. Yamashita doet het ook perfect, maakt goed gebruik van de setting, stuurt z'n acteurs geweldig aan en zorgt voor een luchtige soundtrack, met de nodige cicades om het zomerse gevoel te vergroten. Erg fijne cinema.

4.0* en een uitgebreide review

En dan toch eindelijk gezien.

Doet veel denken aan Miike's MPD Psycho, ook uit diezelfde tijd. Redelijk goedkoop geschoten, zwaar bewerkt, met gemengde resultaten. Visueel is het uiteindelijk niet zo boeiend, al weet Miike toch af en toe wat van z'n talent te showcasen.

Qua verhaal is het aardig, maar niks opmerkelijks. Beetje een Lost Boys vertelsel, maar dan met vechtende meisjes in de hoofdrollen. Qau acteerwerk kan je best niet te veel verwachten. Gelukkig zit er wel genoeg tempo in, waardoor het niet echt saai wil worden.

Echt ééntje voor de Miike completisten dit, al is het resultaat toch nog best te pruimen. Verre van Miike's beste uiteraard, maar wie 160 minuten te vullen heeft kan slechtere keuzes maken.

2.5*

Fijn feel-good filmpje.

Fukada speelt haar rol leuk. Zegt geen woord, is spaarzaam aanwezig maar weet als engel toch haar taak goed te vervullen.

Verder is het een knuffelbaar en warmhartig filmpje. De verhaaltjes worden mooi uitgewerkt, en hoewel ze allemaal naar een voorspelbaar einde toelopen raakt de film geen verkeerde snaren.

Fijn ook om Nagase weer een keer aan't werk te zien. Ook in dit soort films weet hij z'n rol met verve neer te zetten. Verder nog een pluimpje voor het enorm schattige dochtertje.

Visueel aardig, met een aantal zeer geslaagde dromerige shots en scenes. Warm en lief sfeertje, pure feel-good, geen verkeerd sentiment.

3.5*

Edit: leuk detail, Oh! Super Milk-Chan stond op de achtergrond te spelen. Geschifte reeks.

Eerste Ishii.

Als regisseur neemt hij hier z'n eigen manga onder handen. Het is duidelijk dat hij nog een aardige weg af te leggen heeft, al laat hij in het tweede deel van deze film wel merken dat hij meer in z'n mars heeft dat enkel wat standaard pinku dingen te regisseren.

De film baat bij veteraan Takenaka, al is het vreemd hem met een haarbos te zien. Verder is het acteerwerk niet om naar huis te schrijven en heeft het eerste deel weinig om het lijf. Letterlijk en figuurlijk. Maar het tweede deel van de film is sfeervoller. Er ontpopt zich ook een klein drama dat niet meteen begeestert, maar toch laat zien dat Ishii niet zomaar wat skin flicks wou draaien.

Dat zou in latere films nog véél sterker naar voren komen, deze Red Vertigo is vooral een inlopertje waarin hij z'n talent wat kon ontwikkelen. Enkel interessant wanneer je de eerdere films van Ishii al gezien hebt, verder niet zo heel boeiend allemaal.

2.0*

Vroege Ishii.

Die films waren toch duidelijk minder. Je merkt wel de invloeden in z'n latere films, qua stijl was Ishii zich dus al volop aan het ontwikkelen, maar de goedkope uitvoering van de film, de povere acteurs en het gebrek aan budget wegen jammer genoeg sterk door.

Het oogt allemaal redelijk povertjes, daar waar z'n latere films toch vaak erg sfeervol zijn. Qua onderwerp en directheid ligt dit echter redelijk in lijn met z'n latere werk. De film zelf is dan ook nog wel redelijk om volgen, maar veel filmische meerwaarde is er jammer genoeg niet te vinden.

Leuk dus voor mensen die geïnteresseerd zijn in het vroege werk van Ishii, vooral dan om te kijken welke weg hij afgelegd heeft als regisseur. 't Is geen compleet falen, maar Ishii zou zichzelf gelukkig nog heel wat verbeteren.

1.5*

Indrukwekkend klein filmpje.

Met het plot is wel wat mis, dus plothoeren kunnen hun pleziertjes best ergens anders gaan zoeken, maar de opzet is best leuk en de film weet verder makkelijk op stijl alleen te overleven.

Visueel erg aangenaam, met een aantal scenes die daar nog eens zeer positief weten bovenuit te stijgen. Soundtrack ook erg aardig, acteerwerk voldoende.

Alle gejengel over het wat ongeloofwaardig plot daargelaten, een geweldig genrefilmpje dat een veel groter publiek verdient.

4.0* en een uitgebreide review

Goed.

Maar inderdaad een beetje binnen de lijntjes. Niet eens zozeer omdat het een coming of age filmpje is, maar omdat het wel de zoveelste Japanse er gaat iemand dood romance is. Blijft redelijk in te zijn.

Vind het meestal niet super werken omdat er teveel drama van de gebeurtenis zelf komt. Ik apprecieer Japanse dramas liever om de kleine verhaaltjes en gebaren, dit is meteen altijd al erg zwaarmoedig, zelfs al wordt het nog redelijk luchtig gebracht.

Film begint wel iets gedurfder en ruiger, maar valt al redelijk snel in een voorspelbaar stramien. Kanchiku regisseert zorgvuldig (af en toe met prachtige shots) en ook het koppeltje is best aandoenlijk. Zoals ook wel vaker duurt het uiteindelijk net wat te lang en is het iets te gelikt, een oertypisch modern Japans drama dus.

Verre van slecht, maar ze zijn uiteraard tot meer in staat.

3.5*

Boeiende film.

Niet zo sterk als Go Go, maar ook hier weer een film die z'n tijd ver vooruit lijkt. Prachtige b&w shots afgewisseld met erg mooie kleurenshots. Lijkt wat random soms, maar het is wel effectief.

De vergelijking met Godard is er zeker, erg politiek en activistisch getint filmpje. Vooral in het begin durft het iets te lang aanslepen, hoe verder de film vordert hoe boeiender het wordt, met als hoogtepunt een werkelijk indrukwekkende scene zo'n 10tal minuutjes voor het einde. Lijkt wel een vroege Tsukamoto.

Mag dit wel, klassieke films die modern ogen. 't Is een nieuwigheid voor mij. Nog iemand die wat titels heeft ? Begin is wat saai, maar wordt steeds indrukwekkender. 3* met een dikke halve erbij voor die ene scene. 3.5* dus, aanradertje.

Landmark.

De eerste échte Oshii en de eerste echte (en enige echte?) volwassen animatiefilm. Tenshi no Tamago blijft een klein wondertje dat zowel audiovisueel als qua thematiek weet te overtuigen. Een echte volbloed arthouse animatie die prachtig is uitgewerkt.

Genieten van het artwork van Amano, genieten van de prachtige soundtrack en tussendoor wat mijmeren over het ei van de hoofdpersonages. Niet alles mag dan duidelijk zijn, met een beetje achtergrond over de problemen waar Oshii mee worstelde tijdens het maken van deze film (vooral dan religie) wordt toch een hoop duidelijk.

Ongelofelijk dat deze film nooit de weg heeft gevonden naar de Westerse markt, want wat mij betreft één van de belangrijkste animatiefilms ooit gemaakt. Staat boven GitS en Akira.

5.0* en een uitgebreide review

Zeer leuke film.

Perfecte mix tussen typisch rustig Japans drama en droge humor. Een film die voor beiden gebruik maakt van stiltes en zo een nogal aparte sfeer weet neer te zetten.

Uiteindelijk is dit vooral een warme film, daar zorgt het leuke laaste half uur voor. Geen hoogdravend drama of zware onderwerpen, maar doorheen het lichte drama en de lollige humor schemert toch iets meer.

Visueel had het iets mooier gekund, zeker omdat Miki af en toe laat zien het zeker te kunnen. Verder weinig op aan te merken. Lekker wegmijmerfilmpje.

4.0* en een uitgebreide review

Ugh.

Je vraagt je toch af hoe casting bureaus te werk gaan. Je moet een rol invullen van een bijna-rus die amper Engels spreekt en vast komt te zitten op de luchthaven van NY. Aan wie denk je dan ... Tom Hanks natuurlijk. Toch?

Echt een dramatische keuze om hem de hoofdpersoon te maken, maar Spielberg zal zel ook wel wat in de pap te brokken hebben gehad. De rest van de cast is eigenlijk niet heel veel beter, enkel Tucci vond ik wel in z'n rol passen.

Lelijk geschoten ook, het Disney-achtige soundtrackje verveelt al snel en Hanks die de hele tijd klungelig loopt te doen (moet hij nu echt zo'n belachelijk loopje hebben?) is bijna onuitstaanbaar. Komt erbij dat het verhaaltje vééls en vééls te sentimenteel is en het einde gewoon echt niet kan.

Het type werk waarom ik weinig tot niks moet hebben van Spielberg.

1.0*

Duidelijk beter dan het eerste deel. Al is het maar omdat die melige 80s sfeer uit het origineel totaal opgedroogd is.

Ik heb de extended special edition gezien, en denk dat het een goede keuze was. De meeste actiescenes waren wel aardig, maar echt geweldig waren ze nu ook weer niet. Als je eenmaal met een truck een wagen geramd hebt zijn de volgende 9 wagens zo spectaculair niet meer. De meeste actiescenes slepen te lang aan, zijn amper spannend en buiten enkele ontploffingen ook niet al te spectaculair.

Verder wel een geinig filmpje, dat makkelijk de aandacht weet vast te houden, soms iets te melige effecten (paarse lasertjes ), erg matige opgeblazen soundtrack en bedenkelijk acteerwerk. Al voegt dat laatste misschien ook nog wel wat toe. En dan natuurlijk het plotje, wat door sommigen blijkbaar nog serieus genomen wordt.

Even getwijfeld tussen 4* of 3.5*, maar de herhalingsoefening die het einde is (achtervolging, ontploffende truck, fabriek, Terminator die maar niet doodgaat, etc etc) zorgen ervoor dat dit duidelijk geen 4* films is voor mij. Het duurde daarbij ook allemaal veel te lang.

3.5* dus, duidelijk beter dan het eerste deel, maar had makkelijk nog wat beter gekund.

Wat wordt de Terminator reeks toch serieus genomen. Blijkbaar hebben de eerste films ooit veel indruk gemaakt op de toenmalige MMkindjes. De Terminator reeks is nooit veel meer geweest dan lompe actiefilms met een plat doemscenario dat enkel toenertijd enige serieux in zich droeg, maar 20 jaar later te debiel voor woorden is. Daarbij is het de type film die 20 jaar later gewoon hopeloos verouderd is en enkel verderdrijft op wat melancholische retrocharme.

Zover is het nog lang niet voor Terminator 3, vind het dan ook de beste in de reeks. De actie is nog lomper (met die achtervolgingsscene als heerlijk hoogtepunt), de spot is wat groter. Wat ook wel oké is, want dit soort films serieus willen nemen als je 24 bent gaat mij veel te ver. Op die leeftijd hangen de lightsabers en Star Trek kostuums al lang weer in de kast.

Verder een typische Terminator film, alleen "meer". Leuke grollen, veel sloopwerk, veel actie, veel trucks. En een waardig einde. Leuk dat ze Judgement Day niet kunnen uitstellen. Had een beetje een domper geweest, aangezien we dan terug bij af waren. Acteerwerk en bla bla stellen verder niet veel voor, maar wat wil je. Doet hier weinig ter zake.

Erg vermakelijk filmpje, dat binnen 20 jaar zijn charme al lang verloren zal hebben. Net zoals de eerste twee delen. Zo ver is het nog niet, dus voor nu

4*

Oef.

Wat een ongelofelijk draak was dit. Ik ben iemand die de latere Terminator films best goed vond, deel 4 zelfs de beste van de 4, met een duidelijke focus op actie en design. Ik was dan ook best benieuwd naar dit vijfde deel, maar blijkbaar vond men het nodig toch een totaal andere weg in te slaan.

Las achteraf dat Taylor een TV-regisseurtje is, dat verklaart eigenlijk een hoop. Want hoewel je van een film als deze toch een groots blockbusterspektakel verwacht voelt het meer aan als een opgeblazen TV pilot. Effecten die nooit echt overtuigen, slecht acteerwerk en een overdreven focus op plot, zeker het eerste uur.

Volgens mij zit er in het begin van de film een plottwistje bij elk virtueel reclameblok. De film reïtereert een aantal scenes van deel 1 en 2 (moest ook even goed kijken of het nu ging om nieuw geschoten materiaal ofdat het echt gewoon recap was) en begint daarna aan één of ander twisterig scifiplotje. Alsof Terminator veel boeiends te vertellen heeft. En alsof de basic tijdreisparadoxen nog zo geweldig weten te entertainen.

Maar ook de actiescenes schieten flink tekort. Een gebrek aan ritme, falende CG en vooral een vijand die oersaai is. Ik heb het niet geteld maar ik vraag me af hoeveel ze hem nu beschoten en gemept hebben zonder effect. Want wat je ook doet, de T-1000 regenereert toch wel. Soms wat sneller dan anders, afhankelijk van wat het plot vraagt. Sowieso heeft de film soms wat weg van It Follows, want veel haast maakt de T-1000 ook niet. Hij sloft er overal maar een beetje achteraan.

Wanneer de film dan ook nog grappig probeert te zijn kan het niveau niet veel dieper meer zakken. Schwarzenegger wordt belachelijk gemaakt, scenes zoals het Bad Boys momentje kunnen gewoon écht niet en de oneliners zijn van een bedroevend niveau.

Mnee, dit oogt echt nergens naar. Kinderlijk slechte film, cinema onwaardig, blockbuster onwaardig, lelijk en met een belachelijk grote focus op een plot dat het daglicht nooit had mogen zien. En dat voor een budget van 155 miljoen. Het zullen lekkere smosjes geweest zijn smiddags op de set.

1.0*

Verrassend goede film.

Wel eentje met veel zwakke punten. Hele verhaal is compleet onzinnig en slecht uitgewerkt. Simple en dom verhaaltje met nogal wat plotholes.

Maar de film is slim genoeg om daar niet al te lang bij stil te staan, iets wat deel 1 en 2 nog wel eens durfden te doen. Salvation blaast veel zaken op, is visueel best aantrekkelijk met gave belichting doorheen de hele film, brengt energieke actie en bevat echt gave creature designs (voor het eerst in een Terminator film). Die T-motors zijn

Verhaal en personages belangrijk? Best een andere film kijken en deze voorbij laten gaan. Zin in visueel aantrekkelijke actie en een coole setting zonder verder meer verlangens? Aanradertje!

4.0* en een uitgebreide review.

Tegenvallend.

Uiteraard niet de eerste keer dat ik de film zag, maar in tegenstelling tot heel wat ander 80s gedoe (Hellraiser, Alien, Tremors, Predator) heeft het de tijd erg slecht overleefd.

Vooral erg knullig allemaal. Van de special effects is nagenoeg niks overgebleven. Enkel de scene met de arm en de vingers is nog om aan te zien, maar de rest doet enkel af aan de beleving. Verder ook weinig goeds te melden. Soundtrack is echt zwaar kut, veel geschiet maar weinig spannende actie. Barslecht acteerwerk en erg weinig humor.

Wat mij betreft toch een onterechte actieklassieker. Paar aardige scenes, leuke herinneringen, maar meer dan 2* kan ik er niet aan kwijt.

Zoveelste deel.

Het "plot" in deze franchise ben ik al lang kwijt, boeit me ook helemaal niet meer wie er achter wie zit en wat er op het spel staat, want uiteindelijk is het toch steeds weer hetzelfde riedeltje. Good guy vs bad guy verhaaltje, met een Terminator die een hoop vernieling aanricht.

Hoe minder verhaal hoe beter dus, maar daar lijkt ook deze film zich weer niet veel van aan te trekken. Zolang de actie voortdendert kijkt het redelijk wel, maar telkens de film een beetje vertraagt wordt het al snel saai. Komt ook wel omdat Davis en Hamilton niet geweldig goed in hun rol zitten en omdat Schwarzenegger wat overbodig aanvoelt allicht.

De impact van Miller is jammer genoeg ook niet al te groot. Allicht dat ze nog jarenlang dit soort vervolgen kunnen uitpompen, maar hopelijk tonen ze binnenkort weer eens een beetje durf zodat de reeks een beetje kan evolueren. 't Is in ieder geval beter dan het gedrocht dat deel 5 was.

2.0*

Docu-activisme.

Ik vind het onderwerp op zich wel boeiend, het zijn vaak ook discussies waarin ik me wel eens meng, dus was best benieuwd waarmee deze docu op de proppen zou komen. Het resultaat is makjes en eenzijdig, beetje wat ik gevreesd had.

Veel meer dan een opsomming van negatieve punten en doemscenarios is het niet geworden. Eerste deel gaat vooral over de tech bedrijven alle Apple, Google en Facebook, tweede deel richt zich meer op de Amerikaanse overheid. Probleem voor deze docu is dat de hele Snowden case pas opgestart werd rond de originele release, daarmee is de docu al sterk verouderd ondertussen, het addendumpje van 20 seconden ten spijt.

Zoals veel van dit soort docus wordt één kant van de zaak belicht, daarbij zijn de voorbeelden niet eens zo stuitend te noemen. Vooral wanneer Hoback op zoek gaat naar wat kleinmenselijke ergernissen (de zombiebruiloft, de vakantie in NY) probeert de docu te makkelijk te scoren. Zet die voorbeelden eens naar aantoonbare situatie waar surveillance mensenlevens gered heeft. Niet dat ik daarmee wil zeggen voorstander te zijn van alles wat er afgetapped, verzameld en bijgehouden wordt, maar nét in die afwezig zitten de complexiteit van de zaak natuurlijk

De confrontatie met Zuckerberg zelf was ook aan de zielige kant en ruimte voor een tegenwoord is er gewoon niet. Dat maakt dat deze docu toch vooral geschikt is voor mensen die reeds overtuigd zijn van hun standpunt (perfect echo chamber materiaal), of mensen die erg beïnvloedbaar zijn.

2.0*

Meh.

De teneur wordt al snel gezet. De mens wordt weer eens onttrokken uit de verzamelnaam "natuur" en de "natuur" zelf is vooral erg mysterieus en vredelievend. In het begin wordt kort ingegaan op de grote veranderingen die de mens introduceert, maar als zo'n veranderingen op niet-mens-natuurlijke wijze gebeuren dan zijn ze blijkbaar magistraal.

Moet wel gezegd, er zitten best mooie plaatjes in deze docu, maar die worden verpest door de immer zemelende voice-over. Paradis heeft er niet echt de stem voor, al is het uiteindelijk toch vooral de boodschap (die op nogal kinderlijke wijze in je strot geduwd wordt) die het tot een nogal vervelende zit maakt.

Ook redelijk random. Het verhaal van het ontstaan van het leven is op zich niet zo verkeerd, maar links en rechts worden er wat gekke/maffe diersoorten uitgekozen die maar weinig te maken hebben met de rode draad van deze film.

Het wordt allemaal extreem emotioneel gebracht, zal best aanslaan bij een bepaald publiek, maar ik kon hier weinig mee. Af en toe een mooi shot, daar bleef het bij.

1.0*

Zeg maar gerust scifi.

Al blijft het natuurlijk gewoon een Miike film, dus met er een simpel genre op te plakken kom je er niet. Achteraf proberen duidelijk maken wat mensen nu wél van deze film moeten verwachten is ook niet zo eenvoudig, want veel vergelijk is er niet. 't Is een soort van Power Rangers op Mars geworden, met mensachtige kakkerlakken en aardig wat gevechten. Gewoon kijken is de boodschap.

Of niet natuurlijk, want wie een serieuze film verwacht kan maar beter iets anders kijken. Het wordt dan nog wel redelijk serieus gepresenteerd (de bad guy uitgezonderd), maar het verhaal is zo over the top en sommige zaken zijn zo weird dat het amper serieus te nemen valt. Niet echt absurd weird trouwens, meer onbevatbaar.

De kakkerlak wezens zijn maf, met hun grote ogen en wat onbeholpen houding. Terwijl ze toch serieuze vechtmachines zijn. De menselijke crew + mutaties zijn ook best vreemd, redelijk originele speciale krachten, maar het is een weirde twist zo 30 minuten in de film. CG niet al te best (uiteraard), maar in het algemeen kan het er wel mee door.

Verder een opvallend begin (duidelijke Blade Runner ode), wat typische maffe Miike momenten (die kakkerlak golven en een leuke bad guy. Toch ook af en toe iets te traag en dat hele mutatie gedoe vond ik net wat te kinderachtig zonder écht weird te worden, maar verder toch weer genoten van deze Miike. Ipv een "zo maken ze ze niet meer" verzuchting zorgt hij steeds voor een "zo hebben ze ze nog nooit gemaakt".

3.5*