Opinions

Fijn.

Ik heb de laatste twee Ki-duk films een beetje laten schieten, geen idee waarom eigenlijk. Het blijft toch een dijk van een regisseur, ook als hij een film maakt die me dan net een klein beetje minder ligt. The Net is toch een kleine verrassing, na Moebius, maar wie Ki-duk een beetje kent zal genoeg stijlelementen terug zien komen in deze film.

Er zit wel opvallend veel meer dialoog in dan in oudere Ki-duks. En er is nu echt wel een duidelijk Thema (met een hoofdletter), waardoor de personages wat naar de achtergrond gedrukt worden. Ze staan hier duidelijk in functie van het verhaal en van het punt dat Ki-duk wil maken, ik zie het persoonlijk eerder omgekeerd. Da's dan ook de hoofdreden waarom ik geen 4* geef.

Los daarvan is het punt dat Ki-duk wil maken echt wel de moeite. Hij is altijd al het zwarte schaap geweest van de Zuid-Koreaanse cinema, deze film zal dat zeker niet veranderen. Hij schopt hier duchtig tegen de schenen van beide Koreas, maar eigenlijk is het zelfs breder dan dat. In de kern is The Net wat mij betreft een film over hoe ideologie op zich altijd een beetje brainwashing is.

Acteerwerk is goed maar wel erg dik aangezet. Visueel verder niet de sterkste Ki-duk, de soundtrack is gelukkig wel op niveau. En dat einde ... enigszins voorspelbaar, maar daarom niet minder mooi en effectief. Zo zie je ze de laatste tijd eigenlijk niet zo vaak meer.

Erg fijne toevoeging aan z'n oeuvre wat mij betreft. Behoort zeker niet tot z'n sterkste films, maar zelfs de iets mindere Ki-duks zijn nog steeds absoluut de moeite waard.

3.5*

Duidelijk minder.

't Is jammer dat de film verplaatst is naar de moderne tijd, dit werkt toch beter in een historisch setting, vooral omdat de vampieren zelf nogal historisch ogen. Allicht ook omdat HK daar meer ervaring mee heeft en qua industrie teren ze toch wel op ervaring, eerder dan ruw talent.

Gelukkig zitten er wel een aantal scenes in die wat lastiger te dateren zijn. De slo-mo battle halverwege is bijvoorbeeld wel erg leuk. Dan weet je meteen weer waarom deze reeks het toch best ver geschopt heeft. Binnen eigen landsgrenzen dan toch.

Ricky Lau toont zich wel een redelijk beperkt regisseur in deze film, maar ook dat is niet meteen een verrassing. Zolang het allemaal binnen de combinatie van actie en humor blijft is de film erg genietbaar, wordt er enkel op actie of humor alleen gespeeld, dan daalt het niveau redelijk snel.

Gelukkig is het geheel wel vlotjes en kijkt het makkelijk weg. Duurt ook niet te lang, dus vermaken doet het nog wel. Maar als vervolg toch een stuk minder dan het eerste deel.

2.0*

Leuk!

'88 is zo'n beetje de start van de aanloop naar '93, het wonderlijke filmjaar in Hong Kong. In films als deze zie je al erg duidelijk hoe de fundamenten gelegd worden, dankzij de focus van dit vierde deel (die was af en toe wat minder in eerdere delen) is het dan ook nog eens erg vermakelijk.

Een paar rivaliserende priesters, ongehoorzame leerlingen en een aantal Chinese vampieren (met opvallende zombie allures). Meer heeft deze film niet te bieden. Het eerste half uur bestaat vooral uit pesterijen, daarna beginnen de vampieren aan hun dans en komt deze actie/comedy helemaal tot bloei.

Lau heeft de formule indertussen goed onder de knie, de komische en actievolle gevechten brengen dan ook een hoop lol met zich mee. Zoals steeds hoef je qua horror verder helemaal niks te verwachten, ondanks dat de undead hier een hoofdrol spelen gaat dit vol om de humor en de actie.

De acteurs weten waarmee ze bezig zijn, de regisseur brengt de franchise terug tot op z'n puurste versie. En zo zie ik het ook het liefst. Erg vermakelijke onzin dit, tijd vliegt voorbij.

3.5*

Mak = held.

Z'n carriere als zanger kan ik niet beoordelen, maar met Revenge: A Love Story maakte hij al enorm indruk als schrijver/acteur. Daar doet hij nu nog een schepje bovenop als schrijver/regisseur. Een stevig palmares voor een jonge kerel.

Visueel verbluffend. Elk framepje is om van te genieten, mede dankzij de cinematograaf die al ervaring had als horror regisseur. Effecten zijn goed, sterke combinatie van traditioneel en CG, maar vooral het kleur en camerawerk springen in het oog. Ook de soundtrack is effectief, ondertussen "traditioneel" modern maar het werkt. En Mak is dan ook weer niet zo lame dat hij het misbruikt om z'n eigen muziekcarriere weer wat aan te zwengelen.

Wie niet vertrouwd is met de Jiangshi zal misschien een paar keer raar opkijken, misschien is het ook beter om eerst eens een film als Mr Vampire te kijken (waar Mak het grootste deel van z'n cast gestolen heeft) als referentie, al is deze Rigor Mortis vooral een herwerking van het oude genre, niet eens zozeer een ode.

Heb in ieder geval met open mond zitten kijken. Mak mag kiezen, acteren of regisseren, gaat hem beide érg goed af.

4.5* en een uitgebreide review

Terechte klassieker.

Al is het maar omdat deze duidelijk aan de basis lag voor een mini-sprintje van soortgelijke films, vooral gedragen door Ricky Lau zelf. Ondertussen heb ik al een tweetal vervolgen gezien, dat maakt terugkeren naar het origineel vaak wat moeilijk.

En dat was het op zich ook wel. Iets minder spectaculair, iets minder grappig, iets minder vlot. Komt omdat het hele vampire gebeuren ala Lau nog even gesettled moet worden, daar hebben latere films eigenlijk geen last meer van. Dat haalt het tempo een beetje uit de film in het begin.

Maar verder weinig op aan te merken. Tuurlijk moet je van de mix houden. De horror is niet echt horror, de effecten zijn nogal melig en de HK humor moet je een beetje kennen. Het resultaat is echter een redelijk vlotte film die nergens verveelt, genoeg amusante scenes kent en ook voldoende afwisseling biedt.

Best zin in de resterende vervolgen nog. Deze film legde een goeie basis voor de vervolgen en het is duidelijk waarom die vervolgen er kwamen. Typische "eerste" film in een reeks dit, logisch dat dit als dé klassieker gezien wordt maar doe mij toch maar de wat vlottere en grotere sequels.

3.0*

Rubberen Honda.

Ik ben niet bepaald een veelkijker, maar af en toe pik ik toch een filmpje mee. Zit niet echt regelmaat of iets concreets achters, soms zie ik er gewoon weer eentje staan en begint het toch weer wat te kriebelen.

De herinnering is altijd beter dan het resultaat, toch zijn deze filmpjes wel makkelijk te verteren. Kort, ongegeneerd kitscherig en een hoop onnozelheid. Deze is daarop zeker geen uitzondering, toen ik zag staat dan er een reuzenamoebe in meedeed was ik eigenlijk al om.

Wetenschappers, pers, een lokale stam en een eiland. Honda schreef en regisseerde ze volgens mij met de ogen dicht. Zelfs de monster designs zijn altijd toch wel redelijk gelijkaardig. Eén van de redenen waarom ik ze niet al te vaak en snel achter elkaar meer kijk.

De gevechten zijn zoals vaak campy leuk, het sfeertje redelijk luchtig (zeker gezien het plot) en het eigenlijke verhaal onzinnig. Vooral de functie van de vleermuizen in deze film is hoogst bedenkelijk. Maar wanneer alle grote G's het tegen elkaar opnemen is het gewoon best grappig om kijken.

Beetje raar dat Honda met dit soort films toch een niche uit de grond heeft kunnen stampen. Al kijken we binnen 50 jaar waarschijnlijk ook zo terug op de nucleaire haaien, vliegende haaien, zandhaaien en whatnot.

Simpel, lomp en kort vermaak, maar vermaken doet het nog wel. Al zijn er ook wel betere films om mee te starten, deze is iets té braaf genreplichtig.

2.0*

Einde is inderdaad overbodig.

Al hoor je Miyazaki daar nog wel eventjes schoffelen naar zijn grote vriend denk ik; Verder vooral Suzuki overbodig, vind ik een nogal oninteressant figuur.

Wel leuk de "fragmentarische kant" van de docu. Iets wat erg herkenbaar is voor Japanse interviews. Vraag iemand wat en je krijgt vaak een enorm gedetailleerd verhaal over een klein detail. Miya's gebouwenstukje bijvoorbeeld.

Zo vermijd je in ieder geval de standaard hysterische bullshit over hoe geweldig en getallenteerd de rest van het team wel niet was en soortgelijke Amerikaanse idealen.

Zitten een paar leuke en informatieve stukken in, uiteraard vooral een docu voor de Ghibli fan, jammer van de wat mindere scenes.

3*

Oef.

Vroeger wel eens gezien maar een echte herinnering had ik er niet aan. Vast iets wat mijn ouders ooit gehuurd hadden en wat ik meegekeken had. Nu lagen de verwachtingen met Zucker aan het roer niet al te hoog, maar toch was het nog verrassend slecht.

De meligheid druipt er de gehele film af. Van het overgelukkige begin, de lompe scenes met het medium tot het vreselijk lelijke einde ... een slechte mix van oerlelijke effecten, statisch acteerwerk en een plotje dat het onderste uit de meligheidskan probeert te halen. En het voelt allemaal zo fake.

Maar het grappigste is nog het "donkere" randje dat aan de film meegegeven wordt. Het plannetje van de bad guy met z'n handlanger "Willie Lopez" , om nog maar te zwijgen van de duistere wezens die de slechte doden komen ophalen. Het was allemaal niet om aan te zien.

Goldberg was zowaar nog het hoogtepunt van de film, dan weet je het wel zo'n beetje ...

1.0*

Derde Jarmusch, gelukkig beviel deze me toch beter dan de rest.

Toch blijft ook deze teveel hangen in middelmaat. Film ziet er inderdaad aardig uit, Ghost Dog is inderdaad een aardig (maar alles behalve complex) personage, trage, gezapige tempo werkt zeer goed bij de film ...

Maar ook enkele minpunten. Zo overdreven grappig was het allemaal niet, zo weird al helemaal niet. Verder een basic revenge verhaaltje dat een paar culturen bij elkaar plaatst en door elkaar heen weeft. Laatste minpunt was de muziek, vaak flauw, met als dieptepunt de scene met die rappertjes. Familie van de heer Jarmusch of zo ? . Gebeurt niet vaak dat een scene me zo geforceerd overkwam.

Wat ik bij deze film vooral heb, zowat alles heb ik al veel beter elders gezien. Heb me niet verveeld, voor een trage film als deze vloog de tijd voorbij, maar denk niet dat ik me volgende week nog veel van de film zal herinneren. Had hier meer van verwacht, zoals ik dat om één of andere reden bij elke Jarmusch lijk te doen. Tijd om die naam maar eens goed te onthouden dan. 3*

Frankenstein GitS.

Deze bewerking is een film gemaakt voor de kijkertjes die Marvel gemaakt hebben tot wat het vandaag is. Met een goeie scheut origin story, een door wraak gedreven plot en oh, oh zo veel fanservice. Zoveel dat Sanders volgens mij zelf niet meer goed wist waar hij alles vandaan gehaald heeft.

De meeste zaken komen uiteraard uit de eerste twee Oshii films. Deze GitS is eigenlijk een soort van mashup waarbij afzonderlijke scenes + een kleine beetje Sanders een nieuw verhaal vormen. Maar Sanders lijkt niet helemaal te beseffen wat typisch GitS is en wat typisch Oshii. Tuurlijk, de hond van Batou komt ook voor in Innocence en Avalon apartments zit als ik me niet vergis als knipoog in SAC, maar dat zijn dubbeldikke Oshii referenties, geen GitS symbolen. De vliegende vissen maken het nog wat erger, want die zitten volgens mij zelfs nergens in GitS, maar zijn gewoon typisch Oshii. En die motors ... vast al een knipoog naar de Hollywood Akira verfilming die er staat aan te komen misschien. Zolang de "aha - dakkennik!"ers maar tevreden zijn.

Deze verfilming wil duidelijk geen remake zijn, maar da's moeilijk als je elke minuut weer herinnerd wordt aan de originelen. Ik begrijp die aanpak eerlijk gezegd niet zo, maar dat komt misschien omdat alles wat Sanders toegevoegd heeft opmerkelijk slechter is dan de geleende elementen. De film is een stuk lomper gemaakt en bevat ook véél meer verklaringen. Moet wel zeggen dat op deze manier deze whatever weinig tot geen afbreuk doet aan het origineel, da's in ieder geval toch iets positiefs.

Casting is best slecht, Johansson is ongeschikt voor haar rol. De bekken die ze trekt zijn eerder grappig en dat stoicijnse van M. Kusanagi is volledig wel. Ook Asbæk slaat een redelijk idioot figuur. Pitt is veel te veel doorsnee bad guy en Kitano is ook niet bepaald een geslaagde Aramaki. Wel props dat hij z'n rol gewoon in het Japans mag doen, da's ook een kleine ramp vermeden

Visueel is het dubbel. Sommige shots zijn wel knap nagemaakt, maar Sanders slaagt er niet in hetzelfde met scenes te doen. Ik begrijp dat twee keer zoveel film en twee keer zoveel exposure ervoor zorgen dat je maar weinig tijd hebt om stil te staan bij bepaalde zaken, maar de editing en het tempo zijn brak en sfeerloos. Mooie film om screencaps in te zoeken, maar wanneer het beweegt is het een stuk minder. Ook de 3D voegt geen bal toe trouwens, jammer genoeg geen 2D versie beschikbaar

En Kawai ... die zit waarschijnlijk in z'n zeteltje te lachen. Hoewel ik Mansell toch best kan appreciëren levert die hier een compleet inwisselbare en saaie soundtrack af. GitS is evenveel Oshii als Kawai en beiden vullen elkaar perfect aan, hier ontbreekt duidelijk een sterke soundtrack die de film extra ritme en karakter meegeeft.

Wie hoopt dat iets van de sfeer of de onderliggende thematiek het overleefd heeft in deze bewerking mag die hoop zonder al te veel gene weer opbergen. Sanders is een non-regisseur, het aangename in de film komt duidelijk niet van zijn hand en met het materiaal dat hij in handen kreeg wist hij duidelijk niet wat doen. Dat heb je natuurlijk als je een bijna naamloze blockbuster "company man" in dienst neemt, gelukkig zaten er in zijn crew wel nog een aantal mensen met talent. Af en toe sfeervolle settings (vooral binnen dan) en redelijk camerawerk verbloemen de drakerige rotzooi die van al het mooie bronmateriaal overblijft.

Achteraf kan je alleen maar denken wat Oshii met deze film gedaan zou hebben. Want ondanks alle misguided whitewashing onzin die bij deze film weer naarboven gekomen is, is dat natuurlijk de grootste schande. Een Japanse hoofdrol had de film geen gram Japanser gemaakt, een man als Oshii daarentegen ...

2.0*

Ugh.

I.G is al jaren niet meer de studio die garant staat voor kwaliteit, maar met deze reeks zijn ze echt diep gezonken. Nu is GitS ook wel iets speciaals voor mij, dan nog is deze OAV pijnlijker dan zou mogen. De TV serie viel dan nog wel mee, die was ten minste gewoon gemaakt voor TV en daar neem je dan een aantal budgetaire keuzes voor lief, maar van een OAV verwacht ik toch veel meer.

Visueel is het echt huilen met de pet op. Character design is cheap en ongedetailleerd, de animatie lauwtjes, maar het geheel is vooral erg kil en sfeervol. Daar waar GitS altijd veel aandacht voor sfeer had, is dat volledig verdwenen uit deze reeks. Wat rest is het plot en enkel het plot. Dat is dan nog wel naar behoren, maar met alleen een politiek plotje maak je mij niet warm. Hier en daar valt er wat actie te bespeuren, maar ook die weet niet te overtuigen. Muffe gevechtjes, af en toe met wat goedkope verwijzingen naar vorige GitS series en films.

Zelfs de soundtrack is ondermaats, toch altijd één van de selling points van het GitS universum. Mnee, voor mij hoeft dit niet. En dan nog te bedenken dat er een gerucht gaat dat Scarlett Johanssen gecast zou zijn voor de live-action verfilming. De kelk moet tot op de bodem geledigd worden blijkbaar.

De GitS naam niet waardig dit reeksje. Plat, sfeerloos en goedkoop. Uit morbide nieuwsgierigheid pik ik de andere delen nog wel mee denk ik, maar veel verwacht ik er niet meer van.

1.0*

Weer niet goed.

Wel iets makkelijker uit te zitten dan het eerste deel, misschien ook wel omdat de verwachtingen al heel wat lager waren. Echt heel veel verbetering zit er in deze aflevering niet, het blijft een onnodige aanvulling op het GitS universum.

Veel te veel leentjebuur ook. Patlabor 2 en Jin-Roh (de vluchteling met de granaat) liggen iets te vaak op de loer hier, niet eens zozeer in de kern, maar eerder kleine momentjes die teveel doen denken aan I.G's hoogdagen. Dat soort referenties hoef je wat mij betreft niet te maken in een kwaliteitsarme straight to DVD reeks.

De hele assembly van de crew slaat ook nergens op. Kusanagi is een dom personage geworden, om over Batou nog maar te zwijgen. Wel een paar leuke actiescenes, die "redden" dit tweede deel dan nog een beetje, maar echt veel stelt het ook allemaal niet voor.

Mnee, serieuze miskleun dit. Arm I.G

1.5*

Weer niks.

Kusanagi wordt echt met de aflevering vervelender. Ze is echt omgetoverd tot één of ander dom wicht. Hoewel er qua plot wel geleend wordt uit de manga, is de invulling echt om te huilen. I.G gaat toch wel héél ver om het allemaal wat meer commercie-vriendelijk te maken.

Verder zijn de plotjes van deze films niet zo heel boeiend. De intrige wordt pover gepresenteerd en de personage houden het geheel ook niet recht. Batou die tot comic relief herleid wordt, wie verzint het ook.

Visueel ook te pover. Lelijke tekenstijl, het enige wat een beetje uit de verf komt zijn de CG stukjes. De tech is op zich nog wel leuk en als er al eens een actiescene voorkomt valt het allemaal wat beter te pruimen, maar die momenten zijn redelijk schaars.

Als dit een voorbode is voor de film die er aan staat te komen mogen ze wat mij betreft gewoon stoppen. Dit is helemaal niet op niveau, een smet op een universum dat totnogtoe geen echt zwakke momenten gekend had.

1.5*

Verrassend waardige afsluiter.

Vandaag ook de nieuwe film gezien en dan valt op dat de kwaliteit van dit vierde deel zelfs wat hoger ligt dan de kwaliteit van de film. Rare gewaarwording, maar je kan er amper naastkijken. Zelfde regisseur nochtans, dus daaraan heeft het niet gelegen.

Vooral het begin is aardig. Wat sfeervoller dan de eerste 3 delen, qua animatie ook iets weelderiger had ik het gevoel. Na verloop van tijd neemt het plot dan wel weer iets teveel de overhand, maar aangezien ook dat wel boeide was het niet eens zo'n heel groot probleem.

Toch blijft het Arise universum wat te luchtig en vrijblijvend. Personages zijn wat karikaturaler, de visuele stijl wat flauwtjes en de muziek ook niet altijd even geslaagd. Er wordt dan wel sterk ingezet op plot en af en toe valt daar wel iets interessants te rapen, maar het is gewoon GitS onwaardig om enkel daarop te teren.

Niet verkeerd dit vierde en laatste deel, maar het brengt absoluut niet wat je van GitS zou verwachten.

3.0*

Niet echt een horror.

Hoewel er een geestverhaaltje aan de basis ligt, gaat het meer om bendes en politiewerk. Schaarse horrorscenes en één hardere scene moeten het horrorluik vertegenwoordigen, maar slagen daar niet al te best in.

Toch kijkt het wel redelijk lekker. Zoals bij de meeste van dit soort Thaise films visueel erg aangenaam. Knap kleurgebruik en zeer fijn in beeld gebracht. Voor de effecten was jammer genoeg geen geld, ze zijn dan ook puur functioneel.

Duurt gelukkig allemaal niet te lang, hoewel het wel lijkt alsof er uit het eerste deel aardig wat minuten weggeknipt zijn. Ging wel erg snel in het begin. Verder redelijk cliché allemaal, maar gezien het tempo, de leuke visuele kant en de sterke score valt er eenvoudig doorheen te kijken.

Laat zich een klein beetje vergelijken met Meat Grinder, maar is duidelijk de mindere. Niet erg slecht, maar mist een aantal zaken om mee te draaien met de sterkere in het genre. Zeker geen volbloed horror verwachten bij deze film.

3.0*

Aardig.

Zoals wel meer horror films niet eng, niet spannend en niet goor. Maar wél sfeervol. Iets waar toch wel meer horrorfilms gewoon op afgerekend worden, maar ik kan er nog best van genieten.

Mooie decors, leuk sfeertje, paar knappe scenes in indrukwekkende sets. Daar zo'n beetje wat deze film te bieden heeft, en doet het daarmee nog aardig ook.

Voor een film die Ghost Ship heet is het verhaal redelijk voorspelbaar en brengt het ook wat je ervan verwacht. Een schip met geesten. Achtergrondverhaaltje en personages zijn redelijk doods en verwaarloosbaar, ook hier weer de setting die de film vooruit sleept.

Twist op het einde (nogal saai) en het gedoe halverwege met het goud zijn niet zo interessant, had allemaal wat netter, beter en flitsender afgewerkt mogen worden, maar een vermakelijk avondfilmpje met een aantal leuke momenten is het wel.

Kijken voor de setting en de daarmee gepaard gaande sfeer dus. Verder niet zo boeiend.

2.5*

Ben het grotendeels eens met Dopke, alleen vind ik het basic plot nog wel iets hebben.

Het idee levert ook een paar erg mooie scenes op, met name de flashbacks. Los daarvan is het alleen veel te amateuristisch allemaal. Iwai die al wat probeert met muziek en kleuren te doen, maar daar vaak maar half in slaagt. Ook niet erg verwonderlijk voor TV werk, maar da's verder geen excuus.

Beetje een kinderfilm dit, die jammer genoeg niet grappig is, maar naar het einde toe toch meer en meer mooie momenten kent. Iwai heeft sindsdien een lange weg afgelegd, maar het is leuk te zien dat ook in z'n eerste films als schimmen van z'n latere kracht terug te vinden zijn.

Piepkleine 2.5* voor deze.

Fijn horrortje.

Aparte opzet, die ergens tussen anthologie en langspeel invalt. Dyson en Nyman maken er vlot gebruik van om met verschillende horrorniches aan de slag te gaan. Dat maakt dat de film af en toe wat consistentie mist, anderzijds is er voldoende creativiteit en pakken de twee ook nog eens uit met een verrassend einde.

Naar Britse gewoonte ziet het er stijlvol uit. Beetje grim en bedrukt, maar dat hoort bij de Britse horror. Aan goeie acteurs ook geen gebrek. Freeman zullen de meesten wel kennen, ik vond het vooral leuk om Whitehouse weer eens aan het werk te zien. Geweldige komiek, maar dit gaat hem ook best af.

Misschien dat de drie verhaaltjes in het midden nét wat aan horrorfinesse missen. Ze weten het net niet spannend genoeg te maken. Op zich zorgt de afwisseling en daar wel voor dat het niet vervelend wordt, maar echt dat puntje op de stoel gevoel is er jammer genoeg niet.

Einde maakt nog wel een hoop goed. Daar schakelen de twee regisseurs lekker nog een versnelling of twee hoger. Niet meteen een ongeziene twist natuurlijk, maar wel érg goed uitgevoerd. Maakt dat dit een best fijn en welgekomen horrorfilmpje is.

3.5*

Doorsnee.

Een goed voorbeeld van een arthouse film die even cliché is als een Hollywood film, alleen dan binnen zijn eigen niche. Ondanks dat je toch zou verwachten dat het uitgangspunt voor enige interessante momenten zou kunnen zorgen, is het vooral vakjes afvinken.

Tsai is inderdaad soms herkenbaar in het tempo en lengte van de shots, al mist deze film dan wel die onvatbare humor die het tempo bij Tsai draaglijk maakt. Mara die minutenlang taart zit te eten is gewoon een saaie taarteetscene. Wie onthaasting nodig heeft kan er nog iets nuttig van maken, misschien werkt het ook beter als je wél binding hebt met de personages, maar verder iets teveel van dat soort scenes, die veel te lang doorgaan terwijl het punt al dubbel en dik gemaakt is.

Het spelen met de aspect ratio is ook een compleet falen. De film oogt sowieso weinig bijzonder, de momenten dat het toch mooi lijkt te ogen zitten de afgeronde hoekjes en het 4:3 formaat dik in de weg. De Arvo Part-achtige soundtrack wist ook maar halvelings te overtuigen, soms wel oké, vaak erg verwacht en ongeïnspireerd.

En dan zijn er nog van die momentjes als het briefje, waarvan je de boodschap niet te lezen krijgt. Erg makkelijke shortcut om je film zogenaamd wat interessanter te maken. Of de timeloop, die eigenlijk ook helemaal niks toevoegt. Of de monoloog, compleet oninteressante cafépraat die zowel als komische en serieuze interpretatie faalt.

Af en toe krijgt Lowery het sfeertje wel goed, maar dat lijkt meer op toeval dan op kunde. Zo kon ik wel lachen om de onzinnige ondertitels bij het korte spokengesprek, terwijl ze beter het gemompel van Affleck ondertiteld hadden. Maar uiteindelijk is het gewoon een hele brave film die netjes binnen de lijntjes kleurt. Alleen niet binnen die van Hollywood, wel van de contemplatieve/slow cinema (of welk labeltje er tegenwoordig opplakt). Kan veel beter allemaal.

2.0*

Matig.

Probleem is dat Gervais als uberBrit gewoon niet echt thuishoort in de setting. Een érg Amerikaanse cast in een érg Amerikaanse stad, vaak ook érg Amerikaanse humor, met daarin Gervais die er af en toe een beetje verloren bijloopt. En dan bedoel ik niet enkel z'n personage.

Vooral de comedy heeft daaronder te leiden. Leuk wanneer Gervais lekker in zichzelf bezig is, met z'n typisch lachje, z'n gemompel en z'n creepy tandjesgrijns. Maar samen met de andere acteurs is het een stuk minder leuk, het wat meligere einde maakt het er absoluut niet beter op.

Maar slecht is het ook weer niet, daarvoor staat Gervais wel genoeg in de schijnwerpers en is z'n personage ook leuk genoeg. Een redelijk vermakelijk filmpje verder, hoewel het begin duidelijk beter is dan het einde. Typisch aangezien de balans comedy/drama weer compleet verkeerd zit en het drama niet echt werkt.

2.5*

Zeer aardige film dit.

Moet het wat mij betreft vooral hebben van de humor, en daarna de mooie shift in leefwereld van Enid. Lekker droge humor dus, met nogal wat excentrieke, en tegelijktijd duffe personages. Geen lawaaierige boel dus, maar eerder understated, hou ik wel van.

Beetje standaard weergave van het freak wereldje wel, en voor iemand die zo makkelijk kritiek kan geven, en zo'n duidelijk beeld lijkt te hebben van wat ze wil, blijkt Enid jammer genoeg niet de backbone te hebben die je zou verwachten. %aar dat kwam het drama wel weer ten goede neem ik aan. Had het liever wat anders gezien, maar ach.

Zeer oké acteerwerk, zelf Johanssen kon me niet irriteren, leuke humor, enkele zeer goeie scenes en een mooi en passend einde. Film had net een minuut eerder mogen stoppen, net als de oude man op de bus stapt, maar da's een klein mankementje.

Krijg hier wel een kleine 4* aan kwijt.

Degelijkheid.

Films als deze vallen vaak nogal in een bekend stramien, ook deze Ghost Writer kan daar niet aan ontsnappen. De setup, het intrige, de val en daarna het ontcijferen van het mysterie. Polanski heeft niet veel tijd verloren aan het schrijven van dit scenario.

Het is dat de setting nog enige sfeer met zich mee weet te brengen. En dat McGregor eigenlijk altijd wel iets toevoegt, want verder valt er niet zo heel veel over deze film te zeggen. Het beweegt allemaal erg traag en sloom en het ontrafelen van het gehele gebeuren is vooral routineus, met veel kleine clous die steeds weer leiden tot verrassend correcte conclusies.

De film mist verder dat wat drukkende en enge politieke sfeertje dat soortgelijke films nog net boven het gemiddelde weten uit te tillen, The Ghost Writer is dan uiteindelijk ook maar een mager beestje dat vooral teert op een aantal grote namen.

2.0*

Ook voor mij is dit jeugdsentiment.

Werkt nog redelijk goed, al hou ik vooral van de nerdy Ghostbusters. Murray vind ik hier eigenlijk vooral ongepast. Z'n humor is nogal opdringerig, het womanizer zijn gaat hem compleet niet af en als droogkloot mist hij timing en scherpte. Hij had nog een lange weg te gaan vooraleer hij eindelijk een keertje echt grappig kon zijn.

Film draait vooral nog op melige lollig/dommigheid. De effecten zijn af en toe schattig, af en toe nogal fout. Zeker die koelkast en het "podium" waar zich de eindscene op afspeelt zien er niet uit. Andere zaken zijn wel geslaagd, zoals het eerste spook en de Marshmellow Man.

Ook leuk zijn de accessoires van de Ghostbusters. Enorm crappy materiaal dat lijkt te bestaan uit grasmaaiers en sproeimachines, blijkbaar kan je er ook geesten mee vangen.

Blijft een redelijk vlot filmpje, nerdy campyness overheerst, af en toe best lollig en lekker melig, maar de mot zit er toch een beetje in, Murray is verder maar een storende toevoeging en die zwarte kerel herinnerde ik me niet eens meer. Inderdaad een erg vreemde toevoeging.

2.5*

Helemaal niet best.

't Is een wat lastige film om nog een "gewone" mening over te hebben. Na een klein jaar aan internetdramatiek, de titel van slechtste Youtube video van het jaar en een resem aan artikels die weinig met de film maar alles met de switch naar dames te maken heeft, plaatst een mening je meteen in een bepaald kamp.

Gelukkig ben ik geen grootse fan van de originele films. Deeltje 2 iets beter dan deel 1 en na al die jaren nog steeds wel leuk, maar hét grote jeugdsentiment is het niet voor mij. Een heel grote fan van al die personageswitches ben ik niet (vrouwelijke Thors, zwarte Spider-Man enzo), vooral niet als het niet een louter artistieke keuze is, maar het voordeel van de twijfel krijgen ze sowieso.

De trailer van deze had ik voor de goede orde niet gekeken. Sowieso kijk ik zelden trailers, al helemaal niet wetende dat ik de film uiteindelijk toch wel zal meepikken. Dus uiteindelijk redelijk vrij aan deze reboot kunnen starten.

Voor een reboot zitten er allicht wat veel verwijzingen naar het origineel in. Drie personages die terugkeren, waarvan het vooral Murray's personage is dat even wat gewicht lijkt te krijgen maar dan op lompe manier gewoon uit de film verdwijnt. Verder qua locaties, effecten, props ed. veel linkjes naar de originele films, voor de fans allicht leuk maar ik had er na een tijdje wel genoeg van.

De effecten zijn magertjes. Ziet er weinig overtuigend uit, alsof ze de stijl van de originele films wouden aanhouden, maar het dan toch met modernere technieken wouden doen. Enkel op het einde krijgen we een leuke optocht met geestballonnen, die zagen er best stoer uit, de rest van de CG viel tegen.

Wat de vrouwen betreft, oogt het nog relatief mannelijk. Drie tomboys en één prude zorgen voor een zoutloos gezelschap. Jones is ongrappig, Wiig zit wat gevangen in haar personage en ook McCarthy is véél te braaf voor haar doen. Maar dat heb je natuurlijk als je zo'n franchise instapt. McKinnon steekt er echter negatief bovenuit, een dramatische rol, geen enkele komische timing, vervelende houding en continue, elke seconde, elke frame irritant. Misschien was het haar rol, anders hoef ik haar nooit meer in eender wat te zien. Oh, en "dom blondje" Hemsworth is ook echt om te huilen, maar die zal wel een "kijk, zo voelen wij ons nu ook" gevoel hebben moeten oproepen.

Verhaal is niet zo boeiend maar dat was het in de originele films ook niet. Wel een heel flauwe bad guy, een trage aanloop, slechte humor, vervelende personages en povere CG. Mnee, deze reboot is een stevige fail geworden.

1.0*

Iets mindere herziening.

Herinnerde mij deze als de betere van de twee, maar achteraf gezien zit er toch niet zo bijster veel verschil tussen. Komt waarschijnlijk omdat de effecten vroeger misschien gevoelig beter waren, maar het verschil ondertussen heel wat minder duidelijk is.

De scene in de rechtbank herinnerde ik me als best spectaculair, daar blijft tegenwoordig amper nog wat van over. Maar ook kleinere zaken, zoals de Ghostbusters die in de river of slime springen ... gewoon érg slecht gedaan. Neemt toch wat van het oorspronkelijke plezier weg.

De film is verder vooral wat onnozeler. Da's zowel positief als negatief, waardoor het uiteindelijk vooral een nuloperatie wordt. 't Is iets grappiger en vooral iets minder serieus allemaal, waardoor het ook iets dichter aansluit bij de onzin die het eigenlijk is, anderzijds mist het zo ook wel een iets scherper randje.

Bepaalde scenes blijven grappig om nog eens terug te zien, vlot tempo ook en de bad guy (zeker in schilderijvorm) blijft cool, maar de tijd is niet zo mals geweest voor dit tweede deel. Toch een goed halfje eraf.

2.5*

Ghostheads.

Of het nu over bronies gaat, of over fans van Troll 2. Over extreme filmnerds. Eigenlijk is dit soort docu altijd hetzelfde. Het gaat over excentrieke mensen, het communitygevoel en eigenlijk ook vooral een kijkje in hun persoonlijke leven.

Dat wijst steevast naar één of ander trauma dat als uitleg dienst voor de overdreven fascinatie met welk onderwerp dan ook. In dit geval Ghostbusters, niet geheel toevallig komt deze docu wanneer de nieuwe film gereleased wordt. Promotie? Uiteraard.

Waar deze docu niet over gaat is de hele polemiek rond de nieuwe film. Dat past niet in het plaatje uiteraard. Wel een hoog tragische figuren die hun leven weer wat zin hebben gegeven door zichzelf te verkleden als Ghostbuster. En uiteraard is de Ghostheads community dé tofste van allemaal. En iedereen is vriendjes met elkaar enzo.

Vind het af en toe wel grappig om te zien, al weet ik nooit zo goed of ik nu medelijden met deze mensen moet hebben of niet. Ze zullen wel blij zijn met wat ze doen, maar ze zijn daar niet gekomen omdat ze zo gelukkig waren.

Opvallende ontbrekende trouwens: Bill Murray. Weten we meteen ook wat hij van dit soort figuren denkt

2.0*

Fijn weerzien.

Hij maakt niet al te veel films, maar weet er wel altijd iets aparts meer aan te vangen. Niet dat Ghostland nu een film is die de grenzen van de horrorfilm vervaagt, maar hij speelt toch met een aantal bekende clichés en weet er binnen de grenzen iets anders, iets nieuws mee te doen. Wat nog het leukst is, geen dwaze pogingen om er een half drama van te maken, gewoon een pure horrorfilm.

Verder een erg sfeervol horrortje. Visueel mooi, met dank aan een geniale setting. Soundtrack is oké, maar het zijn vooral de sound effects die voor wat extra spanning zorgen. Acteerwerk ook op niveau, zeker gezien het genre.

Misschien jammer dat de film niet 10 minuutjes eerder eindigde, maar Laugier toch voor een iets conventioneler einde kiest. Op zich is het einde zeker niet slecht, zitten nog een paar lekkere scenes in, maar het potentieel voor een iets duisterdere finale was er zeker.

't Is jammer dat Laugier niet veel films maakt, een regisseur zoals hij wordt toch een beetje gemist in het genre. Maar hij zorgt er in ieder geval dat z'n films wel steeds de moeite zijn.

4.0* en een uitgebreide review

Matig.

Je ziet af en toe schimmen van een leuke film. Het is duidelijk een project waar Borrelli veel tijd in gestoken heeft, maar als regisseur komt hij jammer genoeg nogal wat tekort. Sommige shots vallen op zich nog wel mee en de sfx kunnen er op zich nog meer door, maar er hangt doorheen de film een zwaar amateuristisch filmpje.

Ook de acteurs werken daar stevig aan mee. Echt slecht acteerwerk hier. Verhaaltje is een samenraapsel van een hoop andere films, maar het werkt wel. De kist is best cool en qua mysterie zit het ook wel goed. Tweede deel is jammer genoeg een stuk meliger, zeker wanneer er teveel platgetreden paadjes bewandeld worden.

Matig horrorfilmpje dus. Had veel meer ingezeten, Borrelli mag zich nog best eens voor een nieuwe film inzetten, maar dan wel met een betere regisseur aan het roer

1.5*

Matig filmpje.

Hangt een zware videogame esthetiek die de film absoluut geen goed doet. Nogal clean gelikte CGi soms, paar vreselijk slechte effecten (de vliegende luchtballon), domme acteurs (afgezien van Statham, maar zelfs die vond ik hier niet echt te pruimen).

Muziek was in het begin nog opmerkelijk aardig (leuke dark ambient brom bij het verkennen) maar naarmate er meer actiescenes komen wordt het zieliger en zieliger.

Het begin van de film is nog wel leuk, maar hoe meer van het verhaaltje belicht wordt hoe slechter het allemaal wordt. Wel normaal bij films als deze, maar wel best jammer verder. Actie is redelijk slecht, die aliens (en dan vooral die heavy metal typetjes - leken wel weggelopen bij Kiss) zijn niet om aan te zien, het setje op Mars begon mij na een tijdje ook tegen te steken.

Vermakelijke onzin, heb ook wel een klein zwak voor scifi, maar verder brengt dit absoluut helemaal niets. Maar 't is redelijk vermakelijk en snel voorbij.

Kleine 2*

Vreselijk!

Wat een draak van een docu. Laatst ook Aliens Of The Deep gezien en hoewel die ook absoluut niet perfect was, vond ik die toch nog een stuk interessanter.

Probleem 1 met deze docu is dat de Titanic ondertussen écht wel een wrak is. Buiten wat slierten bacteriëën is er eigenlijk bitterweinig te zien. Het meeste komt nog van wat taai uitziende CG schetsen, verder worden mensen in de docu vooral wildenthousiast als ze ergens een raam vinden of een glas zien staan. Ik kon er maar moeilijk in meegaan.

Na een uur is het zo'n beetje op en dan komt er plots één van de robotjes vast te zitten. Goed voor Cameron, kan hij daar de laatste 20 minuten nog mee vullen. Heeft geen bal meer te maken met de Titanic en dit deel kon me al helemaal niet meer boeien.

Uiteindelijk wordt het nog mooier wanneer dit alles gefilmd blijft te zijn op 11/11/01, wat de leden van de expeditie ertoe aanzet toe te geven dat het hele Titanic gebeuren eigenlijk niet zoveel voorstelt. Een brokje eerlijkheid die deze docu goed samenvat jammer genoeg.

Slechte CG, oninteressante melige pulp en qua reis naar de Titanic zelf compleet onspectaculair. Mnee, dan liever de wat levendigere beelden van de opvolger.

0.5*