Opinions

Best fijn.

Wheatley als producer, Lowe in een bijrol. Dan weet je zo'n beetje in welke hoek je het moet gaan zoeken. Deed me ook een beetje denken aan Kill List, al is het maar omdat ook Tunley doorheen een aantal genres laveert.

De film begint wel redelijk traag. De opbouw heeft best tijd nodig en heel sexy oogt het allemaal niet. Het is relatief duister geschoten, anders zou je het zomaar kunnen verwarren met een sociaal drama. Gelukkig is de film al niet te lang dus veel tijd om rustig op te bouwen heeft Tunley toch niet.

De film laat wel al relatief snel in z'n kaarten kijken, maar heeft nog een tweede verhaalknot die er toch wat extra spanning in weet te brengen. Meeten gaat ook steeds beter spelen en z'n personage krijgt mooi vorm. De combinatie van mysterie en thriller elementen versterken elkaar goed en ook visueel wordt het allemaal wat spannender naar het einde toe.

Het resultaat is een sfeervol, mysterieus en duister filmpje. Duurt even om op stoom te komen, maar de speelduur is best kort en Tunley weet zich toch aardig te onderscheiden.

3.5*

Ouch.

Het was de cover die me vooral bekend voorkwam. Eéntje die ik vroeger veel in de videotheek heb zien staan, maar nooit heb meegepakt. En achteraf gezien is dat misschien maar best ook. Meest verbazingwekkende aan deze film is dat ze nog besloten hebben hier een Blu-Ray versie van uit te brengen. Alsof een iets zuiverder beeld wat aan kwaliteit zou toevoegen.

Het oogt allemaal super cheap. De poppen zien er eerder IQ-gestoord uit dan eng, de getekende effectjes zijn om te huilen (die groene ogen) en wie hoopt op grappige creatures komt ook redelijk bedrogen uit. Eigenlijk zijn het maar bijfiguren in dit eerste deel. Net zoals de dwergjes ... je moet al goed opletten om te begrijpen wat die in hemelsnaam in de film komen doen.

Geen gore ook, het meeste gebeurt buiten beeld. Met de rug naar de camera of achter boomstammetjes. Het budget had er allicht iets mee te maken, maar de manier waarop het schaamteloos keer na keer gebruikt wordt is gewoon irritant.

En over acteerwerk zwijgen we maar wijslijk. Niet dat het wat uitmaakt.

0.5*

Beetje saai.

Eerste deel van de film valt nog wel mee. Niet dat het superbijzonder is, maar er wordt een aardig mysterietje neergezet dat gewoon netjes in beeld wordt gebracht. Degelijk opgeboud en net genoeg om met interesse te blijven kijken.

Maar dan komt de twist al en blijft er nog een halve film over, die alles netjes uitlegt en alle losse draadjes aan elkaar knoopt. Weg spanning, het verhaaltje zelf weet niet echt te boeien en omdat er verder ook weinig te beleven valt wordt het al snel best saai.

Het is vooral nogal flauwtjes en voorspelbaar. Zonder ook maar op één moment iets origineels of eigenzinnigs te willen/kunnen doen. De reden waarom Zuid-Koreaanse cinema mij toch zelden weet te bekoren. De wil om stijlvol te zijn is er wel, maar het komt er slecht zéér zelden uit. Wanneer het niet lukt is het vooral saai en knullig.

2.0*

Matig tot degelijk.

Er zat meer in dit filmpje, alleen weet Raimi niet echt genoeg richting te geven. De setting leent zich voor dit soort paranormale toestanden, de acteurs zijn oké (al moeten ze iets teveel hun best doen met het accent) en het plotje is leuk genoeg als whodunnit.

Maar er zit ook wat teveel drama in, het mysterie-gedeeltje komt teveel in stoten waardoor de sfeer nooit echt blijft hangen en Raimi is te doorzichtig met z'n clues. Daardoor gaat de vaart vaak wat uit de film, net wanneer de spanning aangehouden dient te worden.

Blanchett was degelijk, Ribisi vind ik eigenlijk meestal wel leuk. Holmes trekt het niet echt als town-vamp, Reeves vond ik dat wel weer geslaagd in een wat duisterdere rol. Maar da's misschien omdat ik hem in z'n rustigere rollen echt compléét niet vind overkomen.

Vervelend is de film niet, al had het wat korter gekund. Daarmee had Raimi ook wat kunnen knippen in de niet-spannende scenes en was er allicht wat meer sfeer blijven hangen. Degelijke poging in ieder geval, maar echt onder de indruk was ik niet.

2.5*

Nogal flauwe thriller.

Er zitten enkele plichtsbewuste twists in, maar die zijn vooral erg flauw. Dat Bateman een niet al te zuiver figuur was, was eigenlijk al vanaf het begin duidelijk, dat het dan uiteindelijk een pestkop lijkt te zijn ... tja. Een echte grootse onthulling is dat niet echt. En zo zijn er nog wel wat momenten.

Personages zijn ook erg één-dimensioneel en staan eigenlijk vooral voor een weinig genuanceerd cliché. De pestkop vroeger en nu, de gepeste die wraak neemt en de angstige vrouw die de "ware aard" van haar man ontdekt. Ook met betrekkelijk weinig overgave neergezet door de acteurs.

En achter de camera is Edgerton ook al niet de meest gevleugelde. Functioneel en professioneel, maar verder erg eenvoudig en zonder al te veel franjes. Je kan dat doen wanneer je plot of je personages zo boeiend zijn dat de nadruk van de stilering halen de film misschien versterkt, maar in een basic thrillertje als dit voelt het aan als een duidelijk gemis.

Mnee, vond het redelijk duf. Duurt daarbij ook nog eens te lang, voor iets eenvoudig als dit waren 90 minuten méér dan voldoende geweest

2.0*

Best oké.

Verwachtingen waren laag. Sowieso ben ik geen enorme Ringo Lam aanhanger, in combinatie met het jaartal liet dat niet al te veel goeds verwachten. Gelukkig was deze toch een aardig stukje beter dan verwacht.

Verhaaltje is wel erg simpel. Typisch gedoe met een in de val gelokte huurmoordenaar, politieachtervolgingen en de nodige actie. Een zeer jonge Louis Koo doet erg z'n best in de hoofdrol, Simon Yam is een waardige tegenspeler, al had z'n rol nog iets groter mogen zijn.

Maar het is toch vooral de actie die goed uit de verf komt in deze film. Een paar toffe achtervolgingen en indrukwekkende ontploffingen. Een beetje gek want dit komt absoluut niet uit Lam's hoogdagen, maar vond het beter dan wat hij doorgaans laat zien in z'n film. Allicht omdat er iets minder drama inzit dan normaal.

Best oké dus. Uiteraard niet enorm geweldig, maar wel een smakelijk actie tussendoortje dat mij weer enigszins hoopvol doet uitkijken naar de volgende Lam.

3.0*

Matige film.

Op zich wel een leuke cast bij elkaar gesprokkeld (Ando is fijn, Aoi ook leuk, Matsuda altijd sterk). Maar die laten het zelf bij momenten een beetje afweten. Al had ik de indruk dat sommigen (zoals Ando) niet erg veel met het personages aan konden vangen.

Vreemd politieverhaaltje met rare zijsprongen (het computerspel, het hele synethesia gegeven waar het uiteindelijk wel om draait maar meer een onderwerp lijkt voor een drama). Het is lang vertrouwen dat het ergens toe leidt en uiteindelijk doet het dat ook wel. Visueel is het matig maar voldoende, net zoals de soundtrack.

Het einde maakt het net die iets betere film. De "vertaling" tussen Aoi en de hoofdrolspeler is prachtig. Poëzie zonder betekenis maar dan toch weer niet. Sowieso is het synethesia principe een sterk uitgangspunt, maar zou het dan toch een keer verwerkt willen zien in een drama.

De film wringt zich in vreemde bochten, gooit er af en toe een stoot weirde humor door maar weet dankzij het einde net te overtuigen. Kleine 3* dus.

Kon er ook maar moeilijk warm voor lopen.

De twee boefjes zijn leuk voor een minuutje of vijf, maar daarna blijven ze wat hangen in hun cliché. Heel veel diepgang zit er niet in (maar daar lijkt de film ook niet op te mikken), heel veel charme jammer genoeg ook niet.

Op een echt plot hoef je niet te hopen, er is een rode draad maar het draait toch vooral rond de rondhangende jongeren en hun lichtcriminele gedrag. Dat gaat gepaard met een beetje humor en drama, maar niks om je echt in vast te haken.

Deze film is veel meer een sfeerschets, maar met deze kant van New York heb ik gewoon zeer weinig. Visueel heeft de film zéér weinig te bieden en ook de soundtrack stelt niet veel voor. Dit lijkt me meer een film voor aspirant boefjes voor wie NY het beloofde land is.

Gelukkig duurt het niet lang, maar halverwege begon m'n aandacht toch al stevig te verslappen. Beetje flauw gebeuren, had wat extra pit kunnen gebruiken.

2.0*

Ga er maar voor zitten.

Niet aan te raden aan mensen die zelden tot nooit een film uit Hong Kong kijken. Dit is typische HK humor en die heeft tijd nodig om te aarden. Het is dan ook nog de grootste kolder gebouwd rond twee popsterretjes (die een paar jaar later totaal uit de gratie van het publiek zouden vallen).

Maar ach, wie al wat HK werk achter de kiezen heeft kan het wel plaatsen en ziet er allicht ook wel de humor van in, al is het ook zeker weer niet het grappigste of beste want HK in dit genre heeft voortgebracht. Donnie Yen werd erbij gesleept, allicht om de actie te verzorgen, maar met zo'n cast is dat ook meteen al gedoemd om te mislukken.

Dan maar wat weirde verkleedpartijtjes, een onnavolgbaar plot en de Black Rose legende een keer reviven. Het resultaat is lompe kolder, waar gelukkig veel vaart in zit en waarin best wat te lachen valt af en toe. 't Is een klassiek opvullertje, maar wie er raad mee weet kan er zich best mee amuseren. Voor één keertje dan.

2.5*

Goed werd het dus niet. Gaat verre van de goeie kant uit met de Pang broertjes.

Nogal flauwe horrorfilm, met hier en daar enkele komische knipoogjes naar hun vorige films, enkele erg flauwe grappen, en dat was het dan. Ziet er allemaal erg low budget uit, de humor komt helemaal niet uit de verf, verre van eng en het acteerwerk is bij momenten bedenkelijk.

Paar mooie scenes, dat wel, op zich ook nog onderhoudend, maar meer dan 1.5* krijgt deze film niet.

Tja, zo slecht vond ik hem nu ook weer niet.

Vooral een paar mensen die met het sequel virus zitten denk ik . Deze film is dan wel beduidend minder als het origineel, een one on one vergelijking verdient deze film niet vind ik.

Bij dit tweede deel gaat het drama wat meer centraal staan, waardoor de spanning en scares in moeten binden. Is dat erg ? Niet zo. Zoals pjotr al zei was het concept eigenlijk erg leuk, zaten er nog steeds enkele leuke schrikmomenten in, en zijn de andere scenes vooral mysterieus.

Niet echt eng, maar vaak wel mooi vond ik. De visuele flair van de Pang broertjes is hier toch duidelijk aanwezig, en vangen het soms wat mindere acteerwerk van Qi (die toch echt wel kan acteren als het moet) best goed op. Na een nachtje slapen is dat toch wat de beste indruk achtergelaten heeft, en die is eigenlijk helemaal niet negatief.

Leuk concept, ziet er mooi uit, alleen valt de film teveel buiten het concept vrees ik. Jammer, maar van mij toch 3.5 beschaafde sterretjes.

Beter dan verwacht, heel wat beter dan de trailer, minder dan de poster.

Visueel was het vaak erg aardig. Bij momenten indrukwekkende CGi , ook vaak erg mooie character animation. Minder is wel dat het allemaal een beetje losjes en niet echt stijlvast is. Gonzo kan mooie zaken met 3D, maar 't is nu niet bepaald Production I.G. De muziek is verder wel aardig, maar buiten het openingsnummer en het nummer van de credits weinig opvallend.

Verhaaltje is verder doorsnee anime fantasy gedoe. Apocalyptisch wereldje, hoop ecologisch gedoe erdoorheen, fantasy setting en uiteraard mecha. Machines zijn gelukkig mooi gedesigned, brengt ook wel wat flair in de film.

Typische update van wat oudere animes, deze keer met betere animatie en indrukwekkendere scenes. Maar geniaal wordt het nergens, daar is Gonzo nog steeds niet de goeie studio voor.

Verder kijkt het wel aardig weg, leuk tussendoortje.

3.5*

PS: opvallend veel bekende voice actors trouwens. Aoi Miyazaki en Ren Osugi had ik er zelf al uitgehaald, maar blijkbaar heeft ook Kenichi Endo een aanzienlijke rol

Aardig.

Maar ik schrik van de wel erg hoge scores hier. Vond dit eigenlijk een redelijk doorsnee HK actiefilmpje. De actiescenes zijn inderdaad wat grootser, maar buiten het stuk waar twee wagentjes een hele sloppenwijk aan gort rijden vond ik ze niet opvallender ofzo. Chan's laatste stunt wordt dan misschien wel drie keer herhaald en mag dan erg gevaarlijk geweest zijn, op film is de impact duidelijk minder.

Middenstuk ook traditioneel met veel minder actie en meer nadruk op de humor. Maar ook daarin blinkt Chan niet echt uit, dan heeft een JWong nog meer talent in z'n vingers voor dat soort scenes. Vervelend is het niet, maar opmerkelijk ook niet.

Gelukkig duurt de film niet te lang en zijn de actiescenes vermakelijk, maar een speciale film kan ik hier niet in herkennen. De datum van release zal er wel voor iets tussenzitten, maar anno 2013 is dit iets teveel bandwerk geworden.

2.5*

Zelfde niveau.

Er zit onderling wel wat verschil in de verschillende Police Story delen, maar het niveau vind ik redelijk constant. Meestal wel een paar aardige scenes, maar over het algemeen genomen niet de indrukwekkende actiespektakels die ze hopen te zijn.

Grootste euvel is dat ondanks de echtheid van de stunts ze toch niet altijd even indrukwekkend ogen. Vooral wanneer Chan aan de helikopter hangt is het wat mak, terwijl de stunt zelf wel spectalair opgezet was. Er mist wat aan het camerawerk om naast de echtheid van de stunts de impact ook nog wat te verhogen.

Verder is Yeoh hier wel een enorme meerwaarde, dat Chan z'n kunstjes onder controle heeft weten we ondertussen wel, maar Yeoh overtuigt hier toch net wat meer. De film biedt verder niet zoveel meer dan de meeste soorgelijke HK film, een aardige combo van humor en actie met soms iets teveel flauwigheid, maar wel op een aanstekelijke manier gebracht.

Vervelend is het niet, maar de spektakelwaarde ligt mij gewoon net iets te laag.

2.5*

Zelfde niveau.

Lijkt me wel dat Chan met deze films een precedent geschapen heeft. Eind jaren 80 kwamen dit soort politiefilms plots sterk in trek bij oude toenmalige martial arts talenten (Corey Yuen, Tsui Hark, Chia-Liang Liu en Woo-ping Yuen), ben er eerlijk gezegd geen al te grote fan van.

Ook deze film is redelijk doorsnee. Chan zorgt voor wat aardige gevechten, een paar komische scenes en aardig wat stuntwerk, maar het weet gewoon niet de gehele lengte te boeien. Moet wel zeggen dat ik een versie van 120 minuten gezien heb, neem aan dat die extra scenes niet voor echt veel extra geweld gezorgd hebben.

Eindscene is wel de moeite, valt me wel op dat Chan in deze eerste twee films tot twee keer toe een geweldige setting helemaal aan vort heeft gekregen, heeft toch wel iets extras als het zonder effecten wordt gedaan. Maar verder iets te weinig actie, iets te veel policier.

2.5*

Pover.

Hoewel een aardig bekende cast, is deze film vooral een goedkoop broddelwerkje. Vluchtig in elkaar gedraaid, weinig aandacht voor details en JWong die vooral met een "ik kan dit ook" mentaliteit de film regisseert.

Het resultaat is niet al te best, een aantal brute scenes en een redelijk aardige climax uitgezonderd. Lelijke film, acteerwerk onopvallend tot barslecht (die Japanners), een nutteloos verhaaltje en een tekort aan coole actie in het eerste deel.

In het tweede deel wordt het sterftecijfer aardig de hoogte ingegooid (ook bijrollen en kinderen gaan er genadeloos aan) en valt er gelukkig wat meer te beleven. Daar moet je het dan verder ook maar mee doen. Vooral voor de die hard actiefan, of mensen zoals ik die al 60+ JWong achter de kiezen hebben en de overgebleven gaatjes graag opvullen.

1.5*

Best fijn.

Verwachtingen lagen ietwat lager, het is toch al een best oude anime en Rintaro is niet bepaald m'n favoriete anime regisseur. Maar op basis van deze film wordt wel duideljk waarom hij een fijne carriere heeft kunnen uitbouwen.

Nochthans was het begin een beetje taai. De animatie is redelijk crude en ondanks de leuke basis voor een spannend avonturenverhaal voelde het begin een beetje belegen aan. Maar eens de trein vertrokken sluipt er toch een hoop creativiteit in de film en weet het verhaaltje uiteindelijk toch op stoom te geraken.

Ook de tekenstijl lijkt te groeien doorheen de film, tel daarbij een bijna klassiek megalomaan einde bij en je hebt een waardige anime klassieker. Rintaro geeft met deze film een visitekaartje af, jammer genoeg heeft hij daarna nooit echt de nodige stappen voorwaarts kunnen maken.

3.0*

Toch even op terugkomen.

De eerste keer toen ik deze film zag heb ik hem inderdaad niet kunnen uitkijken. Ik moet ook wel toegeven de film toen met compleet verkeerde verwachtingen te hebben gezien. Werd toen aangeraden als één of ander obscuur maar trippy cult filmpje, maar een Tenshi no Tamago ofzo is het niet.

Mooi is het zeker ook niet. De animatie is erg karig, maar het sfeertje dat er hangt is eigenlijk best boeiend. Het begin is ook het minst interessante deel van de film, eens op de trein wordt het heel wat beter.

Uniek is het zeker wel. De katten en de Italiaanse invloed vormen een vreemde combinatie voor een anime, ik blijf er verder wel bij dat Spring & Chaos wel de betere film is voor mensen die geinteresseerd zijn in Miyazawa, maar deze is eigenlijk toch best wel de moeite.

Kan hem zeker niet blindelings aanraden, de verwachten moeten ook zeker niet liggen bij de wat experimentele anime, maar dat neemt niet weg dat het een sfeervol en eigenzinnig werkje is.

3.5*

Beetje muf.

Probleem is dat het ongeveer na een klein kwartiertje al duidelijk is dat er een twist volgt. Altman lijkt hierin redelijk direct te zijn door de vrouw als verdacht af te schilderen. Niet expliciet maar de filmtaal is verder redelijk duidelijk. En dan krijg je inderdaad je "twist" een vijftal minuten voor het einde. Vond het op z'n minst gezegd onboeiend.

Visueel gebeurt er zelden wat, hoewel de intro toch iets meer beloofde. Ook de soundtrack is nergens. Wel veel lawaaierige scenes en een hoop door elkaar gekwetter of gemompel. Lelijke accenten ook in deze film.

Er zitten wel aardige stukjes in, al vergallopeert de film zich ook wat door er halverwege al een climax in te steken. Zonder wat geharrewar erna had de film even makkelijk daar al kunnen stoppen. 't Is op zich vermakeijk voor een keer, maar van een naam als Altman verwacht je toch wat meer (al is het maar op basis van z'n naamsbekendheid, verder niet veel van hem gezien).

Wat te simpele film.

2.0*

Laatste deel in de Guinea Pig series, en door velen ondermaats bevonden.

En inderdaad, wie op zoek is naar de vaak erg ranzige realistische goor uit de eerdere films komt wat bedrogen uit. Wie echter houdt van een pakje extreme (en flauwe) humor heeft hier gelukkig wel een goeie kluif aan.

Want wat een geweldig debiele ziektes komen hier voorbij. Op hol geslagen organen, verplaatsende tattoo's, een liefdesrelatie tussen een meisje en een lijk, en als klapper die 4 heerschappen die in hun pijama op het dak van één of ander gebouw opscheppen over hun freaky ziektes. Bij momenten totaal krom gelegen. "Goed" is dit niet, enorm grappig is het zeker.

4*

Zeg maar gerust: comedy.

Komt van de Hentai Kamen regisseur, dat geeft al een beetje aan in welke richting deze film gaat. Al is het dan iets minder pervy, je vindt er wel hetzelfde soort humor in. Eentje voor de liefhebbers van Japanse weirdness dus.

Het is verder gebaseerd op een anime, maar dat stoort amper. Het verhaaltje is niet bepaald complex, de personages worden netjes geïntroduceerd en wat vreemd aanvoelt is ook zo bedoeld. De mix van samurai, aliens en random cartoonfiguren in het Edo-tijdperk is redelijk onverklaarbaar, maar dat zijn nog wel meer dingen in deze film.

Veel parodieën (dat stukje Gundam-bot was geweldig), veel zelfbewuste gags en voor veel gekkigheid. De CG is niet altijd op niveau maar wel erg functioneel, camerawerk en editing zijn verder wel lekker blits en modern. Acteerwerk is oké, al valt ook dat niet bepaald serieus te nemen. Erg dik aangezet, zoals het een film als deze betaamd.

Leuk en amusant, twee uur vlogen met gemak voorbij. Deze levend geworden anime is vooral grappig wanneer het moet, dat maakt een film als deze al redelijk snel geslaagd.

3.5*

Deeltje 2, meer gekheid.

Wie deel 1 al gezien heeft weet waar hij aan begint, wie deel 1 nog niet gezien kan die maar beter eerst kijken. Hoewel het misschien niet eens zoveel zal uitmaken qua plot, weird is het toch wel en coherentie is niet meteen waar deze film om draait.

Vertrouwdheid met de personage is ook niet echt belangrijk, wél dat je een beetje bekend bent met Japanse comedy en gebruiken. Er zitten een hoop gags en verwijzingen in die anders compleet dood vallen. En een paar lollige parodieën trouwens, fans van Eva en Totoro mogen alvast hun borst nat maken.

Het plot stelt verder niet zoveel voor, het is niet meer dan een excuus om lekker wat onzin los te laten. Dat ligt Fukuda ook wel, al had het uiteindelijk wel net wat korter gemogen en verliest de film tijdens het tweede deel ook wel een klein beetje stoom. Maar nooit echt heel lang, want er zit genoeg gekkigheid in om te blijven vermaken.

Geen film voor een breed publiek, al helemaal niet buiten Japan, maar wie graag Japanse gestoorde onnozelheid ziet heeft aan deze film een dikke, vette kluif.

3.5*

Film begon erg slecht. De eerste scenes in het huis deden mij terugdenken aan Rocco. Erg veel lawaai waarin nogal vervelende Italianen aan hun ochtendritueel begonnen.

Daarna wordt het wat rustiger, al blijft die eeuwig kwetterende radio op de achtergrond best vervelend. De film begint aan de relatie tussen de twee mensen, die voor het publiek al redelijk snel duidelijk wordt maar voor de personages zelf nog een tijd verborgen blijft.

Dit zorgt er voor dat ik tegen de posterscene nog maar erg weinig sympathie had voor Loren, waarmee het einde eigenlijk compleet nutteloos werd. Beetje wrang zelf, want ook Mastroianni is volgens mij ook niet helemaal zuiver. Ipv een puur liefdesdrama zag ik twee mensen die elkaar gebruikten om hun eigen leventje even wat meer fleur te geven. Dat vloekt dan een beetje met de toon van de film waardoor het allemaal niet zo goed uit de verf komt.

Vond het visueel verder ook niet al te boeiend. Opmerkelijk kleurgebruik maar verre van mooi, en vooral bij het inzoomen ed vreselijk camerawerk (die laatste zoom op dat room lijkt wel met windkracht 9 gefilmd). Acteerwerk van Mastroianni was aardig, Loren vond ik redelijk slecht.

Vooral in het midden vermakelijk, waar je als kijker Loren lekker met haar bek tegen de muur ziet gaan. Jammer dat het uiteindelijk niet zo in de film lijkt te passen.

Wel positief dat de film geen 180 minuten duurt. Na de beginscene in het appartement had dat er zeker nog ingezeten.

2.5*

Vermakelijk.

Inderdaad wel erg lelijk en kaal, die 4:3 hielp ook niet echt. Voor het visuele hoef je dit in ieder geval niet te zien.

Gelukkig is het verhaaltje, hoe simpel ook, toch best mysterieus en interessant. Blijft de hele film gissen waar het nu eingelijk naartoe gaat, het is dan ook weer een staaltje Japanse (droge) weirdness vol overtuiging uitgevoerd.

Acteerwerk viel best mee, die muziek is me verder niet zo opgevallen. Mits wat betere regie (en meer budget) had dit een erg goeie film kunnen zijn, nu blijft het toch wat hangen in een aardig concept dat naar behoren is uitgewerkt, maar verder weinig aanspreekt.

Rare vent die Shiota, niet echt een voorspelbaar regisseur.

3.0*

Toch nog even een aanvulling: van Dogme kan je hier niet echt spreken, aangezien hier toch duidelijk bijgevoegde muziek aanwezig is. Daarmee mezelf ook even verbeteren, want de muziek was net wél opmerkelijk, beetje gekke deuntjes die de film een wat luchtiger karakter geven.

Niet echt geweldig.

Probleem is vooral dat Minoru Kawasaki echt de uitgelezen persoon is om een Kaiju film te maken, althans zo lijkt het op het eerste gezicht. Schijn bedriegt, want het zijn uiteindelijk de kaiju clichés in een andere filmwerkelijkheid die Minoru's films zo geinig maken.

Deze is dan eigenlijk ook niet meer dan een wat dommige Kaiju film. Geen parodie, die films zijn ook bijna niet te parodiëren. Je kan ze moeilijk in het belachelijke trekken aangezien ze al enorm zelfbewust belachelijk zijn. Minoru doet z'n best nog wel, slaagt er ook af en toe in, maar weet er niet genoeg uit te halen.

Zijn mix van internationaal vind ik niet al te geslaagd (was het eerder in z'n Sinking flick ook al niet), wel leuk zijn de verschillende methodes, de dansjes tussendoor en Kitano als redder van de wereld. Stukjes die de film opfleuren en toch wat leuker maken. De Kaiju stukken zelf zijn best slecht, zelfs binnen het genre, en voegen maar weinig toe.

Doe mij maar krabben die goalkeepers willen worden, met dat soort onzin is Minoru veel origineler. Dit is uiteindelijk iets te braaf, aangezien het te dicht bij het reeds bestaande genre blijft.

1.5*

Matig.

Het begint nochthans best aardig. Er worden heel wat puzzelstukjes neergelegd waarvan niet meteen duidelijk is wat het totaalplaatje zal zijn. Daarbij is de trage opbouw zeker een meerwaarde, al merk je aan de monologen wel al snel dat je met een boekverfilming te maken hebt.

Maar Taylor weet het mysterie niet echt heel lang aan te houden. Na een half uurtje is het wel duidelijk waar deze film heen wil, daarna is het ook al te makkelijk te raden welke twist je mag verwachten. En dan is het eigenlijk gewoon een halve film lang "connect the dots" kijken.

Jammer dat na een beloftevol begin deze film verzandt in een al te matige en eenvoudige thriller. Qua acteerwerk en presentatie blijft het wel aardig overeind, maar verder valt er niet zoveel positiefs over te vertellen. Blijkt toch moeilijk, mysterie en spanning vasthouden, zo'n hele film lang.

2.5*

In één woord ... duf.

Een typisch liefdesverhaaltje zoals er duizend in een dozijn zijn. De film is extreem leidend, wat er voor zorgt dat je alles al van mijlenver ziet aankomen. Kan best zijn dat dit gebaseerd is op waargebeurde feiten, maar de presentatie van de feiten is echt triest te noemen.

De reden waarom ik deze film gezien heb ik simpel. Genomineerd voor 'Art Direction'. Bij de Oscars wel te verstaan, en het is duidelijk dat daar dringend nieuw bloed moet komen. Niet dat de film er onverzorgd uitzag, maar jongens wat een saaie boel. Waarschijnlijk zijn alle Scarlet Johansson fans wel aan hun trekken gekomen, maar qua art direction vind ik dit toch maar magertjes. Eén scene kon mij beroeren, en dat is wanneer het meisje en de slagerszoon (geen spoiler, je moet al een idioot zijn om het niet te zien aankomen) voor het eerst door het weiland lopen. Prachtige nabewerking, waardoor een zeer unieke sfeer gecreeerd wordt. De scene duurde ongeveer een minuutje denk ik. Niet genoeg dus om een film te redden.

Om samen te vatten, duf verhaaltje, duffe muziek en duffe beeldvorming. Toch nog 1* voor 60 seconden mooie cinema.

Colm McCarthy.

Ik was al onder de indruk van Outcast, nu nog iets meer na het zien van The Girl with All the Gifts. Niet dat deze film beter is, maar van een hedendaagse zombiefilm nog echt wat weten te maken, dat zijn er maar weinigen gegeven.

Toch laat de film zich nog net iets teveel vangen aan de zombieclichés, daar waar het eigenlijk niet eens nodig is vanuit het verhaal zelf. Ik vermoed dat men gepoogd heeft om via het hele zombiegebeuren de film iets makkelijker in de markt te zetten, maar ik hoef het zelf niet meer zo. Die communes met intern drama. De kuddezombies die weinig indruk maken. De tripjes door het land van de geïnfecteerden ... ik ben nooit een grote fan van het zombiegenre geweest, maar de hedendaagse variant is wel érg melig.

Gelukkig is het niet zomaar een zombiefilm geworden. De intro is sterk, al is het maar omdat Sennia Nanua geweldig goed speelt en een krachtige soundtrack de film van een extra dosis sfeer voorziet. Verder is de infectie ook wel wat origineler, iets wat naar het einde toe wel aardig uitgespeeld wordt. Toch blijft de mix met het klassieke zombiegebeuren de film wat in de weg zitten. Had liever gezien dat men er volledig mee gebroken had dan deze poging tot originelere zombiefilm.

Maar McCarthy is een talent, zoveel is duidelijk. Met behulp van een fijne cast, prachtige soundtrack en strakke regie zet hij een erg fijn filmpje neer. Volgende keer weer een iets fijner onderwerp en die hogere score is een zekerheid.

3.5*

Onnodige remake.

Het is al een tijdje geleden dat ik het origineel heb gezien, maar dit leek meer op een herzienig dan een nieuwe filmervaring. En dan faal je als remake toch als voor de helft, want uiteindelijk is dit dan gewoon de versie voor de mensen die geen Zweeds kunnen verdragen.

Beetje domme keuze om de setting niet aan te passen. De Zweedse namen die voorbijkomen steken schril af tegen de Amerikaans/Britse acteurs. Verder blijft het bronmateriaal te plat en saai om echt een goede film mee te maken, zeker als de regie niet veel meer doet dan het materiaal respecteren.

Fincher is een vakman en dat toont zich ook wel. Het is meteen ook de reden waarom ook deze film niet zoveel voorstelt. De sfeer is solide maar het sprankelt nergens. Alles wordt uitermate serieus genomen, waarmee het thriller verhaaltje alleen maar z'n zwaktes prijsgeeft. Niet dat deze film humor nodig heeft, maar een klein beetje relativatie van het onzinverhaal was waarschijnlijk niet verkeerd geweest.

Craig en Mara doen het aardig maar niet meer dan dat, verder blijf het mij nog steeds verbazen dat de twee uiteindelijk in bed belanden. Al even ongeloofwaardig als in het origineel.

Onnodige remake dus, technisch wat beter, maar dat wordt teniet gedaan door het feit dat je weer 160 minuten doorheen hetzelfde verhaal moet zitten. Saaie cinema.

2.0*

Degelijke Soderbergh.

Wel een beetje wat ik ervan verwacht had. Een redelijk natural en klein dramatje, dat viel al uit de speelduur, de score en het stemmenaantal af te leiden. Maar daar is Soderbergh ook best goed in, een regisseur die beide strekkingen van de cinema redelijk goed beheerst.

Grey doet het aardig in de hoofdrol, erg veel werk heeft ze niet, maar het stoicijnse werkt ook wel bij haar personage. Verder is de film kundig in beeld gebracht en voorzien van een passende soundtrack. Mooi gestileerd, al is het verder ook niet geweldig bijzonder of verrassend.

Slice-of-life drama dat verder ook wel boeit. Geen duidelijke finaliteit of belangrijke moraal omgezet in duidelijke dialogen, de film fladdert rustig voort en stopt wanneer de personages voldoende vorm gegeven zijn. Op het einde schemert er misschien zelfs iets te veel narratief door, maar aangezien het een korte film is stoort het amper.

Leuk voor een keertje, zeker niet m'n favoriete Soderbergh, maar fijn is het wel.

3.0*