Opinions

Standaard Hiroki.

En dat staat meestal garant voor een mooie film, ook hier. Redelijk klein en subtiel drama waar de leefwereld van de vrouwelijke hoofdpersonages weer de hoofdmoot vormen.

Visueel niet zozeer mooi maar wel knap ondersteunend, fijne soundtrack, sterk acteerwerk, etc etc.

En zoals steeds erg geloofwaardig en subtiel. Da's toch waar Hiroki z'n kracht haalt. Mooi observerend en dichtbij, alsof je naar een erg knap geregisseerde docu zit te kijken. Goeie film voor Hiroki fans en een fijne instapper voor mensen die nog niks van hem gezien hebben.

4.0* en een uitgebreide review

Wel oké.

Eigenlijk aan m'n stand verplicht om "de beste film van het jaar" toch maar een keer te kijken, nu het een Aziatische blijkt te zijn. Bong is ook geen erg slechte regisseur, maar Zuid-Korea zal wel nooit m'n favoriete filmland worden. Dat blijkt ook deze keer maar weer.

Het ontgaat mij echt hoe deze film aan al die hype en accolades komt. Ik vond het best aardig allemaal, maar nergens opvallend, nergens uitzonderlijk, nergens verrassend. Na een kwartiertje is wel duidelijk hoe het eerste uur zich zal voltrekken, daarna zwalpt de film een beetje alle kanten uit zonder echt erg interessant te worden.

Acteerwerk is wel aardig, visueel is het gewoon oké. En echt vervelen doet het ook weer niet, maar een beetje spannend of onvoorspelbaar is het ook nergens. Daarom eigenlijk ook een half uurtje te lang, filmpjes als deze mogen best wat compacter zijn, want veel hebben ze toch niet te vertellen.

Benieuwd of er erg veel van zal bijblijven. Heb me niet verveeld en het is kundig gemaakt, maar daar is alles ook wel mee gezegd. Ik vraag me af wat voor films mensen een heel jaar zitten te kijken als dit er als beste uit komt rollen.

3.0*

Oef.

Hoe kazig kan je een scifi maken? Noyce kiest ervoor (althans, kiest voor een boek) om weer eens het aloude "overgereguleerde maatschappij bant emotie uit" riedeltje boven te halen. Je zou kunnen zeggen dat het idyllische wereldje waarin dit versje gebolsterd zit nog best origineel is (meestal krijg je een wat grimmigere variant voorgeschoteld), maar het maakt het uiteindelijk alleen maar kleffer.

Bridges is pover als Giver, Streep vind ik sowieso al redelijk vervelend, haar rol maakt het er hier niet beter op. De jeugd is identiteitsloos, maar dat hoort nu eenmaal bij hun personages. Het grijs/kleur gegeven is op zich nog best leuk, maar het is meteen ook het kantelpunt waarop alles me een beetje begon te dagen.

Zolang de film zich richt op het scheppen van het scifi wereldje valt het allemaal best te behappen. Cinematografie is wat soft en de muziek wat flauw (moet je als Giver écht kiezen om muziek door te geven via één of andere lomp boerenfolkfeestriedeltje?), maar er zitten geregeld leuke ideetjes in die visueel behoorlijk uitgewerkt worden. Maar eens DE BOODSCHAP zich aandient wordt het drammerig, platvloers, bijna religieus. Niet eens dat ik het oneens ben met de film, maar de manier waarop het gebracht wordt is gewoon beschamend.

Stevig contrast tussen het eerste en tweede deel van de film dus. Eerste half uur is meer dan aardig, daarna wordt het geleidelijk aan alleen maar slechter, met een finale die echt niks te bieden heeft. En dat voor een man die de al ruim gepasseerd is.

2.0*

LOTR zonder de fantasy.

Zoveelste overdreven lange spektakelfilm die niks anders doet als vervelen en vervelen. In eerste instantie viel vooral het tergend slechte acteerwerk op, maar na verloop van tijd vraag je je dan wel of het je het de acteurs wel kwalijk kan nemen. Ik zie Phoenix normaal graag bezig, maar vond het hier ergerlijk. Uiteindelijk hebben de acteurs ook erg weinig om handen. Kostuumpje aantrekken en hun lijntjes aframmelen. Enige emotie die ze hun in personage kunnen leggen is verloren moeite, aangezien de soundtrack er toch bovenuit torent en alle subtiliteit teniet doet. Ook zij moeten gedacht hebben, why bother.

Opvallen de kritiek op het einde op de film, in combinatie met de lof voor de soundtrack. Het einde te Hollywood, te sentimenteel ? De soundtrack is niks meer dan het equivalent van een " ... and they lived happily ever after" einde. Heroisch en banaal bombastisch gejengel dat er op zo'n manier indreunt dat het vooral beukkrampen veroorzaakt. En dan maar afgeven op zo'n songfestival omdat het melig is

Nog een enorm pijnpunt zijn de gevechten. Enige vorm van choreografie wordt totaal verkloot door de cinematografie. Op zich is er niks mis met warrig camerawerk en snelle montage als ze de choreografie versterken, maar dit leek meer op een Dogme film waar men telkens verkeerd gemonteerd hadden. Nu hoeven de gevechten voor het verhaal ook niet volgbaar te zijn, Crowe wint toch , maar mooi is het allerminst. 't Is vaak zelfs zo erg dat de soundtrack meer over het gevecht zegt dan de beelden. Het swoosht, klingt en klangt dan ook overdreven veel en hard.

Vreselijk sentiment, vreselijke score, vreselijke gevechten. Of het geschiedkundig correct is kan mij dan nog niks schelen, maar maakt er dan wel een goeie film van.

0.5* voor deze prul. Kitsch.

Niet best.

Al moet ik zeggen dat ik er vooraf ook gewoon niet echt veel zin in had. Het was me niet echt duidelijk waarom het universum van Unbreakable en dat van Split aan elkaar gelinkt moest worden, dat is na het zien van de film jammer genoeg niet duidelijker.

Het is verder ook jammer dat de focus weer veel meer op het hele superhelden gebeuren komt te liggen. Dan vond ik in Unbreakable al niet geweldig, met Split in de mix is dat al helemaal een teleurstelling. Shyamalan gooit er wat lamme comic book verwijzingen doorheen, wat het gebeuren onnodig kinderachtig maakt.

De acteurs doen het verder best naar behoren en de film ziet er ook netjes uit, alleen wist het verhaaltje mij echt voor geen meter te boeien. Hopelijk is dit hele gebeuren nu uit zijn systeem en kan hij zich weer richten op het maken van origineler werk.

2.0*

Redelijk.

Een boel bekende namen op een hoopje gegooid. Misschien zelfs iets te veel, want sommigen krijgen iets te weinig tijd om hun ding te doen. En dan denk ik vooral aan Spacey, zijn rolletje is wat aan de flauwe kant, zeker voor iemand van zijn kaliber.

Pacino is de meest overtuigende van de bende. HIj krijgt een paar sterke dialogen toegeschoven en brengt ze met veel overgave. Lemmon zit aan de andere kan, die bakt er jammer genoeg niet zoveel van vond ik. Beetje zoals het in het plot ook loopt.

Alle actie wordt zowat uit de film geknipt, Foley richt zich echt volledig op het praatgeweld. Daarvoor vond ik het dan toch net niet snedig en edgey genoeg. Bij momenten zakt de film een beetje in, vooral omdat de balans tussen de verschillende personages niet even sterk is. In de gesprekken is er te weinig weerstand en is er bijna altijd een dominante partij.

Heb me niet verveeld, gelukkig duurt de film ook niet al te lang, maar voor een pure dialoogfilm had het iets scherper gemogen.

2.5*

Stewart als Miller.

Meest opvallende aan deze film is dat Mann bijna al het negatieve uit de weg gaat. Geen rise & fall zoals zo vaak het geval in dit soort films, enkel het positieve wordt gefilterd en aan elkaar geregen tot een aardige feel good film. Ik vond het best leuk, dat dramatische geleuter voegt toch zelden wat toe.

Zo blijft een monter filmpje over. Stewart kan ik doorgaans niet uitstaan, maar samen met Allyson vormt hij een leuk duo. De muziek van Miller kende ik al (het helpt ook wel dat de film er z'n grootste hits pikt uiteraard), via een hoop kleinere scenes wordt de context van die bekende nummertjes geschetst.

Tweede deel leunt inderdaad sterk op het muzikale, maar zonder dat het tempo echt uit de film gaat. Het einde is een beetje afgeraffeld, Miller die als illustere voorganger van een clubje bekenden ook het leven liet in een vliegtuigcrash, wat er allicht mee voor gezorgd heeft dat deze film zich niet echt een rise & fall structuur kon aanmeten.

Meest tragische figuur van deze film is trouwens Ed. Ed komt niet in beeld, maar heeft Helen na een verloving van minstens twee jaar moeten afstaan aan Miller. Eén telefoontje was blijkbaar voldoende, dat moet Ed toch wel zeer gedaan hebben. Maar zo ging dat vroeger wel meer blijkbaar.

2.0*

*zucht*

Bestaan ze? Degelijk onderbouwde wetenschappelijke docus? Gaat het niet over obsessieve mensen dan is het wel een hoop semi-wetenschappelijke bangmakerij. Want dat slaat uiteraard goed aan. Deze docu mag aan dat laatste rijtje toegevoegd worden.

Het begon nochtans redelijk. Oké, de maker is duidelijk van het soccer mom kaliber (zo eentje die voelt dat er iets niet pluis is en angstig toekijkt als z'n kinderen ijsjes eten), maar in het begin wordt er nog redelijk open naar de zaken gekeken. Er worden zelfs een aantal mensen aan het woord gelaten die ook wat positiefs te zeggen hebben (zonder onheilspellende muziek of overdreven verdachtmakingen). Toegegeven, het stuk in Haïti voegt echt niks toe, maar da's ook snel weer gedaan.

Maar daarna slaagt de sfeer toch duidelijk om, zonder eigenlijk ooit aanwijsbare informatie. Er worden wat negatief-klinkende zaken aangehaald maar niks wordt echt serieus onderbouwd. Kritiek op de criticasters wordt snel van de hand gedaan. Het enige wat eigenlijk rest is "we weten het niet zo goed dus DOOOOOOOOOMMMMMM".

Toch eigenlijk droevig hoeveel van dit soort docus er zijn. Mensen die op zoek zijn naar serieuze informatie zouden dit massaal moeten neersabelen, het enige wat een rommelwerk als dit doet is angstgevoelens voeden. Dan spreek ik me verder niet uit over het onderwerp zelf. Daarvoor ging ik de docu kijken, maar deze GMO OMG kan daar niks overtuigends over kwijt.

Vraag me trouwens af wie een regisseur als Jeremy Seifert eigenlijk is en met welke achtergrond hij een docu als dit maakt. Hoop niet dat het een serieuze onderzoeksjournalist is want dan kunnen ze beter eens een docu maken over de instantie waar hij z'n diploma gehaald heeft.

Voor het ietwat evenwichtige begin nog een halfje extra, maar daarna gaat het weer stevig fout.

1.0*

Schoolvoorbeeld van Westerse animatie.

Neem een bekend verhaal (kan het nog bekender dan Romeo & Juliet?), plaats het in een andere context (referentiegrapjes verzekerd!), verneuk het einde als het niet kindvriendelijk genoeg is en gooi er vooral veel luide, poppy muziek bij.

Wie zich afvraagt hoe men in godsnaam voor de muziek van Elton John gekozen heeft, je hoeft niet verder te kijken dan de executive producer credits. Waarschijnlijk ligt het iets subtieler, maar enige hoop op creative integriteit was al snel weg.

Rest de humor van de film. Vond de voice acting niet al te best (ofwel gewoon slecht, ofwel herkende je sterk de stemmen van de acteurs erachter), de grapjes voorspelbaar en verre van scherp. Sowieso niet mijn stijl van humor dit, met het Shakespeare beeld als persoonlijk dieptepunt.

Het einde laat zich al lang raden, visueel is het niet mooi (wel kleurrijk in de tuinen, maar eens daarbuiten zie je pas hoe pover het gemaakt is) en de soundtrack blijft voor mij een doorn in het oog(/r).

Mnee, na een kwartiertje is de lol van de setting er af en rest er helemaal niks meer.

0.5*

Beetje lauwe flauwe film, met enkele leuke scenes, geinige vondsten, maar al bij al toch maar een beetje gewoontjes. Voor een druggie film is hij wel heel mak, voor een puur komische film ook, en de zwarte humor die er dan al in zat was ook maar van een bedenkelijk niveau. Deze film lijkt me nog best te omschrijven als een verdunde combo van Pulp Fiction, Very Bad Things en Trainspotting. Beetje alles en beetje niks.

Zodoende kom ik op 1.5* uit, met nog een 0.5* voor de scene waar het meisje voor de eerste keer omvergereden wordt. Leuk hoe plots de perspectieven totaal verschuiven, in amper 10 seconden.

2* dus, voor een film die niet onaardig is, maar daar is alles dan ook mee gezegd.

PS: wat een flauwe ravescenes trouwens. Georganiseerd door Disney of zo ?

Typische Lam.

Ching Wan Lau en Francis Ng mogen het uitvechten in deze politiethriller. Mocht je tijdens het kijken nog niet doorhebben dat dit een mid-90s film is wordt het er nog een keertje ingewreven door de overdracht van de Britten in het verhaaltje te verweven. Iets wat zowat elke film toen deed.

Lau en Ng doen het best oké, maar Lam levert hier gewoon weer een doorsnee genrewerkje af. Een paar aardige achtervolgingen, iets teveel politiewerk, visueel wat ondermaats en een niet al te beste soundtrack. Klassiek HK politiethrillertje dus.

Lam blijft steeds wat achter op z'n tijds- en genregenoten, dat bewijst hij nog maar eens met deze film. Wel een paar aardige actiescenes, maar die maken maar een klein deeltje van de film uit, de rest is minder. Veel meer had ik er ook niet van verwacht.

2.5*

Een betere Keaton.

Wat minder focus op romantiek, meer op humor en stunts. Al komen die laatste, trouw als Keaton is, vooral naar het einde toe. Maar het valt toch op dat wanneer Keaton zijn aandacht richt om wat anders dan een vrouwelijke medekompaan, zijn films makkelijker te verteren zijn. Komt misschien omdat er dan wat minder direct geacteerd moet worden, maar de aandacht meer op de zaken waar Keaton in uitblinkt.

Zijn humor vind ik meestal ook net wat te flauw, maar hier viel het best mee. Allicht ook omdat het met een koe, toch een beetje een lomp beest van nature, net allemaal wat leuker is. Het blijft een leuk ongangspunt, ondanks dat ik het in Dou Niu al een keertje beter zag. In ieder geval vormen de twee films een leuke double bill.

Naar het einde wat spectaculairder, vind ik meestal toch wel de beste momenten in Keaton's films. De film mist misschien dat ene epische moment dat bijblijft, maar in vergelijking met z'n andere films vond ik het over de gehele breedte wat leuker. En dat voor een Western.

2.5*

Leuk.

Al moet gezegd, het begin is een stuk scherper dan de rest. Of misschien niet eens dat, maar na verloop van tijd gaat de film zich een beetje herhalen. Vanaf het moment dat Frank en Roxy op tocht gaan verliest de film wat aan kracht.

Murray doet het verder erg leuk, ook de rest van de cast is naar behoren. Ook een aantal zeer herkenbare situaties, wat er zich in de bioscoop afspeelt is best representatief voor persoonlijke bezoekjes.

De kritiek zelf gaat een beetje verloren in de fun van de film, maar dat mag verder de pret niet drukken. De boodschap is niet bepaald nieuw te noemen, de meesten zullen God Bless Amerika dan ook niet nodig hebben om het licht te zien.

Leuke film, had alleen iets gevarieerder gemogen. Zowat halverwege valt de film iets teveel in herhaling.

3.5*

Zo dan.

Qua sfeer zat deze film wel aardig. Valt beter te pruimen dan het werk in Goodfellas in ieder geval. Wat minder blabla en wat meer dreiging.

Uiteindelijk kan ik ook wel begrijpen waarom deze zo hoog staat. Net zoals wel meer films in de top 25 gaat het om lange vertelsels met enige soapachtige kwaliteiten. Acteerwerk is erg stabiel (hoewel ik vind dat er weinig echt goeie prestaties geleverd worden - doorvoor net teveel typetjes), lekker gewichtig sfeertje en lange speelduur waardoor je de personages "echt gaat kennen". Dat laatste is niet meer dan een variatie op het succes van alle soaps natuurlijk.

Degelijke film, visueel matig maar stoort nergens, soundtrack is een beetje kut maar het verhaal is aangenaam om volgen met hier en daar een paar goeie scenes (de moord op de politieagent in het restaurantje). Maar verder een beetje een grijze muis vind ik.

2.5*

Deel 2. Gezien in twee delen.

Noodgedwongen, maar eerlijk gezegd kan ik hier ook geen drie uur lang naar zitten kijken. Was blij dat ik de film na 100 minuten even uit kon zetten.

Waar ik bij deel 1 nog wel begrijp waar de status vandaan komt, vind ik dit vervolg een totale flop. Deel 1 vertelt de onderliggende relaties binnen een familie en de "bevriende" families, deel 2 focust zich vooral op de buitenwereld. Michael in Havana, voor de commissie. Heel wat minder interessant. Op ware houthakkerswijze wordt er dan nog een hele prequel ingehakt ook. Toen ik de film moest onderbreken zat ik echt met het gevoel dat stuk met De Niro, what the fuck . Later komt het allemaal wat duidelijker terug, maar zoals bijna de hele film, het is nodeloos. Had ofwel een prequel, ofwel een sequel gemaakt, maar dit is echt 10 keer niks. Had het ten minste op één of andere ingenieuze manier in elkaar verweven, als het toch zonodig moest.

Nog opvallend, maar hoe lelijk kan een film zijn. De meeste scenes zijn echt brak belicht, waardoor de meeste personages vaak gewoon silhouettes zijn, met enkel wat lichtreflectie op hun haar. Verder buttlelijke kleuren en saaie shots. Enkel de flashbacks met de jonge Vito zagen er een beetje stijlvol uit. Sterk contrast. De soundtrack was lawaaierig en vooral vervelend. Bepaalde stukken (met het gezongen toneelstuk) waren gewoon erg.

En dat sleept dan drie uur aan. De Niro en Pacino zijn gewoontjes, enkel Duvall vond ik hier goed spelen.

En verder kon de hele film mij geen flikker boeien.

0.5*

Eindelijk ook de trilogie volledig gezien.

Valt ergens tussen deel 1 en deel 2 in. Het is inderdaad wat minder sfeervol dan deel 1, maar dit is wel het deel waar het visuele het best uit de verf komt. Niet dat er echt geweldige dingen te zien zijn, maar de platte look van deel 2 is gelukkig weg.

Film kent een aardig begin, waar vooral de manier van machtsuitbreiding interessant is om volgen. Wanneer Pacino terug in aanraking komt met de mafia verzandt de film al redelijk snel in z'n oude patroon. Jammer.

Hele stuk in Italie is grotendeels overbodig tot de opera begint en eigenlijk de mooiste scene uit de gehele trilogie aantreedt. Werkt naar een mooie climax toe.

Alles wat daarna gebeurt is weer een heel pak minder. Vond de trappenscene echt helemaal niks. Verder inderdaad Coppola die toch opvallend slecht door het beeld hopt. Rare keuze van papa.

Uiteindelijk is dit ook weer een veel te lange film waar het hele middendeel uitermate saai is. Visueel degelijk, muziekkeuze is best duf en braaf verder. Gelukkig zit er nog een mooie scene op het eind, daarvoor vooral 1.5*

PS: Nooit geweten van Cage trouwens, keek ook even raar toen ik zijn naam zag voorbijkomen.

Absolute aanrader.

Al is het alleen maar omdat de kans groot is dat dit de eerste keer is dat je in aanraking komt met dit soort film. Pizzolo noemt het een "illustrated film" en dat is het ook echt. Illustraties die tot leven komen door middel van camera pans, visuele effecten en wat eenvoudige transformaties (denk Flash-animatie).

Sterke soundtrack, erg gevarieerde art styles (die nergens met elkaar clashen) en een lekker potje cyberpunk storytelling. Een mix die garant moet staan voor een hele hoop erg hoge én vooral erg lage cijfers.

Het duurt eventjes om te wennen, de film breekt met een hele hoop filmwetten, maar na een kwartiertje erg vlot kunnen genieten van deze film. Verfrissend, knap en stijlvol. Meer graag!

4.5* en een uitgebreide review

Ugh.

Vroeger deze film wel al eens gezien, maar toen vond ik het écht vreselijk. Nog voor ik ooit een Japanse Gojira film gezien had trouwens, maar dit rampenvehikel is gewoon dramatisch, zelfs los van de vergelijking met de originele film.

Emmerich maakt er een brakke Amerikaanse rampenfilm van, maar dan nog slechter. Komt deels door Broderick, vreselijk personage die absoluut niet bij deze film past. Sowieso zijn de meeste personages vreselijke karikaturen, zelfs Jean Reno kan zichzelf niet staande houden in deze film.

In het begin lijkt het nog wel aanvaardbaar. CG is ondertussen aardig achterhaald, maar Godzilla mag toch aardig wat verwoesten. Al richt de camera zich toch vooral op de grond, daar waar Gojira meestal hele flatgebouwen aan gort wandelt. Maar da's enkel voor de introductie, daarna verlegt het verhaaltje zich naar een nest en een team Franse jojos + Broderick die Godzilla's offspring pogen te vermoorden.

In feite is het tweede deel een ordinaire Jurrasic Park clone geworden, met slechtere effecten, luchtigheid op de foute momenten en foute manieren. Het ergste is nog dat Godzilla en offspring absoluut niet gevaarlijk zijn, daar waar dat wel duidelijk de bedoeling was.

Nee, eerste half uur valt nog een beetje mee, maar daarna wordt het ook slecht dat de volgende twee uur een complete ramp zijn die amper aan te kijken valt. Begrijpelijk dat ze in Japan het deksel weer even op de pot hebben gedaan na deze film. De recentere Amerikaanse poging is ook niet geweldig, maar in vergelijking met dit onding toch al een stap in de goeie richting.

0.5*

Prul.

Ik had op zich wel goede hoop vooraf. Hoewel ik Edwards weer eens met Reeves gewisseld had (maar die had natuurlijk al een onofficiële Gojira film op z'n conto), zou Edwards' Monsters ook een sterk uitgangspunt moeten geweest zijn om deze film tot een goed einde te brengen. Het resultaat is eigenlijk alles behalve dat.

Al kan je niet zeggen dat Edwards de originele reeks links heeft laten liggen, jammer genoeg heeft hij wél enkel de slechte punten overgenomen. Zo is de opbouw van deze Godzilla echt tergend traag. Het eerste uur ... niks. Ook iets waar die oudere films vaak last van hadden, maar daar leek het meer om budgetaire redenen (want die 120 minuten waren natuurlijk wel nodig voor de epicness). Geen idee wat hier het nut van was, maar al het drama en opbouw was zo banaal slecht dat het zelfs Hollywood-onwaardig was.

Ken Watanabe heeft de hele film dezelfde verbaasde uitdrukking op z'n kop, Taylor-Johnson doet normaal meer met z'n personages en Olson is al helemaal een miscast. Van interessante arthouse/genre projectjes naar een nietszeggende bijrol in een blockbuster. Binochi zal wel voor een persoonlijke reden gecast zijn, maar haar toevoeging deed ook alleen maar wat wenkbrouwen fronsen.

Verder mist deze film alle humor. Begrijpelijk want je kan moeilijk verwachten dat ze met rubberen pakken aan de slag gaan, maar waarom de meligheid dan ook niet hebben laten vallen? Serieus én melig is een slechte combinatie.

Gojira zelf ziet er goed uit, zijn tegenstanders jammer genoeg niet. Voor monsters van die omvang mistten ze wat detail, waardoor ze nooit echt natuurlijk in hun omgeving leken. Daarbij was hun design zelf al niet al te spannend. Datzelfde probleem had Gojira ook wel, voornamelijk omdat de omvang en gewicht van de monsters nooit echt weerklank kregen in de bioscoop. Je verwacht tremors en enorm veel lawaai, maar Edwards houdt het heel summier qua geluid.

En dat heeft dan weer effect op de vernieling, voor zover die al aanwezig is. Echt gestoorde keuzes worden daarrond gemaakt. Ik begrijp nog nét dat je Gojira in het begin even van het toneel wil houden, maar een Gojira film zonder scene waar hij door een stad baggert enkel en alleen voor de vernieling is de naam Gojira niet waardig natuurlijk. Edwards cut echt op de meest debiele momenten. En wanneer er dan toch eindelijk skyscrapers neergaan, is het allemaal niet zo indrukwekkend. Erg om te zeggen, maar dat doet een Bay dan 100 keer beter.

Dus eigenlijk is dit niet meer dan een dik uur melige intro, een half uur flauwe monsters en een half uur eindgevecht dat nooit echt goed uit de verf komt. De hele menselijke angle is te slecht voor woorden, de actie mist punch en Gojira mag nooit schitteren. Zat bijna te slapen op het eind.

De effecten zijn beter dan de Emmerich versie. Veel meer goeds valt er niet over te zeggen.

1.0*

Oef.

Het jammere aan een film als deze is dat je naar 130 minuten potentieel zit te kijken, maar het komt er op geen enkel moment uit. Dit is een groots opgezet actiespektakel waar een aantal reuzenmonsters het tegen elkaar opnemen ... maar je valt er bijna van in slaap.

Zo'n beetje alles is dan ook teleurstellend. De monsters missen gewicht, het voelt eigenlijk zelden alsof ze écht doorheen de steden razen en alles vernielen. Komt mede door de vervelende weerseffecten die het CG werk (dat ook niet geweldig is) wat moeten vergemakkelijken. Maar ook de regie laat dik te wensen over. Introductie van de monsters is weinig indrukwekkend, de actie is brak opgeknipt en het tempo is vis noch vlees. Te snel om echt van de set pieces te kunnen genieten, de traag en random om echt een ritme te ontwikkelen.

Begrijp ook echt niet hoe zo'n Michael Dougherty ineens aan het hoofd van een film als deze komt te staan. Heeft een paar leuke horror films op z'n naam staan, maar dit is toch iets compleet anders. Lijkt me nu echt een film voor Bay, waar hij compleet los in kan gaan. Jammer genoeg komt Dougherty nog niet in de buurt.

Tel daarbij het vreselijke acteerwerk, lachwekkende dialogen en een ongezonde drang voor Hollywoodiaans melodrama en je hebt een film die 130 minuten lang zwaar z'n best doet om serieus spectaculair te zijn, maar dat geen seconde is. Gelukkig dat er ondertussen de anime filmreeks is.

1.0*

Erg fijn.

Seshita is stilaan één van de betere anime regisseurs aan het worden. Hij brengt weer wat hardcore scifi terug in het genre en stoort er zich niet aan als dat eigenlijk niet helemaal binnen de franchise past. Dat maakt deze Gojira film een buitenbeetje, maar meteen ook wel de beste film in de gehele reeks.

De animatiestijl heeft z'n voor- en tegenstanders, maar wie Gojira met zoveel impact wil neerzetten heeft gewoon nood aan een computer. Daarnaast blijven Seshita en z'n team zich ook per film verbeteren, waardoor dit toch zo'n beetje het beste is wat ik al in deze stijl gezien heb.

Qua opbouw is het vooral een film in twee delen, met een einde dat als springplank dient naar twee volgende delen. Heb links en rechts wat kritiek gezien daarom, maar dit soort geplande trilogieën zijn niet bepaald nieuw, films met open eindes ook niet. En wie echt geen cliffhanger wil, wacht gewoon tot de andere twee delen beschikbaar zijn natuurlijk.

Heerlijk van genoten en kijk alvast uit naar de sequels. Mooie zet van Netflix om dit team te steunen, ze vullen met veel verve een gaatje in het anime-aanbod dat al een tijdje halsstarrig genegeerd werd.

4.5* en een uitgebreide review

Genoten.

Net hetzelfde verhaal als Casshern. Dubbel zo episch en nog niet een kwart zo lang als een LOTR. Kiriya mikt dan ook niet op verhaal, maar puur op visuele impuls. De film is niet spannend, emotioneel maar bevat een directe link tussen het visuele en de zenuwuiteinden van de kijker.

Wie klassieke filmerij wil kan dit maar best zo goed mogelijk vermijden. De film kent ook visueel duidelijk enkele mindere momenten, maar Kiriya maakt het steeds meer dan goed. Opvallend wel dat vooral de rustige momenten opvallen als het mooist.

En leuk dat Terajima weer een wat betere rol toegedeeld krijgt.

4.0*, uitzonderlijk vermakelijk en grafisch soms geniaal. Uitgebreide review

Redelijk.

Doet wat denken aan de oudere Herman Yau films. Cat III filmpje met aardig wat smerigheid, maar redelijk lage production values. Al moet gezegd dat de regisseurs het nog best goed oplossen.

Verloop van het verhaal is wel redelijk raar. Yam speelt een moordenaar die in het begin van de film al opgepakt wordt. Wie denkt een kat en muis spel te krijgen ... mnee, Yam werkt goed mee, de rest van de film volgt eigenlijk gewoon z'n verklaringen (en dan best in detail).

Visueel nog redelijk, komt vooral door de nachtscenes die best oké verlicht zijn. Soundtrack is een stuk minder, acteerwerk is redelijk (en dan vooral met Yam in de hoofdrol). Verder is de gore aardig maar ondertussen weinig opzienbarend. Leuk vulsel dus, voor de fans van de wat oudere Cat III films.

2.5*

Blijft toch erg sterk.

Oshima's laatste film is er eentje zonder echt zwakke punten. Ook de film die de carriere van Matsuda echt lanceerde, en die film die uitpakte met het concept "gay samurai" (blijkbaar meer voorkomend dan men denkt). Reden genoeg dus om een echte classic te worden, jammer genoeg is de film wat in de vergetelijkheid geraakt.

Visueel oogt het redelijk klassiek, behalve het camerawerk, dat nadrukkelijker is. De soundtrack is sterker, Sakamoto's stijl is ook meteen herkenbaar. Acteerwerk is prima, met een altijd sterke Kitano en een geweldige Matsuda, die Asano zelfs van het scherm weet te spelen (ik herinnerde mij niet eens meer dat hij meedeed).

Verder ook fijn dat de film dichter tegen de 90 dan de 120 minuten aanleunt. Typisch zo'n filmpje met genoeg eigenheid en geen specifiek slechte punten. En een film die in 20 jaar nog niks van z'n kracht verloren heeft. Blijft een dikke aanrader.

4.0* en een uitgebreide review

Zeer matige docu.

Het informatieve gedeelte, rond oprichter Hubbard, is best interessant. Raar figuur die toch enige uitstraling heeft wanneer hij aan het woord is. Verder compleet gestoord natuurlijk en hoe en waarom mensen hem zijn beginnen volgen blijft toch een beetje onduidelijk, maar dat hij charisma had is duidelijk.

Verder het gekende euvel ... veel tegenstanders met wilde verhalen, niemand die zich kan en/of wil verdedigen. 't Is makkelijk om te zeggen dat ze daar dan maar moeten gaan zitten, maar dan moet je vertrouwen op de goodwill van zo'n documakers en die hebben vaak toch ook gewoon hun eigen agenda ipv dat ze écht achter de waarheid willen gaan.

Daarmee zeg ik niet dat hier flagrant gelogen wordt, maar tijdens het kijken vertrouwde ik toch niet alles en met zo'n gevoel zet je al snel een hele docu op de helling. Dat maakt dat eigenlijk maar een derde van de docu boeiend was. De rest kon me niet echt overtuigen.

1.5*

Wel héél braaf.

Ik ben eigenlijk niet zo bekend met het werk van Braff, al herinner ik me nog wel dat z'n eerste film best wat positieve buzz achter zit had. Het is dan ook wat verrassend om een dertien in een dozein filmpjes als dit van zijn hand te zien, kan me niet indenken dat de Braff fans daar zo blij mee zijn.

Caine, Arkin en Freeman dragen de film. Als comedy zitten er eigenlijk betrekkelijk weinig echte grappen in, het is meer een soort van gezelligheid en feel-good die af en toe wat gegniffel ontlokt. Het leuke is dat de film daarin redelijk constant is (misschien is enkel de supermarkt scene te flauw), het jammere is dat het allemaal wel erg gematigd en smaakloos overkomt.

Het is best degelijke filler, maar wel het type dat je morgen alweer vergeten bent. Vooral omdat er nog wel wat van die old guy buddy films zijn en deze zich daar niet echt van weet te onderscheiden. Morgen is dit dus gewoon een +1 waarvan ik me de naam allicht niet meer herinner, maar zeker geen straf om een keer gezien te hebben.

2.5*

Oubollig inderdaad.

Zeker het eerste uur is érg stoffig. Een hoop inmeng van de lokale parochie, een vervelende roddeltante en wat norse oude mensen zorgen, naast de compleet verouderde thematiek, voor een niet al te fris sfeertje. Het beperkte aantal stemmen hier geven ook al aan dat populariteit eindig is, een hoop Oscars garanderen duidelijk geen eeuwige roem.

Gelukkig weet de aanwezigheid van Crosby zijn vruchten af te werpen in het tweede uur. Hij neemt de hele film (en de personages) op sleeptouw om af te sluiten met een aardige scheut feel-good. Crosby is er de ideale man voor, voor z'n tijd toch een redelijk vlot en luchtig acteur die ik best kan pruimen.

Duurt wel érg lang en de pay-off is redelijk miniem. Verder blijft de setting mij iets te benauwd en zijn de personages (en hun veranderingen) toch iets te simpel. Enig lichtpuntje nog: Swinging on a Star.

1.0*

Je moet ergens beginnen.

Maar zo laag hoeft nu ook weer niet. Echt een deprimerend slechte Sandler. Sandler zelf is allesbehalve grappig, een schim van z'n latere (en betere) rollen, hij mist z'n cameo crew (behalve Covert dan) en het belachelijk goedkope uiterlijk van de film werkt ook niet bepaald mee.

Zo'n typische 80s comedy die publiek probeert te trekken met "mooie vrouwen", of wat daar dan moet voor doorgaan want meer dan wat trashy slonzen met vreselijke kapsels en ditto badpakken heeft deze film absoluut niet te bieden.

Vervelende humor, vaak erg geforceerd en zelden grappig. Eigenlijk is enkel de cameo van Billy Zane leuk te noemen, geeft toch al aan hoe erg het met deze film gesteld is. Gelukkig is het achteraf nog wel goed gekomen met Sandler, al zal hij volgens mij zelf niet al te veel aan dit misbaksel herinnerd willen worden.

0.5*

Ben het op zich wel eens met de rest hier. Grappig om een keer te zien, maar dan vooral omdat het onbedoeld komisch is.

Godzilla ziet er verder nog wel koddig uit. Lekker brullend, random vernielend monster dat Tokyo voor de ontelbaarste keer met de grond gelijk maakt. Nooit een volk zo'n liefde/haat verhouding met hun eigen hoofdstad weten hebben.

Acteerwerk en verhaaltje zijn flets, de scenes met Godzilla maken deze film, en zijn zeer vermakelijk. 't Is wat vreemd om zeggen, maar de vermakelijkste "ouwe" film die ik al gezien heb. Die samurai epossen van Kurosawa hebben dan ook geen nucleaire dinosaurussen

2.5*

Een beduidend mindere Gojira.

Geef mij toch maar de film waar Gojira het mag uitvechten met andere monsters. Deze film is te serieus. Een hoop politiek en ecologisch gewauwel met een moraal die er deze keer echt te dik opligt.

De actie en de vernieling is te spaarzaam, die Super X is ook niet wat je noemt geweldig. Een vliegende Darth Vader helm met een McDonalds crew. Verder zijn de acteerprestaties deze keer wel erg slecht en is er weinig om dat op te vangen.

Toch hier en daar wat leuke scenes, zeker als Gojira Tokyo binnen komt gewandeld, maar het is allemaal nogal random. En een film waarin een man in rubberen pak Tokyo komt vernielen mag zichzelf niet zo serieus nemen. Redelijk nefast.

1.5*