Opinions

Lollige Taylor Wong.

Mag zich dan wel vooral richten op comedy en romantiek, Wong vindt genoeg insteekjes om de maffere toer op te gaan. Zeker naar het einde toe, waar het hele ghost gebeuren wat meer aandacht krijgt, komt de vintage Taylor Wong bovendrijven.

Blijft natuurlijk wel een typisch 80s Hong Kong product. Fat acteert niet al te denderend, visueel is het niet bepaald overdonderend en voor de innemende soundtrack hoef je ook al niet te kijken. Maar qua vermaak zit het echt wel goed met dit filmpje.

Lekker vlot allemaal, bij momenten best grappig en hoe verder de film vordert des te maffer het wordt. Verder nog een fijn rolletje voor Chung en het duurt ook allemaal niet te lang, perfecte HK genre filter dus met wat extra gekheid van Wong's hand.

3.0*

Gemiddeld horrorwerkje.

Bekend terrein voor mensen die wat Aziatische horrorkennis hebben. Weer eens een poppetje die de poppen aan het dansen krijgt. Combineer met het glossy van de moderne Chinese cinema én de moeite die ze daar hebben om een serieus spannende film te maken en je hebt een goed idee van wat te verwachten.

Hoogstaand is het zeker niet, maar in het tweede deel wel best vermakelijk. De aanloop duurt te lang, waardoor het eerste deel van de film te melig is. Eens de horror (noem het het bovennatuurlijke) van start gaat wordt het sfeertje ook stukken beter.

Visueel netjes, soundtrack wat minder (maar dat heeft ook wat te maken met het poppy verhaaltje (letterlijk dan). Qua stilering alleen niet altijd even geschikt voor een horror (soms wat te kleurrijk).

Kijkt zeker aardig weg en kent gelukkig een aardig tweede deel, maar mist als horror spanning en komt ook niet bepaald origineel uit de hoek.

2.5*

Weird.

Chinees mindfuck filmpje dat eigenlijk tot de laatste seconde blijft teasen. Dat gaat ten koste van de opbouw en uiteindelijk ook de spanning, maar het maakt van het laatste half uur wel een stukje cinema waarvan je amper weet wat te verwachten.

Begin is wel solide. Best fijn geschoten, aardig sound design en Josie Ho weet zich makkelijk te redden in een films als deze. Het is al redelijk snel duidelijk dat "er iets niet pluis is", dat mysterie wordt goed aangehouden tot iets over halfweg.

Daarna schiet de film in overdrive en is het amper nog te volgen. Er wordt ook iets teveel hooi op de vork genomen, getuige de écht slechte CG tijdens enkele scenes, maar anderzijds is het effect best grappig. Subtiel kan je het amper noemen, wat er zich net allemaal afspeelt zou teveel spoilen dus laat ik maar even zo.

Niet dat deze film door meer dan 5 mensen bekeken gaat worden. Vond het in ieder geval wel weer een leuk Chinees filmpje. Visueel sterk (behalve de CG), best mysterieus en een waanzinnig laatste half uur.

3.5*

Mwah.

De opzet is redelijk saai. Vooral ook omdat het weer over Italiaanse Amerikanen gaat. Wordt vooral versterkt door het acteerwerk (en/of rol) van Palminteri. Irritant en cliché.

De rest doet het allemaal wel aardig, hoewel de film niet al te veel moeite doet om uit zijn bekende stramien te ontsnappen. Vertelstructuur vond ik wel aangenaam, het enige wat echt positief opviel was de soundtrack tijdens enkele van de meer dramatische scenes. Veel geschreeuw dat onderbroken wordt door stiltjes en rustige muziek. Gaf de film gelukkig wel iets eigens mee.

Jammer dat er verder maar weinig te beleven viel. Acteerwerk was aardig maar uiteindelijk wat onopvallend, verhaaltje dooft een beetje uit en de opzet is leuk voor genrefanaten maar heeft verder niet zoveel te bieden.

Ook nog even het einde teruggezien, eerder een half sterretje eraf dan erbij wat mij betreft. In de film is die vader al een uiterst onsympathiek persoon, beetje onleuk om hem dan daarna nog even in het echt te tonen.

2.5*, slecht was het niet, maar nogal grijs. Wél erg blij dat Montiel het geen drie uur heeft laten duren.

Gaaf.

Op basis van haar eerdere regiecredits zou je er geen 5 cent voor geven, maar als je wat verder kijkt dan zie je dat Wong al een tijdje als assistent regisseur aan de slag is bij mensen als de Pangs en Pou-Soi Cheang. Die invloed is ook duidelijk te merken in deze film, wat haar meteen tot een uitzondering in de vrouwelijke regisseursgarde maakt. Positieve evolutie in ieder geval.

Best rauwe en harde thriller, geen romantisch drama, wat links en rechts wel eens beweerd wordt. Al moet gezegd dat net die genreswitch het wel leuk maakte voor mij, dus toch maar even gespoilered. Visueel schitterend, erg gedetailleerde shots en krachtig kleurgebruik. Veel geel en groen, op een bepaalde manier typerend voor dit soort HK films.

Acteerwerk ook goed en wie op zoek is naar sterke vrouwelijke hoofdrollen die ook nog eens hun mannetje kunnen staan ... Liddy Li krijgt uitgebreid de kans ass te kicken (maar dan eerder figuurlijk, geen martial arts toestanden hier).

Erg fijn filmpje, fans van Revenge: A Love Story of Dog Bite Dog moeten deze zeker een keer proberen, wie verder eens een wat hardere HK film wil proberen doet er ook niet slecht aan deze Guilty een kans te geven.

4.5* en een uitgebreide review

Mindere Jiang.

Vind z'n latere werk echt wel de moeite, maar hier had ik wat minder vertrouwen in. Terecht zo bleek. Hoewel niet 100% de poverty porn waarvoor ik gevreesd had, leunt het er toch wel sterk tegenaan. Weer arme Chineesjes kijken dus.

Visueel is het dubbel. Het gebruik van zwart/wit is fijn maar nu ook weer niet geweldig, verder is het wilde camera werk niet echt geslaagd. Hier en daar valt wel een plaatje te ontwaren, maar veelal mist de stijl gewoon z'n doel.

Maar storender waren de eeuwig kibbelende Chinezen. Dat maakt het tot een redelijk drukke film, zeker gezien de speelduur. Acteerwerk is ook redelijk belabberd en het verhaaltje wordt serieus uitgerokken. Wanneer ze het Japanse kamp weer verlieten had de film van mij gewoon mogen ophouden, maar het blijf maar aanslepen. Dat maakte het einde ook meteen een stuk minder effectief.

Mnee, doe mij maar z'n latere films. Hier en daar is Jiang's talent wel zichtbaar, maar te weinig en gezien het jaar van release had het allemaal best wat strakker gemogen.

2.0*

Stijlvol.

Jammer genoeg ook erg gericht op het narratieve. Wanneer Gukoroku op sfeer en stijl speelt is het echt geweldig om zien, maar al te vaak glijdt Ishikawa een beetje af naar het verhaal, met ellenlange conversaties en een nogal uitleggerige structuur.

De film begint wel erg sterk, al is daar ook meteen al de eerste grote clou voor de uiteindelijke twist te vinden. Tanaka wordt de hele film neergezet als broer met goede inborst, maar in die eerste scene is het tegendeel te zien. Het einde komt dan ook niet als een écht grote verrassing.

Tussendoor valt er wel genoeg boeiends te beleven. Een paar erg sterke scenes, vooral dan in de gevangenis met Tanaka's zus. Film is verder ook wel erg mooi en sfeervol geschoten, soundtrack en acteurs zijn ook zeker op niveau. Het is alleen wat jammer dat Ishikawa zijn plotje zo leuk lijkt te vinden, terwijl dat net het minst spannende element van de film is.

Volgende keer dus iets meer regisseur zijn, iets minder willen vertellen. 120 minuten is ook wat aan de lange kant, maar blijbkaar krijgen ze in Japan dit soort films ook echt niet korter. Voor een keertje is het zeker niet slecht, maar er waren genoeg momenten waar duidelijk te zien was dat er meer inzat.

3.5*

Lichtelijk vermakelijk.

Film die vol "referenties" zit. Soms geslaagd, vaak een beetje te makkelijk. Wie zit er nog te wachten op Star Wars referenties in het tijd dat internet al voor een enorm overaanbod zorgt?

Black is z'n oude zelf. Niet echt geweldig leuk dus, maar redelijk sympathiek en bij momenten toch best grappig. En zo kabbelt de film eigenlijk vooral de hele tijd door. Soms is het nogal kinderachtig en gewoontjes, maar elke vijf minuten is er wel iets vermakelijks.

Zeer lichte en luchtige fantasy dus, die verder een aardig cliché verloop kent en niet echt lang zal blijven hangen. Maar als eenvoudig tussendoortje is het wel geslaagd. Kan me alleen niet inbeelden waarom dit weer in 3D zou moeten ...

2.5*

Pover vervolg.

Meer geslachtsverwarringen, alleen deze keer ook met een hoop holebi-verwarring erbovenop. Vrouwen die als man verkleed gaan en verliefd worden op vrouwen, lesbische dames die toch met een vent in bed kruipen en Leslie Cheung die het allemaal niet zo goed kan bijhouden.

Te weinig comedy voor een film als deze. Chan pakt het iets te serieus aan, mikt soms écht op drama wat in deze setting echt voor geen meter wil werken. De film kent gelukkig nog wel een paar geslaagde momentjes, vooral tussen Lee en Chan dan.

Chan regisseert wel vlot, maar komt er dramatisch helemaal niet uit en laat teveel kansen op een meer komische film schieten. Naar HK normen qua thematiek wel best gedurfd, maar daar ben je als Westerling niet veel mee natuurlijk.

1.5*

Zat helemaal klaar om een lekker weirde freaky film te zien...

Tja, voor wat marginale smartlapperij kijk ik Bumfights wel. Is dit weird en freaky ? Niet in de context van film. Is dit realistisch ? Allesbehalve.

Ongenuanceerde slaapverwekkende film. Als je mij als kijker wil raken, moet je toch wat beter je best doen. Een beetje tegengewicht voor alle elende is er in elk verhaal. 30 seconden op een film van 90 minuten (zwempartijtje met Bunnyboy en die twee meisjes) trekt het echt niet. Verder is het aardslelijk geschoten en lijkt de muziek er wel random tegenaangesmeten.

Wat ik eruit opmaak. Het leven zit vol freaks, ugly fucks, losers en zielepoten. Leuk, maar dat wist ik al. Dit is even repulsive als één van die "perfect familie reclames", alleen komt dit van de andere kant. 1*voor twee mooie scenes (de jongen die over zelfmoord sprak, en dat misbruikte meisje in het begin van de film).

*grmbl*

Deze film deed echt zoveel goed. Deed me een beetje aan Heat denken aangezien deze film speelt op hetzelfde kat en muis spel tussen twee meesters in hun vak.

Prachtig hoe in het eerste deel van deze film met veel precisie en aandacht het opsporen van de bende wordt weergegeven. Het eerste deel is redelijk droog maar daarin echt puur en gefocused. Erg mooi weergegeven hoe personages gestalked en bespioneerd worden zonder zelf opgemerkt te worden. Mooi teamwerk en een rustig, soms melancholische soundtrack die de verveling en koelheid van het werk onderstreept.

Lange tijd lijkt het er ook op dat het team de bende ook in koele bloede gaat oprollen. Halverwege keert het echter. Enkele plottwists zorgen ervoor dat langzaam maar zeker de meester van de bende de beste hand krijgt. Beetje jammer in het begin maar de film gaat op z'n zelfde ijzige elan voort. Met een prachtige climax zo'n 10 minuten voor het einde.

Hoe erg is dan als er stevig in het script ingegrepen wordt om de good guys alsnog te laten winnen. Op zich is dit een film die zowel een goed einde als slecht einde aankan, maar niet op zo'n melige manier als deze. Echt flauw.

Blijft dat de manier waarop alles in beeld gebracht wordt uiterst kil en eigenlijk echt creepy is. De dramatische schichten halverwege de film brengen de film op een interessant nieuw spoor maar het einde is moeilijk te vergeven.

Film is gelukkig meer dan het einde en blijf het kat en muis spel echt onovertroffen vinden. Super ook dat al dat melodrama dat een Heat volop in zich draagt gewoon achterwege gelaten wordt. Jammer dat de film niet waardig afgerond wordt, al zal dat wel niet erg commercieel geweest zijn uiteraard.

Dikke 3.5*, dat zeker.

Ugh.

Op papier klonk het wel leuk, een flinke brok ranzigheid in een Japanse verpakking staat vaak garant voor 90 minuten plezier, jammer genoeg bakt Mitsutake er helemaal niks van.

Misschien is het opzettelijk, het zou zo maar kunnen, maar de amateuristische look van deze film is echt het aankijken niet waard. Die moordenaar ziet eruit alsof hij z'n kostuum gehaald heeft in de fopwinkel, inclusiek acteerwerk trouwens. Ook de rest van de cast is abominabel slecht.

Visueel drie keer niks, alles ziet er gortgoedkoop uit en de film poogt zelfs nergens ook maar enigszins professioneel over te komen. Dan kan je er nog ranzigheid inproppen wat je wil, als er geen basisniveau van professionalisme te bespeuren is dan ontbreekt het gewoon aan enige impact. En dan wil ik het nog niet eens over de soundtrack hebben.

Leuk hoor, necrofilie en kannibalisme en dat soort ongein, maar meer dan leuk op papier wordt het hier niet. Brakke film, Mitsutake wordt er eentje om te vermijden.

1.0*

Blijft een apart verhaal, Ho-Cheung Pang.

Allemaal best fijne filmpjes, ook deze. En dan uitpakken met Isabella.

Met Isabella in het achterhoofd voelt deze een beetje aan als een vingeroefening. Pang die zich een beetje vertrouwd maakt met enkele genres en stijlen. Daardoor is de film soms een beetje onevenwichtig, vooral iets te luchtig.

Verhaaltje is wel erg effectief. Sterk staaltje laat de kijker de andere richting uitkijken. De kast waar de lijken uitvallen stond bij mij aan de andere kant van de kamer.

Mooie shots van Hong Kong, best mooi camerawerk in het geheel maar echt super is het maar sporadisch. Zelfde met de soundtrack.

Fijne filmpje, 3.5*. Had beter gekund. Wist Pang ook, bewees hij ook met Isabella. Gaat gelukkig verder niet echt ten koste van deze film, al is hij als geheel toch net iets te lucht(ig).

Te serieus.

Vind Morel leuk als hij het wat luchtiger houdt. Dit Bourne-achtig vehikeltje wil nooit echt uit de startblokken schieten en buiten wat degelijke actiescènes heeft het ook niet zoveel te bieden. Of je moet een écht grote Penn fan zijn.

Vond Penn zelf wat tegenvallen. Kijkt vooral erg moeilijk en dat 115 minuten lang (de versie op Netflix is blijkbaar wat langer). De rest van de cast is redelijk onzichtbaar, al moet gezegd dat ook Bardem geen al te beste beurt maakt.

Verhaaltje is klassiek maar da's verder geen al te groot bezwaar voor een film als deze. Het wil alleen nog echt spannend of innemend worden. De romance is flauw, Penn als geweldenaar niet echt overtuigend en de film duurde ook wel een paar scenes te lang.

Gelukkig is de actie redelijk, waardoor het niveau nooit afglijdt naar iets onacceptabels.

2.5*

Weer eens herzien.

Korte anime, oorspronkelijk een 2-delige OAV gebaseerd op een populaire manga die ook in een edit te vinden is als film. Binnenkort zou er dan eindelijk een Hollywood-versie aankomen, maar eerst zien, dan geloven.

Deze film moet het vooral hebben van een fijne setting, apart character design en een aantal strakke actiescenes. Uiteraard met nogal wat bloed, een erg lieve of brave anime is dit niet, al is het nu ook weer niet zo enorm overdreven. Gewoon wat stevige actiemomentjes.

De animatiekwaliteit is ietsje minder, eigen aan OAVs natuurlijk, al weet Fukutomi dat wel aardig te maskeren met wat slimme effecten. Verder zit er ook net genoeg drama in, al blijken die 50 minuutjes dan wel net iets te kort om er echt alles uit te puren. Daarvoor had het wel dubbel zo lang mogen zijn.

Maar dit blijft best genietbaar. Klein klassiekertje, nog steeds goed te verteren.

3.5*

Fijn ja.

Je ziet ze niet zo heel vaak dit soort filmpjes, dus is het altijd wat bang afwachten of het ook echt leuk wordt. Had vooraf misschien niet zo heel veel vertrouwen in Howden, gelukkig is deze film stukken beter dan z'n eerste poging.

Radcliffe is ondertussen lang verlosd van z'n Potter imago, Weaving heeft zich de afgelopen jaren echt wel in de kijker gespeeld. Voor dit soort rollen loopt er momenteel echt niemand beter rond. Fijn duo, aangevuld met een freaky villain en een heerlijke cameo van Darby.

Tegenwoordig hoor je vaker spreken over maximalist cinema en daar valt deze netjes onder. Alles zo in your face en uitdrukkelijk mogelijk, met tollende cameras, filtertjes, animatie, slo-mo en eender wat er verder nog in de trukkendoos zit. Ik hou er wel van, zeker als het kundig is uitgevoerd.

In de richting van films als Hardcore Henry, Crank, Scott Pilgrim en Shoot 'em Up. Meer moet je eigenlijk niet weten.

4.0* en een uitgebreide review

Aardige Qunshu Gao.

Maar het blijft toch een beetje wachten tot hij weer op z'n oude niveau zit. Goa lijkt een variatie te serveren op de HK nieuwjaarsfilms, maar da's toch echt wel een genre apart. Benieuwd of China zijn eigen variant weet op te zetten. Deze Old Lee is in ieder geval wel een stap(je) in de juiste richting.

Toch zit er iets teveel drama in. Op zich genoeg luchtigheid en het is verder ook wel een leuke en kleurrijke film, maar die neiging om het laatste half uur toch wat extra gewicht mee te geven vind ik niet nodig. Doe mij maar gewoon 100 minuten onnozeligheid.

Visueel verder wel oké, al heb ik Gao ook wel al mooiere dingen zien maken. Acteurs zijn redelijk, al steunt de film daar toch vooral op Benshan Zhao, die gelukkig een geweldig personage neerzet. Het zijn vooral de jongere acteurs die het af en toe laten afweten.

Op zich een redelijk tussendoortje, maar er zit jammer genoeg niet echt stijgende lijn in Gao's films. Benieuwd of dit een trendsettertje wordt (voor de lokale markt dan), of het gewoon een probeerseltje is dat weinig gevolg zal krijgen.

3.0*

Vreemd.

Dat dit nu net de best aangeschreven Yuan Zhang lijkt te zijn. Van de drie films die ik gezien heb toch de minste. Ver verwijderd van het verfrissende Lü Cha in ieder geval.

Beetje typisch dramatje. De moord is vreselijk knullig waardoor het in het begin redelijk moeilijk is de film serieus te nemen. Daarbij zijn de situaties zo "typisch" dat het redelijk saai is. Muziek is best mooi maar visueel stelt het 10 keer niks voor.

Tempo is ook een beetje vreemd. Schokt een beetje door de tijd heen. Soms erg langzaam, dan weer als een sneltrein. Op zich was het aardig om volgen, mooi werd het pas op het einde, wanneer Tao Lin terug bij haar ouders komt. Erg aandoenlijke en integere scenes, jammer dat het er nog steeds niet uit zag.

Mnee, Yuan Zhang kan veel beter wat mij betreft. Hopelijk werkt hij nog een keertje met Doyle samen, want visueel komen z'n films veel te kort anders.

3*, mede dankzij de mooie laatste 20 minuten. Het begin is een beetje een opgave om door te komen, de film vaak net te fragmentarisch.

Cool filmpje.

Niet verwacht dat Tomoyuki Takimoto achter deze film zou zitten. Het voelt meer als een film van een jong, beginnend regisseur. Redelijk hip, duister met af en toe opvallende kleurtjes, gekke personages en een verhaaltje dat gefragmenteerd begint maar mooi samenkomt op het einde.

Takimoto doet het goed. Het mist visueel nét dat beetje coolheid om een echt hoge score te krijgen, maar verder valt er veel te genieten. Leuk uitgangspunt vooral, waarin allerlei soorten huurmoordenaars elkaar's pad kruisen op weg naar een stevige showdown.

Aan de acteurs heeft het in ieder geval niet gelegen. Asano mag zichzelf weer eens zijn, Kumiko Aso heeft een opvallende rol, Renji Ishibashi is altijd een meerwaarde en ook Jun Murakami heeft een toffe rol. Allemaal typetjes uiteraard, maar ze worden kleurrijk ingevuld en ze brengen allemaal wat bij aan de fun.

Weinig aan te merken op deze film, behalve dan dat het nét dat beetje visuele hipheid en strakheid mist om het potentieel ten volle te benutten. Maar Takimoto heeft me wel overtuigd toch weer wat meer van z'n films te kijken, best een leuke regisseur.

3.5*

Leuk!

Maffe mix van verschillende genres, die nergens geforceerd of onhandig aanvoelt. Best apart, aangezien Uchida toch best grote sprongen moet maken om alles tot een mooi afgerond geheel te krijgen.

De link met Amélie vind ik nog steeds wat mager, ook links met Miike en Sono gaan enkel verkeerde verwachtingen creëren denk ik. 't Is gewoon lastig om deze film met iets bekends te vergelijken, het is vooral een hele lange lijst van invloeden die met mondjesmaat terug te vinden zijn in deze film.

Erg goed geacteerd, gaat goed los op het einde, visueel voldoende en ook qua soundtrack oké, al zijn op die twee laatste puntjes nog wel wat verbeteringen mogelijk. Misschien als Uchida's budgetten mee de hoogte in kunnen.

Voer voor de fans van Japanse genreblenders, denk alleen dat het misschien iets te typisch is om als leek zomaar koud in te springen.

4.0* en een uitgebreide review

Wanneer Japanners met een film genaamd Grotesque aan komen zetten dat kan je wel wat verwachten.

Dit is nu torture porn in zijn meest pure vorm. Gestript van bijna alle verhaal (intro tijdens de opening credits en twee korte flashbacks) en verder vooral veel gemartel.

Film ziet er verdacht goed uit en doet op dat punt wat denken aan Cerda's Aftermath, hoewel deze een stuk minder goor is. Blijft wel een serieus ziek filmpje dat de vergelijking met Saw en Hostel eigenlijk niet aan hoeft te gaan, omdat dit toch van een ander niveau horror is. Eigenlijk heeft het veel meer weg van een herwerkte Flowers of Flesh and Blood (Guinea Pig reeks).

Gaaf en ziek, maar je moet er echt wel van houden.

4.0* en een uitgebreide review.

Allereerst vond ik de film als film een complete mislukking.

Het enige positieve is de lol die van het hele team afstraalt. Het lijkt allemaal een enorm gezellige boel geweest te zijn, wat de film dan ook een lichtelijk aandoenlijk smoelwerk geeft.

Jammer genoeg is het zelden grappig, erg voorspelbaar en nogal erg flauw geacteerd. 1.5* voor de gezelligheid, verder een erg slechte film.

Blijft geweldig dit.

Heerlijk om mee te gaan in het wereldje van Yamaguchi. Maar vooral knap hoe hij met zo'n klein budget toch een erg intrigerende film weet te maken.

De lift is echt een perfecte setting. Door de personages die steeds binnen/buiten stappen krijg je een geweldige kijk op het wereldje van Hellevator zonder ook maar één stap buiten de lift te moeten zetten. Het blijft dus vooral mysterieus, terwijl je toch wat directe aanleiding krijgt om van te genieten.

Visueel erg sterk, sterke soundediting en gewoon sterk conceptueel uitgewerkt. Verveelt maar niet deze film, zelfs al speelt 90% zich af op dezelfde locatie.

4.5* en een uitgebreide review

Meer van verwacht.

Ondertussen ken ik de Kenji Miyazawa films wel. De setting is onmiskenbaar, de verhaaltjes hebben ook meestal een duidelijke sfeer. Deze film doet Miyazawa alleen een beetje te kort vrees ik.

Het roadtrip gebeuren nekt de film wat, zeker omdat veel van de afzonderlijke segmenten niet weten te overtuigen. Het is ook allemaal niet subtiel genoeg, geen echte kinderfilm maar wel een film met veel elementen uit kinderfilms. Daardoor lopen de scenes niet zo goed en verlies je na een tijdje gewoon de binding met het hele gebeuren.

Wel erg mooi geanimeerd, prachtige setting en gemaakt met veel oog voor detail. De mix tussen traditioneel en CG is niet altijd even zuiver, maar los daarvan levert het toch ook vaak genoeg erg mooie plaatjes op.

Spring & Chaos en Night Of The Intergalactic Railroad zijn betere films, maar net daarom is deze misschien als instapper in het Miyazawa universum iets beter geschikt.

3.0*

Erg vervelend.

De saving grace van de meeste musicals is het luchtige sfeertje, deze film kent echter veel te veel kommer en kwel. Los van de wat muffe choreografieën en pover ingewerkte liedjes is vooral het acteerwerk Brando hier de belangrijkste reden voor. Een nogal irritant figuur die de schwung wat uit de film haalt.

Ook Sinatra past trouwens veel beter in een wat opgewektere rol. Verder dus duffe dansstukjes. Hoorde dat Sinatra liever Kelly in de rol van Brando had gezien, volgens mij had die inderdaad de film op meerdere vlakken kunnen opfleuren.

Verder een simpel romantisch verhaaltje dat echt veels en veels te lang gerekt wordt. Een zingende en dansende Marlon Brando mag dat historisch materiaal zijn, de film is gewoon crap, vervelend en langdradig.

0.5*

Te warrig deze film. Je zou denken dat het weer één van die ultrafreaky Japanse komdies is, maar dat is het zeker niet.

En daar gaat het een beetje mis. Veel komische elementen, maar het komt vaak nogal stroef over. Aan de basis ligt een serieus verhaal, waar enkele pijnpunten in de Japanse samenleving blootgelegd worden, maar de focus is uiteindelijk een hippe tienerkomedie, waardoor beide kanten elkaar teniet doen.

Geen vervelende film, verre van, maar met een recente SS5+ komt deze veel te kort. 3*, mede door een knappe eindscene (met de boot) en de wel erg bevallige Nakashima Mika.

Eén van de twee nieuwe Hamaguchis.

Een echte favoriet zal hij nooit worden, maar kwaliteit afleveren kan hij wel. Beetje hetzelfde als Koreeda, niet toevallig werken de twee ook geregeld samen. Wheel of Fortune and Fantasy is een anthology bestaande uit drie shorts, Hamaguchi houdt het echter simpel en blijft bij dezelfde formule. Alleen de personages en verhaaltjes zijn wat anders.

Visueel vond ik het iets te karig, ook de soundtrack had wel iets sterk gekund. Het is leuk dat Hamaguchi zich liever op personages en dialoog richt, maar dat is eigenlijk geen excuus. Niet dat de stilering lelijk is, gewoon iets té kaal bij momenten.

De personages en conversaties zijn gelukkig wel echt top. Altijd mooi hoe Japanners enerzijds erg eerlijk en open kunnen zijn, maar dan op de meest beleefde en gesloten manier mogelijk. Het creëert een fijne spanning die ervoort zorgt dat deze twee uur durende film nooit saai of vervelend wordt.

4.0* en een uitgebreide review

U-Man

Aparte film met Anthony Wong. Zeer vage komedie waar cross-gender dressing, actie en een klein beetje romantiek een compleet onevenwichtige mix vormen.

Wong en Suet zijn best lollig in deze comedy, de rest had best wat grappiger gemogen. 't is ook van die typische HK humor dus als al dat flauwe gedoe je niet ligt kan je hier best niet aan beginnen.

't Is een luchtig filmpje dat weinig irriteert, lekker kort is en voorbij vliegt als een speer, maar meer is het ook echt niet. Beetje te flauw, nogal lelijk in beeld gebracht en weinig memorabel.

2.5*

Vintage Ka-Fai Wai.

Voor een film als deze ben ik altijd wel te porren. 't Is een beetje hit en miss wanneer Wai zich achter een film als Fantasia zet, maar in dit geval zit het er goed op.

Wel een belangrijke disclaimer: je moet écht wel van die extreem stompzinnige HK humor houden om ook maar iets aan deze film te hebben. Wai is niet bepaald subtiel en de humor is dan ook absoluut niet hoogstaand. Wél is het allemaal lekker fris en everything-goes.

Beste scenes zijn het Mahjong spel en de Jurassic Park/TMNT-hybrid parodie, complete onnozelheid tot in de puntjes uitgewerkt. Ook leuk om Wai weer aan het werk te zien met een bekende cast trouwens. Lau heeft een goeie hoofdrol, Koo en Ng sterke bijrolletjes en ook Cheung en de twins staan hun mannetje.

Er zal voor dit soort films wel nooit een groot publiek zijn op MM, het is dan ook serieus nichewerk waabij de humor je echt wel moet liggen. Maar de onbezonnen en schaamteloze onnozelheid is gewoon bij momenten érg grappig.

3.5*

Matig filmpje.

Visueel varieert het van aardig tot goed geprobeerd maar geen knikkers. Acteerwerk is jammer genoeg slecht over heel de lijn.

Film voelt redelijk lang aan, komt vooral door de hap drama die er op het einde nog bijgegooid wordt. Vreemd genoeg wat het wel hetgene wat het best werkte binnen de film. Pas op het einde begon het fijn te kijken, maar dan was er al een hoop doordeweekse horror aan vooraf gegaan.

Zijn het laatste jaar al veel betere van dit soort filmpjes uitgekomen (ik denk Curse of Lola).

Beetje vreemde hoop bijelkaargegooid, die nergens goed uit de verf komt, behalve als het bijna te laat is. 2.5*