Opinions

Meer obscure Tsai.

Tsai zonder z'n typische stijl is eigenlijk niet veel meer dan simpele maatschappijkritiek. Zo ook deze film, over immigranten die in de bouw werken maar zelf geen huis kunnen betalen. Met dit stukje ironie maakt Tsai een filmpje, maar veel heeft het niet om het lijf, zo weinig zelfs dat het bijna een spoiler is om het te melden.

Het ziet er allemaal erg pover uit, het acteerwerk is ook niet geweldig en veel meer dan z'n originele punt heeft Tsai ook niet te maken. De film kabbelt wat voort, maar zegt eigenlijk bitter weinig. Er zijn vast mensen die dit leuk en/of aangrijpend vinden, maar ik kon er persoonlijk erg weinig mee.

Tsai is een fijn regisseur, maar hij is ook alweer een tijdje het pad kwijt. Deze wat oudere film toont dat hij ook even nodig heeft gehad om op dat pad te geraken. Voer voor de Tsai completisten of mensen die écht graag sociale dramas zien, maar voor mij blijft het bij deze éne keer.

1.5*

Fijn.

Al zie ik er dan niet het meesterwerk in dat MR (de gebruiker) in deze van film van MR (de regisseur) ziet. Het deed me qua sfeer eigenlijk wat denken aan Dead or Alive 2 van Miike. Een wat ruwe bolster verlaat z'n urban setting en komt terecht in het rurale Japan. Een klein dorpje waar toch ook wat vijsjes loszitten.

Kitano is ook nooit héél ver weg, toch vind ik de film net wat ondertussen voor de films van Takeshi and Takashi. Daarvoor is het bijvoorbeeld visueel net iets te karig. En is het acteerwerk misschien ook net niet goed genoeg, als voelt Hakuryu zich wel duidelijk thuis in zijn personage en is Akaji Maro altijd cool. Het zijn meer de personages rondom hen die niet zoveel toevoegen.

Soundtrack is wel apart en erg sfeervol. Zo zijn er toch een aantal scenes die een dikke kwaliteitsinjectie krijgen. Verder kabbelt de film gezapig voort, ondanks de soms redelijk directe onderwerpen. Misschien dat ik deze wat beter gewaardeerd zou hebben in '98, nu doet MR's Gedo gewoon iets teveel onder voor andere films.

Maar slecht is het zeker niet. Voor de liefhebbers van Yakuza op de buiten zeker een aanrader.

3.5*

Fijne herziening.

Goro heeft het zichzelf niet makkelijk gemaakt door een film te maken bij papa's bekende studio, maar wie kan het hem kwalijk nemen. Het is een unieke kans voor een anime regisseur, en wat mij betreft heeft hij voldoende gedaan om z'n film een eigen smoelwerk mee te geven.

Vooral de soundtrack valt op, en de wat extra duistere personages. De animatiestijl is klassiek Ghibli (al zien de draakjes er wat meer Westers uit), wat absoluut geen negatief punt is. De setting is ook tof en het verhaaltje weet te amuseren.

Wie graag de vergelijking maakt met Hayao heeft voldoende voer om deze film af te schieten, maar als pure stand-alone Ghibli film weet het zich meer dan genoeg te onderscheiden van hun andere films. 't Is jammer dat Goro zelf nooit echt de waardering gekregen heeft die hij voor deze film verdiende.

4.0* en een uitgebreide review

Deed me denken aan Miike's Yokai Wars.

Deze film zit dan ook bomvol met yokai, veelal dezelfde als in Miike's film. Verder ook een prachtig voorbeeld van Miike's talent, want hoewel beiden zich redelijk op kinderen richten, is deze toch vaak iets te flauw en té kinderachtig om als wat oudere mens wat aan te hebben.

CGi is bij momenten storend, hoewel de meeste zaken er wel mee doorkunnen, functioneel dan. Het verhaaltje is erg simpel, het zijn vooral de yokai zelf die voor een aantal luchtige momenten zorgen. Dat oogje is echt super

Verder iets dat vooral is weggelegd voor jongere kijkertjes. Kon van de algemene weirdness nog wel genieten, maar voor een kick-ass yokai kinderfilm zet ik Yokai Wars nog wel een keertje op.

2.5*

Zeer aardige film inderdaad. Maar ben het met de meesten eens dat het nog veel beter kon moest het tweede deel het niveau even hoog gehouden hebben.

Ook ik kon weinig met haar terugkeer naar Istanbul, en dat geleuter erna. Film is verder visueel aardig, maar niks echt aparts, de score werkt (gelukkig, want verder is het best kutmuziek ) en de personages worden op geweldige manier vertolkt. Waarschijnlijk de grote redding van de film.

Vond het nergens over de schreef gaan, of erg schokkend. En om (nogal laat, maar ach) nog op chiquita's vraag te antwoorden, ik denk dat die sexscene bij hun hereniging in het hotel vooral z'n nut heeft door wat Sabil eerder zei. Dat wanneer ze sex hebben, ze écht man en vrouw zijn..

Maar aardige film dus, geboeid gekeken (behalve naar dat bandje), maar het laatste uur zorgt ervoor dat de film aan kracht inboet. 3.5*

Vond het toch niet al te best.

Eerste helft van de film bijna compleet verwaarloosbaar. Typisch HK "Amerikaans" actie werkje , wat wil zeggen veel aandacht naar het plot (yuk), drama (ouch) en bagger in beeld gebracht.

Tweede helft bevat meer actie en het eindgevecht mag er dan wel weer wezen. Niet echt op niveau van wat een Woo-ping Yuen zou klaarspelen, maar leuk om volgen is het wel.

Zie Li toch liever in z'n klassieke martial arts rollen. Die film zijn doorgaans ook een stuk vlotter en energieker. Actie hier is niet al te best, maar wat te schaars en de film verder gewoon véél te serieus. Geen al te beste filmperiode voor Li. Van Corey Yuen's HK werk ben ik ook meer gewend.

2.0*

Yau's dansfilm.

Voor er Step Up was, was er Yau's Give Them a Chance. Niet dat ik directe beïnvloeding vermoed, maar het is wel typerend voor Yau's carriere. Wat de situatie ook is, hij doet vooral z'n eigen ding, zonder te letten op wat van hem verwacht wordt.

Dit is niet bepaald het type film waar je hoog mee kon scoren in Hong Kong, vooral niet omdat men toen terug vanuit een dode periode kwam. Misdaad was het toverwoord, maar Yau ging liever een dansfilmpje maken. Eentje op waargebeurde feiten gebaseerd, daarom dat je Andy Lau ook nog eventjes ziet.

De film zelf is jammer genoeg een stuk minder interessant. Best matig drama en dansscenes die niet meteen inspireren. Zeker die finale zou toch wel mogen sprankelen, maar het ziet er eerlijk gezegd wat knullig uit, zowel qua dans als montage. En da's toch waar dit soort films om draaien.

Yau is een tof regisseur, maar kwalitatief is het gewoon niet altijd op niveau. Zo'n filmpje is dit, z'n tijd een beetje vooruit, maar als film stelt het weinig voor.

1.5*

Minder deel.

Ook een extra lang deel, alleen wordt die tijd vooral gebruikt om de setting en het achterliggende verhaal verder uit te werken. Daarnaast krijg je nog altijd wel een typisch Garden of Sinners verhaaltje voorgeschoteld, maar het voelt alsof dat er een beetje tussengemurwd zit.

Het budget is volgens mij ook niet zoveel verhoogd. Het zag er wat magerder uit dan de voorgaande delen. Da's ook iets makkelijker natuurlijk, aangezien er een hoop uitgelegd moet worden. Aantrekkelijker maakt dat het er in ieder geval niet op. Het verhaal rond het gebouw is dan wel weer wat beter vormgegeven, maar ook hier geldt weer dat het nooit echt consistent voelt.

Beetje jammer, misschien hadden ze dit gewoon in twee moeten splitsen. Eén bijloopaflevering die de gaten van voorgaande delen probeert op te vullen, een aflevering rond de gebeurtenissen rond het gebouw. Had volgens mij wat beter gewerkt, want nu is er één deel dan een ander deel serieus in de weg zit.

Gelukkig is de volgende weer korter.

2.5*

Best fijn.

Kende deze film reeks wel van naam, maar nooit eerder wat van gezien. Leek me wel leuk om even in te halen. Moet zeggen dat ik er vooraf echt niet zoveel van verwachtte, maar uiteindelijk viel het me best goed mee. Al valt af te wachten of de andere films van hetzelfde niveau zijn.

Grappig vooral dat ik in de hand van Aoki ook wel een beetje Oshii/GitS herken. Een deel zit uiteraard in de muziek, die best apart is, maar ook doet denken aan de GitS serie. Maar ook de focus op conversaties terwijl er cityscapes voorbijdrijven is iets dat een Oshii wel typeert, ook bijv. in een Patlabor 2.

Uiteraard is dit niet op hetzelfde niveau, maar het sfeertje is er wel. De animatie zelf is een beetje karig jammer genoeg en ook het detail is wat beperkt, maar ondanks dat toch wat mooie dingen gezien. Slim camerawerk en mooi kleurgebruik zorgen voor voldoende sfeer.

Verder stoort het mijmerende hier niet echt, net omdat het een redelijk rustig filmpje is. Mnee, vond dit wel leuk. Op naar de volgende in de reeks.

3.5*

Iets minder dan de vorige inderdaad.

Het valt vooral op dat de switch in regisseurs niet zomaar een trivialiteit is. Deze film voelt meer aan als een tradionele anime, al zijn de horror elementen nog steeds best in your face. Maar verder is het toch vooral wat softer en braver.

Dat vertaalt zich in een soundtrack die een stuk sentimenteler (en minder apart) is, meer typische visuele elementen en gemijmer dat wat "jonger" aanvoelt. Er is nog steeds meer dan voldoende sfeer en het mysterie weet ook hier wel te boeien, maar ik had net iets meer moeite met de duistere onderkant en de lichtzinnige afwerking.

Animatie is degelijk, al is deze ook hier net wat braver. Minder spannend camerawerk. Wat wel fijn blijft is het kleurwerk en het detail in sommige scenes, wat de film toch dat beetje extras meegeeft. Het draagt allemaal bij aan een amusant en interessant filmpje, dat voldoende ruimte laat voor het vervolg, maar ook best goed op zichzelf staat.

3*

Best oké.

Het is duidelijk dat ik dit beter waardeer in iets kortere blokken, én als afzonderlijke verhaaltjes. Deze film richt zich vooral op een zijplot dat weinig met het hoofdverhaal te maken heeft. Wat mij betreft hadden alle films zo mogen zijn, de achtergrond van de wereld en hoofdpersonages vind ik minder dan de effectieve cases waar ze mee te maken krijgen.

Opvallend begin, dat zeker. Erg luchtig en vrolijk, je lijkt wel in één of andere harem-anime terechtgekomen. Dat sfeertje blijft misschien net iets te lang of net iets te veel hangen, maar gelukkig keert het wel in het tweede deel, dat heel wat duisterder is. Met een fijn einde moet ik zeggen, ook weer eens wat deftige animatie, dat had ik toch al even niet meer gezien in deze filmreeks.

Muziek springt er ook zoals steeds uit, brengt toch wat extra sfeer met zich mee. Verder een erg behapbaar en eenvoudig verhaaltje. Jammer genoeg is het volgende deel weer een lange, daar kijk ik dan toch minder naar uit.

3.0*

Oké derde deel.

De achterliggende verhaallijn boeit wat minder. Je komt steeds meer te weten over de personages, maar het voegt eigenlijk maar weinig toe. Het draait vooral om de zaken die opgelost moeten worden, die weten gelukkig heel wat meer te boeien.

Het valt toch op dat deze anime best direct is qua geweld. Bij momenten oogt het namelijk erg braaf en lieflijk. Het is ook een filmreeks die aardig wat dialoog bevat en af en toe een stukje door durft te filosoferen. Maar dat is blijkbaar geen reden om niet alsnog wat bloed en lijken te tonen. Een wat vreemde combinatie, maar het werkt best goed.

De animatie in dit derde deel is wel wat mager, maar dat wordt goedgemaakt door een fijne tekenstijl en een best leuke soundtrack. Die is inderdaad opvallend en aanwezig, maar brengt ook aardig wat sfeer met zich mee. Kijk eigenlijk best uit naar de volgende delen. Niet zozeer om te zien waar het heengaat, gewoon omdat de stand-alone verhaaltjes telkens wel weten boeien.

3.0*

Beste in de reeks (tot dusver).

Ook wel de film die het méést "anime" uitstraalt, met een combinatie van fantasy, filosofie en actie. Het is het deel waar het meest wordt vrijgegeven over de wereld waarin dit verhaal zich afspeelt én over de personages zelf, tegelijkertijd is het ook het meest sfeervolle deel van de 4.

Lichamen die in de ruimte zweven met mijmerende voice-overs en dik aangezette (maar wel toffe) muziek enerzijds, maar ook een paar gevechten met monsters en magie. Het blijft een wat vreemde combinatie, maar binnen een film-reeks als deze mag er best zo één aflevering tussenzitten. In stand-alone films wordt het vaak wat te gehaast gebracht wegens tijdsgebrek, als er wat meer ruimte is zijn dit soort delen nét wat een reeks als deze de moeite waard maakt.

Animatie is wel een beetje beperkter hier, maar de regie vangt dat redelijk goed op. Hirao is ook één van de weinigen die zich naar deze films al kunnen bewijzen heeft geloof ik, hij mag best wat meer regisseren. Echt hoogstaand is het niet, daarvoor zweeft het iets teveel tussen OAV en film in, maar dit was toch echt wel de moeite om een keertje te zien.

3.5*

Degelijke finale.

Al is het wel een beetje aan de lange kant, waardoor er af en toe wat teveel gepraat moet worden en de kwaliteit van de animatie ook hier en daar wat moet inboeten. Gelukkig is dat vooral tijdens het eerste deel van de film, waardoor de feitelijke finale toch wel wat beter is.

Qua sfeer dan, want de afwikkeling op het eind is inderdaad wat teleurstellend. Vreemd om Mikiya toch nog te laten leven, voegt niks toe, maakt het onnodig melig en komt ook zo makkelijk over. Een serie films als deze heeft dat echt niet nodig, vooral omdat men voor de rest toch redelijk rauw voor de dag durft te komen.

Als zevende film is de verrassing er ook wel een beetje vanaf. Met 7 regisseurs had men iets meer variatie mogen brengen, of de verhalen iets minder mogen linken. De kortere afleveringen en de delen die meer op zichzelf stonden vond ik veruit de leukste, al blijft de kwaliteit over de gehele lijn wel redelijk consistent. Dit is uiteindelijk geen slechte afsluiter, maar echt geweldig is het ook zeker niet.

Binnenkort dan maar eens kijken wat ze na deze finale nog verzonnen hebben, al hou ik m'n verwachtingen eerder laag.

3.0*

Imaishi's seriefilm deel 1.

Geen "echte film", eerder zo'n serierecap in een film met wat compilatiemateriaal en een paar nieuwe scenes om de kenners ook te kunnen lokken. Altijd een moeilijke balans en hoewel de film zwaar onevenwichtig is, blijft het natuurlijk wel genieten van Imaishi's stijl.

Heb niks van de serie gezien dus dat helpt, aangezien het meeste natuurlijk gewoon herhaling is. Nadeel is dan weer de recap-jump halverwege, waar er een halve stad aan personages in 5 minuten geintroduceerd wordt. Iets teveel schakelen in snelheid op zo'n momenten.

Visueel genieten uiteraard. De stijl is wat braver maar het is dan ook een Gainax serie. Imaishi laat zich binnen die beperkingen verder wel helemaal gaan. Lekker dynamisch dus en veel gekheid. Het slaat allemaal nergens op al is het tegelijktijd ook niet zoveel meer dan een Gundam-clone, maar dan met meer (veel meer) boren.

Vermakelijk is het zeker, al ben ik niet geneigd om de serie op te zoeken. Heb wel zin om binnenkort de tweede film een keertje mee te pikken, want zelfs een wat gecompromiteerde Imaishi is nog steeds 100 keer wilder dan een doorsnee anime.

3.5*

Moeilijk tweede deel.

Het eerste uur is een stuk minder. Weg is de humor van de start het avontuur, je wordt eigenlijk meteen in een soort van mecha oorlog gegooid die niet altijd even boeiend is en vaak veel te serieus gebracht wordt.

Maar het tweede uur maakt gelukkig veel goed, vooral de laatste 30 minuten zijn vintage Imaishi werk. Compleet over-the-top, één en al lawaai, drukte en ongebonden animatie. Ergens is het dan ook wel jammer dat een regisseur als hem verzuipt in een project als dit, anderzijds ben ik al lang blij af en toe wat werk van hem te kunnen zien.

't Is dus vooral even doorzetten in het begin, daarna wordt het steeds beter en beter, om met een geweldige climax te eindigen. Overall krijgt dit tweede deel gewoon dezelfde score als het eerste. Verder ook geen zin om de volledige serie op te zoeken, vond het over twee film verdeeld al wel lang genoeg duren.

3.5*

Nieuwe Nakata.

Nu jah ... "nieuw". Wie al eens een Japanse horrorfilm gezien heeft hoeft niet al te veel originaliteit verwachten. 't Is een redelijk klassiek vehikel in het behekste poppengenre. Da's op zich nooit verkeerd, maar je vraagt je toch een beetje af wat Nakata bezielt om een films als deze anno 2015 nog te maken.

De setting is ditmaal het theater, het plotje een moderne versie van The Phantom of the Opera. En dan met een pop die centraal staat en vlot aan het moorden gaat. Nogal wat statische shots of en kil voor zich uitstarend poppengezicht, wat aardig belichte (en dus sfeervolle) nachtscenes) en enkele moorden waar amper wat te zien valt.

De film is nét spannend genoeg om niet saai te worden en de pop vervult z'n functie, maar het genre heeft betere films (Rinne) en het is verder toch redelijk uitgekauwd allemaal. Nakata zou er beter aan doen de hele rimram voor een jaar of 10-15 in de vriezer te laten, allicht dat daarna de honger naar dit soort films weer wat aangesterkt is.

Echt vervelend vond ik het niet, hier en daar wat leuke momenten en verder ook kundig in elkaar gezet, maar daar houdt het ook wel op. Eéntje voor de liefhebber van Japanse less is more poppensuspense.

3.0*

Goedkoop.

Als einde van een serie is het misschien niet zo ideaal deze film op zich te zien, maar ik heb ooit wel een paar FMA afleveringen gezien en kon er niet doorheen komen, dus dat was in ieder geval geen optie. In het begin is het dus een beetje aanklampen, maar het is uitleggerig genoeg om niet heel lang zonder houvast te zitten.

Qua plot zit er nog wel wat complexiteit in, qua personages is het redelijk doorsnee allemaal. Hoeft op zich niet zo erg te zijn, maar verder heeft de film echt niet veel te bieden. Het is ook echt wel opgevat als een wat langere laatste aflevering, waardoor de animatiekwaliteit voor een film toch verder onder de norm ligt.

En ook de tekenstijl is maar bedroevend. Zeer weinig detail in personages en omgevingen, CG die iets te opvallend is en zeer beperkte animatie. Het is lastig om daar meer dan 100 minuten mee opgescheept te zitten.

Als je fan van de serie bent zal het allemaal wel niet zo storend zijn, maar ik vond dit toch vooral lelijk en goedkoop, met een weinig interessante setting, oninteressante personages en een plotje dat ook niet veel te bieden heeft. Na de twee films heb ik het wel gehad met FMA.

1.5*

Anime.

Deze epiloog pakt de dingen een beetje anders aan, in die zin is het dan ook een echte epiloog. Het verhaal is gedaan, er is geen echt plot meer om doorheen te waden, wat je krijgt is een 30 minuten durende conversatie tussen Shiki en Kotuko waarbij de ware aard van het Shiki personage besproken wordt.

Geen actie, geen niks, gewoon wat mijmerende personages die er aardig wat op los filosoferen. En dat tegen een sfeervolle achtergrond met een aardige soundtrack achter, terwijl de regisseur z'n uiterste best doet om deze conversatie toch wat dynamiek mee te geven.

En het werkt gewoon wonderwel, vond dit zelfs het beste deel in de hele reeks. Apart is het wel en je moet er een beetje zin in hebben, maar het is pure, onversneden sfeer die een half uurtje lang aanhoudt. Wou dat de andere films wat meer in deze richting gegaan waren, dat had het allemaal nog wat beter gemaakt.

3.5*

Volharding.

Zit er iemand nog écht te wachten op een typische J-Horror film? Of voorzichtige afgeleiden? Ik denk dat het doelpubliek erg klein geworden is, maar Mari Asato lijkt de moed niet op te geven. Daar haal ik dan vooral uit dat het genre haar nauw aan het hart ligt, anderzijds zou het misschien niet verkeerd zijn om eens wat verder te kijken dan de platgetreden paadjes. Al moet ook wel gezegd dat deze film met een doelpubliek ingebakken komt, gebaseerd op een populair horrorspel namelijk.

Fatal Frame is geen 100% pure J-Horror, al heeft het wel alle elementen in zich. Behalve de echte scares dan. De film deed me in dat opzicht wat denken aan The Woman in Black, een soort van geestdrama dus. En op zich doet Asato het ook wel degelijk, maar echt enthousiast word ik er toch niet meer van.

De film is ook zeker niet perfect. De hauntings hadden toch iets sfeervoller gekund en het einde is echt énorm uitleggerig en semi-eindeloos. Daar had best wat in geknipt mogen worden. Maar visueel is het best aangenaam en het acteerwerk is ook niet meteen dramatisch, hoewel er ook geen prijzen gewonnen worden.

Wie dus nog wel eens zin heeft in een redelijk authentiek J-Horrortje, maar dan zonder de echte scares, is aan het juiste adres. De rest kan dit rustig negeren. Voor mij persoonlijk was het alweer even geleden dus ik kon het nog wel smaken, maar het povere einde haalt er toch nog een halfje vanaf. Best jammer, want sfeervol is het wel.

3.0*

Toch wel fijne herziening.

Had er eerlijk gezegd toch wel wat schrik voor. Het was al best lang geleden en de art style was toen al best verouderd en da's er ook echt niet op verbeterd. Eerste half uur was ook een beetje doorbijten, maar eens gewend aan de simpele tekenstijl van de personages neemt de kracht van deze film toch de bovenhand.

Sowieso wordt het visuele nog wel een beetje gered door de mooie achtergronden en best slimme animatie. Niet weelderig geanimeerd, maar wel met veel gevoel. Verder is het vooral het bekende verhaal dat de film toch een mooi, emotioneel gedreven drama maakt.

Grappig is nog wel dat de film z'n eigen aanpak verdedigt in het plot zelf. Nello's schilderij in de schilderswedstrijd kan eigenlijk gewoon symbool staan voor deze film. Nog niet zo vaak gezien dat een film zichzelf expliciet verdedigt in het plot (Reconstruction misschien, Dead Leaves deed het ook wel).

Blijft in ieder geval een fijne en zeer effectieve film. Mag in het rijtje met Watership Down en Hotaru no Haka gaan staan. Wel een halfje eraf, want visueel is het toch nét iets te mager geworden.

4.0* en een uitgebreide review

Extreem cool, maar ...

Gebaseerd op een serie en de film heeft absoluut geen zin om op zichzelf te staan. 't Is dus een beetje zoeken wie wie is en wat er allemaal gaande is. Da's jammer voor mensen die graag een dichtgetimmerd plot wensen, ik vond het eigenlijk meer toevoegen dan wegnemen.

Want eerlijk is eerlijk, Mozu is redelijk tongue-in-cheek met een hoop larger than life personages en een ridicuul plot. In dat geval heb ik liever minder dan meer verhaal en was ik gewoon erg blij dat Hasumi zich op de gave dingen focuste.

Stoere actiescenes, geweldige locaties, acteurs die er het beste van maken en af en toe wat gekkigheid die aan Miike light deden denken. En dat alles visueel tot in de puntjes verzorgd. Mozu is dan ook een best stoer filmpje geworden, kers op de taart is Kitano's bad guy rol.

Erg van genoten, ik heb het normaal niet op films gebaseerd op TV reeksen, maar deze maakt gehakt van de klassieke saaie filmafleveringen.

Dikke 4* en een uitgebreide review

Hmm, was niks dit.

Toch jammer dat een productiehuis als I.G zich voor dit soort nonsens leent. Ze hebben er lang over gedaan om van I.G een kwaliteitslabel te maken, jammer dat dat nu helemaal uitgemolken wordt.

Want eerlijk is eerlijk, dit soort filmpjes zijn gewoon kut. Vreselijk cliché hoofdpersonage dat je zo in 100 andere slechte animereeksen kan terugvinden. Artstyle die niks waard is, domme soundtrack, animatie is doorgaans ook al niks. Leuk om geld in het laadje te brengen, dit soort fodder (het is natuurlijk nog steeds gebaseerd op een manga van CLAMP), maar daarvoor hebben ze toch dochterbedrijfjes.

Duurt een uur, en da's ongeveer 45 minuten te lang. Hier en daar wel een erg mooi en apart geanimeerde scene, vandaar nog 1.5*, maar verder is dit anime waar ik een hekel aan heb. Shame on you, I.G.

1.5*

Oshii zero.

Production I.G probeert het succes van Oshii nog een keertje slapjes over te doen. Voor de tweede keer eigenlijk, want Ghost in the Shell hebben ze ook al gereboot. Maar ditmaal proberen ze het met een origineel concept. Hoewel ... origineel. Het voelt wel érg vertrouwd aan allemaal.

De opzet lijkt sterk op die van Patlabor, Ghost in the Shell ligt constant op de loer en ook Appleseed is nooit ver weg. Jammer genoeg is het filmische van die oudere projecten wél ver te zoeken. Beetje zoals met de Ghost in the Shell revamp, je zit naar een licht opgewaardeerde OAV in filmvorm te kijken. Matige animatie, pover character design en weinige momenten die echt indruk weten te maken.

De setting is wel wat interessanter, hoewel dat het niet veel meer is dan een wat modernere toekomstvisie van de films waaruit duchtig geleend werd. Met drones enzo. Lekker hip. Het Sibil idee doet dan weer sterk denken aan Minority Report, maar de uitwerking is wel opvallend beter.

I.G is het al een tijdje kwijt, ze krijgen het gewoon niet meer voor elkaar om van een project als dit écht een film te maken. Geen veredelde TV serie, maar een cinema ervaring. Buiten wat interessante ideetjes valt er dan ook niet veel te rapen hier. Kijken gewoon Oshii's hoogtepunten nog eens opnieuw.

2.0*

Wel oké.

Indie dramatje met een aantal verhaaltjes die rond een grungy bandje hangen. De laatste jaren zijn er mij iets teveel muziek-dramas in Japan, meestal met nogal vervelende muziek en weinig inspirerende plotjes. Daar heeft deze Ringing in Their Ears ook iets teveel, al is het wel leuk dat het een keertje geen J-Pop gebeuren is.

De afzonderlijke verhaaltjes zijn niet verkeerd, al zit er misschien iets teveel drama in. 't Is eigenlijk allemaal iets te dik aangezet, waardoor het dramatisch nooit volledig uit de verf komt. Jammer, want wanneer het iets gestroomlijnder was geweest was er ook iets meer ruimte geweest om de verschillende verhaaltjes tot volle bloei te laten komen.

Wel leuk om een jonge Nikaidô aan het werk te zien. De rest van de cast is redelijk maar kan nooit écht overtuigen. Visueel is het iets te karig en ook de muziek komt wat tekort. Maar dat was wel te verwachten. En qua regie soms iets te vlak.

Leuk een keer gezien te hebben, verzameling aparte verhaaltjes, maar had meer ingezeten.

3.0*

Whack.

Duidelijk gebaseerd op een TV-serie, dat past ook wel bij het werk van Tsutsumi, die wel meer van dit soort film-uitlopers verfilmd heeft. Er is ook nog een vervolg trouwens, dat zal ik er binnenkort wel een keertje achteraan gooien.

Het eerste uur is wat minder interessant. Enerzijds de flashbacks naar het TV gebeuren, anderzijds de hele opzet van het verhaaltje. Buiten wat maffe momentjes en het uiteenzetten van een verhaaltje dat potentieel best wel leuk is, duurt het toch wat lang vooraleer het echt begint.

Maar als het dan na een uur ook echt losbarst, is het er wel op. Een hoop maffe superhelden maken er een gestoorde actie/comedy van. Het is dat het allemaal wat aan de goedkope kant blijft, maar wat er zich afspeelt op het scherm is toch best geinig. Een brokje onvervalst entertainment.

Het is jammer dat Tsutsumi geen beter regisseur is, want het materiaal dat hij verfilmd is vaak absoluut de moeite. Alleen budget en talent missen wel eens.

3.0*

Pfoe.

Des te ouder ik word, des te lastiger dit soort filmpjes worden. Het contrast tussen het concept, dat best wat diepgang probeert te brengen, en de uitermate kinderachtige en tweedimensionele personages, begint een steeds groter probleem te worden.

Enerzijds is dit een film die met een concept rond tijdreizen en meerdere universums een boodschap over herinneringen, impact en levensvisie poogt te brengen (en dat ook gewoon erg letterlijk doet), anderzijds zit je naar een flauwe romance te kijken, aangevuld met wat onzinnige anime cliché. Zo is er één of ander vaag katmeisje die elke zin eindigt met miauw ... ik bedoel maar.

Ander probleem is dat dit voor een film uit 2013 véél te karig geanimeerd is. Licht en kleurwerk is nog wel aangenaam, maar de tekenstijl is simpel en de animatie is veelal afwezig. Duidelijk een uitvloeisel van een serie, maar dan nog mag het er wel als een film uitzien vind ik. Dit was redelijk goedkoop allemaal.

Onder die problemen zit echter nog wel een redelijk boeiende film verstopt, met links en rechts wat goeie ideetjes en een sfeertje dat best aanspreekt wanneer het net allemaal iets serieuzer wordt. Jammer genoeg zijn die momenten redelijk schaars en is er snel genoeg weer één of andere rare, kinderachtige scene die de sfeer opnieuw afbreekt.

Deze film nodigt in ieder geval niet uit om de serie te zien, maar een compleet drama is het niet.

2.5*

En ook deel drie doet weinig nieuws.

Tsutsumi morrelt maar zeer weinig aan het concept van de film. Dezelfde hoofdpersonages komen weer in een zéér gelijkaardige situatie terecht. Op sommige plaatsen worden wel wat pionnetjes verschoven, zodat er in ieder geval in het plotje hier en daar nog een verrassing zit, maar dat is het dan ook wel.

Film blijft een wat vreemde combinatie van humor en magie vs wetenschap. Sommige scenes zijn expliciet grappig bedoeld (al is de humor dan wel vaak erg flauw), maar het is toch vooral het mysterie dat het meeste aandacht opeist. Dat is echter redelijk voorspelbaar geworden, omdat deze trilogie toch vaak op dezelfde trucjes steunt.

Hier en daar een bijna onverklaarbaar vreemde scene (zoals die in het bos waar al die CG beesten rondvliegen en kruipen), nogal wat verwijzingen naar andere populaire Japanse franchises en een paar vreemde personages die het geheel nog wel kijkbaar houden. Toch heeft het de film het lastig om de hele tijd de aandacht vast te houden, dit vooral door de wel erg matige regie van Tsutsumi.

Groots is het allemaal, het voldoet net voor een keertje als doorsnee filler.

2.5*

Matige film, die het niet tegen z'n Chinese broertjes haalt.

In vergelijking met Chiba is Jaa echt een steracteur. De grimassen zijn bedenkelijk, zijn acteerwerk (zoals de spasmen op het eind als hij neerligt) zijn gewoon ronduit beschamend. Hij ziet er inderdaad geschift uit, maar veel dreiging gaat er niet van uit.

Verhaal zwalpt echt alle mogelijke kanten op en lijkt vaak gewoon random. Humor is schaars en vooral weinig grappig, de film zelf neemt zich dan ook veel te serieus voor wat het is.

Gelukkig zitten er nog enkel aardige gevechten in, en wat grappige "gore". Het houdt de film weg van de laagste score, maar verder is dit een wat saaie bedoening.

1.5*

Vroege Akihiko Shiota.

Ben hem een tijdje geleden wat uit het oog verloren ben ik bang. Jammer want ik heb toch al wat interessante films van Shiota gezien. Deze mag zich daar best bijplaatsen. Als beginnend regisseur had hij nog wel wat te leren, maar je ziet toch al duidelijk dat hij moeilijkere onderwerpen op een goeie manier weet vast te leggen.

Het begint als een redelijk typisch romantisch dramatje, maar al snel blijkt dat één van de twee niet zomaar verliefd is. Obsessie en liefde gaan niet zo goed samen en de relatie tussen de twee raakt dan ook al snel verstoord. Op dat moment wordt het allemaal wat interessanter.

Visueel is het wat flauw, maar zeker niet verkeerd. Japanse degelijkheid. Van de soundtrack kan hetzelfde gezegd worden, acteerwerk is wel een trapje hoger. Zeker geen makkelijke rollen, die toch erg goed ingevuld worden.

Binnenkort maar eens kijken of ik de andere Shiotas nog ergens kan vinden, ondanks dat de afwerking net wat strakker had gemogen is dit toch weer een bevestiging dat Shiota een boeiend regisseur is. Aan te raden voor liefhebbers van de Japanse dramas met een wat freaky twist.

3.5*