Opinions

Goeie actie.

Jammer genoeg is de rest van de film niet echt op hetzelfde niveau. Het plotje is eerder saai, de scifi elementen zijn niet geweldig sterk uitgewerkt en ook het drama dat Lee erin probeert te stoppen werkt de film vooral tegen. Vond het trouwens ook een nogal vreemde keuze van film voor Lee.

Maar met de actie absoluut niks mis. Het winkeltje dat aan het eind aan gort geschoten wordt is geweldig, de achtervolging in Mexico nog een niveautje hoger. En zo zitten er een handvol geweldige actiescenes in, die telkens weer de aandacht wat weten te verscherpen.

De CG voor de jongere versie van Smith vond ik ook best oké. Zeker niet perfect, maar het voldoet en het is minstens even goed als de alternatieven. Maar de hype errond is een beetje overdreven. Verder duurt het nog net iets te lang en weet ook het einde iets te lang door te gaan, maar een amusante blockbuster is het wel. Zeker gezien hij van Lee komt, toch niet echt iets waar hij normaal mee uit de voeten kan.

3.0*

Typische Wakamatsu.

Eind jaren '60 heeft hij echt een bijna niet te overziene hoop van dit soort films gemaakt. Er zijn er ook heel wat die het Westen niet gehaald hebben, een heel deel gelukkig wel. Deze is niet meteen de meest opvallende, qua lengte ook eentje die er wat bovenuit steekt. Net hier was het niet zo nodig had ik het gevoel.

Verder weer veel bekende elementen. Geschoten in zwart/wit, tegen een achtergrond van activisme (al blijft dat hier wel sterk op de achtergrond) en met het nodige naakt. Ik vraag me af of Wakamatsu zelf af en toe nog wist welke film hij aan het schieten was, maar op zich is het allemaal wel vermakelijk en zijn het wel fijne tussendoortjes.

Vond deze alleen net wat te traag en te droog voor z'n lengte. Ook een stuk minder geweldadig dan een hoop van z'n andere films, wat toch enige spanning wegneemt. Maar voor een keertje best oké. Voer voor de Wakamatsu liefhebber dus, voor de rest zijn er genoeg andere en betere films om te wennen aan deze regisseur.

2.5*

Aardige Wakamatsu.

Wel de minste uit '69 (7 films in totaal?) die ik van de man gezien heb. De film is zeker niet slecht maar een beetje braaf en wat simpel in z'n presentatie. Normaal doet Wakamatsu leukeren dingen met z'n films, dit lijkt iets meer op een eenvoudig statement.

Toch is het zeker niet slecht. Wakamatsu houdt er een onkarakteristiek modern stijltje op na. Misschien komt het omdat zijn hoofdpersonages vaak redelijk normaal ogende jongeren zijn, maar erg zeldzaam voor een film uit de jaren '60.

Thema is op zich wel interessant, soort van Day of the Woman, maar dan van de andere kant. Er hangt er raar gevoelloos/apatisch sfeertje in de film, waardoor wat er zich afspeelt allemaal niet zo erg lijkt, terwijl het uiteraard wel even anders ligt.

Visueel best oké, soundtrack typerend, Wakamatsu themas en setting aanwezig. Alleen heeft de film, zeker in vergelijking met de Wakamatsu's uit hetzelfde jaar die ik zag, niet dat beetje extra. Maar ondertussen absoluut m'n favoriete klassieke regisseur.

3.0*

Verrassend leuk.

Na 4x Chaplin was het toch eindelijk een keer aan Keaton om te bewijzen dat die oude slapstick films meer te bieden hadden dan wat Chaplin mij liet zien. Hij slaagt daar half in. Enerzijds scoort The General bij mij hoger dan de vier Chaplins tesamen, anderzijds vond ik de slapstick hier toch weer het zwakke broertje.

Verder dan nog niks van Keaton gezien, maar zijn stijl is hier duidelijk anders dan die van Chaplin. Keaton doet ook zowat alles goed (of iig beter) dan wat mij zo irriteert aan Chaplin's film. Een klein overzichtje:

* Allereerst de mimiek van Keaton. Veel droger, zeker ga gezicht, qua lichaamstaal vooral toch iets natuurlijker. Maakt hem sympathieker. De vijf extreme gelaatsuidrukkingen die Chaplin's personage doorgaans vorm moeten geven liggen mij minder.

* Veel minder tussentitels. Keaton laat veeleer het beeld spreken, dan dat hij de meest voor de hand liggende zaken nog van een stukje tekst moet voorzien. De plaatjes lijken ook wat minder lang te blijven staan (al kan dat aan mijn versie gelegen hebben).

* Keaton's stunts zijn veel overtuigender. Duidelijk het beste punt aan de film. Vaak slim in beeld gebracht en hoewel het moeilijk opbokst tegen huidige stunts nog steeds mooi om zien.

* Vond het meeste van de typische slapstick nog steeds niet te pruimen, maar vond het in deze film wel veel beter gedoseerd. Het is meer een combinatie van humor en stunts.

Moet wel zeggen dat ik de 24fps versie gezien heb, en dan vooral omdat er geen materiaal weg is geknipt. Het maakt een film als deze toch vlotter, maar vooral ook korter. Was nog steeds iets te lang naar m'n smaak, maar het verteert heel wat eenvoudiger dan 100+ minuten. Er is verder toch niet echt veel verhaal of drama, dus het hoge tempo past wel.

Qua soundtrack vind ik een film als deze altijd erg lastig. Eigenlijk moet hij zonder geluid, maar da's dan ook weer niet hoe hij bedoeld was. Dan kan je eigenlijk alleen maar wat gokken. Ben erg blij niet de piano best-off te hebben gezien, The Gold Rush had zo ook een soundtrack en daar werd ik compleet gek van. De Hisaishi versie had ik ook niet (even opgezocht), maar welke van de 3 dan wel weet ik niet echt. Het klonk in ieder geval iets moderner (en zuiverder), al blijft het bij films als deze vaak wat overstated, alsof de beelden an sich niet voor zich kunnen spreken. Heb alleen wel de indruk dat het kiezen van de juiste muziek makkelijk 0.5* tot 1.0* kan schelen, dus op wat ga je dan af zonder officiële soundtrack?

De twee langgerekte treinscenes zijn het hoogtepunt van deze film, gevolgd door de mini-veldslag (met indrukwekkende treinramp). Wat zich daartussen afspeelt is van beduidend minder niveau. Gelukkig maakten deze scenes het grootste deel van de film uit, kwam het tempo absoluut ten goede.

Een aardige verrassing dus. Veel doet een film als deze alsnog niet met mij, echt iets geweldig kan er met de beste wil van de wereld niet in zien, maar de film heeft best goed stand gehouden en kent een paar vermakelijke uitgewerkte stuntscenes. En telkens wanneer het wat inzakt weet Keaton er terug een betere scene tegenaan te gooien. Niet mis.

2.5*

Matige film.

Wel voor een keer een film die weg raakt met het bombastische. Stoorde mij veel minder dan normaal, komt waarschijnlijk omdat het visueel net iets stijlvoller was dan de gemiddelde 'dit soort' film.

't Is uiteraard allemaal al eerder gedaan, en veel beter, en veel nieuws valt er hier ook niet te rapen. Maar voor z'n speelduur verveelt de film niet echt, zitten er enkele aardige dialogen in (niet super, maar stelt ten minste iets voor) en enkele leuke scenes.

Valt inderdaad niet veel over te zeggen, alleen dat ik me niet verveeld heb, en dat het veel en veel erger had kunnen zijn. Best amusant, maar meer valt er ook niet uit te halen. 2.5*

PS: wel nog even de geweldige intro vermelden, met name dan het nummertje dat erachter gemonteerd werd. Rest van de score was onopvallend, maar dit sprong er echt positief uit.

Magere docu.

Greenfield is net wat te tuk om een doemverhaaltje te brengen, wat ook niet zo héél moeilijk is met dit onderwerp natuurlijk. Genoeg mensen die zichzelf compleet de put inwerken, op zoek naar geld en macht. Maar meer laat deze film jammerlijk niet zien.

Erger nog, af en toe krijg je wat "end of the world" quotes je richting ingegooid, alsof we het einde der tijden naderen. Een wat genuanceerder beeld had het verhaal wat meer gewicht kunnen geven, maar daar is Greenfield gewoon niet in geïnteresseerd.

Een film vol excessen dus. Af en toe is dat wel leuk om te kijken, maar het gaat al snel vervelen, vooral wanneer de docu steeds maar weer in herhaling blijft vallen. Een paar rake quotes links en rechts, maar veel we weinig voor een film van 105 minuten.

1.5*

Geniale omnibus die z'n naam waardig is.

5 voltreffers, 1 hele leuke en 1 tegenvaller. De balans na 85 minuten animatie. Meer creativiteit dan 7 langspeelfilms gecombineerd, geweldige variatie en geniale animatie. Screen caps doen de film gewoon geen eer, je moet sommige stukken in beweging zien om alle lof te begrijpen.

Zitten ook erg leuke verhaaltjes tussen, al blijft het bij 4°C vooral genieten om het visuele. Derde deel was mijn persoonlijke favoriet, 4de short was jammer genoeg redelijk pover en steekt er als enige negatieve punt uit.

Voor mensen die animatie een warm hart toedragen, bijna niet te geloven dat dit alweer 2 jaar oud is en dat het beste, met Morimoto zelf, waarschijnlijk nog komen moet.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review

Geniaal.

De intro is een kleine tegenvaller, deed mij het meest denken aan het muzikale bos in Ishii's Funky Forest, maar dan veel minder leuk en gestoord. Maar wat er dan volgt in bijna perfectie. Moondrive kent een schitterende stijl en animatie die aan Dead Leaves doet denken, Wanwa is zo mogelijk nog genialer en zonder twijfel het meest revolutionaire filmpje van de hele hoop.

Tanaka's werk is ook gaaf, al zie je wel dat het ietwat verouderd is (naar 4°C normen dan) aangezien het een uitbreiding is op een eerder stukje gemaakt voor Digital Juice. Ook Morimoto's kortfilm lijkt een vervol op Mix Juice te zijn, zelfde personage komt zelfs even voorbij. Wie Morimoto's stijl een beetje kent zal zich snel thuisvoelen, waardoor ik het ook iets minder fris vind dan Moondrive en Wanwa, maar het is ongetwijfeld wel de meeste "affe" kortfilm van de hoop. Morimoto blijft een waar genie en mag nu echt wel een keer een full feature maken.

Buiten de intro gewoon ongekend animatie talent en helemaal waar 4°C voor staat. Uitzinnig, creatief en revolutionair. 5.0* en een

uitgebreide review

Nishimura's eerste.

Je kan er gewoon niet naastkijken, het eerste kwartier lijkt wel op een reimagining van Tsukamoto's Tetsuo. De salaryman, de metro, die ondergrondse achtervolging tot in de toiletten. Muziek en visuele invloeden zijn er ook te over. Best grappig om te zien.

Daarna gaat Nishimura wat meer z'n eigen richting uit en wordt het toch vooral een voorbode op z'n latere films, al valt er nog niet zo echt veel te zien van het ondertussen kenmerkende Sushi Typhoon sfeertje. Wel veel gore en uitzinninge scenes, maar dan zonder de overdreven en compleet gestoorde humor.

Anatomia Extinction is een aardige poging van Nishimura, maar veel meer dan dat is het ook niet. Omdat hij iets teveel de richting van Tetsuo uitgaat is het moeilijk de twee niet te vergelijken en dan kan hij toch echt niet tippen aan het meesterwerk van Tsukamoto.

Maar gelukkig is het een korte film, zit de vaart er goed in en valt er genoeg lol te beleven. Aardig wat gore en coole momenten, genoeg experimentele j-punk toetsjes en geen saaie stukken. Zeker een aanrader voor fans van Nishimura, verwacht alleen nog geen film op niveau van z'n later werk.

2.5*

Stevig.

't Is best jammer dat Itoh eerst het loodje heeft moeten leggen alvorens zijn verhalen tot films verwerkt werden. Dit is de derde en laatste in die reeks en valt tussen de andere twee in. Harmony blijft wat mij betreft de uitschieter, Empire of Corpses de minste.

Deze deed mij wat denken aan Patlabor 2, vooral dan vanwege de focus op terrorisme, de uitvoerige politieke achtergrond en dat beetje scifi dat erin verweven zit, maar niet zo sterk dat onze wereld onherkenbaar geworden is. Itoh had duidelijke ideeën en doet ze uitvoerig uit de doeken, dat maakt dat het soms best droog is, anderzijds is het een verademing om weer wat meer van dit soort scifi te zien. Hopelijk spoort het anderen aan iets soortgelijks te doen in de toekomst.

Wat deze film mist ivm Patlabor 2 is een geniale regisseur. Murase doet wel z'n best en zorgt er voor dat het ideeëngoed van Itoh voldoende ruimte krijgt, maar als film is het af en toe net wat te mager. Visueel mag het dan wel gedetailleerd zijn, maar toch mist het wat charme en oogt het geregeld nogal passief.

Maar voor de liefhebbers van anime met wat politieke en filosofische diepgang, een film die genoeg te bieden heeft. Heb me ook zeker niet verveeld, maar Genocidal Organ is jammer genoeg niet zonder gebreken en over de gehele speelduur bekeken is het jammer genoeg niet het meesterwerk dat het best had kunnen zijn.

3.5*

Lekker smerig reeksje dit.

Ziet er heel wat ouder uit dan z'n releasedate doet vermoeden, maar blijft één van de beste monster/gore animes. Lekker weird, freaky en smerig, maar verder weinig commercieel. Type reeks dat anime z'n slechte naam gegeven heeft, maar leuk is het wel

3.5*

Niet geweldig.

Mijn eerste docu van Kawase. Ze lijkt een beetje de kant van Koreeda op te willen gaan, de vraag is alleen of dit het juiste onderwerp daar voor was. Kawase richt haar camera op een aantal vrouwen die een meer natuurlijke geboorte van hun kindje wensen, en daarom te rade bij een wat excentriek mannetje.

Die heeft een mooie uitleg klaar over "de natuur" enzo, maar om het dan helemaal niet over de wetenschap te hebben vind ik toch maar vreemd. Kawase documenteert, maar is verder weinig kritisch. Past op zich wel een beetje bij het zweverige imago dat ik aan haar verbindt, maar in docuvorm werkt het voor mij niet. Koreeda heeft dat ook wel een paar keer gedaan, maar bij een minder omstreden onderwerp vind ik dat minder storend.

Ik had achteraf niet echt het gevoel dat dit nu écht een gezondere of betere manier was. Veel argumentatie is er ook niet te vinden, en wat Kawase toont is ook niet bepaald verhelderend. En zo is het uiteindelijk maar een relatief flauwe bedoening. De docu is wel mensenlijk en de inkijk in dit wereldje enigszins interessant, maar dat is gewoon niet voldoende als je zoiets probeert te brengen.

2.0*

Vond het maar povertjes.

Qua musical weet de film zich niet echt te redden, met nogal flauwe routines en geen al te beste nummertjes. Soms erg fel kleurgebruik inderdaad, maar ook erg bruut en vaak gewoon lelijk.

Leuk voor fans van Monroe aangezien deze film helemaal rond haar is opgebouwd. De "hype" rond haar is ook niet zo vreemd als je kijkt hoe een film als deze haar mythe ondersteunt. Iedereen kijkt als ze ergens langsloopt, overal staat ze in het middelpunt van de aandacht en manlieft zwijmelt steeds helemaal weg na een kus.

Het overdreven golddigger rolletje van haar kon me niet echt boeien, vond het geregeld zelfs aardig irritant. Bijhangsel Russell kan daar weinig aan veranderen, de verkleedpartijtjes die er op het einde aan te pas komen zijn de finale doodsteek.

Qua luchtig musicalvermaak is er veel beter.

0.5*

Droog.

Het "zeldzame" archiefmateriaal dat vernoemd wordt (en dan zeker dat uit het eerste deel van deze docu) komt bijna volledig uit een andere Beatles docu, dus dat is vooral een herhaling van wat archiefbeelden.

Scorsese doet uiteindelijk ook niet veel met die archiefbeelden, behalve ze achter elkaar monteren. De opvolging van bepaalde sequenties is compleet onlogisch, gelukkig volgt hij nog een beetje een tijdslijn. Hier en daar speelt hij wat met geluid, maar zowat elke poging loopt verkeerd af.

Verder voor Beatles en Harrison fans waarschijnlijk een boeiend document, maar wie weinig heeft met het onderwerp krijgt een wollige presentatie van een persoon voorgeschoteld. Een paar erg slechte interviews (die tweede vrouw van Harrison is écht niet te doen, komt ook compleet niet uit haar woorden), wat melig spiritueel gedoe (jaja, de kamer lichtte op toen hij stierf en een hoop oude artiesten die blijkbaar vol trots weer even in de kijker mochten staan. Weinig inspirerend.

Inhoudelijk boeit het me niet, qua vorm had iedereen dit kunnen maken. En een serieuze documaker vast heel wat beter.

0.5*

Matig.

Zoals de meeste van dit soort films is het eerst uur het boeiendst. De opzet van de ramp is meestal spannender dan de afwikkeling, Geostorm is zeker geen uitzondering op de regel. Al is het verschil hier zelfs nog wat groter dan normaal.

Er zit wat scifi/ruimtestuff bij, iets wat ik niet verwacht had vooraf maar wat me wel beviel. Verder zit er ook weer Chinees geld in zo te zien (Hong Kong mag opdraven als setting en Daniel Wu krijgt een rolletje toebedeeld) en kent de film een actuur gebrek aan geostroms, ook dat was een stevige verrassing.

Maar de rampen zijn best leuk om zien en worden indrukwekkend in beeld gebracht. Het nodige ecodrama en techdoom zijn aanwezig, maar daar kan ik in dit genre dan nog wel overkijken. Anders heb je ook niet veel film meer. Het is vooral de afwikkeling op het einde die erg saai wordt.

Sowieso wat te politiek allemaal, het hele gedoe Harris had integraal geknipt mogen worden, maar ook de richting waarin Butler gaat is erg vervelend. Met idiote ontsnappingen en een ongepast happy end. Het was al wat raar dat Butler voor deze rol gecast werd, naar het einde toe wordt duidelijker waarom maar het maakt het niet minder onzinnig.

Leuk eerste uur dus, debiel einde. En geen geostorm, toch wel een gemiste kans. Misschien iets voor Geostorm 2.

2.0*

Flanagan & King.

Het boek nooit gelezen, ik ben vooral bekend met King's oudere werk, maar het regent echt wel King verfilmingen de laatste tijd. Had wel al begrepen dat dit een ietwat "ander" type King verhaal was, dat bleek uiteindelijk ook wel uit deze film.

De nadruk ligt hier héél sterk op het psychologische. Leuke premisse, dat zeker, daarna is het echter een beetje aanpoten om het interessant te houden. De film leunt daarbij ook op enige dramatiek, maar Flanagan weet nooit echt de juiste balans te vinden tussen het drama en de horror. Hij zit er niet zo héél ver vanaf, maar het drama is misschien net iets te dik aangezet, en wanneer de film dan iets smeriger wordt is er telkens een iets te korte aanloop.

Acteurs zijn ook niet denderend, maar kunnen er wel mee door. Einde is toch ook wat afgeraffeld, allicht was het beter geweest om de epiloog iets in te korten en het verhaal rond de Moonlight Man wat mysterieuzer te houden. Echt veel meerwaarde had die revelatie op die moment niet meer.

Op zich is het een aardig tussendoortje, toch voelt het niet aan als een film waar alles uitgehaald werd. Niet uit King's premisse en niet uit Flanagan's regie. Anderzijds is het wel weer een keer wat anders, toch ook iets wat te prijzen valt binnen het horrorgenre.

3.0*

Blijft ijzersterk.

Al moet ik wel zeggen dat het allemaal iets gedateerder oogt. Vooral de belichting en het kleurenspel, waardoor de film als visuele trip toch net iets minder perfect tot z'n recht komt. Een klein smetje, maar wel iets wat invloed heeft om de algemene beleving.

Verder blijft het verhaal uiteraard enorm beperkt, maar maakt de film dat goed met een geweldige soundtrack en een hypnotiserende beeldenstroom. Er blijven ook geniale scenes inzitten, met als hoogtepunt de zonsopgang.

Heerlijke film nog steeds, maar de tijd staat niet stil en af en toe vertoont de film al een klein barstje. Daarom niet de volle score meer

4.5* en een uitgebreide review

Dit semi-stoere, semi-cynische toontje staat je niet -fal

Wat de film betreft: sterk.

Omori nestelt zich tussen het kleine gezelschap van regisseurs die erin slagen op duistere, zieke en dode feel-bad films te maken. Grandrieux en Nakajima zwemmen in hetzelfde vijvertje, maar het blijft moeilijk om hun films onderling te vergelijken.

Punt is wel dat Omori's film één van de doodste films in het genre is. Lelijkheid troef, geen sprankeltje hoop, smerigheid boven smerigheid. Geen uitweg voor onze personages, ook geen ruimte om volop mee te voelen. Hoewel de stilering minder uitgesproken is dan soortgelijke films, vind ik dit één van de meest deprimerende films die ik al gezien heb.

Verder best sterk, maar je moet er echt wel van houden. Entertainment is dit niet, moet je ook gewoon niet verwachten. Gewoon een sterke sfeer die nog een tijd blijft hangen na de film.

4.0* en een uitgebreide review

Fijne Uchida.

Een unieke stem in de Japanse filmwereld en als regisseur wel goed geplaatst voor een film als deze. Tot stand gekomen met medewerking van TWF, wat misschien wat vreemd is als buitenlandse productiefirma, maar oprichter (en eigenlijk enige echte lid) Torel kent z'n weg ondertussen wel in het wereldje.

Als film misschien net iets té negatief, de problematiek ligt er soms iets te dik bovenop, waardoor het drama wat ademruimte mist, maar verder weinig te klagen over deze film. Shibukawa Kiyohiko is zowat alom vertegenwoordig en draagt deze film met gemak. Leuk bijrolletje voor Denden ook, vreemd mannetje maar altijd wel een meerwaarde.

Visueel is het redelijk maar het gaat duidelijk gebukt onder een beperkt budget. De film duurt misschien ook net een 10 minuutjes te lang, maar echt inzakken doet het nergens en het blijft op zich wel boeiend, al is het maar omdat het een onderwerp is dat zelden veel aandacht krijgt.

3.5*

Best vervelend.

Maar dat zijn comedies die gebaseerd zijn op één of andere hang-up wel vaker. Vooral wanneer het thema eigenlijk niet zo héél veel voorstelt. Maar iedereen in deze film is hard aan het worstelen met het verkrijgen van een job, sociale status, verwachtingen en verplichtingen ... zoals brave sociale zombies zich horen te gedragen.

Gooi er wat verschillende clichés tegenaan, zodat elk jobverhaaltje net wat anders loopt en het kan blijkbaar doorgaan als comedy. Jammer dat de grappen zelden leuk zijn, dat behalve Kendrick bijna niemand talent heeft voor comedy en dat het drama compleet lam is.

Wat rest zijn wat domme moraallesjes en een film die mensen die bijna afgestuurd zijn allicht veel onnodige stress kan bezorgen. Dit soort comedies zijn eerder vervelend en zeurderig dan grappig, kan toch echt niet de bedoeling zijn lijkt mij.

1.5*

Degelijk.

Het botert in de comedy wel tussen Ferrell en Hart, alleen blijft het daar wel een beetje hangen. Wanneer de twee gezellig hun ding doen is het een vlotte, degelijke comedy, maar het hele gebeuren errond leidt geregeld af van de lol.

Er worden wat brave "racistische" grapjes gemaakt, verder is het toch vooral Ferrell die weer mag freewheelen. Soms iets te duidelijk zelfs, maar qua comedy ligt hem dat wel. Hart herhaalt verder ook z'n kunstje, de combinatie druk/rustig is dan ook redelijk gebalanceerd.

Dat Schneider zich drukgemaakt heeft over deze film is verder ook wel te begrijpen, heel origineel is het allemaal niet. Ferrell die uiteindelijk bij die gang terechtkomt en het povere einde waar alles wel héél makkelijk opgelost wordt doen de film niet veel goed, maar de humor blijft gelukkig wel redelijk constant.

Groots of érg grappig is het allemaal niet, maar het vermaakt wel. Al had ik toch op iets meer gehoopt denk ik.

2.5*

Aardig leuke film.

Het was opvallend hoe niet-vervelend Jonah Hill is als hij een beetje ingetoomd wordt. Als freewheelend vuilspuitend ettertje is hij echt geen zak waard, maar wanneer hij wat ingetogener speelt valt het allemaal goed mee.

Toch is Brand veel meer de ster van de film. Lekker sappig accent, aardig excentriek en bij momenten gewoon erg lollig. Ook Sean Combs is geweldig in deze film, toch allemaal wel kleine verrassinkjes.

Af en toe valt de film een beetje dood, de humor is niet altijd even geslaagd en het geheel had ook echt wel wat korter gemogen. Film duurt bijna 2 uur en da's iets teveel van het goede.

Gelukkig blijft het de hele speelduur wel vermakelijk, zijn de dipjes aardig gespreid en wordt de typisch kwaliteitsdrop naar het einde toe goed vermeden.

Leuk tussendoortje dus, binnenkort dan maar een keertje Sarah Marshall proberen.

3.0*

Goed.

In eerste instantie lijkt dit vooral een erg cynische docu te zijn. Maar naarmate de docu vordert blijkt dat het omschrijven als cynisme eerder een naive kijk op de werkelijkheid is. In dat opzicht is Stone inderdaad wel een erg slim en geslepen iemand, hem daarom haten haalt ook niet veel uit want het boeit hem weinig tot niks. Integendeel zelfs.

Eerste deel van de documentaire is wel het meest interessant omdat daarin vooral Stone's regels een leidraad zijn. Het tweede deel focust zich iets te veel op de campagne van Trump zelf, en dan vooral de sensatie errond. Het wordt iets te spannend gebracht, waardoor het informatieve wat ontbreekt op bepaalde momenten. Al is het als illustratie van Stone's theorieën wel een interessante (en uiterst geslaagde) use case natuurlijk.

Enerzijds kan je als goedgeaarde buitenstaander boos worden om de aanpak die Stone voorschrijft, anderzijds is zijn gevoel voor realisme toch ook wel iets wat een beetje ontbreekt in de politiek. De fluwelen handschoen die de politiek in z'n geheel hanteert is er eentje die niemand gelooft, waardoor je al snel het gevoel krijgt naar een circus te kijken. En daarvan maakt zo'n Stone dan gulzig gebruik van.

Get Me Roger Stone is een docu die een zeer tere plek in de politieke balans en de kwetsbaarheid van het morele blootlegt, jammer genoeg wordt het naar het einde toe wat te sensationeel en verloor ik de aandacht lichtjes tijdens het laatste half uur. Maar wel absoluut de moeite om een keertje gezien te hebben.

3.0*

Redelijke biopic.

Eentje die zich onderscheidt door iets creatiever om te gaan met chronologische volgorde van het verhaal. Dat doet de film goed, want verder is het toch weer het bekende verhaal, ongeacht welke artiest of bekende persoon centraal staat in dit soort films.

Zoals wel vaker staan de opkomst vanuit het niets, de successen en de onvermijdelijke downfall centraal. Brown zelf was ook een apart typetje, dus ook daar weet de film wel munt uit te slaan. Erg veel over de invloeden op Brown, de mindere details van z'n privéleven of de ongezellige fases tijdens de downfall komen we niet te weten, de successen worden iets duidelijker in de verf gezet.

De muziek laat mij redelijk koud, ik vond de dramatiek van de jonge Brown en de relatie tussen Brown en Byrd een stuk boeiender om volgen. Ken de figuur Brown verder niet zo, enkel z'n muziek, maar Boseman zet ongeacht het realisme toch een erg goede rol neer. Ook de rest van de cast deed het naar behoren.

Een redelijk klassieke biopic dus, die enkel wat door elkaar geschud werd op de editeertafel. Oké voor een keertje, maar veel meer is het niet.

2.5*

Aardig.

Links en rechts al opgevangen dat dit een uitzonderlijk horrortje zou zijn. Gelukkig wist ik bitter weinig over de film, 't is er ook eentje om zo blank (hah) mogelijk in te gaan. Hou er alleen wel rekening mee dat een deel van de hype een rassenzaak is.

Het eerste half uur is waarschijnlijk het best. Het is best freaky af en toe en een lekker ongemakkelijk sfeertje. Het beetje humor dat er af en toe inzit werkt ook best goed. Nadeel is wel dat al redelijk snel duidelijk wordt dat de "horror" in deze film best beperkt is. 't Is vooral een thriller met enkel op het einde een aanzet tot wat bloederigheid.

Peele is misschien iets te opzichtig met de hints, waardoor de film iets te lang probeert te verbergen wat na een half uur toch al wel duidelijk is. Je krijgt nog wel wat extra context mee, maar die voegt niet bijster veel meer toe aan het idee.

Acteerwerk is wel oké, audiovisueel verder ook wel degelijk maar niet echt uitzonderlijk. Einde is ook een beetje mat, vooral omdat de horror dat wat tekort schiet en de humor iets te sterk naar voren komt. Peele raakt de balans een beetje kwijt.

Het is best origineel en leuk gedaan, maar over de gehele lijn toch een beetje te mak om van een écht goeie horror te spreken. Dat deze in Amerika 18+ is, is misschien nog wel de beste grap.

3.0*

Matig.

Jackson die zichzelf speelt in iets wat losjes gebaseerd is op z'n eigen origin story, qua opzet heeft het inderdaad wel wat weg van 8 Mile. Alleen is het allemaal een stukje minder en weten zowel de film als Jackson zich niet te onderscheiden.

Probleem is vooral dat het een nogal flauw gangsterfilmpje is geworden, waarin vooral Jackson zelf niet weet te overtuigen. Ik vind hem doorgaans niet eens zo'n slechte acteur, beetje raar ook dan dat hij het laat afweten als hij min of meer zichzelf mag spelen.

Verloop van de film is erg voorspelbaar, het wil graag stoer en gritty zijn maar het is het absoluut niet en twee uur is ook wel wat van het goede teveel, gezien het simpele verhaaltje dat verteld moet worden. Echt héél slecht is het nu ook weer niet, maar amper memorabel.

2.0*

Luchtig en simpel.

Sonnenfeld is geen groots regisseur en zal dat waarschijnlijk ook nooit worden. Maar het is wel iemand die op z'n winst toch wat zwier aan z'n films probeert mee te geven. En dat beschrijft eigenlijk perfect deze Get Shorty.

Het verhaaltje stelt niet zo heel veel voor, de personages zijn wat flauw en het is ook allemaal wel bekend terrein, maar Sonnenfeld brengt het gewoon op een geinige manier. Met wat camerawerk dat nét dat beetje eleganter is en met een streepje humor dat net wat smalender is. En uiteraard een cast die daaraan gulzig meewerkt.

De film had misschien net iets korter gekund en om echt goed te zijn had het ook allemaal best wat scherper gemogen. Dit is zo'n film die een regisseur als Álex de la Iglesia véél grappiger en vlotter zou maken, maar voor wat het is en vooral voor wat het had kunnen zijn is het allemaal best makkelijk weg te happen.

2.5*

Aardig.

Hoor veel mensen verwijzen naar Johnny English en Austin Powers, ik zat toch vooral naar een moderne versie van The Naked Gun te kijken. Met spiffy gadgets erbij.

Carell lijkt soms zelfs een beetje op een jongere versie van Nielsen. Raar dat me dat nooit eerder is opgevallen, maar in deze film vond ik sommige scenes bijna een ode aan. Verder ook de typische humor, relatief veel grappen waarvan de meeste niet geweldig werken maar door de hoeveelheid het toch bijna constant grappig is.

Uiteraard ruimt het laatste half uur wat meer plaats voor actie, wat de film geen goed doet. Actiescenes zijn een stuk duffer en maken het allemaal wat saaier.

Paar leuke scenes (Murray in de boom ), wat grappige quotes en een lekker vlot tempo. Maar de actie schiet tekort en teveel grappen missen doen.

2.5*

Best geinig.

Gibson vind ik meestal niet zo'n best acteur en ook hier zou het niet m'n eerste keuze geweest zijn, maar hij weet zich wel te redden in z'n rol. Het is toch vooral regisseur Grunberg die er een leuk ritje van weet te maken.

Visueel aangenaam, vlotjes gefilmd en best kleurrijk. Sluit mooi aan bij de personages, die ook aardig dik aangezet zijn. Er hangt een luchtig toontje dat de wat hardere scenes en momenten goed verbloemt, al had het wat mij betreft nog net iets extremer gemogen.

Film duur gelukkig ook niet te lang, kent een paar memorabele momenten en loopt erg vlotjes. Leuk tussendoortje dus, vooraf niet zo heel veel van verwacht maar beviel me toch wel redelijk.

3.0*

Remake of niet, vond er absoluut niks aan.

Tv/actie film met een resem aan acteurs uit de tweede rij die er niks van weten te maken. Madsen is compleet belachelijk, Baldwin lijkt op een foutere Brosnan (= erg fout).

Saai verhaaltje over een heist (beetje als The Killing) dat verder zoutloos en passieloos in beeld wordt gebracht.

Echt zo'n filmpje dat op automatische piloot verderraast en nergens weet te boeien. Behalve dan op het einde, wat wel nog een degelijk shoot-out oplevert.

1* daarvoor, de rest ben ik nu alweer aan het vergeten. Onzinfilmpje.