Opinions

Beetje trieste remake van het origineel. Zo'n film waar meer geld minder effect blijkt te hebben.

Voor wie de eerste vier films, of ten minste één daarvan gezien heeft, is dit weer veel recyclage, alleen dan een stuk minder. Op zich doet Ms Geller het dan nog redelijk goed. Aangenaam verrast door haar degelijke uitspraak (wat anders dan Uma "Owhren-Ishi-IIIIIIIIIII" Thurman), al faalt ze wel wanneer er enge scenes voorbijkomen. Maar het acteerwerk was in het origineel ook niet echt hoogstaand, dus echt gestoord heb ik me zeker niet aan haar. De andere acteurs waren echter redelijk irritant, vooral dat schoolmeestertje dan.

Waar de Japanse film hun kracht uit putten (de sterke scare scenes), valt de remake vlak op z'n gezicht. Te bombastische soundtrack en wat snelle, snappy scares. Flauwe aftreksels van het origineel, zowat alle sfeer was weg.

Blijft er maar een mager filmpje over, met een bedenkelijk einde en te weinig sfeervolle stukken. 1*

Franchise vs film.

Toeval of niet, in dezelfde week zag ik de nieuwe Grudge en nieuwe Ring film. De ene een Amerikaanse reboot/remake, de andere een Japanse spin-off, maar veel maakt het eigenlijk niet uit. Beide reeksen kampen met hetzelfde probleem: stuurloze vervolgen die weinig nieuws brengen, maar ook niet de hoogdagen van weleer kunnen doen herleven.

Pesce's The Grudge is een film die hier en daar wel wat andere toetsen legt, maar toch nog steeds erg dicht wil aanleunen bij het origineel. Alleen jammer dat de film uiteindelijk niet echt spannend is, toch dé selling point van de Japanse Ju-On. De opzet is dus vooral vis noch vlees, het uiteindelijke doel wordt niet gehaald.

Maar puur als film zelf vond ik deze film nog wel aardig, vooral dan dankzij de regie van Pesce. Spannend is het niet, sfeervol nog wel. Dankzij de eeuwige regen, degelijk camerawerk, een fijne soundtrack en aardig acteerwerk. Het levert geen hoogstaande cinema op, wel een vermakelijk filmpje met een paar moody scenes in klein Amerika.

Het hangt er dus vanaf wat je van deze film verwacht. Men had er uiteindelijk gewoon veel beter aan gedaan om hier een niet-Grudge film van te maken, dat valt Pesce als schrijver wel aan te wrijven. Als regisseur doet hij het verder wel oké, maar echt opvallend is deze film ook weer niet. Oh, en Shaye hoeft ook even niet meer haar kunstje te herhalen, dat hebben we nu écht wel gezien.

Wat mij betreft gaan deze franchises voor langere tijd de ijskast in. Tot er een nieuwe aanpak is waarbinnen de reeks zichzelf kan vernieuwen, tot er een regisseur komt die écht eens wat anders aandurft of tot er iemand eens een volwaardige ode aan de originelen kan maken. Dit soort halfslachtig aanbreien is het gewoon niet echt.

3.0*

Redelijk,

al zat er geen echte voldoende in. De film is vanaf het begin aardig chaotisch, en blijft dat eigenlijk tot het allerlaatst. Een verzameling aan geestenverhaaltjes die nergens origineel of eigenzinnig blijkt te zijn, maar jammer genoeg ook aan effectiviteit mist.

Visueel valt het nog enigszins mee, al zijn de effecten van een opvallend laag niveau. De schrikeffecten zijn al even slecht, zo zijn bevoorbeeld de varkentjes in het begin van de film eerder lachwekkend dan eng. Het is vooral allemaal erg druk, maar het weet geen indruk te maken.

Ook het verdere verloop wil niet geweldig boeien. Er zitten wel leuke momenten in de film, maar algemeen gezien schiet Mysterious Island op alle gebied te kort. De combinatie HK en horror blijft een moeilijk verhaal, dit was in ieder geval een mislukte poging.

2.0*

Taiwanese klassieker.

Yi Yi viel mij ooit enorm tegen, daarom heb ik sindsdien Yang maar links laten liggen. Maar ondertussen de meeste Hous en Tsais wel gezien, dus dan schiet er nog maar eentje over als het om de Taiwenese New Wave gaat. Vandaag had ik wat tijd over, dus meteen maar even voor Yang's langste gegaan.

Op zich is dit een film die dicht aansluit tegen het 80s werk van Tsai en Hou. Het is iets verhalender allicht, met iets meer focu op verhaal en personages, maar herkenbaar is het wel. Probleem is dat die andere twee zich later nog stevig ontwikkeld hebben én dat ze het toch meestal binnen de twee uur wisten te houden.

Acteerwerk is wel oké, leuk om een erg jonge Chen Chang te zien. Visueel is het redelijk, maar weinig speciaal. Yang observeert soms iets te achteloos, waardoor de film wat visuele kracht mist. Soundtrack is ook niet echt dendered, al komt dat deels door de focus op de Amerikaanse muziek, iets wat deel van de thematiek uitmaakt.

Zo'n 90 minuutjes A Brighter Summer Day is niet zo slecht. Ook niet echt geweldig, enerverende cinema is het allerminst, maar het kabbelt wel aardig voort. Welke 90 minuten maakt nog niet eens zo veel verschil, al is het laatste half uurtje dan wel wat extra dramatisch. Maar waarom een film als deze tot 4 uur rekken, daar kan ik echt niet bij. Misschien had Yang en z'n team nog wat tijd over ofzo, maar na 90 minuten had ik het wel weer gezien, om dan nog eens 150 minuten tegen hetzelfde aan te kijken, da's echt van het goeie teveel.

Het wordt zo ook net allemaal wat sentimenteler en soapier, iets waar je toch niet echt blij van wordt. 't Zal allemaal wel geweldig zijn als je kickt op narratief en speelduur, maar ik vond het vooral weinig respectvol tegenover de tijd die je er als kijker insteekt. Voor een film van 90 minuten had ik er 2.5* aan gegeven, per extra uur een halfje eraf.

1.5*

Iets te standaard.

Geen verkeerd filmpje, maar er zijn tegenwoordig iets te veel van dit type Chinese mysteries, waarbij de twists niet echt overtuigen en het mysterie zelf ook iets te generiek is opgezet. Het lijkt alsof je het allemaal al eerder gezien hebt.

Best jammer want qua stilering mogen deze films er doorgaans wel zijn. Sterk, strak kleurgebruik en fijn camerawerk. Soundtrack is ook best oké, enkel het acteerwerk stokt hier een beetje. Nogal onbenullige acteurs die meer voor looks dan kunde gekozen zijn.

Verder is het verloop van het verhaal wat te bekend en mist het mysterie gewoon wat spankracht om van een echte goede film te spreken. Jammer, met een beetje meer durf en een wat originelere opzet zit er veel meer in.

3.0*

In de jaren '80 en '90 een best populair horror concept in HK. Een omnibus van drie verhaaltjes, met een kleine overkoepelende vertelling die alles aan elkaar praat.

Op zich niet eens zo slecht, want die wat oudere HK horror is nooit echt eng of spannend, dus variatie kotm altijd gelegen. Vooral bij de eerste twee filmpjes is dat het geval, die toch niet al te boeiend zijn. Ook iets te luchtig, maar da's ook een steeds terugkerend euvel.

Laatste filmpje springt er duidelijk bovenuit en is eigenlijk het enige dat wat echte sfeer weet neer te zetten. Best vermakelijk en had eigenlijk wel een losstaande film verdient.

Te vergelijken met de vroege films van een Wilson Yip, ook dit drieluik kent maar één regisseur. Geen geweldige cinema, maar dankzij het laatste filmpje toch nog best te doen.

2.5*

Best een mooie Yu Li.

Beetje in de lijn van Ping Gao, maar toch iets beter. Al begint de film dan een beetje traag, vooral het eerste uur is aardig doelloos. De personages doen vooral maar wat, zonder echt ergens naar toe te werken. Werkt wel beter dan de overdaad aan drama van Ping Gao.

Laatste half uur draait de film dan wel en krijgt het verhaal ook een duidelijkere focus. Er komen dan ook wat meer sfeerscenes in de film gekropen, vooral het treinritje halverwege is prachtig, maar ook naar het einde toe zitten er wat indrukwekkende momenten in.

Visueel oké maar uitgezonderd wat scenes op het einde ook niet superindrukwekkend. Wel weer sterk geacteerd, Fan Bingbing is duidelijk meer dan zomaar het zoveelste popgezicht. Ook Sylvia Chang, het moedertje waar ze bij intrekken acteert erg sterk.

Fijn filmpje, kabbelt lekker voort en wordt eigenlijk met de minuut mooier. Weet net niet genoeg binding met de personages te creëren en had over de gehele lijn iets meer als het laatste half uur mogen zijn.

Dikke 3.5*, Li komt er volgens mij nog wel een keer.

Kwaliteit.

Vooral een zeer degelijke film dit. Met Donnie Yen en (vooral) Wen Jiang twee acteurs die erg goed in hun rol passen. Het zijn een aantal conversaties tussen beiden die eigenlijk het leukste deel van de film vormen.

Verder vooral bekend terrein. Het is mooi in beeld gebracht, de soundtrack is goed, martial arts scenes zitten vlot in elkaar, het verhaaltje wordt rustig verteld. Er valt allemaal weinig op aan te merken, behalve dan dat het ook allemaal al veel beter gedaan is. Weinig scenes die echt in het oog springen of nog weten te verrassen.

Jammer, want hier had duidelijk iets meer ingezeten. Wel nog een geweldige finale in de mist en een sterk staaltje actie in het kleine steegje halverwege. Erg veel actie zit er trouwens niet in, dus wie hoopt op een waar martial arts spektakel kan wel eens bedrogen uitkomen.

Overdreven lage scores de laatste tijd bij dit soort films trouwens. Echt verheffend is de film niet, maar verder toch erg mooi en sfeervol in mekaar gestoken

3.5*

Net erover.

Blijft toch opvallend hoe '94 en '93 zo'n groot verschil opleveren in de HK cinema. '93 kent echt een overvloed aan leuke, sterke films, '94 nog maar een handvol. De rest volgt wel dezelfde formule, maar schiet steeds weer tekort. Zo ook deze.

Meer comedie dan actiefilm, dat wel. Maar toch wil het allemaal niet erg overtuigen. Anthony Wong in een erg weirde rol (met Hitlersnor deze keer), de vijf tijgers worden jammer genoeg ingevuld door acteurs van de tweede rij. Zo komt het waarschijnlijk dat er niet al te veel geweldige actiescenes inzitten en dat de comedy niet altijd even goed werkt.

Als je dan weet dat de immer geweldige Pak-cheung Chan hier ook nog een rolletje heeft, wordt al snel duidelijk dat dit niet de beste HK comedy wordt. Toch zorgen het vlotte tempo, enkele zwaar onnozele scenes (vooral die Japanse ninja) en wat aardige vechtmomentjes er nog voor dat het geen complete flater wordt. Redelijke vulling dus, al maakt Lik-chi Lee ze doorgaans toch een stuk beter.

2.5*

Op verwachting.

Spaanse degelijkheid. Je herkent de films vaak al van een afstand. Op gebied van plot of regie springt het er nooit écht uit, maar is het wel meer dan solide. Mooi afgewerkte, goed gestroomlijnde films dus, zo ook deze politie thriller.

Seriemoordenaar in een klein Spaans dorpje (en omliggende regio). Wat jeugdtraumas erbij, véél regen en een mystieke achtergrond, met een lokale monsterlegende. Genoeg ingrediënten voor dik twee uur sfeer. Echt spannend is het misschien niet, daarvoor volgt het dan weer teveel de geijkte paadjes, maar je kruipt er toch maar lekker voor in de zetel.

Visueel is het erg verzorgd. Veel duister en blauw, de regio wordt zeker niet op z'n mooist getoond. Acteerwerk is goed, ook de soundtrack draagt zijn steentje bij. 130 minuten is dan misschien net iets te lang om volledig te boeien en echt speciaal is het allemaal niet, maar heb me er toch goed mee vermaakt.

3.5*

Meh.

Marvel gaat duidelijk een andere toer op met deze film, getuige ook het aanwerven van Gunn als regisseur. Je kan het zo iemand amper kwalijk nemen dat hij een project als dit aanneemt, maar wat mij betreft is het toch een smetje op z'n verder leuke oeuvre.

Guardians is vooral een soep. Een mengelmoes van vanalles en nog wat, maar waar uiteindelijk helemaal niks goed naar voren komt. Dat maakt dat de hele film maar wat aanmoddert, van plot point naar plot point en van actiescene naar actiescene, zonder dat het ooit écht boeit.

Technisch mag het er wel absoluut zijn. We hebben een lange weg afgelegd sinds Jar Jar Binks, personages als Rocket en Groot kunnen nu rustig uit de computer rollen zonder dat ze negatief opvallen. Qua design is het echter héél wisselend. Het vliegtuigje van Quill is geweldig (deed qua stijl érg sterk denken aan Yukikaze), die "skull" zag er ook geniaal uit, maar de rest van het wereldje is vaak een rotzooi. Er wordt ook amper tijd uitgetrokken om in detail op iets in te gaan, wat zich wreekt door slordige en flauwe designkeuzes. Toch wel raar aangezien de film wél veel moeite neemt om langs zoveel mogelijk planeten en rassen te trekken.

Het toontje van de film probeert los en humoristisch te zijn, maar slaagt er eigenlijk nooit in. De timing van de grappen is pover, het stemwerk van Diesel en Cooper ondermaats. Maar ook die toevoeging van het cassettebandje is te flauw. Dat ze tegenwoordig al via het plot moeten om er oude(re) muziek in te dumpen, gaat me toch wat ver. Zeker in een film als deze (die het toch verder niet te nauw neemt).

Guardians of the Galaxy is een film die grotendeels langs me heen is gegaan. Er gebeurt vanalles op het scherm, maar het boeit zeer weinig. Het komt over als een gecondenseerde Star Wars, maar zonder de tijd te nemen om ook maar 5 minuten bij iets stil te staan. Misschien als de humor wat leuker geweest was ... nu maar hopen dat Gunn het voor bekeken houdt en de sequel aan iemand anders overlaat.

1.5*

Zeer mager.

Opvallend is toch eigenlijk dat Marvel er maar moeilijk in slaagt een degelijk bad guy neer te zetten. Ook Kurt Russell kan daar weinig aan veranderen, al is dat niet meteen een verrassing. Veel heeft die nooit klaargespeeld, maar toch. De bad guys zijn meestal de leukste personages in superhelden films, maar het zijn steeds zo'n zoutzakken in die Marvel films.

Verder weer een verhaaltje over iemand de het hele universum op z'n kop wil zitten, maar wordt tegengehouden door wat individueën met superkrachten. Uiteraard met vereende krachten, want da's de rode draad doorheen al deze films. Men kan de verhaallijnen al een tijdje niet meer groter maken, het resultaat is dat die epische problemen ondertussen redelijk saai beginnen worden. Want wie twijfelt er nog aan de afloop?

Visueel is het wat leuker dan de meeste Marvel films, al blijft het dan bij designs. Qua camerawerk en editing is het allemaal erg middelmatig, ook de CG zelf is niet meteen verbluffend. De soundtrack is een zwak punt, maar dat was te verwachten. Beetje steunen op oude hits is zo en da's een van de verkoopspunten van deze film.

De humor is ook van een matig niveau, enkel Drax is af en toe een beetje grappig. Rocket, Groot en whatnot zijn vooral vervelend. Het is eigenlijk maar goed dat Gunn niet meer aan deeltje 3 mag werken, al vraag ik me af of zijn brein ondertussen niet één grote Marvel moes is en of we verder nog veel van hem mogen verwachten. Ooit een talentvol regisseur, ondertussen een identiteitsloos musje.

Net zoals deze film. Hoe hard ze ook proberen om variatie te brengen in het Marvel universum, uiteindelijk heb ik bij de meeste films toch steeds het gevoel waar naar dezelfde onzin gekeken te hebben. Dat heb je als je regisseurs geen regisseurs laat zijn. Een 80s hitje en wat fellere kleurtjes halen dan ook niet veel uit.

1.5*

Pover.

Niet echt bekend met Glover, dan valt extra snel op dat dit één of ander project is dat volledig rondom hem, en ook z'n muziek, gebouwd is. Jammer dat daar niet zoveel tijd in lijkt gestoken, het is gewoon Glover die z'n ding doet voor de camera.

Nochthans begon het wel aardig met die animatie. Meteen ook het beste van de gehele film. Het verdere verhaaltje wil nooit echt boeien, het acteerwerk is erg flauw en de muziek voegt bitterweinig toe. Of je moest al echt fan zijn van de man.

Die 4:3 vind ik verder ook onbegrijpelijk. 't Is al zo'n lelijke verhouding, wanneer er dan ook niet echt een functie voor lijkt te zijn dan lijkt het toch vooral op interessantdoenerij. Maar dat had ik met de gehele film. Enkel de locatie voegt nog een beetje sfeer toe, verder is dit een wat doods filmpje dat alleen maar zinlozer aanvoelt door de korte speelduur.

1.5*

Vreemd.

Film staat te boek als een comedy, maar de bittere ondertoon valt moeilijk te negeren. Oppervlakkig gezien is het allemaal best luchtig en het verloop is er ook eentje die je enkel in een comedy kan schrijven, maar achteraf is het toch geen film waar je met een vlotte glimlach aan terugdenkt.

Gaku Hamada is weer een keertje van de partij en doet het leuk als overgestresseerde kidnapper. De ochtendshow is lekker kitsch en fout, de combinatie van de twee levert een situatie op die vlotjes commentaar biedt op het televisielandschap.

Maar de kern van de film zit toch op het thuisfront, waar de moeilijke gezinssituatie van de presentator voor de meest kritische kijk zorgt. Daarom zeker ook een leuk einde, dat de film net dat beetje extra flair geeft.

Audiovisueel is het niet al te speciaal, al ziet het er verder ook niet slecht uit. Had gewoon iets meer gemogen. Het leeuwendeel van de film is ook net iets te luchtig, vooral omdat ik de bitterdere stukken wel kon waarderen. Wel fijn om een keertje te kijken, maar een échte hoogvlieger is het niet

3.5*

Mjah, redelijk zware mislukking dit.

Film kent duidelijk een heel aantal goede voornemens. Een hoop typische arthouse kenmerken worden op elkaar gestapeld als basis om een treffend arthouse product mee te produceren.

Verhaallijn en personages krjigen pas gaandeweg vorm, veel stiltes, statische shots en nogal trage vertelstijl. Het zit er allemaal wel in.

Maar wat is het zo verdomd lelijk. Allemaal best dat je naar een trage film zit te staren, maar er valt ook gewoon echt niks te zien. Kadrering is een aanfluiting, het kleurgebruik gewoon brak.

De film is typisch Nederlands in de zin dat het er totaal niet uitziet, dat de soundtrack gewoon een boertige registratie is van een boertig dorpje en visueel de film dezelfde boertigheid uitstraalt. Klinkt ook erg Belgisch.

Voor een arthouse product vind ik deze boertige uitstraling compleet niet passen. Amper verfijnd en gewoon erg slordig en lelijk.

Daarnaast was ik allesbehalve aangedaan door het acteerwerk, de uitgestippelde weg die de film volgt is evenmin erg boeiend. Het einde is daarbij een typisch pijnpunt.

Ook erg onze eigen Frank Vercruyssen, die als een complete hark in vreselijk ABVlaams zijn dingen staat op te dreunen. In Any Way The Wind Blows nog een erg sympathieke vent, maar het propere keurslijf (dat ook de rest van de film kenmerkt) vernielt zijn charme.

Aardige poging, maar faalt compleet qua uitwerking. Interessante uitgangspunten die resulteren in een vreselijk lelijk gedrocht van een film.

1.5*

Zzzzzz.

Typische Mike Newell film. HIj laat zich niet binden aan één specifiek genre, maar weet alles wat hij maakt wel te verknallen zo lijkt het. Ook deze film is betrekkelijk slecht, al is het vooral de speelduur die de film definitief de das om doet.

Het mysterietje dat James achternagaat op Guernsey is gewoon niet interessant genoeg. Wat basic drama dat nooit volstaat voor een film die zich toch vooral op het narratief richt. Je zou kunnen zeggen dat het maar vooral een excuus is om de romance tussen James en Huisman op te zetten, maar die wordt er pas op het einde bijgesleept.

Newell is als regisseur uitermate saai. Het oogt erg oubollig allemaal, niet enkel vanwege de tijd waarin het zich afspeelt. James, Huisman en de rest van de cast proberen er nog wel iets van te maken, maar niemand was bij machte om een beetje schwung in de film te brengen. Zagen vooraf ook nog een trailer van de nieuwe Mama Mia film, dat zegt ook best wat over deze Guernsey.

1.5*

Leuk filmpje, maar kent een te groot dipje in het middenstuk om echt te overtuigen.

Natuurlijk leuk dat er helemaal niet gepraat wordt, althans toch niet verstaanbaar. De holbewoners grunten verder wel aardig wat af, maar iets enigszins begrijpbaars komt er toch niet uit.

Visueel is het bij momenten best aardig, de soundtrack vond ik minder geslaagd. Soms te afwezig, dan weer redelijk cliché en leeg. Het minieme script is verder wel oké maar niet lijvig genoeg voor 100 minuten film. Verder ook redelijke platte symboliek, maar dat neem je maar voor lief.

Voor 100 minuten iets te kaal en iets te lawaaierig (vond de holmensjes na verloop van tijd toch wat vervelend worden). Ook dat gevecht in het begin is toch echt té knullig, maar verder een aardig sfeervol filmpje met een paar lollige scenes en een aardig leuke opzet.

Twintig minuutjes eraf en er had een half sterretje bijgekund, nu heb ik iets teveel moeten gapen, en aangezien er ook niet echt een geweldige climax aan de film hangt was er nog weinig dat dat kon goedmaken.

2.5*

Bwah.

Niet zozeer 80s, meer 90s pulp. Wingard laat maar weinig aan de verbeelding over in deze film. Vanaf minuut 1 is het eigenlijk wel duidelijk dat de "guest" niet pluis is. Het eerste uur verloopt dan ook redelijk cliché, maar daar stuurt Wingard wel op aan. Qua uitwerking is het best wel geslaagd, Stevens doet het goed, het familietje is doorsnee genoeg om niet te veel argwaan te wekken.

Eens duidelijk wordt waar het nu eigenlijk om draait overtilt Wingard zich wel een beetje. Waar het eerste uur nog enigszins stijlvolle pulp is, is het laatste half uur gewoon lame. Het vuurgeweld gaat Wingard niet goed af, het halloween feestje is te geforceerd voor de finale. Het voelt aan als drie afzonderlijke films die slecht aan elkaar betaped zijn.

Jammer, had Wingard het wat simpeler gehouden en het laatste half uur niet zo willen uitpakken was het een veel betere film geweest. Verder vervalt z'n stijl steeds meer en meer in middelmatigheid. Toch best jammer, wetende tot wat hij eigenlijk in staat is. Vraag me af of hij ooit nog z'n vroegere niveau gaat halen.

3.0*

Eén van de minste Y&D spin-offs.

Ook meteen de laatste spin-off van de Y&D reeks. Ditmaal loopt Anthony Wong in de schijnwerpers, jammer genoeg krijgt hij wel de minste regisseur van de hoop toegewezen. Kant Leung voelt zich niet helemaal thuis met het materiaal.

Naast Wong veel slecht acteerwerk. Vooral de jonge acteurs waren redelijk vervelend. Verder iets te goedkopig camerawerk, een gebrek aan Triad-drama en teleurstellende stand-offs.

In de opzet van het verhaaltje zat verder wel genoeg potentieel en Wong zelf is perfect als vuilgemanierde maar enigszins softe Triad-baas, alleen wil de film rondom hem niet echt mee.

2.0*

Meh.

Hong Kong en horror ... het is maar sinds kort dat dat af en toe een aardig stukje film oplevert. Deze genreclashes werken zoals neo al zei zelden goed, ook hier is het weer zwoegen om de vaart er in te houden.

Komedie, martial arts en horror, al moet je dat laatste met een serieuze korrel zout nemen gezien de aanwezigheid van de eerste twee genres. Het fluffy acteerwerk maakt "serieuze" horror al bijna onmogelijk, de brakke aankleding werkt ook niet mee. Alles ziet er enorm goedkoop uit, waarbij je je afvraagt waarom ze de moeite eigenlijk gedaan hebben.

Na een uurtje komt er meer actie bij kijken en wordt de film wat leuker om volgen. Hung laat de horror ook maar voor wat het waard is en concentreert zich meer op de martial arts scenes. Niet geweldig, maar wel vermakelijk. Alleen had het heel wat beter gemoeten hadden ze echt de film nog willen redden.

Een slechte combo van genres, het werkt niet zo goed en pas wanneer het weer in martial arts clichés vervalt is de film het kijken waard. Voorbeeld of niet, de kwaliteit van deze Hung ligt gewoon te laag.

1.5*

77e JWong is een horrortje.

Wel een typische commerciële HK horror, maw eerder een combinatie van horrorthemas en een stevig stukje kolder. Niet zo heel verwonderlijk met JWong aan het roer, maar mensen die een echte horror verwachten zijn in ieder geval gewaarschuwd.

JWong speelt zelf de hoofdrol en lijkt dat niet zonder reden te doen. Hij zet zichzelf tegenover Kwan, als je dan ook nog eens weet dat JWong zelf verantwoordelijk was voor het script en dat hij wel een boontje had voor Kwan dan vallen de puzzelstukjes vanzelf op hun plaats.

Toch is deze JWong zeker niet z'n slechtse. Het acteerwerk is wennen voor niet-geïnitieerden, maar verder weet JWong toch een leuke mix te brouwen van horror en comedy. Hoogstaand wordt het nergens, maar vervelend ook niet. Verder typische 80 HK visuals, veel filters, toch al sterk kleurwerk en een redelijk actieve camera. Nogal slordig afgewerkt bij momenten, maar het effect is er wel.

Puur vermaak, maar wat verwacht je anders van de man. Als je hem zo ziet acteren zou je nooit de invloed en het gewicht van JWong op de gehele HK filmindustrie vermoeden. Vind hem daarom ook best een charmant figuur, al geloof ik nu ook weer niet dat hij vol door artistieke overwegingen gedreven werd. Integendeel zelfs.

2.5*

Flauw van Yimou Zhang.

Hij keert weer terug naar z'n oude dramas, maar vergeet daarbij de speciale plaatjes die hij vroeger nog wel eens schoot. Wat rest is een ten treure uitgepuurd drama rond persoonlijk drama dat voortvloeit uit de politieke omstandigheden in China.

Ik zag laatst 1980 Nian Dai De Ai Qing, waar je eigenlijk hetzelfde van kan zeggen. Het contrast tussen beide films is echter énorm. Waar Jianqi Huo een mooie, emotionele en visueel aantrekkelijke film wist neer te zetten scheept Zhang ons op met een nogal grauw, grijs drama.

Li doet het eigenlijk niet zo goed, Daoming Chen doet het iets beter maar kan de film ook niet echt dragen. Het drama wil nooit echt pakken, waardoor het label "sentimenteel" een wat (terecht) negatieve bijklank krijgt. Visueel is het degelijk, maar weinig verheffend.

En dan kabbelt de film gewoon rustig verder, maar dan wel 111 minuten lang. Mnee, voelt als een doodse fin de carriere film voor Yimou Zhang. Hopelijk komt hij dit nog te boven, anders is het een flauwe zwanenzang.

2.5*

Verre van groots, wel aardig.

Het leuke aan dit soort oudere HK comedies is dat er geen enkel dramatisch gewicht zit in dit soort filmpjes. Waar veel comedies in het tweede deel denken een verhaal te moeten gaan vertellen blijkt dat hier helemaal niet nodig.

Kan altijd alle kanten op, behalve de laatste 10 minuten zijn meestal wel de verwachte climax en goede afloop. Verder best wat lollige scenes, Jing Wong die zijn liefde voor film weer een aantal keer niet kan verbergen en wat leuke parodietjes. Jing Wong als acteur trouwens ook veruit het leukst van de bende.

Jammer genoeg ook erg veel meligheid, wat minder geslaagde grappen en een wat muffe 80s look. Echt goed is de film daarom ook niet, maar vermaken doet het wel.

Best een typisch JWong filmpje, eentje zoals ze ze alleen in de jaren 80 maakten daar. Kan er wel mee door, vooral omdat het nooit meer wil zijn dan vermakelijke fluff.

2.0*

Als het weird mag zijn.

Een film die met niet al te veel budget is gemaakt. Trouwens ook niet met al te veel kunde. Het acteerwerk is echt wel brak, de film oogt erg rommelig en props zijn op het niveau schooltoneel. Zilverpapieren zwaardjes enzo. Daar moet je echt wel een beetje tegenkunnen bij het kijken van deze film.

Daar tegenover staat dat de regisseur verder blijkbaar geen enkele beperking had bij het maken van deze film. Hij ruilt het gebrek aan budget in voor creatieve vrijheid en weet zo één van de mafste martial arts films te maken die ik al gezien heb. En dat zijn er ondertussen toch wel wat.

Het is amper bij te houden wat voor onnozelheid je voorgeschoteld krijgt, al was voor mij de wandelende ketel toch wel het hoogtepunt. Wat een geniaal personage Verder een film die je vooral zelf moet ontdekken. Doet me wat denken aan films als Hausu, niet bepaald sterk gemaakt, maar zo batshit crazy dat het wel vermaakt.

3.0*

Oude Hark.

Begint een beetje pover. Nogal gewoontjes, met iets te typische humor en een redelijk matig, uitgekauwd verhaaltje.

Na een half uurtje wordt het echter heel wat leuker, met de caféscene als sleutelmoment. Gaaf in beeld gebracht, mooi kleurgebracht en erg sterk geënceneerd. Vanaf dan heeft de film ook meer weg van een musical zonder muziek, met een paar lollige en mooi uitgewerkte momenten.

Die oude Hark film hebben toch allen iets aparts. Ook deze weet na verloop van tijd wat interessants op tafel te leggen. Het conmen einde mag er ook best wezen, de film wordt eigenlijk met de minuut stijlvoller en verliest de komische inval nooit uit het oog.

Verder grappig bijrolletje van Tsang (al zie ik hem toch liever in recentere films) en ook Maka doet weer meer dan aardig z'n ding.

Begon erg matig, leek niet meer te worden dan 2*, maar na een half uurtje wordt het steeds beter waardoor de film uiteindelijk op 3.5* uitkomt. Boeiend regisseur en een HK buitenbeentje zonder echt volledig buiten de HK scene te vallen.

HK en horror, geen geweldige combinatie.

Zeker niet die jaren '80 en '90 films. Ditmaal is het Sammo Hung himself die er z'n tanden op stuk bijt, al weet ik niet wat in de input van Lo is geweest natuurlijk. Het resultaat is in ieder geval alles behalve geweldig.

Buiten een redelijk fijne setting valt er weinig te beleven. Eng of spannend is het allemaal absoluut niet, af en toe enigszins komisch en vermakelijk (op een aardig goedkope manier). Voor wie zich door het hele oeuvre van Hung aan het worsteln is, is dit misschien een welkome afwisseling (tussen alle martial arts door), maar een betere film wordt het er niet van.

Pover horrorwerkje, zelfs voor HK normen.

1.5*

Raar.

Lijkt wel een antwoord op Tiny Times, maar dan beter. Althans, op sommige momenten dan toch, want er zitten ook echt stukjes in die niet om aan te zien zijn.

Een paar welgestelde jonge vrouwen die het aan het maken zijn in het leven. Aan geld geen gebrek, aan gewillige mannen ook niet. En dan komt er wat drama bij kijken, loopt het spaak tussen de drie en uiteindelijk ... tja, die mag je zelf invullen. Origineel is het absoluut niet.

Visueel wel weer érg verzorgd, toch is het jammer dat de Taiwanese cinema zich vooral op dit soort commerciële vehikels lijkt te richten tegenwoordig. Met zulks talent achter de camera kan je toch veel betere films maken.

Het segment met Chen is veruit het beste en had een mooie romantische film op kunnen leveren als er een hele film rondom gebouwd was. Sowieso heeft zij met Shawn Yue ook de meest getalenteerde tegenspeler. Het segment met Zishan is oké maar weinig speciaal, Sit's stuk is zoals te verwachten weer het minst. Nogal irritante actrice is zij.

Wat er op het einde nog aangeplakt wordt is mij een compleet raadsel, maar voor de doelgroep zal het wel een logisch einde zijn. Duidelijk niet voor mij deze film, al vond ik het romantische stuk nog best mooi gemaakt. Dat (en de mooie stilering) trekt de film nog naar een nipte voldoende.

3.0*

Nah.

Dit soort tomb raider films zijn blijkbaar énorm populair momenteel in China. Op zoek naar deze film ben ik echt nog een karrevracht aan soortgelijke films tegengekomen, wat meteen ook verklaart waarom je tegen dit soort filmpjes begint op te botsen.

Deze Mystery Mausoleum is vooral goedkoop en snel in elkaar gezet. De opzet is een pure kopie van andere films (een paar avonturiers gaan een graf verkennen, daar schuilt uiteraard een kracht die terug in onze wereld wil), het is dus vooral kijken naar de uitwerking ervan. Die valt jammer genoeg enorm tegen.

Combineer brakke effecten, mager acteerwerk en een gammel plot en je hebt typische genrewerk dat gemaakt is om rekken te vullen, om aanbod te bieden aan de vraag van kijkers, zonder dat daar meteen kwaliteit tegenover moet staan. Er is nog wel wat interessant geschuifel in de marge, met wat lichte horrortoetsen, maar die redden de film absoluut niet.

Mnee, mager beestje dit. Vlot en kort en de opzet is altijd wel leuk, maar de uitwerking laat te wensen over.

1.5*

Gaaf.

Op zich een redelijk normaal horror filmpje, maar visueel onderscheidt het zich wel erg opvallend. Eerste half uur gaat ra-zend-snel. Korte shots, snelle cuts, maar visueel is elk shot wel de moeite waard. Even opletten dus, want de halve background story is op 5 minuten verteld.

Verder geesten, een oud huis, mensen die verdwijnen en een dramatische wending. Doet wat denken aan de Spaanse horror (zoals wel meer van de Chinese horror films doen), alleen dan met een Oosters tintje.

Leuke film, erg moeilijk te vinden. Jammer, want een waardige toevoeging aan het genre voor het juiste publiek.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig filmpje.

Zoals wel meer tegenwoordig, horror in de vorm dat het bovennatuurlijke elementen bevat, en verder best sfeervol is. Eng is het al lang niet meer, dit soort films.

Beetje vreemde wetenschappelijke insteek, die al snel vervalt in een bovennatuurlijk kletsverhaaltje. Best redelijk relatief origineel, maar veel voegt het echt niet toe.

Ook geinig die verschillende talen doorheen de film, blijft "leuk". Waarom weet ik nog steeds niet zo goed.

Jammer dat het verder niet uitsteekt boven het gros, al toont de regisseur dan best wel wat talent. Hopelijk maakt hij volgende keer een wat origineler beestje, kan het nog echt wat worden.

3* voor deze.