Opinions

Tja.

Een doc over absint leek me wel leuk, maar Frank heeft duidelijk een andere definitie van "leuk". Het aandeel feitelijke informatie is best klein in deze docu, het merendeel bestaat uit toneelstukjes die hoofdzakelijk twee doelen lijken te hebben.

Allereerst wil de docu wat inzicht bieden in het mythische karakter van het drankje, anderzijds probeert het ook te illustreren dat een hoop prominente artiesten van de laatste paar eeuwen fervente absintdrinkers waren. Maar veel indruk maakt Frank niet.

Da's ook best moeilijk wanneer je de helft van de tijd zit te kijken naar schooltoneel. Compleet ridicule, lelijke en slecht geacteerde stukjes die alle doel missen. Hopeloos amateuristisch, waardoor het beetje factuele info ook niet veel indruk meer maakte.

Blijkt toch erg moeilijk, een degelijke docu in elkaar boksen.

0.5*

Njah.

Knip & plak werk is tegenwoordig wel populair, al moet je dan voornamelijk op YouTube en soortgelijke platformen gaan zoeken. Serieuze regisseurs zoals Herzog waagden zich er ook wel al eens aan, Wild Blue Yonder herinner ik me als een redelijk leuk experimentje.

Maar Maddin en The Johnsons gaan nog een stapje verder. Uit allerlei beeldmateriaal proberen ze weer een ietwat coherent filmpje te bouwen, althans, dat leek mij initieel toch de bedoeling. Ik ben achteraf niet helemaal zeker, maar dat komt dan vooral omdat de uitwerking zo extreem brak was.

Enerzijds wordt er gestreefd om continuïteit tussen scenes uit verschillende films en series te vinden, anderzijds worden scenes compleet kapotgeknipt, vaak met de meest grotesque jump cuts die je je maar kan voorstellen. Die twee extremen blijven de hele film als constante, maar ik vond dat ze elkaar vooral tegenwerkten. De schelle en zeikerige soundtrack was daarbij absoluut geen hulp, hebben ze zich ook maar makkelijk vanaf gemaakt door die niét aan elkaar te knippen en plakken.

60 minuten van dit is een ware martelgang. De uitvoering is gewoon goedkoop, de film is vooral vervelend.

0.5*

Redelijk.

Gondry die een superheldenfilm aanpakt met Jay Chou in een hoofdrol. Je krijgt er amper je hoofd rond, toch is het resultaat redelijk zoals je zou verwachten. Een ietwat ouderwetse film, maar wel lekker luchtig en met een redelijk spetterende finale.

Rogen en Jay Chou zijn een best lollig duo. Het is vast een aanpassing voor Chou, die toch gewoon is zélf in de spotlight te staan, maar hij brengt het er best oké vanaf. Al heb ik hem verder niet in veel meer Amerikaanse films gezien, dus een succes zal het wel niet geweest zijn.

De actiescenes in het begin zijn nog redelijk saai, maar die op het einde mag er toch echt wel wezen. Vooral het stukje met de wagen in de lift, da's nét dat beetje extra wat een film als deze wel kan gebruiken. Jammer dat de bad guy weer redelijk flauw was, een bekend euvel.

Met Rogen zowel voor als achter de camera aan het werk is het verder niet zo verwonderlijk dat de humor ook iets harder doorschemert. Niet altijd even geslaagd, maar vaak toch wel geinig. In ieder geval een stuk beter dan de meeste Marvel & DC zooi, maar uiteindelijk is het nog steeds teveel doodgewone superheldendrek op écht leuk te zijn.

2.5*

Redelijk.

En "redelijk" is meteen ook goed genoeg om er de beste Eli Roth film van te maken. Er zitten nog steeds wat stordende zaken in, maar wie komt voor een goed potje ranzigheid wordt op z'n wenken bediend. Da's toch ook alweer even geleden.

De aanloop duurt een beetje lang. Het hele ecogebeuren is niet geweldig boeiend, vooral niet omdat de acteurs niet hoogstaand zijn. Leuk dat Roth z'n vrouw wat screentime wil geven, maar een paar acteerlesjes tussen de films door zou niet verkeerd zijn. Gelukkig schakelt de film wel een paar versnellingen hoger wanneer iedereen goed en wel vastzit tussen de kanibalen.

Green inferno mist een beetje de serieux die nodig is om van deze film een écht goeie horror te maken. Ook het camerawerk had wel iets beter gemogen, hoewel de smerigheid wel in beeld komt is het allemaal érg vluchtig en met veel geschud. Op zo'n momenten merk je dan weer de beperkingen van Roth als regisseur.

Maar de effecten zijn verder meer dan geslaagd, er wordt geen enkele smerigheid geschuwd en het gehele laatste uur mag er best zijn op horrorgebied.

3.0*

Pfoe.

DC probeert eigenlijk al jaren de populariteit van Marvel te evenaren, maar lijkt daar maar niet in te slagen. Ze lopen achter de feiten aan en pogen snel snel het succes te kopiëren, zonder al te veel inzicht of visie.

Green Lantern is één van die films die het slachtoffer van die visieloze aanpak is geworden. Ik ben allesbehalve een groot fan van Marvel, maar in vergelijking met dit onding maken zij meesterwerkjes. 't Is dan ook geen verrassing dat er van deze geen direct vervolg meer gekomen is.

Het hele space opera gebeuren is pijnlijk om te aanschouwen. De CG is esthetisch gezien onnoemelijk lelijk en technisch gezien verouderd. Lelijke figuurtjes en kitscherige omgevingen zetten meteen de toon. Die bad guy is ook echt hilarisch. Het niveau betert ook echt niet, vooral wanneer GL z'n krachten gebruikt is het amper te bevatten hoe dit eender welke quality check overleefd heeft.

Eerste half uur is een makke Top Gun rip-off, met Reynolds en Lively als het most unlikely vliegduo ooit. Lively zit er duidelijk enkel in als romantic interest, de rest van haar rol past compleet niet. Het enige leuke aan hun relatie is misschien nog dat ze hem wél meteen herkent. Blijven we in ieder geval van die onzin gespaard.

Verder gewoon 2 uur kitsch en lelijkheid. Campbell slaagt er niet in om een coherent universum te creëren, het plot is te onnozel voor woorden en 120 minuten zijn er eigenlijk 90 te veel. Mnee, deze film verdient z'n negatieve imago.

0.5*

Frank Darabont kan verhaaltjes vertellen. Hij moet ze voor mij alleen niet in een film proppen, want daar heeft hij dan naar mijn mening geen verstand van.

Geweldig lange film, die, toegegeven wel aardig wegkijkt, maar totaal niks achterlaat. Bij het lezen van commentaren hier, vlak na de film, waren er zelfs momenten die ik reeds vergeten was.

Visueel erg braaf maar degelijk, de soundtrack is opgeklopte bombastische nonsens, het verhaaltje iets wat een pastoor tijdens de mis voorleest. En Hanks, tjah ... 't blijft een beetje een schotelvod. Al bij al een degelijk gemaakte trieste bedoening. 1.5*, waarom staat de Top 20 toch steeds zo vol met eeuwig durende films ?

Doorsnee.

Een gek filmpje om te kijken zonder enige achtergrond. Na een redelijk indie begin, met wat wazige on-the-road shots en mompelende acteurs, lijk je enige houvast te hebben. Maar dan herken je Anton Yelchin, duiks Poots op en zit zowaar Patrick Stewart ook nog in de film. Geen beginnend indie regisseurtje dat zo'n cast bij elkaar gesprokkeld krijgt.

Verder als horrorfilmpje gedownload, maar in dat opzicht is het redelijk mak. Een paar plotse kills, dat wel, maar verder is er zeer weinig te zien en is het vooral een film die mee op spanning mikt, maar daar maar zelden in slaagt. De hoofdpersonages zijn nogal aan de makke kant en ook de bad guys weten nooit echt imponerend te worden, waardoor het hele kat en muis spel redelijk lauw uitvalt.

Maar dat kom je hier en lees je dat het een rauwe, harde film zou moeten zijn. Ehm? Doorsnee horrorthrillertje denk ik dan, die z'n beoogde spanningsboog nooit haalt. Een wat bekendere cast en redelijk camerawerk zorgen nog voor enige verzachting, maar veel meer viel er niet van te maken vond ik. Slecht is het niet, maar ook allerminst opmerkelijk.

Misschien dat het met Blue Ruin in het achterhoofd allemaal wat meer plaats krijgt, die wil ik dan nog wel eens zien, maar deze los op zichzelf is een redelijk mager beestje.

2.5*

Iets beter dan de gemiddelde Greengrass.

Maar zijn niveau ligt jammer genoeg niet zo hoog. Het is uiteindelijk vooral een film die sterk onderdoet voor soortgelijke films, van een Bay of Scott bijvoorbeeld. Dit soort films schrijven zichzelf, met een klassieke aanklacht tégen de US, maar wel met het Amerikaanse individu als grote morele houvast en redder van dienst.

Damon is niet de beste keuze voor deze rol, maar doet het niet zo heel slecht. Minder is de actie. Greengrass' handheld gebeuren zou ideaal moeten zijn voor een film als dit, maar hij toont aan dat het toch meer is dan wat met een camera zwaaien en hobbelen. Zo heel dynamisch voelt het uiteindelijk niet aan, wat de minder kwaliteit van de camera zelf vooral in de verf zet.

Een vervelende film is het niet, die urban war zones leveren meestal wel aardige actietaferelen op, maar echt opzienbarend is het verder ook niet. Had het gevoel dat ik het allemaal al eerder en beter gezien had, wat degelijke filler die niet al te lang zal blijven hangen.

2.5*

Oeh slecht!

Wat bittere comedy kan er altijd in, maar dit was gewoon oeverloos saai. Stiller als neuroot kan nooit overtuigen, de humor is énorm spaarzaam, waardoor het eigenlijk meer een gewoon drama is, en de gebeurtenissen zijn veel te huisje, tuintje, boompje.

De film gaat nergens over, personages zijn niet-boeiende menselijke losers, visueel wil het ook al niet mee, ook de soundtrack wil nergens wat toevoegen. Duurt dan ook nog eens allemaal erg lang.

Greenberg is een film die enkel probeert te teren op z'n personages en een wat komische uitlating hier en daar. En falen doet het.

1.0* en nooit meer.

Eindelijk heeft Jim Hosking een beetje gezelschap. 't Is nu ook weer niet zo dat dit een directe kopie is, maar beiden zitten in zo'n dun bevolkte niche dat je ze maar moeilijk niet met elkaar kan vergelijken. Stoort verder niet, deze film is gewoon lekker uniek en creatief op z'n eigen manier.

Altijd een risico wanneer regisseurs zelf ook schrijve en acteren. Dan heb je vaak te maken met goedkope familieprojecten, of mislukte hoogdravendheid. Maar af en toe heb je ook zo'n film waar de persoon in kwestie zo'n unieke visie heeft dat het moeilijk anders lijkt te kunnen. Leuk detail is dat het bij deze film zelfs om een regisseursduo gaat.

Weird, random, maar toch ook weer erg consistent en gestileerd. Erg kleurrijk en idyllisch, maar alle personages staan stijf van de stress, het ongeluk drijft net onder de oppervlakte en niemand lijkt echt een fijn leven te hebben. Maar grappig is het absoluut wel.

Die opening credits alleen al. Een close-up van een mond vol beugel, met de meest ongemakkelijke lach ooit. Je wordt er zelf wat ongemakkelijk van, maar verder wel erg genoten van dit filmpje. Dikke aanrader.

4.0* en een uitgebreide review

Zei ik blijkbaar erg lang geleden.

Nu zijn mijn herinneringen al lang niet meer heilig, dus deze ook maar een keertje opnieuw gezien.

Fout filmpje, op meerdere vlakken. Negatief qua acteerwerk, verhaal en special effects. Positief qua humor. Film is op zich best knullig, beetje langdradige intro en vreselijke muziek.

Gelukkig is Gizmo eigenlijk nog steeds best schattig en zijn de "evil" Gremlins zeker komisch genoeg. Vooral de scene in de bar steekt er bovenuit en deed wat denken aan Jackon's compleet foute muppet parodie.

Film heeft alleen een beetje een dubbel sfeertje. Eng is het niet, maar écht grappig ook niet. Schippert een beetje tussen twee wallen en wordt nooit echt goed vond ik. Wel vermakelijk en genoeg te grinniken. Verveeld heb ik me gelukkig niet.

2.5*

Waar de eerste Gremlins film nogal op twee benen hinkte, is dit veel duidelijker een parodie.

De eerste film wordt regelmatig gehekeld (I have bad memories of Lincoln's birthday ) en de Gremlins zelf zijn nog een pak idioter. Het draait er hier dan ook vooral om over wat voor idiote dingen ze uitspoken.

't Is een grappige bende bij elkaar, goofy en vooral niet eng meer. Anderzijds zijn zeker niet alle grapjes even geslaagd en oogt het vaak nogal knullig allemaal. Da's dan een beetje de keerzijde van deze film.

Film neemt een nogal vreemde plaats in tussen het horror en comedy genre, net zoals de Critters dat doen, hoewel ik die nog net iets leuker vind denk ik (zijn toch ook net iets onbeschofter, en zonder knuffel Gizmo).

Wel leuk dit filmpje, vermakelijk om nog eens terug te zien. 2.5*, net als deel 1. Vond het niet beter of slechter, vooral anders.

Erg gaaf.

Perkins gaat aan de slag met de sprookjes van Grimm en komt met een adaptatie die enerzijds typisch is voor zijn stijl, maar ook een net eerbetoon is aan het originele werk van de Brothers Grimm. Een sterke mix van stijlvolle horror en een licht gemoderniseerd sprookje dus.

Visueel echt een pareltje. Erg gave shots, mooi gebruik van licht en kleur en hoewel beperkt gebruik van CG, wel steeds indrukwekkend. Maar het meest opvallend zijn nog wel de wat modernere architectuur, die de film toch een eigen smoelwerk weet te geven. De soundtrack sluit daar naadloos bij aan. Geen geweldig originele score misschien, maar elke noot telt gewoon.

Op het acteerwerk valt ook niks aan te merken, het enige probleem is dat deze film misschien wat teveel speelt op sfeer en stijl, waardoor het niet echt geschikt is voor een commerciële bioscoop. Jammer voor de mensen die liever willen uitwuiven bij een doorsnee horrortje, maar dit was echt wel de moeite waard, en weer een stap voorwaarts voor Perkins.

4.0* en een uitgebreide review

Goed.

Op zich een aardig simpel filmpje dat volledig gered wordt door een fijne uitwerking en mooie locaties. De vele verstilde scenes (vaak ook slow motion) zorgen voor een verlaten sfeertje, zo ook het veelal afwezig zijn van muziek of geluid. Valt ook meteen al op tijdens de eerste scene.

Het steekt mooi af tegen de chaotischere en wilde actiescenes, die kort van duur zijn. Snelle en vlotte actie, daartussen lange poses van stilte en rust. Het zorgt voor een fijne spanning die een hele film lang aanhoudt.

Toch duurt het allemaal wat te lang, vooral scenes zoals die rond het kampvuur (wat verdieping van de personages waar ik absoluut niet op zat te wachten, het was wel duidelijk welke functie iedereen vervulde) halen de pit wat uit de film.

Mooi geschoten, erg mooie locaties ook. Neeson is goed geschikt voor een film als deze, al laat hij nu ook niet veel meer zien dan een typetje. De rest van de personages zijn inderdaad inwisselbaar, hun lot is dan ook redelijk voorspelbaar.

Af en toe wat teveel toevalligheden en vergetelheidjes (de sprong in het ravijn en hoe die kerel dan tot bij die bomen is geraakt werd mij absoluut niet duidelijk), maar het lekkere sfeertje en het waardige einde zorgen voor een fijne film.

(geen al te fijne bioscoopervaring trouwens, door de vele stiltes en overdadid chips en popcorn gebruik verpest je toch een deel van de sfeer).

3.5*

Mag dan raar klinken, maar visueel de leukste NL film die ik al gezien heb.

Vooral in het begin wordt er leuk gebruik gemaakt van de camerastandpunten en levert de belichting en het kleurgebruik een aantal sfeervolle beelden op.

Vond de casting wel minder, enkel die graaf en zijn graving waren écht irritant. De rest vond ik niet geweldig, maar storend ook zeker niet.

Van Loon heb ik nooit echt gelezen, maar de film deed mij terugdenken aan de boeken van Horrowitz, die ik als klein ventje echt verslond. Op het einde verflauwde het allemaal een beetje, maar tot aan de aankomst in het park vond ik het allemaal erg vermakelijk en verrassend goed vormgegeven.

3*

Leuk.

Visueel zat het wel redelijk oké met dit filmpje. Weinig scenes waar men echt uitpakt, maar het merendeel ziet er wel verzorgd uit. De visuele effecten zijn een beetje aan de goedkope kant, maar gezien de opzet van de film kan dat nog wel.

De personages zijn erg leuk. Weirdos die er eigenaardige conversaties op nahouden. Deed me een beetje denken aan Eagle vs Shark zelfs, al was die nog net wat gekker en grappiger. Film blijft verder ook best vermaken, enkel met het einde had ik het niet zo.

Uiteindelijk blijk je toch echt naar twee aardig zieke individuen te kijken. De clou-speech van Melody klopt ook niet want zonder gevaar is het gedrag van Griff zeker niet. Niet voor niks wordt hij in elkaar geramd en opgepakt door de politie. De film lijkt dan even met een serieus neerslachtige boodschap te eindigen, tot dantoe alles geslaagd (en een leuke twist). Maar plots keert de film een tweede keer en krijgen we nog een happy end. Ging er bij mij niet zo in, die twee sporen echt niet en ze gezellig verder zien doen als feel-good einde werkte gewoon niet meer.

Toch jammer, ik ben al lang niet meer [sooiler]principieel tegen happy endings, maar ze moeten wel in het geheel passen. Da's hier zeker niet het geval, integendeel. Verder wel een tof filmpje, weinig op aan te merken behalve het einde dan.

3.5*

Nederlandse films interesseren mij doorgaans voor geen meter, maar Van Warmerdam is zowat de enige regisseur waar ik me wel met enige moed aan durfde wagen.

Uiteindelijk geen spijt van, moet de beste Nederlandse film zijn die ik al gezien heb. Maar een meesterwerk is het zeker niet.

Zou de film ook niet absurd willen noemen, wel surrealistisch. Vandaar dat de humor mij ook wat ontgaat denk ik. De film is verre van vreemd genoeg om echt absurd grappig te zijn, en surrealisme vind ik eerder gewoonleuk dan "haha". Daarbij kwamen sommige scenes ook totaal niet uit de verf. Een koe in een bos is leuk, maar niet meer als de actrice zelf als een koe "een koe" staat te roepen. Acteerwerk in het algemeen vond ik trouwens erg matig, en bepaalde (wat ik dan aanneem?) grappige scenes zoals de dronken man en de sexscene met de boerin gewoon plat.

Kan niet zeggen dat ik het begin beter vond dan de rest. Elk stuk had zo wel z'n voordelen. Alleen kon niks mij volledig overtuigen. Veel van de wendingen zijn ook redelijk droog. Zo'n western dorp is best een leuk idee, maar doe er iets mee. Nu is het weinig meer dan decor waar doorgelopen wordt.

Visueel aardig, vooral in het huis dan. Daar speelden zich ook de sfeerrijkste scenes af vond ik. Maar soms ook gewoon nogal banale "het moet toch in beeld gebracht worden, want het is een film" shots.

Wat de film voor mij de moeite maakt is het gebrek aan logica, de speelse overschakelingen met barweinig connecties naar vorige scenes. En de manier waarop Van Warmerdam hier nogal droog mee omspringt. Net dat geeft de film uiteindelijk wel een speciaal sfeertjes mee. Vraag is of ik nog meer van z'n films wil zien ... ik denk niet dat ik "grapperige" Van Warmerdam films hoef te zien eigenlijk, wel iets absurdere.

Nog twee vreemde denkfouten die me in Hannibal's bericht opvielen

Zou de meest logische actie niet zijn om gewoon de wagen in te pikken ? Net iets handiger dan zo'n afvallig brommertje


Net als bij hun aankomst in het western dorpje cut Van Warmerdam tussen locaties. Volgens mij wordt ook niet gesuggereerd dat ze helemaal naar Spanje zijn gereden, ze zijn er gewoon.

Uiteindelijk, voor de film, matige 3.5*. Leuke ideeën, maar het komt er niet helemaal uit. Raar trouwens dat Les Amants Criminels hier nog niet genoemd is. Het sprookjesachtige daarvan kruisbestuiven met het zonnige warme Swimming Pool en je krijgt misschien een idee. En dan toch nog weer opvallend dat de film hier zo laag gewaardeerd wordt.

Edit: ik zag ook de trailer van Cloaca op de DVD staan. Zo'n TV reeksen hebben wij in België ook lopen

Aparte film voor Leterrier.

Want het is 50% Leterrier, 50% Cohen. En het mengt zich ook niet echt. Op de ene moment zit je naar superbanale, platte, stompzinnige maar wél lollige humor te kijken, het volgende moment volgt een pure actiescene.

Toch is het de humor die het meest overtuigt, daar waar Leterrier duidelijk een betere actieregisseur is. De olifantscene is er eentje die moeilijk te vergeten is, maar ook een droge Strong die zich uitleent voor enkele platte grappen is erg geslaagd.

Actiescenes zijn wel energiek, maar missen toch een beetje scherpte. Vooral in de editing gaat het een beetje mis. Beetje chaos is absoluut niet erg, maar dan mag het nog net iets wilder en spectaculairder zijn. Dat gezegd, slecht is het ook zeker niet.

Toch mist de film iets wat het echt geweldig maakt. Soms is de humor te banaal, is de mix van humor en actie te weinig geconnecteerd en voelt de film aan als een leuk idee dat niet goed genoeg uitgewerkt is. Alsof er een onredelijke deadline was waar deze film tegen moest opboksen.

Maar lollig voor een keertje. Paar memorabele momenten en scenes, maar als geheel minder dan de afzonderlijke delen.

3.0*

Veel beter dan verwacht.

Ik heb Illumination niet zo heel hoog zitten, al is het maar vanwege die gele dingen. Ondanks de vele crappy CG animatie die er dit decennium geproduceerd is, is dat toch wel een duidelijk dieptepunt. Maar het werk van Dr. Seuss vind ik vaak wel geinig, en aangezien de kerst weer voor de deur staat leek me dit wel een aardige film.

Wel een beetje apart trouwens dat ik er vorig jaar niet zo heel veel van heb meegekregen. Wist tot voor kort eigenlijk niet eens van het bestaan van deze film af. Kritieken zijn ook een beetje mixed blijkbaar, maar wat mij betreft volledig onterecht, al begrijp ik het ergens ook wel een beetje.

Want wie zich aan een typische US CG animatie verwacht zal toch af en toe een beetje raar opkijken. Je voelt gewoon aan alles dat het nét dat tikkeltje artistieker en abstracter is. Niet veel, het blijft uiteraard gewoon een kinderfilm, maar het expressievere camerawerk, kleine details in de animatie en styling en een paar iets scherpere grapjes (dat vrouwtje dat niet bij het potje kan, heerlijk) verraden dat dit geen Pixar of Disney is. Niet zo heel verrast uiteindelijk dat USA eigenlijk maar als derde productieland getoond wordt.

Dat het verhaaltje verder wat te zoet is, moraaltjes er te dik opliggen, de geloofwaardigheid niet helemaal 100% is? Zal best, dit is nu echt de laatste film waar ik me daar zorgen over zou maken. Mnee, doe mij maar meer van dit soort animaties, veel leuker dan wat doorgaans uit Amerika deze richting uitkomt.

3.5*

Concept is zeker niks mis mee.

Vooral die trailers vond ik wel grappig. Zaten een paar leuke, erg cheesy dingen tussen. Zelfs een keertje echt kunnen lachen, toen Cage voorbij schoot. Vond ze in ieder geval wel het hoogtepunt van de film.

Planet Terror was aardig. Tarantino kan nog steeds absoluut niet acteren maar da's meteen ook het enige échte negatieve punt. Verder stelt het visueel niks voor maar da's dan het concept zeker. Gelukkig haalt Rodriguez een hoop leuke personages uit de kast en gooit hij een hoop onzin naar de kijker. Echt over-the-top wordt het nooit, da's dan ook weer jammer. Zoals steeds vind ik dit soort films wat braver als wat ze het publiek lijken te beloven. Maar geinige ideeën en wat lekkere gore. Sappige 3.5*

Wat Tarantino van plan was weet ik niet goed, maar oersaai was het in ieder geval wel. Sowieso vond ik de structuur al helemaal niks. Films is in 2 gesplitst, waar in elk deel een groepje vrouwen te maken krijgt met Russell. Halverwege Death Proof kan je dus weer opnieuw beginnen, niet zo boeiend voor een film (Grindhouse) die al uit twee delen bestaat.

Verder zijn de conversaties dodelijk saai. Ben al niet echt een fan van Tarantino wat dat betreft, maar veel verder dan een saaie vloek komt hij echt niet meer. Verder erg veel gebabbel en een lauwe, zichzelf herhalende (rijdt tegen de achterkant aan - zwenk - zwenk - rijdt tegen de achterkant aan - zwenk ...) achtervolging waar compleet geen fut in zit. En daar wordt dan een dik uur mee gevuld. Niet mijn deel dit, film zonder fun, futloos en zoutloos. Typische Q-cinema. 0.5*

Voor het geheel 2*. Planet Terror wil ik nog wel eens in z'n geheel zien, Death Proof zal ik nog wel eens in z'n geheel zien.

Het waren de trailers die het meeste fun uitstraalden, da's een beetje jammer voor iets wat maar als randdecoratie diende.

2*

PS: Op de lijst van acteurs die dringend op pensioen moeten laat Kurt Russell andere nontalenten als JC Van Damme en Steven Seagal verder achter zich.

Njah.

Grotendeels eens met de kritiek hierboven, maar ik til daar dan toch wat zwaarder aan. Het neigt te vaak, te veel naar gutter press journalistiek, waardoor je eigenlijk het gevoel hebt 90 minuten lang naar een sensationeel maar opgeklopt stukje niks te zitten kijken.

Zoals steeds is de start van dit soort docus nog het interessants. Beetje background info over een man wiens naam toch groot geworden is. Denk dat zelfs m'n ouders wel min of meer weten wat McAffee software doet. Kende z'n verhaal ook niet, dus dat was op z'n minst redelijk informatief.

Wanneer zijn verhaal wat mysterieuzer wordt, wordt de docu dat ook. Feiten worden zo gepresenteerd alsof de conclusie erg logisch is, maar de docu is daarin zo sturend dat de geloofwaardigheid een stevige deuk krijgt, los van wat er nu eigenlijk gebeurd is.

Tja, dan heb je wel een sappig verhaal, maar wat is dat waard als het (deels, half, helemaal?) verzonnen is? Beetje lomp entertainment over de rug van zonderlinge mensen? McAffee zal best een mafketel zijn, maar ik onthou van deze docu vooral dat wat ik hier gezien heb niet echt voor waar aan te nemen valt.

1.5*

Treadwell.

Aparte docu, échte found footage deze keer, die door Herzog zelf aan elkaar gepraat wordt én wordt aangevuld door Herzog's eigen docu. Wie echter hoopt op een aardige natuurdocu over beren komt van een kale kermis thuis, deze docu gaat over Treadwell, de man die 11 jaar met de beren leefde.

En laat die Treadwell nu niet zo'n interessant personage zijn. Althans, hij is excentriek en voor veel mensen is dat waarschijnlijk al reden genoeg, maar buiten zijn wat eigenaardige gedrag is het maar een saai persoontje. Zijn "redderschap" komt nergens uit de verf, wat je vooral ziet is een man die worstelt met zijn omgeving en dan maar beer wilde worden én als beer wou sterven. Njah, heeft hij alles mooi voor elkaar, maar als onderwerp boeit het voor geen meter, heeft mij een iets te hoog human interest gehalte.

De kennissen van Treadwell zijn ook niet van het boeiendste soort. Een hoopje halve garen waarvan je je soms afvraagt hoe écht ze eigenlijk wel zijn. Gelukkig zijn er wel een paar mooie momenten (de ontmoetingen met de beren en de vosjes) en is er een basisinteresse in wat zo'n vent nu eigenlijk drijft, maar het resultaat is erg matig en de enige conclusie voor mij is dat het absoluut geen docu waard was.

1.5*

Hoe noem je een romcom die niet grappig en niet romantisch is ?

Lang geleden al een aantal keer gezien (als TV kijkend kind ontsnap je volgens mij echt niet aan deze film) en vond het toen eigenlijk al niet veel. Oertypische 80s run of the mill flauw komedietje.

Murray's personage is verre van sarcastisch genoeg, veel onnozele typetjes (Ned ) en een ronduit irritante MacDowell. Ik heb werkelijk geen enkele keer moeten lachen. Concept van de film is nog best aardig, maar wordt zo oeverloos saai uitgewerkt dat ik het na de derde keer wel al gezien had. Zeker aangezien de film ook niet meer nieuw was. Alles behalve herkijkwaardig vind ik.

Kleffe, ongrappige hoop rommel. Enige filmwaardig shot in de film is een close-up van de 5:59-6:00 switch. Verder ziet het er allemaal nog amateuristisch uit ook. Wat MM hier in ziet, echt geen flauw idee.

0.5*. En nooit meer.

Doorsnee doc.

Ik heb deze zaak wel vanuit de verte meegekregen, maar op de moment zelf niet echt van dichtbij gevolgd. Ondanks dat ik best waardering opbreng voor het gevecht dat deze mensen uitvechten, vond ik het hele toiletdebat dan weer wat overdreven, waardoor ik het toen langs me heen heb laten gaan.

De familie is ook wel een beetje simpel. Het lijken lieve mensen, dat wel, maar erg snugger of bedachtzaam leken ze me niet. De docu is verder simpel van opzet: een cameraploeg volgt en registreert, al krijgen we toch vooral de positieve en gecontroleerde momenten in hun strijd te zien. Dat het koppel uiteindelijk uit elkaar gaat maakt meteen duidelijk dat we ook een hele hoop niet te zien kregen.

De reacties op het transgender gebeuren doorheen de doc zijn nog het interessantst. Zowel van de tegenstanders (hoewel die nooit direct aan het woord mogen) als de verwachtingen van de ouders. Enerzijds begrijp ik niet hoe mensen zich kunnen drukmaken over de keuze van een persoon om van geslacht te veranderen, anderzijds vind ik het ook wat naief om te verwachten dat iedereen het maar de normaalste zaak van de wereld vindt.

Verder laat deze Growing Up Coy aardig zien hoe een simpel iets als dit tot een landelijke zaak wordt opgeblazen en wat de impact daarvan is op een simpel gezin. Hoogstaand is het niet en je moet de interessante zaken vooral tussen de regels door lezen, maar voor een keertje te zien geen verkeerde documentaire.

2.5*

Best leuk.

Sterkepunt van deze film is het feel-good sfeertje dat er hangt. Het is lekekr meeliften met de bitchende personages die elkaar lieflijk maar aardig direct afzeiken. De gemoedelijkheid waarmee dit gebeurt werkt best aanstekelijk.

Eerste uur zoals steeds wel wat grappiger, toch zitten er aan het einde ook nog wel lollige stukjes in. Hier en daar wat overbodige moraaltjes en geforceerde dialogen, die mogen zoals steeds bij dit soort comedies integraal geschrapt worden.

De gehele cast doet het wel aardig, er is niemand echt die overheerst of zwaar irriteert. Echt super vind ik ze ook niet, maar fijn genoeg voor dit filmpje.

Het sleept een klein beetje, het had zeker iets vlotter gekund en de korte moraallesjes zijn overbodig, maar verder is het een aangenaam, laid-back filmpje dat makkelijk entertaint en een gemoedelijk sfeertje vlot weet over te brengen.

3.0*

Iets beter dan deel 1.

Volgens mij was de eerste Grown Ups film mijn "officiële" Happy Madison introductie. Sindsdien zowat al hun films gezien, wat zeker wel helpt. Je herkent in ieder geval een hoop extra lauwe personages die anders nogal random kunnen aanvoelen.

Volgens mij zit deze keer ook echt iédere HM regular in de film, van Lovitz tot Covert tot Dante, ze komen allen wel even voorbij. Swardson en Buscemi schieten qua bijrolletjes wel weer de hoofdvogel af. Verder een ruime cast van grotere rollen, waarbij de hoofd-4 duidelijk een hoop lol op de set gehad hebben.

De opzet van Grown Ups passend voor een comedy van deze aard. Niet teveel drama, als er dan al wat drama is wordt het snel afgewimpeld en daarnaast vooral kortere, sketch-achtige scenes die alles aan elkaar verbinden. Houdt het vlot en werkt een rode draad wat tegen (want anders weer een teveel aan drama op het eind).

Beetje lomp om zo'n beginning-of-summer film putje herfst op DVD uit te brengen (ook pas nu in de bioscoop hier ), maar los daarvan een lollig tussendoortje. Hoogstaand is het niet, wel vlot en met veel plezier gemaakt.

3.5*

Zeer beperkte film.

Op zich zijn parasieten altijd wel leuk, zeker als het van die glibberige dingen zijn die nogal snel in en uit mensen kunnen kruipen. Altijd een leuke opzet voor een horrorfilmpje, maar dan moet je het nog wel goed afwerken.

Dat doet Cowan eigenlijk niet. Deels allicht door het beperkte budget, maar dan nog maakt hij af en toe dubieuze keuzes. Acteerwerk is in ieder geval ondermaats, visueel stelt het ook allemaal bar weinig voor. De keuze voor CG is begrijpelijk, maar de kwaliteit is zo laag dat het afdoet aan het effect van de beestjes.

Verder torenhoge clichés, met als toetje die laatste scene. Er zijn nog horror films waar het past, dit was er niet ééntje van. Als filler voor de liefhebber nog net te behappen, maar verder een regelrechte B-film die niet boven z'n beperkingen weet uit te stijgen.

2.0*

Totaal maar dan ook totaal niks vond ik.

Slappe afhaspeling van eerdere scenes die alles behalve spannend, eng of sfeervol waren en vooral uitblonken in belabberd acteerwerk, slechte scares en vreselijke special effects.

Het is erg opvallend dat Shimizu in Japan wel nog fijne films weet te maken, maar met z'n Amerikaanse Grudge avonturen echt compleet achterloopt op z'n eigen werk.

Prul eerste klasse, ééntje om af te voeren en nooit meer aan te denken.

0.5*

Barslecht.

Kayako is Kayako niet meer, en ook Toshio is niet meer zichzelf. Beiden zijn nogal duffe afkooksels van hun vroegere glorie. Vond de twee eerdere Amerikaanse delen al geen fluit waard, ook het derde deel is weer erg droevig.

Echt schrikmomenten zitten er niet in, enkel een aantal momenten waar men de spanning probeert op te bouwen. Dit mislukt geweldig door de duffe verschijningen en slechte regie. Acteerwerk is enorm duf en het verhaaltje begint hoe langer hoe idioter te worden, enkel en alleen geschreven met nog extra vervolgen in het achterhoofd.

Wilkins had met Splinter al een halve mislukking, nu heeft hij met The Grudge 3 een voltreffer vast. Zwakke film, droevig vervolg en alles behalve spannend, eng of sfeervol.

1*

Tja.

Het idee is nog wel grappig. Stallone als Rocky, De Niro met z'n rol in Raging Bull. Deze film verwijst er niet rechtstreeks naar, maar als kijker weet je natuurlijk wel wat de achtergrond van deze twee acteurs is. Ze zijn zeker niet zomaar gekozen voor hun rollen.

Alleen heeft men er één of andere mix tussen sportdrama en comedy van proberen maken. Beiden mislukken, de combinatie ervan is al helemaal niet aan te zien. De Niro en Stallone hebben last op hun rol te dragen, wie het in z'n hoofd heeft gehaald om Kevin Hart daar tussen te zetten is hopelijk ondertussen al lang ontslagen.

De film wil nooit grappig worden, het drama slaat ook nergens op en de finale kamp is niet echt spannend te noemen. Het slabbakt maar een beetje voort, een film die ik snel weer vergeten zal zijn en maar weinig met z'n toch wel leuke uitgangspunt doet.

Anderzijds, wat verwacht je van iemand als Segal, toch niet meteen regisseur die veel kan toevoegen aan een film. Als je acteurs het dan laten afweten (behalve misschien Arkin, maar die heb ik al meer deze rol zien spelen) dan blijft er niet zo heel veel meer over.

1.5*