Opinions

Eerste Renoir.

Inderdaad bijna een blauwdruk van films als The Great Escape en Stalag 17. Ook die films vond ik niet te pruimen, dus de score voor deze inspiratiebron laat zich al raden.

Ik heb er zeer weinig mee, deze montere krijgsgevangenisfilms. Doorheen de reacties zou dit op de één of andere manier een erg intelligente film moeten zijn, dat stuk heb ik jammer genoeg een beetje gemist. Voor een wat flauwe en luchtige ontsnappingsfilm over een te nadrukkelijk oorlogsmoraaltje.

Enkel de timing van deze film is allicht wat apart, maar als je daar dan toch een film voor wil prijzen kan je je beter wenden tot The Great Dictator, daar haalt Chaplin een heel wat straffere stoot uit.

Acteerwerk vond ik onopvallend (behalve dan dat éne drukke ventje wat echt bloedirritant was), de verschillende delen brengen wel wat variatie maar zijn op zichzelf te braaf en als geheel duurt het ook veel te lang. Maar dat geldt voor elke film waar je niks aanvindt natuurlijk.

Mnee, de appeal van dit soort films ontgaat mij volledig. Verder weinig opvallende regie, maar misschien dat andere onderwerpen Renoir wat beter liggen. Dit is in ieder geval een film waarvan het merendeel morgen alweer vergeten ben.

1.0*

Hoewel ik nog op geen enkele Funès film gestemd heb ken ik de man zeker wel. Hij is het gedrocht dat menig reeds saaie zondagmiddag genadeloos de das kwam omdoen.

Ik heb altijd gedacht dat Funès een soort Ernest voor oude mensen was. Ik moest dan ook even knipperen toen deze film in de toplijst opdook en ik begon dan ook met een morbide nieuwsgierigheid aan deze film.

De eerste twee minuten zijn goed. Gave filtertjes enzo, zag er sfeervol uit. Daarna begint de eigenlijke film en is het al snel afgelopen met de pret. Typisch zo'n film waarin toevalligheden uitmonden in misverstanden en door middel van onnozelheden alleen maar escaleren.

Typisch ook zo'n film waar rumoerige en schreeuwerige clichés voor humor moeten zorgen door zo druk mogelijk te roepen en rond te lopen. Dit alles natuurlijk vermengd met weer een misverstand. Ieder zijn ding maar meer dan enorme irritatie wekt zoiets bij mij niet op. Ik zie dan ook geen enkel greintje kwaliteit in een film als deze.

Funès is wat mij betreft het laagste van het laagste op comedy gebied, en ook de eerste twee minuten van deze film doen daar niet veel aan af. De rest van de film is al even verwaarloosbaar saai en amper aanwezig.

Bah.

0.5*

Bwah.

Stoner comedies zijn m'n ding niet zo, zal wel ook nooit worden denk ik. De andere helft van de film, die zich vooral afspeelt in het gametester wereldje, in een stuk beter te behappen. Nog steeds niet geweldig, maar wel leuker.

Covert is geen man om echt een film te dragen, Grandma's Boy moet het dan ook vooral van bijrollen hebben. Veel kleine bijrolletjes vooral, maar wel een paar grappige. Swardson is leuk, Moore best geinig en de omatjes schattig.

Beste moment is ongetwijfeld de keuze om Aphex Twin op te nemen in de soundtrack. Niet het meest spannende nummer (Windowlicker) maar wel erg goed in de film gemixed. Verder een film die het moet hebben van wat weirde en vage momenten, die jammer genoeg vooral ingegeven worden door een hoop weed en booze. Meh

2.0*

Fijn.

Vroeger al een keertje gezien, als onderdeel van The Short Films of David Lynch. Die is nooit op MM geraakt (wegens collectie ipv anthologie), maar wie goed zoekt vindt vast nog wel ergens een thread in het forum over deze verzameling Lynch shorts.

The Grandmother was daar duidelijk één van de hoogtepunten, al moet ik weg zeggen dat, zoals met wel meer Lynch films, de versheid van z'n films toch een beetje beperkt is. Ook deze heeft iets teveel ruwe kantjes, waarmee ik dan niet het experimentele karakter van de film bedoel, maar eerder wat slordige afwerking.

Verder inderdaad een inlopertje voor Eraserhead, met een erg gritty look, ongemakkelijk sound design en wat duistere animaties. Kijkt op zich nog wel makkelijk weg en het is een absolute aanrader voor de fans van het werk van Lynch, maar echt overdonderd ben ik niet meer door dit soort producties. Daarvoor mag het toch echt wat zuiverder in elkaar gezet zijn.

3.0*

Jolige armoe.

Misschien heb ik een andere versie gezien, maar ik herinner me best veel filmmuziek, die daarbij nog eens erg opbeurend, bijna carnavalesque was. Ook de olijke mama en de eeuwig gieberende kindjes maken van deze film meer feel-good dan drama. Het armoe-thema valt daarmee toch echt wel in het water.

Sowieso is het gegeven erg simplistisch neergezet door Ford. De voortbaggerende machines die uiteraard weer de hardwerkende arme mens verdrijven (grootouders in klaagmodus flashback) en het hele arm vs rijk einde. Allemaal best akelig neergezet omdat het daar écht duidelijk wordt dat niet het gezin maar "het bodoschapje" centraal staat in deze film. Bah.

Acteerwerk is pover, enkel Fonda en mama vallen wel mee. Die priester was een dubieus dieptepunt en hoewel opa mij verder onberoerd liet was ik enorm blij dat hij snel stierf. Wat een overacting.

Resten enkele érg mooie zwart-wit shots, van de wijdse landschappen. Vooral tijdens schemering wanneer de wolkenpartijen mooi afsteken tegen het duistere land. Maar dat gaat dan over een shot of vijf die samen nog geen halve minuut film opeisen. Verder valt er niks te zien.

Film duurt lang maar de jolige hicks die door Amerika baggeren zijn niet meteen oersaai. Enkel het laatste half uur begint er toch echt sleet op te zitten.

1*

Zeker fijn.

Wanneer de verhalen vooraf bigger than life zijn moet je altijd een beetje oppassen met verwachtingen, zo ook bij deze film. Naast wat standaard overdrijving vind ik de hype verder niet geheel onterecht, maar Raw brengt wel een eerder typische vorm van horror, waardoor mensen die op gore of spanning zitten wachten bedrogen zullen uitkomen.

Ondanks dat het een Franse film (met vooral Belgisch geld) is, voelt het toch best Waals aan. Zou zomaar een Belgische school geweest kunnen zijn, de wat mistroostige setting zou zo uit een Dardenne film kunnen komen en de vagere horror momenten zijn iemand als Du Welz zeker niet vreemd. Al helemaal niet wanneer ook Laurent Lucas nog een keer door het scherm komt schuiven.

Visueel had het nét nog iets krachtiger gemogen, soundtrack was wel op niveau en de film heeft een aantal memorabele scenes die het geheel eenvoudig boven de middelmaat uittillen. Samen met Hadzihalilovic toont Ducournau dat vrouwen in genrefilms best wat toe kunnen voegen, daar kan Jenkins nog wat van leren.

4.0* en een uitgebreide review

Kon beter.

Ik hou op zich wel van dit subgenre, meestal vallen er dan ook wel wat leuke momenten uit een film als deze te halen. Grave Encounters is alleen wat te opzichtig soms, waardoor het aan effect verliest.

De aanloop (zoals wel vaker) duurt wat te lang. Het boeltje acteurs zijn niet al te best en ook de personages zijn niet fijn genoeg om gewoon te volgen. Af en toe wel een geinige sneer naar het soort programmas waar de film zich op baseert, verder ook een slimme intro die redelijk effectief doet uitschijnen dat dit een voorloper in z'n soort was.

Punt blijft dat het bij dit soort films niet genoeg is om zomaar wat met je cam te zwaaien in het donker. Wat me uiteindelijk het meest verveelde waren de identieke schrikmomenten doorheen de film. Ze denken iets te zien, er gebeurt iets, ze lopen weg en je krijgt van telkens weer een haperende camera. Vooral dat laatste werd vervelend, alsof hetzelfde grafische effectje over en over gebruikt werd.

Op het einde was er ook niet bepaald veel coherentie meer. Je krijgt loshangende scenes die telkens naar een scare leiden. En dan weer opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. Sommige stukjes waren nog wel leuk gedaan, de kamer met de handen had best wat langer in beeld gemogen, maar over het algemeen maakt het iets te weinig indruk.

Vermakelijk blijft het wel, er zitten een aantal sterke ideeën in en bij momenten is de film best effectief, maar het mist de klasse van de toppers in dit genre. Voor een betere poging, probeer The Tunnel eens.

3.0*

Goed vervolg.

Er wordt vooral in het begin leuk de draak gestoken met de originele film. Wat grappige referenties, zeker wanneer The Vicious Brothers zelf nog een kleine cameo krijgen. De hele intro is dan misschien wat lang(dradig), maar het werkt wel.

Halverwege sluipt er even de angst in dat het gewoon een herhaling van het eerste deel wordt, gelukkig voegt dit tweede deel wel een hoop aan de saga toe. Het laatste half uur is daarom gelukkig wel weer een stuk boeiender, al kampt ook dit vervolg met hetzelfde probleem als het eerste deel: echt spannend wil het niet worden.

Toch gek want alles is er eigenlijk wel. Degelijke found footage stijl, effecten best oké, een redelijk aan scares ... maar het voelt misschien allemaal iets te vertrouwd, waardoor de sfeer nog echt wil pakken. Het enige echte minpuntje, verder een vlot en vermakelijk horrortje dat zelfs nog iets beter uit de verf komt dan deel 1.

3.0*

Bleh.

Mendez is wel serieus vervallen. Af en toe wel een aardig moment in dit veel te typische horrorfilmpje, maar wat een ongelofelijke prutsacteurs. Echte raspaardjes nonacteren.

Verder dus een paar aardige sfeervolle momenten. Vooral visueel (puur beeld) zag het er aardig uit, al leek de editing jammer genoeg ook nergens op. Muziek was bedenkelijk, zo ook de CGi naarmate de film vordert.

Het eindelijk is gewoon enorm debiel. Maar dan niet leuk debiel.

Beetje brakke film, die niet slecht begint maar dan steeds verder wegzakt 1.5*

Toffe King verfilming.

Aardig sfeervol van in het begin. Het korte plotje wordt leuk opgevuld met wat aardig overacterend horror-acteur-werk, vooral Dourif en Macht zijn goed op dreef. Houdt de lol er zeker in tijdens het eerste uur.

Verder ook nog een best fijne soundtrack en lekker donker geschoten, houdt ook het sfeertje er goed in. Je weet al best snel dat de finale scenes wat goedkoop zullen ogen maar Singleton weet dat goed te camoufleren door in het begin niet veel prijs te geven. Zo blijft het ook allemaal aardig mysterieus (hoewel ik het verhaal wel al gelezen had).

Uiteindelijk inderdaad wat povere effecten als het beest tevoorschijn komt maar dan is de film al best geslaagd.

Vond het één van de betere King verfilmingen, verveelt niet en blijft zowat de hele film lang z'n sfeertje aanhouden.

3*

Tegen alle verwachtingen in énorm genoten van deze film.

Was het vermijden van Gravity ondertussen enorm beu. Overal trailers, reviews en features, het wordt steeds moeilijker een film "vers" in te gaan. Dan maar zo snel mogelijk in de bios kijken, in 3D zelfs nog.

Cuarón is de eerste die écht wat met 3D doet, al heeft hij z'n setting wel mee natuurlijk. In combinatie met geweldig camerawerk levert het een beklemmende ervaring op. Eerste uur is dan ook volop genieten.

Laatste half uur verliest Cuarón het een beetje. Om z'n symboliek tot z'n recht te laten komen moet hij een hoop dubieuze beslissingen nemen, de laatste 30 minuten brengen dan ook een nogal plotse omschakeling naar Hollywoodiaanse onzinmomenten. Onnodig, maar de beleving blijft gelukkig wel intact, waardoor het enkel het plotje is dat nogal belachelijk overkomt.

Jammer, want het eerste uur was voor mij wel degelijk 5* waard. Laatste half uur is qua plot en emotie serieuze onzin, maar de impact op de beleving is zeer beperkt.

4.5* en een uitgebreide review

Niet slecht.

Maar een echte inkijk in het wereldje van de incels krijg je niet. De docu stipt het wel een aantal keer aan en als waarschuwing tegen het verloren lopen in complottheoriën en outrage types is het zeker geen verkeerde film. Toch had ik het leuk gevonden als men daar nog iets meer op gefocust had, want daar ligt toch de kracht van dit verhaal.

Nu is het toch vooral een reconstructie van de momenten en gebeurtenissen die tot de fatale dag geleid hebben. Op zich ook niet heel vervelend om te volgen, maar af en toe wat droog en feitelijk, terwijl het net de onderliggende emoties zijn die dit verhaal tot iets boeienders maken. Langer had het niet hoeven zijn, gewoon een iets andere nadruk.

Maar het blijft verder wel een duidelijke waarschuwing. Beetje triest om te zien hoe zulke mensen afglijden in complete onzin, het gezinnetje in het begin leek toch alles te hebben om een mooi leven op te bouwen. Allicht interessant voor mensen die zelf af en toe last hebben met wantrouwen en complotvermoedes, al is maar de vraag of zij het verloop van deze docu wel geloven natuurlijk.

2.5*

Dit is wel flauw, beetje stemmen en dan niks achterlaten bij een film als deze.

Toch een zeer apart geval weer. Ook niet zozeer een film, eigenlijk voor de vertelling van een verhaal door één persoon, vanuit een kamertje. Er gebeurt wel wat met het beeld, af en toe zien we enkel een silhouette, dan weer een vervormd persoon, soms zit Gray gewoon in beeld te vertellen.

Apart figuur, dat zeker. Spreekt erg aangenaam, soms erg snel, maar weet samen met Soderbergh erg mooi beelden te creëren zonder ze te tonen.

Vond het een fijn experiment en heb dan eigenlijk ook gewoon 80 minuten erg geboeid gekeken. Gevoel achteraf was ook best dat ik een normale film gezien had qua beelden die achterbleven.

Interviews tussendoor waren ook best grappig. Raar filmpje, lekker kort, tof experiment, mooi uitgevoerd. Soderbergh bewijst steeds opnieuw dat hij niet zomaar een Amerikaans Hollywood regisseurtje is.

3.5*

Vreselijk veredeld TV drama.

90 minuten om je doorheen te slepen. Vreselijk saaie tristesse moet als drama dienen. Wie er niet voor valt vind niks meer. Bloedlelijk, gespeend van muziek maar wel opgeleukt met vreselijke versjes en gezongen folkliedjes. Acteerwerk is compleet onopvallend tot soms doodgewoon irritant.

Compleet geen voeling met de personages, die zijn er ook niet echt. Enkel stand-ins voor een hoop miserie en tegenslag. Voor wie er geen "ach, gut" afkan is het doorbijten tot het einde. Zien hoe twee mensen zich door het leven heenslepen en hoe een moeder een week lang achter 200EUR vist bij ongeveer iedereen die ze tegenkomt.

Foeilelijke cinema die volledig steunt ook goedkoop drama. Eigenlijk gewoon op reële misdaden. Zielig, maar daarvoor kan je beter het nieuws opzetten. Of een oude Moodysson, die deed het dan nog veel beter.

0.5*

In het rijtje wel gestemd, nooit gereviewed.

Toen ik net op MM kwam op gestemd, met de laagste score. Herziening trekt de film een beetje omhoog, vooral vanwege de positieve vibe. Niet eens waar ik 13 jaar geleden erg blij van werd, ondertussen zie ik daar nog wel de meerwaarde van in.

Ook wat kleine details hier en daar, zoals de drive in waar Hollywood of Bust opstaat, toch één van de leukere Martin/Lewis films. Het zijn kleine dingetjes en momenten die ervoor zorgen dat deze film niet meer de ondoorkoombare sleur is die hij ooit was.

Maar verder zal het ook zeker nooit een favoriet worden. Daarvoor heb ik veel te weinig met de muziek, vind ik de personages redlijk vervelend en doet het Amerikaanse highschool gebeuren mij gewoon te weinig. Leuk dat het allemaal lekker luchtig blijft, maar echt aanspreken doet het niet.

Sterretje erbij dus en weer een stapje dichter bij een gelijk stemmen/meningen aantal.

1.5*

Ook fijn.

Toch leuk, zo'n nieuwe regisseur ontdekken die nog meer werk op z'n naam heeft staan. Vooral als het iemand is met een compleet eigen stijl, zoals Hosking. Keek hier dus best naar uit, maar was toch verrast dat Hosking al zover stond in deze film.

Er zit ietsjes meer horrorelementen in, maar uiteindelijk is dit toch gewoon weer een volbloed comedy, die draait rond de uiterst vreemde personages en de unieke aankleding. Hosking is daarin toch onnavolgbaar, heb moeite om zijn stijl met anderen te vergelijken. De link met Troma vind ik dan ook maar redelijk zwak.

Je moet er van houden, want echt highbrow is het niet. Wel érg puur en Hosking heeft weinig angst om vol door te duwen en alles uit een bepaalde joke of situatie te halen. Echt alles klopt aan zijn films, vraag me alleen af in hoeveel variaties hij dit trucje kan herhalen vooraleer het wat saai begint te worden.

Maar dat zijn zorgen voor later, The Greasy Strangler is een heerlijke aanrader, al zullen er minstens evenveel mensen zijn die er absoluut niks aan vinden.

4.0* en een uitgebreide review

Middle of the road.

Geen dramatisch slechte film, maar ook érg onopvallend en duidelijk op zoek naar meer identiteit. Gelukkig is er nog Malkovich die zijn rol als enige echt glans weet te geven. De rest staat er bij en kijkt er maar naar.

Het ventje dat niet weet wat hij aanmoet met z'n leven (en natuurlijk papa's droom moet volgen), de verplichte maar erg magere romance en de fin de carriere van Malkovich boeien allemaal niet zo. Het is het personage van Buck Howard zelf dat de film draagt.

Zo'n film waar het hoofdpersonage bijblijft en de rest snel zal vervagen, een aantal leuke cameos ten spijt (Zahn). De cameo van Tom Hanks sloeg nergens op trouwens, wat mij betreft zo vader zo zoon, beiden kleurloos.

2.0*

Leuk.

Met Mong-Hong Chung als producer en een paar aardige screencaps, vooral dat dankzij het smakelijke zwart-wit, deze film maar eens een kans gegeven. Qua onderwerp lag het mij iets minder (boerendorpjeskroniek, ditmaal in het landelijke Taiwan), maar wie niet waagt, wie niet wint.

De film is in ieder geval geen standaard drama geworden. De bekende elementen zitten er uiteraard wel in, maar worden aangevuld met een hoop andere genres. Humor, misdaad, thriller, er zit eigenlijk een beetje vanalles in deze film. En eigenaardig genoeg weet Huang daar een redelijk consistent resultaat uit te trekken.

Visueel netjes, al vond ik niet dat het maximum uit de zwart/wit stijl gehaald werd. Soundtrack is wel opvallend, al is het bijvoorbeeld wel leuk dat de regisseur af en toe een stukje voice over voor z'n rekening neemt, om lijks en rechts wat bij te dragen aan de gebeurtenissen.

Duurt ook niet te lang, tempo is goed en het is vooral een apart, klein en leuk filmpje geworden. Het lijkt er een beetje op dat Chung een niche filmempire zou kunnen opbouwen, waar hij meer van dit soort films en regisseurs een kans geeft. Mijn zege heeft hij.

3.5*

Mijn tweede Chaplin.

Net als in de eerste slaag ik er absoluut niet in om het grappig te vinden. In deze film ook weer een portie slapstick, maar zo enorm basic. Chaplin gaat zitten maar zakt door z'n stoeltje? Man buigt zich om en stoot met z'n kont Chaplin van de trap (eerder ook al gezien, maar dan met een riviertje)? Twee mannen buigen naar elkaar en stoten elkaars hoofd? Het zal wel ...

Erger nog vond ik de vreselijke naamsvermormingen. Bacteria, Garbitsch, Napolini . En met als toetje het zogenaamde "Duits", vast een ode aan die iets te dronken oom die op elk familiefeest bij het woord "Chinees" luidskeels ching-chang-chong roept en alleen maar kan rekenen op plaatsvervangende schaamte. Ik kan er niks aan doen, maar vind het te plat voor woorden.

Rest er een dramatje, schijnbaar. Heb het niet echt kunnen ontdekken. Het verhaal is wat mij betreft gewoon een kapstok voor de humor. Al begrijp ik de bewondering voor Chaplin zelf wel, gezien de periode waarin deze film gemaakt is. Al moet daar ook niet mee overdreven worden, volgens mij kan men tegenwoordig echt wel een stukje verder gaan. Als ik Theo Maassen (of was het die andere?) hoor vertellen op een podium hoe hij de koningin beft, of een film zie over de moord op Bush in fake-docu stijl dan is deze film niet bepaald shockerend meer.

In de laatste 5 minuten zit er dan nog een geweldige speech, die mij wel eindelijk aan het lachen kreeg. Chaplin's boodschap is ongeveer even geloofwaardig als dat mens dat in Antwerpen steeds "Jezus helpt U, Jezus is uw vriend" staat te roepen. Toen had ik dus echt gehad met deze film. Duurt dan ook nog eens 2 uur, waarvan iets teveel voor projecties en bordkartonnen decors (die trein ).

0.5* Bah.

Blijft toch wel sterk.

Het is mijn genre zo niet, het sociaal drama. De UK is er zeker niet vies van en deze film valt ook wel redelijk binnen die traditie, maar dan met enkele puntjes die het voor mij een stuk aantrekkelijk maken. De verhalen over jeugd zonder veel perspectieven ken ik verder wel, het gaat mij meer om de vorm.

De cameravoering is iets strakker, de soundtrack opvallender en de film zelf vooral wat venijniger. Die zaken komen allemaal samen in twee scenes die de aandacht weten op te eisen, daartussen blijft het jammer genoeg wel net iets te pover.

Maar die scenes maken echt wel indruk, en houden de film scherp. En zo wist deze film mij ook bij herziening toch weer te overtuigen. Mijn favoriete genre zal het nooit worden, maar mits de juiste keuzes kan het toch sterke films opleveren.

4.0* en een uitgebreide review

Een halve film te lang.

De film is aardig om volgen tot de eerste tunnel ontdekt wordt tijdens het drankfestijn. Daarna zakt de film helemaal in, verliest hij zijn momentum en wordt het een enorm saaie zit. Het 9 kleine negertjes einde doet de film uiteindelijk helemaal de das om.

Filmisch valt er een hele film niks te beleven. Erg saai in beeld gebracht, het enige wat opvalt is het oerirritante muziekje dat elke 10 minuten weer aanzwengelt en een opvallend Disney gevoel met zich meedraagt. Wat een keuze ook.

Acteerwerk vond ik ook maar pover, enkel Pleasance kon mij wel bekoren. Hij was dan ook het enige personage waarvan ik het spijtig vond dat hij het onderspit moest delven.

De eerste anderhalf uur zijn nog wel door te komen aangezien er redelijk goed gepland wordt om hele circus op te zetten. Eens het fout gaat begint er teveel mis te gaan zodat de film te lang gerekt moet worden. Na 2 stappen vooruit elke keer weer een stap terug. En realiteit of niet, triest dat ze die rekenfout gemaakt hebben. Zitten ze dan, de ontsnappingsexperts.

Tot halverwege hangt de film rond de 2*, de rest is oeverloos saai en duf.

1*

Fijn.

Eigenlijk is deze The Great Gatsby wat ik vooraf van elke big-budget Hollywoodfilm verwacht. Groots, duur, weelderig opgezet. Elk shot is er eentje waar over nagedacht is en waar het grote geld een duidelijke meerwaarde was. Zouden meer Hollywood regisseurs zich aan moeten wagen, dit soort films.

Met de cast kon ik een stuk minder. DiCaprio vind ik ondertussen serieus vervelend worden (hoe bekender, hoe papperiger z'n rollen blijkbaar) en Maguire is echt een dode kasplant. En ook Joel Edgerton vond ik niet uit de verf komen. Enkel Mulligan weet wat van haar rol te maken, gelukkig staat eigenlijk zij vooral centraal in het verhaal.

Verder deed de setting me niet veel en hoewel het idee achter de soundtrack me wel beviel, vond ik de keuze van een aantal nummers (zeker die "fake" feestnummertjes in het begin van de film) niet altijd even geslaagd. Aan Beyonce heb ik me verder niet geërgerd trouwens, maar ben dan ook geen Winehouse fan.

Een film die eigenlijk weinig nieuws vertelt, maar het op zo'n manier verteld dat het werkt. Maar van dit soort regisseurs graag, dit doet de reputatie van Hollywood eindelijk weer een keertje eer aan.

3.5*

Had veel beter moeten zijn.

Jammer, leek me vooraf veel leuker dan het eindresultaat. Dan mag het nog een film zijn die vooral op kinderen gericht is, een Boyle maakte van zo'n Millions toch nog een fijn filmpje.

Samuell maakt er soms een echt zootje van. Erg slechte timing qua editing (maar dan ook echt opvallend slecht), zeer matig acteerwerk en effecten die zeker niet altijd even goed uit de verf komen. Bij momenten ook gewoon platweg lelijk.

Echt boeien doet het verhaaltje ook niet, George is aardig irritant en in het tweede deel begint de film toch echt wat te slepen. Allemaal erg jammer, want doorheen het geknoei zit toch een erg fijn filmpje verscholen.

Gemiste kans.

2.0*

*zucht*

Deze docu begint met een bezorgde vader die er op uit trekt om zijn vermoedens bevestigd te zien. Of hoe je met een redelijk korte intro een hele documentaire meteen ondermijnt. Toch jammer dat er amper documakers zijn die hun werk serieus lijken te nemen.

Wat volgt is een film met een agenda. Je zou het bijna ironisch kunnen noemen, maar er zijn zoveel docus die hetzelfde trucje bovenhalen dat het ondertussen gewoon een genrekenmerk geworden is. Men nemen enkele feiten, zwijgen over een hoop andere dingen, zorg er vooral voor dat je ook niet te diep graaft of aan enige vorm van oplossing werkt, maar overgiet het geheel met een lekker (tech) doom sausje, zodat je lekker veel mensen aanspreekt.

En het is niet dat ik de zaken hier wil tegenspreken. Facebook die losjes omspringt met privacy, persoonlijke data die gebruikt wordt om propaganda klaar te stomen en individuen te targetten, Cambridge Analytics die op louche manieren aan enorm veel data geraakten om daar geld uit te slaan. Uiteraard, maar uiteindelijk draait het daar niet om. Het zijn zaken die enkel maar ter illustratie dienen om het verhaal van het grote boze internet te onderschrijven.

Deze docu komt met een simplistisch good guy vs bad guy narratiefje, breit daar een hoop human interest onzin tussen (de aandacht voor Brittany Kaiser is buitensporig), weigert om dieper op bepaalde problematieken in te gaan, slaagt er ook compleet niet in om maar iets van een oplossing aan te reiken en kan zelfs niet aantonen wat nu de eigenlijke impact is van al het gemanipuleer. Ze spreken elkaar zelfs tegen, want de ene zegt dat iedereen beïnvloed wordt, de andere zegt dat enkel het politieke middenveld getarget wordt.

De uiteindelijke vraag is waar dit dan allemaal toe dient. Geen idee eigenlijk, het is vooral tijdverlies, het interessante materiaal kon makkelijk tot 15 minuten gereduceerd worden. Dat men dit met zoveel tralala lanceert is vooral typerend voor het gebrek aan kwaliteit binnen het docu genre.

1.0*

Vond het nog wel meevallen.

Positief verrast door de sterke en aparte voice acting. Olivia erg schattig, verder erg dikke accenten en een paar erg vreemde typetjes. Dat vleermuisje klonk echt wel erg weird. Toch ook raar om wat kroegenwerk met dronken muisjes en schaars geklede danseresjes te zien. Volgens mij een zeldzaamheid in Disneyfilms.

Verhaaltje is wel erg eenvoudig verder en enige nostalgie heb ik ook nooit bij die Disney films. Buiten een enkeling vroeger nooit wat van gezien.

Vermakelijk is deze wel. Hoewel ik de humor niet zo geslaagd vond en de tekenstijl nogal povertje, was het zeker vermakelijk en zaten er een aantal geinige figuurtjes in.

Stukje in de Big Ben zag er trouwens wel een stuk snediger uit, zowel qua animatie als qua tekenstijl. Blijkbaar zaten er nog wat centjes ergens in een sok verstopt. Opvallende boost in animatiekwaliteit daar.

Leuk om een keertje gezien te hebben. Sterke voice acting, volgens mij ook een eerste keer dat ik dat bij een Disney film zeg.

2.5*

Flauw.

Het hielp eerlijk gezegd ook niet mee dat ik de meeste cameos waarschijnlijk niet eens herkend heb, maar vond het verder toch ook maar een redelijk flauwe bedoening. Op het saaie af zelfs.

En wel erg braaf uitgewerkt verhaaltje, dat daardoor redelijk mat en traag wordt. We wat leuke momenten met een paar muppets afzonderlijk, maar als bende lijken ze ook zelf wat ingedommeld. Misschien is dat eigener aan de oude stijl, maar vond het niet zo goed werken.

90+ minuten voor films als deze is ook gewoon te lang. 60-70 minuten volstaan, daarna wordt het echt gewoon klokkijken en wachten tot de fim gedaan is.

Bevat niet zulke dieptepunten als de recente Muppets film, maar mist tevens ook een paar hoogtepunten die die film wel had.

1.5*

China meets Amerika deel 138.

Je vraagt je af wat een Zhang Yimou bij deze film te zoeken heeft. Nu is hij wel een regisseur die zowel arthouse als grootse actie epics aankan, maar bij een simpel CG spektakel als deze Great Wall heeft hij niet zoveel toe te voegen.

Naast Matt Damon best wat bekende Chinese koppen te spotten. Andy Lau die eindelijk eens met een degelijke rol in een film als deze mag opdraven, Tian Jing in een grote rol en Eddie Peng die een beetje aan gezichtsbekendheid doet (want amper dialoog voor hem).

Of het allemaal veel uitmaakt weet ik niet, want ook bij deze film is er weinig commotie. Al helpt het blijkbaar wel dat ze groots in de bioscoop adverteren, maar een echte Amerikaanse blockbuster is dit duidelijk niet qua aandacht. Moet eerlijk gezegd ook toegeven dat het soms maar als een flauw soepje van Oost en West aanvoelt. Op het einde (de toren met de lichtinval) herken je de handtekening van Zhang even, ook de gekleurde groepen van krijgers is iets Zhang-igs, maar verder is het een redelijk gewone Hollywood blockbuster geworden, maar dan in China gesitueerd.

Volgens mij blijven ze proberen tot Amerika die Chinezen zo beu zijn dat ze zelfs hun geld niet meer willen, of tot Amerika eindelijk zwicht en hopelijk wat gezichten begint te herkennen. Zal nog wel even duren vrees ik en echt goede films zal het ook niet opleveren. Deze was in ieder geval een matige poging, Zhang kan veel beter.

3.0*

Njah.

Rijkelijk opgzette musical rond de persoon van PT Barnum. Ik ben geen grote fan van musicals, maar visueel hebben die films vaak wel een klein streepje voor en met een leuke regisseur aan het roer is het vaak best te pruimen. Dat viel hier toch een klein beetje tegen.

Visueel is er inderdaad niet zo heel veel te klagen. Mooie decors, charmante stijl, beetje braaf en iets te netjes maar niet dat het storend wordt. Een Luhrmann is dit duidelijk niet, maar het is wel vakwerk. De muziek daarentegen is drakerig, zélfs voor een musical. Het lijkt wel kinderpop, deed mij af en toe wat aan K3 denken. Kinderlijke tekstjes en platgeproduceerde popmuziek, en dat ik bakken.

De rest van de film is wel degelijk. Acteurs doen het aardig, plotje boeit voldoende dansnummertjes zijn redelijk gechoreografeerd. Had makkelijk héél wat beter kunnen zijn als de muziek niet gedaan was door de Disney club, maar dat zat er blijkbaar niet in bij deze film. Best wel jammer, nu is het meer een film die best uit te zitten valt met oordopjes in.

2.0*

Amper uit te zitten.

De lange versie gekozen, dat was duidelijk een vergissing. Niet dat het het eindoordeel veel beïnvloed zou hebben, maar het betekent wel 100 extra minuten zonder enige meerwaarde. De "opvulling" met de stills vond ik een povere oplossing, al zal dat voor liefhebbers van de film misschien wel anders zijn.

Greed is zo'n film die wil enerzijds wil vertellen, anderzijds z'n boodschapje kwijtwil. von Stroheim is zo ongeveer even subtiel als Noé, wie de titel leest weet eigenlijk al waarover het gaat, het enige wat de film doet is een hoop drama opstapelen die de titel dient te onderstrepen. Veel nuance is er niet te vinden.

Veel sfeer ook niet. Het is toch vooral een opsomming van gebeurtenissen geworden. Enkel op het einde wordt het wat filmischer, maar dan was het kalf al lang verdronken. Matig acteerwerk en een vreselijke soundtrack maken de film alleen maar lastiger om uit te zitten. Dit soort kronieken doen mij erg weinig, ook niet in de hedendaagse cinema trouwens.

0.5*

Best oké.

Wel erg braaf, niet zo verwonderlijk dus dat deze film het best goed doet tijdens Oscar season. Twee heerschappen van erg verschillende strekkingen vatten een road trip aan. Het is weinig verrassend dat de twee langzaam naar elkaar toe groeien, van elkaar leren en uiteindelijk beste vriendjes worden. Zo'n film is het wel.

Toch apart om Farrelly een drama te zien doen. Met z'n broertje heeft hij alleen maar comedies op z'n naam staan, om dan op je 60e nog (succesvol) van toon te veranderen is niet vanzelfsprekend. Niet dat z'n regie nu zoveel toevoegt aan deze film, maar hij is eindverantwoordelijke voor het resultaat en dat is gewoon netjes.

Mortensen en Ali zijn beiden perfect gecast, zij trekken de film dan ook. De scenes tussen de twee zijn de hoogtepunten van deze film, maar echte hoogtes worden er nooit gehaald. Gewoon all-round goed, zelfs de speelduur zit niet in de weg, maar echt indruk maakte het niet.

3.0*