Opinions

Net gezien, en zoals velen dacht ik dadelijk aan Amélie. Niet enkel de muziek, maar ook de aard van de film leunt zeer dicht bij Amélie aan. Op zich best wel positief, maar het geheel straalde toch minder passie uit dan voorgenoemde.

Het verhaaltje is schattig en leuk om volgen. Heb me best vermaakt, tot het arriveren van de Lenin scene. Naar mijn insziens een mooie afsluiter, maar niet zo volgens de regisseur. Het hele ding begint terug van voor af aan, en de geloofwaardigheid komt helemaal op de helling te staan (de moeder had het nu toch echt wel mogen doorhebben, zeker met Alex' trieste poging om het later uit te leggen). Daarna vervalt de film is een soort van melig drama, dat enkel door goeie acteerprestaties half gered kan worden.

Het Matrix shirt duid enkel op slechte smaak van de monteur, iets wat volgens mij volledig gerechtvaardigd was

Eerste 90 minuten waar zeer aangenaam, hoewel niet overweldigend. Het laatste half uur was maar een trieste zaak. Toch nog 3*

Minste van de reeks.

Voelt ook het minst als een Die Hard actiefilm aan, eerder een halve mix met de Mission Impossible reeks. Daar draagt de Russische setting uiteraard aan bij, wist niet dat ze in Amerika nog altijd bleven bezighouden met dit soort Russische kernwapen plotjes, wordt toch écht wat magertjes.

Verder is ook de vader-zoon relatie om te huilen, al speelt Moore het redelijk slim en laat hij vooral de actie spreken. Het geleuter ertussen is van een érg laag niveau, maar gelukkig is het ook kort, waardoor het nooit echt in de weg komt te staan van de rest van de film.

De actie zelf is geregeld érg spectaculair. De achtervolging in het begin van de film mag er absoluut zijn, ook de finale bevat een aantal geweldige momenten. Jammer genoeg ben ik een stuk minder te spreken over het camerawerk. De keuze voor het shakey gebeuren is één ding, maar heb het nog maar weinig zo slecht als hier uitgevoerd gezien. Wat goedkope herhalingkjes en zoompjes ten spijt.

De actie blijft vlot doorheen de film en voor een keertje duurt het eens geen 2 uur alvorens de hele zooi tot een conclusie gekomen is. Dat valt te prijzen, jammer dat het camerawerk van erg lage kwaliteit is en dat het gebeuren eromheen té mager is, zelfs voor een no-brain actiefilmpjes als dit. Verder als vijfde deel van de Die Hard reeks ook maar een nietige toevoeging, al ben ik dan verder ook weer niet zo'n hardcore fan van de reeks die daar punten voor gaat aftrekken.

2.5*

Wat een bende.

Zeer vreemde mix van ideeën en stijlen. The Good DInosaur is echt vanalles wat, maar is eigenlijk over de gehele lijn vooral irritant.

Eén ding moet ik Pixar wel nageven en dat is dat ze wat de achtergronden betreft vaak het fotorealisme benaderen, zelfs matchen. Ik heb het na de film nog even opgezocht en blijkbaar wordt er helemaal niks van live footage gebruikt, dat had ik er tijdens het kijken echt niet uitgehaald. Dus technisch gezien zit dat echt wel goed.

In schril contrast de cartooneske personages die deze wereld bevolken. Een combinatie die niet bepaald goed werkt. Verder gaat Pixar ook nog steeds wat te kitscherig om met de lichteffecten, waardoor ook de omgeving niet altijd even indrukwekkend is als zou kunnen.

Of het uiteindelijk voor kinderen is weet ik niet. Het basisverhaaltje bevat een klassiek verloop en een klassieke moraal, maar de film kent toch wat vreemde details. Zoals de mens als huisdier van de dinosaurus, of het nogal bloederige krokodillenverhaal van de T-Rex. Of we bijten even de kop van zo'n kever af ...

The Good Dinosaur is een opeenstapeling van losstaande ideeën die nooit één geheel worden. Daarna is de inspiratie van deze film ook altijd beter dan de film zelf. Als ik mooie vuurvliegjes wil zien zet ik Hotaru no Haka nog wel een keertje op, Platvoet was een leukere dino en qua humor was zélfs Ice Age grappiger dan dit vehikel.

Mnee, dit is Pixar op z'n wanhopigst. Let's throw everything at a wall and see what sticks. Niks dus.

0.5*

Jammere misser.

Soderbergh is zeker niet de eerste die de klassieke cinema probeert na te bootsen, wat mij betreft slaagt hij er hier net iets té goed in.

Tussen mij en 4:3 komt het nooit meer goed, maar ook die sceneovergangen en het camerawerk konden mij maar matig behagen. Het zwart/wit werk is bij momenten nog wel aardig, maar verder vond ik het visueel sterk ondermaats. Anderzijds is het wel zo dat Soderbergh de oude stijl erg dicht benadert. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de soundtrack.

Clooney vond ik een miscast (iets te vlot), Maguire is vooral érg érg slecht. Was blij dat zijn rolletje uiteindelijk maar redelijk beperkt was. Verder ben ik zeker geen grootse Blanchett fan, maar zij was zowat de enige die haar rol een beetje naar behoren invulde.

Het verhaal mist spanning en intrige, Soderbergh weet met z'n acteurs nooit de juiste toon te vinden en de film gaat zeker een kwartier te lang door. Had er toch nog iets meer van verwacht.

1.5*

Zeer matig.

Ondanks dat de film best een leuk uitgangspunt heeft, is de uitwerking ondermaats. Leuk om deze film dan ook even met Horns te vergelijkingen, die andere familie-King verfilming die ik vandaad zag. Een wereld van verschil, zo zie je maar wat een goede regisseur kan doen.

Deze A Good Marriage heeft teveel weg van een gewone TV-film. Het acteerwerk is zeer matig, de regie uiterst functioneel. Bandwerk dus, zonder veel gevoel voor sfeer. Het maakt dat de film wel plichtsbewust door alle plotpuntjes heenloopt, maar nergens echt wil overtuigen.

De epiloog vlot ook niet al te best, lijkt er iets teveel aan vastgekleefd. Wat rest is enkel een hoop gemist potentieel. Had leuk kunnen zijn, maar daarvoor heb je wel een regisseur nodig die meer poogt te doen dan enkel de verhaallijn omzetten naar 90 minuten film.

1.5*

Matig.

Echt wel de Robin Williams show dit. Eigenlijk draait alles rond zijn personage, de oorlog is maar een beetje achtergrond. Probleem is dat William's personage ook niet al te boeiend is, enkel zijn invulling maakt het nog een beetje speciaal.

In het begin is het allemaal best grappig. William's is irritant maar dat hoort zijn personage ook wel een beetje te zijn. Verder een nogal kolderieke weergave van het leger en de oorlog, maar ook dat hoort er wel bij. De radio shows zijn duidelijk de hoofdmoot van deze film en die zijn vermakelijk.

Maar na halverwege wordt het wat serieuzer en sentimenteler, daarnaast begint de herhaling van het grapje ook wat tegen te steken. Laatste half uur is gewoon een klef Hollywoodrampje. Jammer want Levinson maakt normaal leukere films.

1.5*

Erg standaard.

Wist zelfs niet dat De Niro ooit wat geregisseerd had, maar na het zien van deze film verbaast het me niet echt dat er daarna niks meer volgde. Het is toch vooral érg basic, erg typisch. Zo'n Hollywood filmpje met diepe zakken, maar waar je je achteraf maar weinig van herinnert.

Voor een thriller is het vooral niet thrilling genoeg. De opbouw is traag, personages zijn nogal grijs en suf en hoewel alles om bedrog en verraad draait, ligt het er ofwel te dik op, ofwel boeit het gewoon niet zo. Dat zijn toch zaken die de regisseur aan te wrijven zijn.

Aan het budget zal het niet gelegen hebben. Een dure cast, lange speelduur en verzorgde sets en props. Maar dat kan je, De Niro zijnde, wel lospeuteren. Als je er dan uiteindelijk zeer weinig mee weet te doen, zeker binnen een genre dat al niet bulkt van de originaliteit of creativiteit, dan baar je gewoon de zoveelste grijze muis.

Echt heel slecht is het dan uiteindelijk ook niet, gewoon alles behalve leuk of memorabel.

2.0*

Aardig, maar met een hoop valse noten. Was ook alweer lang geleden dat ik deze een keer gekeken had. Wel nog steeds een beetje wat ik er mij van herinner.

Williams is geschikt voor een rol als deze, maar zijn rol is gewoon uitermate kut. Zitten een aantal vreselijke kleffe scenes in met hem, doorgaans iets waar Van Sant in het algemeen wel faalt bij deze film. De melige, feel-good kant komt erg slecht uit de verf. Veel te dik aangezet.

Visueel wel in orde, al zie ik ook daar véél liever z'n wat experimentelere kant. Meeste acteurs doen verder vlot hun werk, 't is uiteindelijk vooral Damon die de film doet werken.

Ook wel het interessantste personage verder, al is zijn hele problematische kant wel enorm formulewerk. Had allemaal wel iets origineler uitgewerkt kunnen worden lijkt mij.

Keek, zeker voor z'n speelduur, wel erg vlot weg, zitten een paar aardig tot mooie scenes in, maar wanneer het moet beklijven gaat het toch echt mis. 3*

Oef!

Ik sluit me bij mister blonde aan, deze film voelt zo fake aan dat het bijna rascistich is. Een verheerlijking van Frankrijk zou ik het niet willen noemen, eerder het tegenovergestelde zelfs. De Fransman/Frankrijk is deze film is niet veel anders dan de neger met dikke rode lippen.

Crowe is echt een miscast van jewelste, da's al een serieus probleem voor een film die rondom zijn persoon is gebouwd. De tegenstelling tussen z'n werk en z'n uitje is ook al zo'n dik vet cliché, het verloop van de film laat zich dan ook al na 5 minuten raden.

Maar Scott die grappig (guitig lijkt me een beter woord) probeert te zijn, dat doet nog het meeste pijn. Crowe die z'n weg niet vindt in z'n Smartje en dan versneld 4 keer rond een pleintje rijdt ... serieus Scott? Alsof dat op zich niet ouderwets genoeg is wordt het ook gewoon compleet misplaats gebracht.

Het is dat de setting zelf zó charmant is dat zelfs Crowe ze niet kapot krijgt. Mooie omgeving en he kasteeltje heeft absoluut z'n charme. Ook de Franse cast is een stuk beter te pruimen dan de Engelse/Amerikaanse met hun mond-vol-brood Frans.

Achteraf heb ik ook geen flauw idee wat Scott nu eigenlijk van plan was. Het voelt aan als een ode aan iets, maar echt goed kan ik het niet plaatsen. Daarvoor is het ook gewoon té compleet mislukt.

1.5*

Niet verkeerd.

Blijkbaar is er de laatste tijd weer wat interesse in oudere schrijvers. Op zich wel handig dat ik de verhalen achter de mensen meestal niet echt ken, zo blijven dit soort films toch ook nog enigszins onvoorspelbaar. Ditmaal A.A. Milne, schrijver van Winnie the Pooh.

Zoals wel meer wordt de mythe rond dit soort mensen een beetje overdreven in hun biografieën. Dat Milne als belangrijkste pion zijn natie weer geluk wist bij te brengen na de oorlog lijkt me iets teveel lof voor deze schrijver, maar dat hij met Winnie the Pooh een stevig succes vasthad lijkt me moeilijk te weerleggen.

De film is vooral fijn wanneer Milne en zoon de basis leggen voor het boek. Idyllische cinematografie, fijn acteerwerk en een warm en positief sfeertje zorgen ervoor dat het allemaal erg makkelijk wegkijkt. Het nodige drama op het einde van de film voelde dan ook een klein beetje geforceerd aan, maar in dit soort films wil men graag toch wat rise & fall verwerkt hebben, aan Curtis om daar net iets beter mee om te springen.

Verder een degelijke productie. Niet meteen de meest opvallende film, maar doet verder ook weinig verkeerd en met de goeie Pooh-verfilmingen in het achterhoofd (en dan denk ik vooral aan de laatste van Disney) toch best een leuke film.

3.0*

Derde (ik verraste mezelf) Scorsese, maar ik zie het geniale niet.

Misschien omdat het mafiagenre al te lang een parodie van zichzelf is ? Dit is eigenlijk de eerste echte mafiafilm die ik bewust keek (vroeger wel steeds stukken en flarden gezien), en toch komt hij erg cliché en deja vu over, terwijl ik dus nog nooit echt een mafiafilm volledig gezien heb.

Eén voordeel dat de mafiatypjes hebben tov cowboys is dat ze al een stukje stoerder zijn. Dat maakt de film al wat leuker, en leidt tot enkele aardige scenes.

Visueel is het redelijk pover. Freeze-frame effect wordt een aantal keer herhaalt, en dat was de opsmuk zo ongeveer. Verder heel basic camerawerk en nogal druilerige shots. Kleuren hadden wel wat meer mogen spreken. De muziek vond ik niet aan te horen, en verpestte ook enkele scenes. Vreselijke selectie hitjes uit de oude doos. Begrijp dat ze de tijdsgeest moeten weerspiegelen, maar werkte niet.

Het verhaaltje is verder onderhoudend, maar echt boeiend niet. Voorspelbaar rise and fall gevalletje, met een overdosis kartonnen personages, veel 'coole' one-liners en veel lawaai. Niet dat dat erg slecht hoeft te zijn, maar wanneer het zo cliché aanvoelt als hier is het nu niet meteen een pluspunt. Acteerwerk is verder degelijk, maar een erg moeilijk klus lijkt het mij ook niet om zulke typetjes te spelen.

Blijft een onderhoudende maar te lange film over, die wel aardig wegkijkt, enkele leuke scenes kent, maar totaal geen indruk achterlaat, en die morgen waarschijnlijk al ver in het onderbewuste weggezakt is. Misschien heb ik al veel mafiafilms gezien, maar vergeet ik ze telkens weer ?

2* voor Goodfellas. Niet barslecht, maar toch redelijk pover.

Erg slecht.

Duidelijk een film uit de mid jaren 90. Deed zelfs wat denken aan een uitloper van serietjes als Saved By The Bell, veel Disney sfeer was er dan ook niet te vinden in deze film. Erg vervelende personages, ongrappige humor en een vreselijke verbastering van Goofy.

De muziek was echt niet om aan te zien, aan de animatie was iets meer aandacht besteed. Het autotje was bij momenten wel aardig geanimeerd, verder werd ik echter niet echt warm van de nogal platte tekenstijl.

Moralistisch verhaaltje verder dat niet echt boeit en een geweldig voorspelbaar verloop kent. Enige vraag waar ik nog mee zat is hoe ze nu van die Bigfoot afkomen? Die scene hadden ze uit mijn versie geknipt denk ik.

0.5*

Mjah.

Het zal niemand verbazen dat wat ik van de serie ken niet echt besteed is aan mij, los daarvan weet deze film daar helemaal niks aan toe te voegen en krijg je gewoon de inhoud van 2 a 3 afleveringen aan elkaar geplakt, zonder reclame.

Het is toch best teleurstellend dat er helemaal niks mee gedaan wordt. Geen verfijnder camerawerk, geen indrukwekkende production values, er wordt nergens mee uitgepakt. Het eerste deel van de film is ook net zo fragmentarisch als de serie, elke dame heeft haar eigen verhaallijntje.

Daarna een hoop snel drama en gehassel om het tweede deel van de film te starten. Plots wordt het een stuk gerichter en eenduidiger, al moet ik toegeven dat de film er nu niet speciaal beter van werd.

Een film gemaakt voor fans van de serie. De bekende personages zijn er weer, het stijltje is in niks veranderd. Maar filmisch in het allerminst, dus waarom dit net als film gereleased moest worden ...

Wél leuk zijn de scenes bij de psycholoog, die steken er wat mij betreft ver bovenuit.

1.0*

Niet om aan te gluren.

Baruchel slaagt hier compleet de plank mis, Pill mist enige uitstraling en Scott behoort zowaar nog bij de betere acteurs van deze film. Het is dat Schreiber nog een dankbare bijrol kent.

Zelden kunnen lachen met deze film. Komt omdat het de acteurs aan komische timing ontbreekt, omdat het script nogal goedkoop is en de meeste conversaties bestaan uit wat vulgariteit. Want vuiligheid an sich is natuurlijk geweldig grappig. Haha.

Verloop is er eentje van elke andere domme sportfilm. Het liefje, de ouders, de teamgeest. Er alleen maar aan denken is al vermoeiend, laat staan dit alles uitgesmeerd zien over 90 minuten film. Het is dat er links en rechts toch nog een grappig momentje opdook, anders was dit een complete mislukking geweest.

En dan te denken dat Pete Tong toch een fijne films was.

1.0*

Vroeger nooit gezien.

En da's toch wel nefast voor deze film die voornamelijk te boek staat als "jeugdsentiment". Was er toch nieuwsgierig naar, kende de titel van vroeger zowel van de film zelf als van het NES spel dat ik wel wou hebben (maar nooit heb gevonden).

Het is niet dat The Goonies ondertussen ontdaan is van alle charme, maar de film heeft wel te kampen met een aantal serieuze minputen. Allereerst uiteraard de lawaaierigheid van de film. De combinatie van een nadrukkelijke soundtrack en immer schreeuwende kinderen is wat "much" voor twee uur film. Het drukke gedoe stopt ook niet, komt zelfs terug in de boeven van de film.

Verder ziet het er ondertussen best wat melig uit, maar da's wel te verwachten. Sommige effecten missen duidelijk hun doel, anderzijds is het wel leuk dat er met echte sets gewerkt werd. Alleen die Sloth, die kan écht niet meer.

Bijna twee uur is te lang voor deze film, verder kan je best het volume een paar trapjes omlaag doen want het drukke gedoe begint na een tijdje serieus op de zenuwen te werken. De liefhebbers van '80s spul zou ik nog wel aanraden deze film nu voor het eerst te kijken, de rest zou ik aanraden het gewoon bij andere films te houden.

1.5*

Grappig.

Ik heb de boeken van RL Stine nooit gelezen, maar wat ik ervan gehoord heb zouden ze me wel gelegen hebben vroeger. Ik zat vooral met m'n neus in Horowitz, volgens mij hadden we bij ons in de bibliotheek niet echt wat van Stine.

Een echte horrorfilm is dit uiteraard niet, eerder een film gericht op de jeugd met wat monsters en een iets duisterdere scene links en rechts. Maar in dat genre is het een best geslaagde film geworden, ondanks wat wisselende elementen.

Jack Black doet het in ieder geval erg leuk, ook een rol die hem op het lijf geschreven is. De CG is behoorlijk, soms zelfs mooi, af en toe ook gewoon niet goed genoeg. Vooral die sprinkhaan zag er maar belabberd uit. Acteerwerk is oké, gezien de jeugdige acteurs. Enkel Ryan Lee was irritant, ook een compleet overbodige sidekick.

Jumanji en Night at the Museum zijn logische vergelijkingen, al weet deze film toch goed genoeg op zichzelf te staan. Paar grappige sneren naar King ook, het zijn dat soort kleine dingetjes die het allemaal net dat beetje genietbaarder maken.

2.5*

Redelijke Nakamura.

Zoals de meeste Nakamura films eigenlijk. Ze duren meestal wat te lang, ze hebben weinig echt opvallende kenmerken en erg memorabel zijn ze ook niet. Maar ook niet vervelend, altijd wel een basiskwaliteit aanwezig.

Wel leuk om Gaku Hamada en Kiyohiko Shibukawa al in twee kleinere rolletjes te zien. Ondertussen kan je er niet meer omheen als je regelmatig een Japanse film kijkt, in 2010 waren ze duidelijk minder bekend. Acteertalent in deze film is sowieso wel op niveau, met een grappige Masato Sakai en nogal creepy Teruyuki Kagawa.

140 minuten is dan weer van het goede teveel, na verloop van tijd begint het toch allemaal een klein beetje te slepen en de leuke opzet wordt iets té veel uitgepuurd, zonder dat er veel creatiefs wordt toegevoegd. Had volgens mij best een half uurtje afgekund.

Van Nakamura verwacht ik al een tijdje geen meesterwerk meer. Hij heeft meestal wel aardige film, maar zelden weten ze écht boven de middelmaat uit te stijgen. Aardige filler dus, maar je moet er wel wat tijd voor vrijmaken.

3.0*

Voor de Oshii liefhebber toch wel een feest(je) van herkenning.

Veel elementen die later in z'n werk nog een belangrijkere plaats krijgen. De zeppelin in Patlabor 2, het noodle gebeuren in Tachiguishi Retsuden, de stage performances in Talking Head.

Ook Oshii's mijmeringen over bepaalde zaken, zoals hier familierelaties, zijn redelijk prominent aanwezig. En ook de vertelvorm van de serie krijgt een kritische blik toegeworpen.

Verder een erg mooie score van Kawai en sterke voice acting. Vooral de stem van de moeder is geweldig. Visueel bij momenten aardig, maar zoals gezegd speelt het budget toch af en toe parten.

Perfect voor 30 minuutjes per keer. 't Is redelijk droog maar in zijn droogheid wel erg vermakelijk en grappig. Aardig apart ook, al denk ik dat wie wat meer van Oshii gezien heeft hier ook wat meer uit zal halen.

Had er eigenlijk niet al teveel van verwacht, positief verrast.

3.5*

Oef.

De oudere Altmans deden mij niet zoveel, dus maar eens een wat recentere proberen. Bij deze film altijd het beeld gehad van een stijlvolle whodunnit, zo werd hij vroeger toch omschreven. Ieder zijn ding natuurlijk, maar dit zou ik nooit te nimmer stijlvol willen noemen.

De film oogt als een Britse TV serie uit de jaren 70, gaande over de pompeuze Britse high class in de jaren '30. Veel muffer dan die combinatie is moeilijk te vinden vrees ik. Visueel echt een énorme tegenvaller. Ook de muziek sluit daar naadloos bij aan, wat niet erg positief is.

Een whodunnit noemen is ook een loopje nemen met de realiteit. Het is eerder een whenisitfinallygoingtohappen. Pas een dikke 75 minuten into de film krijg je eindelijk de moord. Komt natuurlijk omdat elk personage een keer met elk ander personage moet gepraat hebben (met wat verdachtmakende dialogen) en aangezien er een cast van minstens 20 is neemt dat zijn tijd in beslag.

Grappig vond ik het ook niet zo. Ik zag de humor wel, kon er alleen niet om lachen. En eens het whodunnit gedeelte start blijkt dat ook een redelijke sof te zijn. Rest een ruime cast vol bekende koppen. De meeste doen het wel aardig, maar om nu te zeggen dat er echt geweldig geacteerd wordt gaat ook wat ver.

Nee, niet mijn soort film dit. Zeg het niet vaak, maar doe mij maar de oude Altman dan. Ook niet geweldig maar wél frisser dan dit.

0.5*

Toch een kleine tegenvaller.

Vond het er iets te amateuristisch uitzien, daar tegenover staat te weinig gekkigheid. Jammer, want de poster beloofde aardig wat leuks.

Visueel komt Ohara gewoon te kort. Er zitten wel wat leuke cameratrucjes in, maar de belichting is pover waardoor de settings al snel erg leeg en geconstrueerd lijken. Verder zijn de actiescenes erg matig qua choreografie, iets waar soortgelijke films toch compleet loos gaan.

Acteerwerk en verhaaltje doen er niet echt toe in dit soort film (verhaal mss alleen qua stupiditeit), vooral dat laatste weet ook niet echt te overtuigen. Toch is het allemaal niet superslecht, zitten er leuke ideetjes in en blijft het wel aardig stupide en over-the-top. Maar gezien de concurrentie is dit filmpje vooral filler. Leuk voor mensen die door hun stapeltje heenzitten en deze per ongeluk tegenkomen, meer zit er niet in voor Ohara's demon huntertje.

3.0*

Matig.

De Sushi Typhoon craze ligt toch al een tijdje achter ons, het valt op dat de regisseurs die toen het mooie weer maakten het tegenwoordig een stuk moeilijker hebben om nog iets degelijks te produceren. Of ze zijn gewoon hun drive een beetje kwijt, al blijft een Iguchi ze toch maar maken.

Ghost Squad is een mager dingetje, volgens mij ook niet zo heel veel meer dan een promo-projectje voor één of ander Japans meidengroepje. Het duurt ook veel te lang alvorens het echt op gang komt, het is pas tijdens het tweede deel dat er echt wat leuks te beleven valt.

Probleem is dat het zo goedkoop oogt en dat er zo slecht geacteerd wordt dat de droge stukken best lastig door te komen zijn. Gelukkig zijn die er steeds minder naar het einde toe en komt de bekende onzin weer bovendrijven, maar de volgende keer mag Iguchi z'n film wel een beetje inkorten, zodat de dode stukken minder opvallen.

Geweldig was het allemaal niet, maar wie die oude ST dingen waardeert krijgt tijdens het tweede deel best wat leuks voorgeschoteld (wel meer gericht op humor dan horror, maar dat heb je sowieso met Iguchi).

2.5*

Erg gave film.

Visueel geweldig. En bijgestaan door een aardig interessant verhaal. Al is het niet zozeer het verhaal maar de personages die het levendig maken. Hun morbide drijfveren zorgen ervoor dat het leuk blijft om volgen.

Verder een knap staaltje visueel geweld, al geef ik graag toe dat ik een zwak heb voor deze stijl. Lekker overbelicht, lekker sfeervol. Soundtrack had iets sterker gemogen, acteerwerk absoluut niks over te klagen.

Film staat regelmatig te boek als horrorfilm, niks van geloven. 't Is een drama/thriller met een morbide invalshoek. En een geweldige goeie erbovenop.

4.5* en een uitgebreide review.

Viel best goed mee.

Heeft toenertijd nogal wat negatieve kritieken gekregen, vond het eigenlijk best meevallen.

Origineel is de film niet echt, film teert aardig op clichés maar weet daar goed mee om te gaan. Komt vooral ook door het visuele aspect, zeker in de kliniek zelf weet het monochrome blauw sterk de sfeer te verhogen. Eens daarbuiten wordt het ietsje minder, tegelijktijd begint het verhaal dan ook een beetje te ontsporen.

De twists zijn niet al te boeiend, bij het einde verslapte de aandacht dan ook een beetje, maar verder een onderhoudend en solide uitgevoerd horror werkje.

Verder volgens mij de eerste keer dat ik Halle Berry aan het werk zie. Vond haar niet echt opvallend, maar slecht was het nu ook weer niet. Acteerwerk gaat er soms een beetje over en in het algemeen is ze wat kleurloos, maar voldoet zeker voor een film als deze.

Rest nog een aantal zeer duidelijke parallellen met Shutter Island. En hoewel dit wat meer formulewerk is vond ik dit toch duidelijk de betere. Visueel een stuk aantrekkelijker en qua speelduur heel wat economischer. Voor een verhaaltje als dit absoluut geen negatief punt.

Leuk om een keer gezien te hebben. Kassovitz heeft me nog nooit echt teleurgesteld.

3.0*

Goede film.

Uiteindelijk, alles droog bij elkaar bekeken redelijk tam. Als je de gebeurtenissen op een rijtje zet misschien nog wel te flauw als opening voor menig andere horror film. Het knappe is dat Solet de film veel meer dreiging meegeeft dan diezelfde resem aan andere horror films.

Er gebeurt maar weinig, zeker in het begin, maar dat onderhuidse gevoel (je ziet het meer iets meer tegenwoordig, reactie tegen de overdadige gore van de laatste jaren?) zit doorheen de hele film stevig gebijteld.

Eens het babytje geboren wordt het allemaal nog wat leuker, vooral de stukjes met het babytje zelf zijn sterk. Eng ding zonder dat je er al te veel van in beeld krijgt. Enige minpuntje vond ik dat de film nooit echt een sterke climax krijgt. Het einde, hoewel het zeker werkt en sfeervol is, vond ik uiteindelijk toch wat te braaf.

Maar zeker de moeite om een keertje te proberen. Het gemiddelde hier voorspelt al een hoop lauwe reacties, maar eigenlijk een sterk en origineel vampieren verhaaltje. Vampieren zijn weer helemaal in, de zombies weer uit.

3.5*

Njah.

Ik wist nog net dat Kelly het gemaakt had tot prinses van Monaco, verder reikte mijn kennis niet wat betreft één van cinema's meest befaamde actrices. Van deze film onthou ik vooral dat ik het plot gewoon lekker naast me neerleg en ooit nog wel eens een docu oppik, want het voelt zo ongelofelijk geromantiseerd aan dat het zelfs schaamtelijk is voor een Hollywood film.

Vooral de speech van Kelly op het einde is supermelig, om dan nog te suggereren dat ze daarmee eigenhandig een hele oorlog vermeden heeft ... njah. Als er al wat van waar is zal het ook allemaal wat genuanceerder gegaan zijn. Maar aan nuance heeft deze film sowieso lak.

Heb Kelly ooit wel eens in een film gezien maar ken haar niet genoeg om me te storen aan het acteerwerk van Kidman. Roth vond ik ook best goed, maar daarmee is het meeste wel al gezegd. Visueel veelal érg kitscherig, de muziek erg bombastisch en het verloop hoogst ongeloofwaardig.

Dahan slaat de plank aardig mis.

1.5*

Niemendalletje.

Enige interessante aan de film is het camerawerk. Af en toe leuke statische shots (al is statisch relatief, de kwaliteit van statiefjes was vroeger vast veel slechter), een paar geinige camerastandpunten en soms degelijke montage.

Hoffman vind ik weer slecht. Duidelijk een acteur die met de jaren een wat meer karakteristiek kopke gekregen heeft en daar bij baat. De rest van de cast was ook niks speciaal.

Film is vlot, dat wel. Maar erg veel heb je er niet aan als het niks meer is dan een prullerige romcom. Schijnbaar taboedoorbrekend al zullen de echte kenners ook wel weer een aantal voorbeelden van films of andere werken vinden die de themas jaren, decennia of eeuwen eerder al behandelde. Anno 2010 is het in ieder geval niet echt opzienbarend meer.

Ook met de muziek wat problemen. Geen S&G fan, terugkerende themas in films vind ik nog wel kunnen, maar 4 keer hetzelfde nummer in 1 film steken? Beetje teveel van het goede.

Vlot en soms visueel aardig. Verder nogal muf, belegen en vooral érg doordeweeks.

1.5*

Verrassend goed, voor een Eastwood!

Reden daarvoor is zeker het personage dat Eastwood vertolkt. Ik ben echt allesbehalve fan van de man, zowel als acteur als regisseur, maar voor een rol als deze is hij perfect.

Een nogal nors en zielig dat lang geleden is achtergebleven in zijn verleden. Wel zeer direct en grofgebekt. Jammer om zoveel te lezen dat men hem ook rascistisch noemt. Hoewel zijn uitspraken makkelijk zo opgevat kunnen worden blijkt meermaals dat het meer zijn manier van doen is dan dat hij een echte vreemdelinghaat vertoont. Maar 't is uiteraard een populair woord dat makkelijk over de lippen gaat.

Anyway, zijn rol zorgt voor veel komische situaties en dialogen, zeker en vast de trekpleister van de film. Raar dat het genre komedie dan ook niet vermeld staan. De gehele Chinese familie is een pak minder interessant. Vele first-timers maar dat is er dan ook erg goed aan te zien. Erg houterig bij momenten.

En veel minder is Eastwood die zich toch weer even cowboy waant, inclusief schietgebaartjes. Het komt gewoon niet over, hij probeert het veel te hard. Als parodie op zichzelf werkt het in de ene helft van de film, als serieus personage faalt het gewoon. Daarbij kon ik ook niet zo lachen om het eind, waar hij als waar Christus figuur de arme Chineesjes op nobele wijze hun leven teruggeeft. Eewww.

Verder nogal melig verhaaltje uiteraard, dat volledig geredt wordt door Eastwood's grumpy personage. Deed eigenlijk wel wat aan About Schmidt denken, maar dan met wat extra overbodige zever jammer genoeg.

3.5*

Geweldig!

Dit voelt als een Anderson zoals een geniale Anderson moet zijn. Vraag is hoe hij hier ooit nog boven gaat komen, maar wat mij betreft makkelijk z'n beste film totdusver.

Je boet wat aan menselijkheid in, in de verte doemen zwarte Allo Allo vergelijkingen op, maar de geniale regie van Anderson veegt die meteen weer weg. Vanaf de eerste tot de allerlaatste scene is het genieten.

Heerlijke rol van Dafoe, maar ook de rest van de cast zit geweldig in de film. Visueel vooral een perfecte mix van animatie en live action, de soundtrack past geweldig goed bij de film en de humor ligt mij wel, lekker gezapig, maar toch sappig.

Een verrassing, want hoewel ik best kan genieten van Anderson's werk is deze buiten categorie.

4.5* en een uitgebreide review

Pffff.

Had op basis van de poster gerekend op een wat scherpere film, maar dit is kneuterigheid boven. Grand Seduction probeert een feel-good film te zijn, maar blijft vasthangen in flauwe humor en torenhoge clichés.

Wanneer de lijntjes uitgetekend zijn (na een 20-tal minuten) laat de rest van de film zich raden. Daar doet McKellar dan 90 minuten over, wat redelijk onbegrijpelijk is. En hoewel je het van ver ziet aankomen, blijft het einde compleet onnozel (de ommekeer van de dokter nadat hij eindelijk het bedrog doorziet én die blije fabrieksmensen).

Mnee, dit oubollige vertier kon mij op geen enkele manier boeien. De enige die er een beetje bovenuit steekt is Gordon Pinsent, die maakte nog wat van z'n personage, maar de rest is gezapigheid ten top.

1.5*

Teleurstellend.

En zo blijkt achteraf dat Broken Circle Breakdown eigenlijk toch bestolen is. Niet dat deze Sorrentino nu zo slecht is, daarvoor heeft de man gewoon teveel talent, maar behoort samen met Il Divo wel duidelijk tot z'n mindere werk.

De intro is wél erg sterk, al mag ik als Belg zijnde best zeggen dat Barman het eigelijk al eerder en beter deed in Any Way ... Sorrentino maakt het zichzelf wel wat moeilijker door met deze scene aan het begin van z'n film te komen, hij komt er goed mee weg. Zelfs de lame dance paste perfect bij de uitgezakte jetset party.

Daarna wordt het zichtbaar minder. Iedereen vergelijkt deze film met La Dolce Vita, heb ik nog niet gezien (en staat ook niet hoop op m'n lijstje, heb een hekel aan Fellini), ik had vooral veel flashbacks naar het werk van Woody Allen (die opvallend genoeg veel minder genoemd wordt). De immer ratelende zelfbenoemde intellectuelen slash kunstenaars die, omdat het hen eigenlijk ontbreekt aan veel andere dagvulling, de hele dag doorzeuren over hun niet-bestaande problemen vond ik toch redelijk kenmerkend. Sorrentino's film is 100x mooier dan Allen's werk, maar Allen is wel scherper.

Dit stoorde me ook énorm. Visueel is het echt een knappe film, maar er gaat wel erg veel charme verloren in de editing. Te vluchtig om de prachtige shots eer aan te doen, niet scherp of snel genoeg om er iets ritmisch van te maken. Volgens mij kan een goeie editor hier zo een halve of misschien wel een hele ster bijknippen.

Muziek is een beetje afgezaagd hoewel best kundig gebruikt, het 140-minuten durende personagesspel was iets minder boeiend. Vooral omdat Sorrentino ook écht niks meer te vertellen heeft dan z'n personages, waardoor het na een tijdje toch allemaal wat begint te slepen.

Dat de film uiteindelijk een Oscar gewonnen heeft is niet echt een verrassing. Onbewust heeft Sorrentino hier voor mij de perfecte link tussen "the Academy" en zijn personages gelegd. Kan me inbeelden dat iedereen daar met veel herkenning en inleving naar deze film heeft gekeken. Ik hoop vooral voor mezelf dat ik me hierin nog een aantal decennia niet in hoef te herkennen.

Er zit een véél véél betere film in La Grande Bellezza dan er nu ligt, daarvoor moet er in ieder geval wat overbodige baggage uitgeknipt worden, liefst door een nieuwe editor.

3.0*