Opinions

V for Vendetta bevat sublieme en krachtige begin- en eindscenes. Daartussenin blijft het een sterke politieke film, die helaas wel een totalitair 1984-karakter heeft. Echt origineel is dat niet te noemen, maar gelukkig wil het niet vervelen. Kortom prima film met een mysterieuze Agent Smith met masker en de altijd jofele Natalie Portman.

De Franse komiek maakte met Les Vacances de Moniseur Hulot een voorloper van Mr. Bean. Veel slapstick met weinig woorden. Helaas vond ik dit in vergelijking met Mr. Bean een stuk tammer en lauwer. Af en toe een geinig vondstje her en der, maar het had zo veel netter en beter uitgewerkt kunnen worden. Van de humor hoeft deze film het dus niet te hebben, wel van het heerlijke zomervakantiesfeertje. Dat wordt dan weer wel treffend neergezet.

Droge film over een stel Duitse uniformen die in het Engels een moordcomplot op Adolf Hitler beramen. Het verhaal mag enigszins bekend verondersteld worden, waardoor het nooit spannend wil worden. De bijrol van Carice van Houten stelt trouwens niets voor.

Toffe animatiestijl, waarbij ik de stroeve langzame bewegingen opvallend vond en mooi uitgevoerd worden. Een Israëliër gaat langs bij verschillende mensen die hij van vroeger kent en probeert beetje bij beetje de gebeurtenissen tijdens de Libanese oorlog te plaatsen. De film krijgt doordat verschillende vrienden van de hoofdpersoon aan het woord gelaten worden een docu-gehalte en is soms helaas ook ietwat onevenwichtig. Sommige verhalen zijn desalniettemin behoorlijk indrukwekkend, al dan niet pijnlijk. Het geheel scoort een ruime voldoende en de gevarieerde geweldige soundtrack mag ook niet onvermeld blijven.

Rond 1932 kwam uit Hollywood het rijtje welbekende horrorfiguren: Dracula en Frankenstein. In Europa gooide Carl Theodor Dreyer het over een heel andere boeg. Met Vampyr zorgt hij voor een schimmig spel, dat vooral op de suggestieve horror leunt. Er gebeurt weinig, maar toch is de spanning duidelijk aanwezig! Door het mysterieuze sfeertje met veel schaduwwerk en de onheilspellende muziek is Dreyer daar heel aardig in geslaagd.

De hoofdpersoon van deze film gaat op onderzoek uit en ontdekt de wondere wereld van de vampieren. Wel soms ietwat onduidelijk vond ik en het komt allemaal ook ongepolijst over, maar goed dat terzijde. Het eindresultaat is een ruime voldoende.

Bwaha, nogal vreemd! Alle klassieke horrorhelden worden bij elkaar gepropt in een rijkgevulde actiefilm. Hugh Jackman gaat de strijd aan met Dracula en zijn beste vrienden en heeft hippe James Bond-achtige gadgets tot zijn beschikking, tsja . Op het eind had ik het allemaal wel gezien, maar desalniettemin niet zo strontvervelend waar ik vooraf bang voor was. De overdosis CGI was ook nog wel te verteren.

Tom Cruise, Penelope Cruz en Cameron Diaz zijn soms vervelend in een verder aardig filmpje, dat wat vaagheid kent. Het origineel, Abre los ojos, zal vast beter zijn.

Wel leuk al die gezichtspunten van waar uit een aanslag op de Amerikaanse president bekeken wordt. Aardige actie ook . Jammer dat het uiteindelijk zo'n gaar complot wordt, dat je maar moet accepteren als goedgelovige kijker. Ik had zoiets wel wat minder ridicuul en simpeler in elkaar gezet, maar ja dat terzijde.

Rééédelijke Bergman, met de nadruk op redelijk dus. Het filmpje is wel goed door te komen en Liv Ullmann is altijd oke. Maar echt geniaal vond ik deze film niet. Het is vooral veel psychologische onderhuidse shizzle met gelukkig ook nog wat momenten van ranzigheid. Verder is Bergman af en toe op de experimentele tour, maar echt beklijven wil het allemaal maar niet.

Het werd tijd om weer eens iets in de donkere krochten van de cinema op te zoeken. Ik had iets gelezen over een Belgische film waarbij een boer een varken neukt en ook nog zijn eigen poep verorbert . De titel? The Pig Fucking Movie.. yeah! Hm, toch maar eens opsnorren dacht ik en kijken wat het wordt. Wel, het is een vervelende film met een evenzo vervelende soundtrack die ik de hele tijd met de -blik onderging.

Vase de Noces is bij tijd en wijle erg saai en superranzig. Vooral die ellenlange poepeet-scenes waren nogal sneu en voelde ik in mijn maag. Ik had het ook zowaar te doen wanneer moeder big snuffelt aan haar pasgeboren biggen die dood aan touwen bungelen. Voor de rest kon ik niks met de tussenliggende boerderijscenes en was het maar afwachten op nieuwe shockerende gebeurtenissen.

Bereikt de film het gewenste effect? Dubbele lagen of diepzinnigere dingen kun je er vast in zien, maar door alle viesheid en de shock-factor zijn die de moeite niet waard om iets van te willen vernemen. Ik kreeg namelijk het gevoel dat het hoofddoel van de regisseur het shockeren van de kijker is. Enfin, mijn curiositeit is bevredigd, maar kan ik hier niet uit halen.

Heel typische Britse film, die goed en indrukwekkend wordt. Vera Drake is een oudere vrouw met een heel behulpzaam karakter. Ze helpt meisjes door abortussen uit te voeren, maar op een gegeven moment loopt het mis. Vanaf dan wordt de film pas echt goed (daarvoor was het toch redelijk vlak allemaal) met sterk en realistisch acteerwerk van Imelda Staunton. De jaren '50, waarin de film zich afspeelt, zijn overigens sfeervol gefilmd.

Paul Newman aan het werk, dat doet ie toch schitterend . Voor de rest wel een aardig interessante case in deze rechtbankfilm.

Een ouwe beul kapt er mee. Na 40 jaar heeft ie het wel gehad om mensen te executeren. Zijn schoonzoon neemt zijn job over, waardoor het mogelijk is voor opa, dochter, schoonzoon en baby een flat in aanbouw te betrekken. Echter ziet die schoonzoon er tegen op om een doodvonnis te voltrekken, maar ohjee wat een dilemma! Als ie zijn job niet uitvoert, krijgt het gezin ook geen flat.

Ongemerkt zat ik deze Spaanse film te vergelijken met Italiaanse neo-realistische films. De opa lijkt een beetje op die opa uit Umberto D. Qua armoede valt het dan nog mee, maar de situatie an sich is gewoon schrijnend. Het wordt af en toe versterkt met wat droogkomische momenten, zoals bij het huwelijk tussen dochter en schoonzoon of bij de bezichtiging van hun toekomstige flat. Het einde was ook wel redelijk sterk. Niet helemaal het predikaat 'topper', die de film van sommigen krijgt, maar goed vond ik het zeer zeker .

Wederom een stoere film van Hitchcock . Wel voor zijn doen een beetje aan de trage kant, maar aan de andere kant wel weer erg genietbaar door mooie scenes en het net zo mooie San Francisco.

Leuk Hollandsch spektakel met rammelend script en humor van een wisselend niveau. Alleen Jack Wouterse werkte menigmaal op de lachspieren, de rest was matig tot zeer stupide.

Lekker wegkijkende klassieker, die de treurnis en sleur van het huwelijk weet weer te geven. Volgens mij was dit nog een redelijk gewaagd thema in de cinema van de jaren '50, want ik kan me geen andere film uit die periode herinneren die ook zo mistroostig in elkaar zat.

Een Brits echtpaar is in Italië om daar het huis van hun overleden oom te inspecteren. Ze gaan beiden hun eigen weg, eenmaal aangekomen in Napels. Bergman speelt een geïnteresseerde toeriste die musea en vulkanische landschappen bezoekt. George Sanders vond ik maar een grote lapzwans . Anyway, best goed, behalve dan het gewoonweg niet passende einde. Ai wat een misser...

Bijzonder boeiend drama met een hoop verwikkelingen in de relatiesferen. Doordat er veel gebeurt in de korte filmduur, doet het plot wat soaperig aan. Daar staat tegenover dat het acteerwerk van uitstekend niveau is.

Met al die lompe videocassettes is Videodrome nu nogal achterhaalde SF, maar voor een jaren tachtig-film was dit best geslaagd. Een kerel checkt videos met expliciete stuff en vanaf daar gaat het eigenlijk mis met hem. Cronenberg gaat helemaal los met gruwelijke, verwarring zaaiende hallucinaies. Dat verveelde geen moment! Wel jammer was de indringende orgel-soundtrack, daar werd ik ietwat gestoord van.

Tsja, weer een coming-of-age-film die ontzettend omhoog gepraat is door iedereen. Het is best aardig (maar zeker niet bere-interessant of origineel) wat je te zien krijgt, maar voor wat de film wil vertellen is drie uur echt teveel van het goede. Neemt niet weg dat het acteerwerk sterk is en de expliciete scenes stijlvol.

Een redelijk bond met een Roger Moore die dr niet meer zo veel zin in had. De Eiffeltorenscene in het begin is nog wel erg hip, maar daarna begint de rek er gauw uit te zitten. Wat deze film wel weer heeft is de uberstoere gelijknamige titelsong van Duran Duran

The Vikings is een amusante en ouderwetse avonturenfilm over een strijd tussen Vikingen en Engelsen. De Vikingen worden als een stel lompe horken afgeschilderd, de Engelsen als wat slimmer en meer ontwikkeld. Baas van het stuk is de eenogige (knappe make-up!) Kirk Douglas met een heldhaftige en rol. Voor de rest is het ietwat soaperige ontwikkelingen en heeft het wat gevechten her en der. Die komen knullig, maar desalniettemin charmant over.

Dat zie je niet vaak, zo'n ontzettend onbeholpen hoofdpersoon die alles onbedoeld op zijn kop zet. Het levert een handvol grappige scenes op, maar daaromheen is het niet al te spannend en hoop je op weer wat nieuwe fratsen van Alexander Scheer. Leuk kijkje in de Duitse arbeidscultuur, dat wel, maar een topper is deze film zeer zeker niet.

Ik vond dit nog een heel alleraardigst filmpje met lachwekkende momenten. Die eenden in de disco waren natuurlijk geweldig, maar ook leuk was die kerel die aan de bh van een van die dames ging hangen . Af en toe wat traag, maar het verhaal blijft gelukkig genoeg boeien. De broer van 'The Dude', Beau Bridges, speelt ook een rol in deze film.

Wat een saaie poepfilm met een lusteloze sfeer. De suffige Night Shyamalalalan-twist op het eind redt het boeltje niet natuurlijk. Echt een draak van een film!

Toch ook een berichtje van mijn kant dan. The Violent Years is een gemakkelijk door te worstelen filmpje, waar nog nooit eerder zo ontzettend klungelig pistolen ter hande werden genomen. Dat maakt het allemaal wel bijzonder verbijsterend grappig.

De schrijfkunsten van Ed Wood (vol met overbodigheid) zijn niet te missen trouwens. Wanneer de politie voor het eerst terugschiet op de dames, gilt er één: "They're shooting back!" Vanwege de niet te lange speelduur ga ik voor de nipte twee sterren-score.

Heerlijke freaky film, an sich dan. Het bevat geniale scenes en dan vooral die waarbij de vader van het gezin (James Woods) in voorkomt. Maar helaas: het is niet overal even sterk wat vertoond wordt. Wat een naar kreunend stemgeluid heeft de verteller bijvoorbeeld. En waarom wordt er niet meer aan karakterontwikkeling gedaan, nu bleef alles vrij oppervlakkig. Het suburbcultuurtje wat Sofia Coppola weet te creëeren is daarentegen wel weer oke, net als de chille muziek van Air .

Ook al heb ik weinig gezien van Buñuel, hij lijkt me niet bepaald een regisseur van mijn kopje thee. Toch vond ik Viridiana een heel behoorlijke film. Ik had het idee dat de ex-non niet bij machte was om de wereld naar haar hand te zetten. Wat ze ook probeert, het heeft geen zin, ze kan er niks aan doen. Alles en iedereen baant toch zijn eigen weg. Beetje sneue conclusie, waardoor ik ook wel enige sympathie voor de hoofdpersoon voelde.

Ik vermoed dat anderen de film heel anders hebben beleefd, zo'n film is het wèl. De kritiek op het geloof bijvoorbeeld kon ik d'r enigszins wel uithalen, maar echt als het grote issue zag ik dat niet. Misschien komt het doordat die kritiek gelukkig niet zo dik overdreven is aangezet.

Onmiskenbaar is dit weer een typische Bergman. De beklemmende naargeestige sfeer is weer lekker aanwezig. Op zich niet verkeerd, maar na meerdere Bergmans gezien te hebben, bekroop mij het gevoel: "hij doet het kunstje met deze film gewoon nog een keer!". Helaas was het ook deze keer soms wel erg afstandelijk, mede door de vele monologen.

Neemt niet weg, dat het een alleraardigst historisch familiedrama is, waarbij de relaties tussen verschillende zussen uitgemeten wordt. Uiteraard zijn er snijdende spanningen tussen hen aanwezig. Ondertussen ligt één van de zussen op het sterfbed te creperen en dat gaat gepaard met hartverscheurend geschreeuw. Je wordt als kijker van al dat gebrul ook onpasselijk van. Toch knap van Harriet Andersson, hoe zij deze rol invult.

Typische love-or-hate-film is. Het begin, waar Benigni Chaplin na doet is irritant door dat drukke gedoe. Het tweede gedeelte waarbij hij samen met zijn zoontje weggevoerd naar een werkkamp is, komt in vergelijking daarmee een stuk indrukwekkender over. Alleen vroeg ik me af hoe pedagogisch verantwoord nou die vader bezig was door allerlei smoesjes te verzinnen om het kamp draaglijk te laten blijven voor zijn zoontje . Ook viel me de weinige interactie tussen Benigni en de andere kampbewoners op. Ik zou helemaal gestoord worden van hem, maar goed, desalniettemin is het een unieke film met een paar prachtige scenes. Ik vrees alleen dat dit bij herziening alsnog flink kan tegenvallen.

Van Fellini kan ik het nog enigzins accepteren dat zijn films het niet moet hebben van het verhaal, maar als de sfeer ook tegenvalt blijft er niet zo heel veel over. In I vitelloni komen gebeurtenissen van vijf jongemannen aan bod in een kustplaatsje. Het matige is dat de wel één veel meer aandacht krijgt dan de ander. Af en toe is er nog een oprisping met een tof geschoten scene, de soundtrack was ook oke, maar dat kan niet voorkomen dat ik deze film niet al te denderend vond.