Opinions

Geef mij maar een kleurrijke, losfladderende Godard in plaats van deze zwaarmoedige film. Ik vond het (mede door de opdeling in 12 stukken) wat afstandelijk en niet bijster interessant. De filmische trukendoos van Godard had ik wel door, maar meer dan aardig vond ik dat niet.

De horrorscenes zijn leuk en ook knap uitgevoerd, maar de rest erom is tamelijk flut.

Ja een unieke film is het. De humor is lekker melig en direct voor de raap, zoals Denen wel vaker kunnen zijn. De rol van die scheidsrechter vond ik mooi (wat een gast!), maar ook de sullige hoofdpersoon kon op mijn sympathie rekenen en dat meisje Franc was helemaal . Het eerste gedeelte van de film verloopt lekker vlot, het tweede gedeelte is wat rustiger, waarbij de chille soundtrack erg genietbaar is. Geen hoogvlieger, wel weer een prima film van Deense makelij .

Mwaah, matige rampen/actiefilm, die in bosjes de bioscoop rond deze periode (1995 - 1998) bevuilden. Die vulkaanuitbarsting zag er uiteraard niet uit.

Dit was erg oke, interessant kleurrijk drama. Alleen jammer dat er geplaybackt wordt door overduidelijk iemand anders, wanneer Penelope Cruz opeens gaat zingen . Daarentegen toch ook wel wat leuke shots van haar gezien.

Matige WOII-film, die zich vooral op de oppervlakte houdt. De intro wordt vooral gevuld door de begrippen poep en pies, maar nadat Friesland eindelijk bevrijd is door de Amerikanen, volgt er een romance tussen het jochie en een Amerikaanse soldaat. Door taalbarrières wordt en kan de relatie tussen de twee nauwelijks uitgediept worden, laat staan dat er een moreel vraagteken bij het taboe pedofilie gesteld wordt. Het wordt allemaal nogal luchtig gebracht.

Een ander minpunt zijn een aantal pointless scenes die vooral voor onduidelijkheid zorgen. Daartegenover staat wel weer dat de (mannelijke) kijker getrakteerd wordt op de 17-jarige tieten van Tatum Dagelet, tsja...

Bitterellendige film over twee Russische partizanen die struinen door de sneeuw op zoek naar voedsel. Onderweg krijgen ze te maken met de Duitsers en wordt het van kwaad tot erger. Anatoli Solonitsyn (de schrijver uit Stalker) heeft een geniepig gemene rol als collaborateur, die hij uitstekend vertolkt.

The Ascent heeft veel overeenkomsten met het latere Idi i smotri. Het speelt zich ook af in Wit-Rusland, de Duitsers krijgen geen genade in hun portrettering en het bevat ook enkele aangrijpende scenes. Na het midden kakt de film een beetje in. Opeens verandert de focus van sneeuwlandschappen naar close-ups van ellendig kijkende gezichten in de gevangenis. Het einde desalniettemin is vrij indrukwekkend.

Hmm, wat is het doel van deze film vroeg ik me wel eens af bij het kijken hiervan. De Chinese regisseur Hou laat gewoon wat dagen uit het leven van Juliette Binoche (dit keer in een wat druk doende rol), haar zoontje en een Chinese oppas zien. Het kabbelt maar voort, nergens gaat de film naar toe. Ik kon er niet zo veel mee, maar vervelen deed ik ook weer niet.

De titel van de film (en de film zelf ook) refereert overigens naar Le ballon rouge, een korte film uit de jaren '50. Ook een rode ballon vliegt zo nu en dan voorbij in de film. Dit vond ik wel wat geforceerd en ik ben ook niet van plan een diepere betekenis achter die rode ballon te zoeken .

Ongeëvenaard stuk cinema wat qua productie neigt naar perfectie. De veldslagen worden groots in beeld gebracht met een gigantische geordende chaos van rookpluimen, kanonvuur, paarden en groepen bataljons. Het camerawerk, zwierig en dromerig, maakt het helemaal af.

Qua verhaal is het in deze film wat aan de magere kant en zoals eerder gezegd onnavolgbaar. Het boek van Tolstoy zal vast wat uitgebreider zijn, maar hier werden eigenlijk alleen de personages Natasha Rostov en Pierre Bezhukov behoorlijk uitgelicht. Interessant is wel de verhaalstem die de gedachten van iedereen ondersteunt.

Ik ben maar eens begonnen aan de Voyna i Mir-reeks en het eerste deel is al meteen een heel alleraardigst begin. Erg prettige voice-over, die de gedachten ondersteunt. De introductie van al die karakters is verhaaltechnisch nodig. Alleen kon ik er niet zoveel mee, ik kon meer genieten van het knappe zwierige camerawerk en hoe de veldslag in beeld gebracht. Hopelijk wordt het in de volgende delen niet te soaperig.

Redelijk deel, dat soms een beetje stilstaat, maar uiteindelijk toch wel prettig is om te zien. Het deel staat geheel in het teken van Natasha Rostov, een erg leuke verschijning die veel weg heeft van de evenzo charmante Audrey Hepburn. De emoties rondom Natasha Rostov lopen alsmaar hoger op ! Het is net een tragische opera, een beetje overdreven allemaal, maar a la het kan er wel mee door. De productie/uitvoering was wederom dik in orde.

Een mooie introductie met schitterende shots die weglopen uit een schilderij van Rembrandt wordt na ruim een half uur opgevolgd door een gigantische veldslag, die eveneens prachtig in beeld gebracht wordt. Rookwolken, kanonnen, paarden en groepen militairen zorgen voor een visuele chaos. Naast dit lange massale spektakel is er tussendoor ook enige aandacht voor onze protagonist Pierre Bezhukov. Hij blijft het interessantste personage van iedereen. Kortom een prachtige episode en ik denk dat het derde deel ook wel de beste is van de vierdelige serie.

Het slotstuk was weer van ongekende klasse. Na de slag bij Borodino is de koek nog niet op. Het uitgeputte Franse leger trekt een verlaten Moskou in. Vrijwel iedereen heeft Moskou verlaten, op een paar achterblijvers waaronder Pierre Bezhukov na. Hij observeert hoe de stad in lichterlaaie staat en dat levert weer een paar bijzonder knappe scenes op. Vuur kan zo'n fascinerend schouwspel zijn .

Verhaaltechnisch valt het voor een 6,5 uur durend epos toch wat tegen en dat merk je toch ook in dit deel. Alleen de beeldschone Natasha en Pierre en zijn bespiegelingen over de dingen des levens konden mijn interesse krijgen, de rest fladdert er maar wat om heen. Desalniettemin heb ik flink genoten en mijn ogen uitgekeken bij deze bijzondere filmreeks.

Heel mooi en heel schrijnend . Hier moet je niet te veel woorden aan vuil maken. Gewoon deze film zien en je mee laten slepen door het simpele, maar prachtig uitgevoerde verhaal en de waanzinnige cinematografie.

Lekker luguber deze donkere film. Dreyers Ordet vond ik ook sterk, Jeanne d'Arc heb ik nog niet gezien, ben ook wat huiverachtig voor die film, omdat het veel gepraat en alleen maar close-ups schijnt te zijn.

Geweldig leuke film, die leunt op een tof verhaaltje van Jules Verne. Een wetenschapper wordt gekidnapt door piraten om voor hen een explosief te ontwikkelen. Ook zijn kameraad is gevangen genomen en hij gaat natuurlijk de held van het verhaal uithangen. Het is immers niet de bedoeling dat de piraten de hele wereld gaan overnemen.

De grote attractie van deze Tsjechoslowaakse film uit 1958 zijn de special effects. Een hele trukendoos is opengemaakt met als resultaat ubercoole plaatjes. Denk bijvoorbeeld aan Stop-motion, schaalmodellen, fijngedetailleerde animatiebeelden, waterfilters. Van alles wordt (vaak ook tegelijkertijd) gebruikt om het simpele verhaaltje op te fleuren. Het is moeilijk te vergelijken, maar het heeft het meest weg van een kruising tussen een willekeurige Annie MG Schmidt-verfilming (Pluk van de Petteflet bijv.) en Georges Meliès' Le voyage dans la lune. Aanrader voor degene die van klassieke SF en hippe sfx houden.