Opinions

Die registrerende camera, zonder interviews, zonder muziek (pas helemaal aan het eind om duidelijk te maken dat dat de laatste minuten zijn), zonder voice-over of andere trucjes: dit is precies hoe ik het graag zie. Lekker rustgevende, slow tv haast. Alleen jammer dat er vaak volstrekt oninteressante mensen en groepen gevolgd worden die dan net wat specialer zijn, zoals een drag queen op een homodag en andere hobbies vooral zoals protesterende mensen (dat zijn ook een hoop gekken bij elkaar trouwens). Ik kijk meestal liever naar mensen die werken en dat met liefde doen. En waar het gewone speciaal wordt. Het leukste stukje was dan nog met de koning, tv waar je best blij van wordt. Of dat stukje met die begrafenis of het uitreiken van diploma's. 2,0*.

Die vertraagde beelden van feestende tieners op het strand deden mij denken aan Windowlicker, maar wellicht ben ik de enige. Maar wat dat nummer wel had, passie en vuur, miste ik behoorlijk bij deze Spring Breakers.

Van Korine had ik nooit gehoord, tot de buzz bij deze film begon hier op Moviemeter; blijkt de beste man scenarist te zijn geweest van Kids en Ken Park. Hoewel er daar het een en ander veranderd schijnt te zijn in de scripts, waren dat niet direct films die mij inhoudelijk ook maar op enige manier wisten te boeien. Maar goed, dit is zijn eigen film en de beelden uit de trailer leken prima, dus wellicht zou het meer zijn dan non-talent Clark voor elkaar bokste. Helaas niet.

De plot interesseert mij gewoon niet. Buiten de vraagtekens die ik plaatste bij allerlei handelingen, gebeurt er niet bijzonder veel en gebeurt er vooral niets bijzonders. Ook de hele subplot met de gangsta’s deed mijn wenkbrauwen toch even fronsen. Waarom zit dat erin? De dialoog is redelijk naturel en aardig geschreven: alleen dan krijg je vier lekkere lijven die wel een bepaald kijkgenot geven, maar die behalve geloofwaardig lachen, feesten en samen zingen verder geen enkele betekenis kunnen geven aan hun personages en de woorden ‘fuck’ overduidelijk niet geloofwaardig hun strot uit krijgen (en ze proberen het wel). Zo leef je nooit mee en blijft de hele prent zeer afstandelijk. Zelfs Franco is een heel redelijke rol kan daar niets aan veranderen (waarschijnlijk is het dan al te laat).

Daarnaast kiest Korine voor een bepaalde levenshouding die weliswaar geinig is om te zien, maar waar ik verder niets mee heb. Dit soort meisjes, dat soort gasten, zulk soort feestende mensen en party’s? Ik heb ze nooit gekend, ik ben er nooit geweest en ik heb er geen enkel gevoel bij. Niet dat ik niet van feestjes houd, maar dit soort gaat mij te ver om leuk te vinden. Ik ben ook niet tegen de nihilistische insteek van de vier dames en de ideeën van Korine in deze film, sterker, het zijn bijzonder aanlokkelijke gedachten om nergens naar te leven en te doen waar je zin in hebt, maar als juist dat nihilisme je punt wordt wat je wilt duidelijk maken, dan wordt die inhoudsloze film wel saai en oppervlakkig, hoeveel ideeën en beelden je er ook tegenaan gooit. Exact dus waar ik van te voren bang voor was. Een mooie huls, maar een lege huls niettemin. En zeker de tweede helft van de film verandert die toon en wordt het eerder een soort anarchisme. Totaal misplaatst. Ook al kan dat een idee van Korine zijn, dat de zonden als Luxuria, Gula en Acedia daarheen leiden. Maar dan nog vind ik het niet passen.

Dat alles neemt natuurlijk niet weg dat er af en toe best wat te genieten valt. Korine houdt overduidelijk van jongemeisjeslichamen en tienerseks en toont dit maar al te graag en al te vaak; ook middels metaforen als fellatio op een spuitend waterpistool of meisjes die constant worden ondergespoten met wat voor een vloeistof dan ook. Tja. Vind ik dat erg? Nee. Vind ik het een film verrijken? Ook niet. Een glimlach bezorgt het, meer niet. Maar goed, die vier meisjes zien er best appetijtelijk uit in hun bikini’s en schuddende billen. Zulk een smaak heeft Korine dus wel.

De fotografie verder is fraai -Enter the Void was overigens beter- en al zaten er zeker enkele mooie shots in (bij dat zwembad bijvoorbeeld), na een goed halfuur is ook deze manier van kleurgebruik en fotografie weinig bijzonders meer en kon dat mij verder niet meer bij de les houden. Ook vroeg ik mij soms af of het niet lege mooifilmerij was. Ik miste in elk geval een bepaalde cohesie tussen beeld en inhoud. Nu eens scènes volledig in één enkele kleur, dan weer in meerdere kleuren tot haast realistische fotografie, zonder dat mij duidelijk was waarom was gekozen voor een bepaald beeld. De muziek verder is dan wel erg prettig, zeker de dromerige score die in het begin vaak klinkt, maar ook de hiphop en dance klinken prima en passen uitstekend. Zelfs mevrouw Spears lijkt haast vanzelfsprekend te horen daar.

Dus waar Windowlicker direct en constant op je gestel in beukt, deed Spring Breakers dat bij mij nooit, de mooie plaatjes ten spijt. En wellicht had Korine het enkel en alleen bij een Spring Break moet houden. Voor nu 1,5*

Een titel die ik ergens uit mijn jeugd nog wel ken maar die ik nog nooit had gezien. Verrassend vond ik nu dat Robert Rodriguez de regisseur was die ik toch van andersoortige films ken. Duidelijk een kinderfilm dit en echt gericht op kinderen. Kitscherige decors, een bepaald overdreven acteerwerk (de schurk heeft ook een wat raar kapsel) en nergens echt spannend. De actie is an sich nog redelijk in elkaar gezet maar de foeilelijke cgi doet wel afbreuk aan de beleving. De papa en mama van de kinderen doen het nog wel leuk en weten als enige redelijk een goede toon aan te slaan. Maar verder vond ik hier weinig aan. 1,5*.

De films van Bond hebben zo nu en dan een blauwdruk in hun midden. Dat was natuurlijk From Russia With Love en vooral Goldfinger, waarin de Bond-film zijn gedaante kreeg. En dan is er deze, waarin voor het eerst een mafkees de wereld wil vernietigen; er zouden er nog vele volgen. Thunderball had dan al wel een verhaal met gestolen atoomwapens maar daar wilde de vijand gewoon nog ordinair geld voor, de schurk van dienst in The Spy Who Loved Me is beduidend ambitieuzer. Maar ook het lab van Q waar van alles ontploft en gebeurt, dat hadden we eigenlijk nog niet eerder gezien.

Grootste tegenvaller vond ik allicht nog de humor. Moore lijkt wat minder op zijn gemak dan de vorige film en is ook een stukje van zijn stijlgevoel kwijt, hoewel hij nog steeds de uitstraling heeft. Maar vooral zijn Russische compagnon is echt huilen. Nu konden de Bond-girls nooit acteren - op Bianchi na- maar Bach maakt het wel erg bont. Daarnaast had er uit hun samenwerking een leuke screwball comedy kunnen komen, maar vooral zij mist elke vorm voor timing. Daarnaast had ze best vloeiend Engels mogen spreken, anders word je wel erg snel geheim agent bij de Russen.

Het verhaal is dan al een stuk leuker, met een megalomane gek en een aantal klassieke Bond-momenten (wat hebben de schurken toch altijd met vleesetende dieren?) waaronder de aanwezigheid van Jaws. Het is natuurlijk volstrekte quatsch, al is de actie nog redelijk normaal, maar het is vooral erg vermakelijk. Daarnaast zijn de locaties vernieuwend, met nieuw terrein rond Caïro (en leuk gebruik van de filmmuziek van Lawrence of Arabia) en het mooie Sardinië. De finale is goed, zoals de meeste actie prima is: overzichtelijk en nooit echt te lang. 3,5*.

Squaring the circle, ofwel de vierkante hoes om de ronde lp.

Een paar maand terug was ik met m'n pa in het Groninger Museum waar een tentoonstelling was over Hipgnosis, dat was het moment dat ik kennis maakte met deze studio. En toen zag ik deze docu lansgkomen dus samen met m'n vader hierheen geweest. Deels weinig nieuws naast die tentoonstelling maar goeddeels ook met wel genoeg nieuwe dingen. Vooral over bepaalde processen en hoe men tot een idee komt. Heel diep gaat het niet en deels gaat het ook simpelweg om iets als talent (daar valt weinig informatiefs over te zeggen) om tot goede ideeën te komen. Niettemin zeker inzichtelijk.

Wel is de docu als medium film dan minder boeiend. Af en toe zie je het visuele karakter van de fotograaf Corbijn terug maar de docu bestaat uit heel veel pratende hoofden. Gefilmd in mooi zwart-wit en men zegt vaak interessante dingen maar als geheel wat eentonig. 100 minuten is dan wel te veel. En net als ichi hierboven snapte ik de aanwezigheid van Noel Gallagher van Oasis niet. Hij voegde weinig toe en kqam vooral met wat simpele filosofie. 3,0*.

Aardig. Qua toon ook heel behoorlijk. Maar wel enorm gescript. Twee kinderen waarbij de een de kant kiest van de vader, de ander van de moeder. Dat kan uiteraard maar ik had toch steeds de indruk naar een opgezet spel te kijken in plaats van echt een registratie van een scheidend gezin. Het is allemaal niet slecht (en die toon maakt de film eigenlijk best goed) maar ik kon er nooit helemaal in meegaan. Er zit ook vrij veel in (scheiding, nieuwe partners, coming of age etc), in slechts 80 minuten en geen van die punten wordt echt helemaal top uitgewerkt. 3,0*.

Hele fijne film. Ik ben sowieso wel fan van een beetje nostalgie en dat komt in deze film goed naar voren, vooral het opgroeien en elkaar kwijt raken na je jeugd. Dat heeft iets melancholisch zonder dat dat zielig hoeft te zijn, en die snaar raakt de film precies. Visueel ook leuk. De huidige tijd met een wat luxere look, de jaren 80 veel kleurrijker. Ook de montage tussen beide tijden is leuk gedaan en de muziek is erg fijn. Verder prima geacteerd, fris door de jeugd en wisselend door de ouderen maar het voelde wel als een groepje aan en dat is prima. Dat er een aantal meisjes ook erg aantrekkelijk uitzag is mooi meegenomen. Af en toe is de humor wel wat misplaatst (die stukjes bij de privédetective passen echt niet) en er hangen wat subplotjes bij die er ook niet bij horen en maar half worden uitgewerkt, al storen ze gelukkig ook niet. 4,0*.

Best vermakelijk. Het lijkt zelfs of men expres ook een script heeft gekozen met zoveel mogelijk clichés en daarna tegen de cast heeft gezegd: zie maar wat jullie ermee doen. Dat maakt dat de film nergens verrast, maar ook dat de acteurs best geinig zijn. Murray weet menselijkheid te geven aan de karikatuur, maar is vooral erg grappig. Wat Watts als Russin doet is me een raadsel en is eigenlijk zo fout als wat, maar toch werkt het. En de kleine knul doet het prima, zeker samen met old Bill. Verder een leuke soundtrack en een speelduur die net iets te lang is. 3,0*.

Uitstekende western van Ford, die wellicht de belangrijkste western aller tijden is? Tijdens het kijken zelf heb je geen idee waarom dit de blauwdruk is, deels doordat je niet anders gewend bent en deels doordat ik in elk geval geen western van voor 1939 heb gezien. Maar goed, het zit dus vooral in Monument Valley en de psychologische uitdieping en volwassen behandeling van de western.

Ditmaal dus een aantal uiteenlopende karakters die gezamenlijk met de postkoets rijden, elk met een eigen reden. Onderweg kunnen ze ook nog eens indianengevaar treffen. Dat klinkt allemaal niet zo spannend, maar het is vooral wat met dit gegeven gedaan wordt wat de film goed maakt. Elk personage heeft zijn onhebbelijkheden en ze worden allemaal wel iets uitgewerkt, waardoor ze aan het eind allemaal hun eigen smoel hebben en je denkt ze allen beter te kennen. De acteurs helpen ook door allemaal redelijk naturel te blijven, en niet zo hysterisch aan het overacteren zijn in pakweg The Searchers.

Inhoudelijk zitten er daarnaast nog wel diepere lagen. De indianen (de savages) worden heel karikaturaal en eendimensionaal neergezet. Zij zijn gevaarlijk, zij doen niets anders dan blanken lastig vallen. Maar de geciviliseerde witte man, is die wel helemaal schoon? Want Ford zet een corrupte bankier, een dronkenlap, een prostituee en een moordenaar tussen die nette blanken. Dus wie zijn er erger? De indiaan die alles kwijt is en ogenschijnlijk instinctief reageert (wraak? overlevingsdrang?) of de bedachte blanke die net zo min zuiver op de graad is.

Verder zijn het de sfeerzetting en mooie plaatjes en fijne muziek die de rest doen. Een enkele scène is spannend en de actie is knap en overzichtelijk geregisseerd, en dat zonder CGI (of wellicht daardoor juist). Ook de laatste akte voelt wat aan als mosterd na de maaltijd, maar is wel ijzersterk, vooral met de sfeer van het nachtleven in een stadje.

Maar goed, dit soort films kan ik wel hebben uit die tijd, waarin een bepaald plezier in filmmaken echt van het scherm spattert. En dat kijkt wel zo prettig. 4,5*.

Na de docu gezien te hebben over het ontstaan, ook de concertfilm van toen zelf maar gezien. Een soort Woodstock, maar veel korter en minder boeiend. Deels komt dat doordat deze docu eigenlijk enkel een concertfilm is waar Woodstock ook veel meer geïnteresseerd was in het publiek en alle omstandigheden. Daarnaast is de kwaliteit erg pover waardoor de optredens zelf nooit echt lekker uit de verf komen. En een en ander is wat saai in beeld gezet. De muziek is wel oké nog. 2,0*.

Mwoh. Het sfeertje is heel leuk gedaan, je waant je echt even daar in de jaren 50. De film kent daardoor nog wel enkele fijne momentjes al zitten die eerder in de aankleding en sfeer dan in het verhaal of personages. Zeker de kindacteurs zijn niet echt heel geweldig en het verhaaltje stelt ook weinig voor. Je kan het zo van a tot z uittekenen. 2,5*.

Oscar-seizoen is nu wel begonnen. En ik wist dan maar dat Cooper de hoofdrol had, anders had ik gedacht dat Bridges zijn rol uit Crazy Heart nog eens dunnetjes overdeed. Die stem, die baard en dat alcoholgebruik. En dat is wat de hele film is: niet per se slecht, maar dit heb ik echt al tientallen keren gezien. De shots, de plot, de thema's, de alcohol. Cooper als regisseur heeft smaak maar lijkt wat goede dingen te kopiëren en mist een eigen stijl. Een enkele scène is best mooi, maar dit is verder zo veilig gekleurd dat de film me nauwelijks raakte. Ja, die mooie slotscène en het samen zingen van Shallows ergens op een derde van de film, dat was prima. Shallows is ook gewoon een goed liedje, maar dat valt ook op doordat de andere nummer gewoon niet meer dan niet onaardige middelmaat is. En je denkt dan: waarom is Cooper zo populair? De film kent ook wat zijplotjes die matig worden uitgewerkt terwijl daar mijns inziens veel meer interessant verhaal uit te halen is. Net als de omvorming van Lady Gaga tot simpel popprinsesje. Ook daar zit veel meer in maar hangt er te veel bij. Al met al een wat bloedeloze film. 2,5*.

Vermakelijke film met enkele heerlijke scènes en een leuke creatie van de Star Trek wereld.

Vooropgesteld, ik heb weinig met ST. First Contact vond ik een leuke film die voor iedereen wel goed te bekijken is. Zo ook deze reboot met ongetwijfeld veel herkenningen voor de fans.

De eerste twee scènes zitter er direct goed op en tonen dat Abrams een kleine Spielberg is met prima geschoten actie zonder hypermontage of onduidelijke beelden. Zeker die op Aarde met Sabotage op de soundtrack is lekker geschoten.

Dan volgt een soms wat rommelig verhaal om alles maar in gang te zetten tot uiteindelijk een finale. En serieus, dit deed me weleens denken aan A New Hope, die hele opbouw. Maar eens het verhaal loopt is de rest ook wat gestroomlijnder. Had men dat eerste deel maar iets beter uitgewerkt,.

Verder prima acteerwerk. Nooit bijzonder maar goed genoeg voor dit als actiefilm. De wereld is verder leuk uitgewerkt. Vooral de beelden van Aarde in de toekomst met San Francisco, de bouwsteigers met het schip, die hele wereld leeft gewoon. Al met al 3*

Ik rond net als bovenstaande users ook af naar boven, gewoon puur omdat ik me echt uitstekend heb vermaakt. Af en toe net iets te veel dingen die net goed gaan (typisch in dit soort films, ik houd er niet van) en niet altijd even overzichtelijke actie (ik was blij deze in 2d te zien want de camera die bleef maar zwierig draaien), maar die doen aan de fun weinig af. Dat de film op karakterontwikkeling faalt kan wel zijn, maar het maakt wel dat de film doorracet, daarmee nooit stilvalt en daarmee dus ook gewoon niet kan vervelen. Het personage Jahlay was echt een leuke toevoeging, de cgi was volledig overtuigend en de muziek vond ik verrassend. Natuurlijk Sabotage, maar ook de wat klassiek, haast symfonieachtig aandoende stukken zijn verfrissend in dit soort films. Daarnaast vond ik de hele wereld die geschapen werd ook best fraai. 3,5*.

Zo ergens vlak na de eerste scène gaat de film naar Londen. We zien een donkere meneer met vriendin in bed wakker worden, hij gaat naar zijn dochter in het ziekenhuis die blijkbaar iets onder de leden heeft (en zeer ernstig) en vervolgens zien we een sinister uitziend persoon die hem kan helpen; en je weet, niet zonder tegenprestatie. Dit is een redelijk normale invalshoek voor een film. We geven iemand een reden mee van handelen en daar draait verder de film om. Maar in plaats daarvan blaast deze meneer dus nadat hij iets heeft verzonden gelijk zijn werkomgeving op. En verder krijgen we dat dochtertje nooit meer te zien. Apart. Waarvoor was deze hele scène nodig, alleen om de grote boef van dienst te introduceren? Daar zijn toch wel andere manieren voor? Maar deze scène is exemplarisch voor de hele film: sterk materiaal dat bijzonder vermakelijk is, maar vol clichés zit en vooral door ideeënarmoede behoorlijk slecht wordt uitgewerkt.

Ditmaal dus een vijand van meer binnenin en er ligt ook een complete oorlog met de Klingons op de loer (waar uiteindelijk dan weer niets mee wordt gedaan). Uiteraard vallen doorheen de film langzaamaan alle puzzelstukjes in elkaar en blijkt er toch altijd meer achter te steken. Op een gegeven moment ken je dat wel. Die verrassingen en plottwisten die de regisseurs van tegenwoordig in petto hebben ken ik wel op een gegeven moment. En uiteraard barst de film van clichés. De deus-ex-machina’s vliegen verder om de oren, net voordat een aanval plaatsvindt vraagt de hoofdpersoon zich af of er geen aanval aan zit te komen, redt het vallende schip het net maar komt uiteraard wel triomfantelijk boven het wolkendek uit vliegen, et cetera et cetera. De ganse film zit daar vol mee: typische filmelementen om het meer episch of meer meelevend te maken, maar het wekt vooral irritatie en gaapzucht op.

Dat alles neemt niet weg dat ik me wel bijzonder goed vermaakt heb. De meeste set pieces zijn indrukwekkend en redelijk overzichtelijk, de actie is bescheiden te noemen (pas halverwege begint het wat ongeloofwaardiger te worden), er is geen hypermontage en er zit vooral veel flair en schwung in waardoor er wel steeds tempo in zit, maar wel danig gedoseerd dat je niet helemaal wordt murw gebeukt (leest u mee, Michael Bay?). Verder is het acteerwerk nergens bijzonder (Spock en Kahn zijn de positieve uitzonderingen) maar ook niemand zakt echt door het ijs. De meesten krijgen net genoeg mee om een eigen smoel te hebben en geloofwaardig blijft iedereen. Ook het hele production design is keurig verzorgd, al vind ik een Coruscant wel getuigen van meer visie en goede ideeën, of een New York in The Fifth Element. Het is allemaal niet slecht, maar kan met wat meer lef en wat meer creativiteit zoveel beter.

Enfin, Abrams is geen slecht regisseur. Zeker zijn Super 8 is een heel erg plezante film, maar hij moet niet gemakzuchtig worden, anders gaat ook Star Wars niets worden. Voor deze: 3,0*.

Aah Star Wars, dus zonder toevoeging dat dit de vierde episode is, natuurlijk. Een fenomeen, waarvan je je best kan afvragen waarom nu uitgerekend deze film zo populair is geworden - het moet de tijdsgeest zijn geweest, want een echt goede film is dit niet te noemen. Daarvoor is het allemaal wat te houterig en zeker nu oogt het design wat gedateerd en voelt de film als geheel wat amateuristisch.

Eigenlijk is dit ook een vrij kleine film en nergens enigszins episch zoals The Empire Strikes Back (die ik overigens in tegenstelling tot deze wel écht goed vind). De locaties zijn klein en benauwd, de plot is vrij rechtlijnig en de vertelde tijd is ook maar een dag of twee. En toch leeft de wereld wel waarin alles zich afspeelt, of dat nu komt door die canteen met vreemde wezens of de oude Guinness die een bepaalde authenticiteit meeneemt alsof dit een echt gebeurde geschiedenis is.

Daarbij staat ook de funfactor, die prima is. De film vermaakt constant, de droids stelen elke scène en Vader blijft een überschurk pur sang. Daarnaast is het vooral Hans Solo die de film leven inblaast. Grappig eigenlijk, want van de acteur Ford ben ik niet echt een fan, maar de man heeft zulk een charisma dat hij het daarmee uitstekend redt. Bovendien heeft de film een bepaalde charme die ook wel voortkomt uit dat amateurisme en dit zo'n fijn gevoel geeft.

Ik denk niet dat ik dit wereldcinema zal noemen, maar het is wel jeugdsentiment dat de score flink opschroeft. Niettemin wel iets verlaagd naar 4,0*.

Deze film heb ik voor het laatst eind 2015 gezien, vlak voor de nieuwste trilogie van Disney. Ooit in '99 als 12-jarige mjk87 (en groot Star Wars-fan, bij mijn ouders ligt nog redelijk wat merchandise op zolder) vond ik de film geweldig en langzaamaan is die liefde wat gaan liggen voor deze film omdat deze simpelweg best slecht is op momenten.

Maar toen kwam Disney dus met drie nieuwe films. Intrinsiek geen slechte films of in ieder geval prima popcornvermaak (nou oké, The Last Jedi is wel een onding), goede cgi, visueel af en toe prima en ook qua sfeer heel oké en echt voortbouwend op de oude trilogie qua design. Echter, qua verhaal, wat gedaan is met Luke Skywalker, de totaal niet boeiende personages (die Poe en Finn krijgen al weinig te doen en zijn volstrekt overbodig maar ook die hele Rey interesseert me geen reet) etc: ik heb echt een hekel daaraan.

Maar die films hebben wel voor iets anders gezorgd: de Prequel Trilogy is daardoor als onderdeel van Star Wars veel meer gaan leven. Die wereld geloof ik wel, die wereld is wel onderdeel van dit universum.

En ineens draaide deze Phantom Menace weer in de bios, een goed moment deze weer te eens te zien. En ik werd er ook best blij van. Nog steeds een zwakke film althans er zitten wel enkele hele zwakke elementen in maar als geheel heb ik me wel prima vermaakt en was ik blij gewoon weer echt Star Wars te zien. De actie en lightsabergevechten zijn uitstekend, die podrace is geweldig en de hele werelden die gebouwd zijn overtuigend. Verder is Neeson nog immer geweldig in zijn rol en vond ik vooral de cgi reuze meevallen wat betreft kwaliteit. Zelfs op dat grote scherm zag het er allemaal nog heel behoorlijk uit. Dat had ik niet verwacht. Portman en McGregor zijn overduidelijk onwennig en Lloyd kan simpelweg niet acteren en is echt de allerzwakste schakel. Sommige verhaalelementen zijn slecht ook geschreven. Al met al verre van een perfecte film en was dit geen Star Wars dan was mijn score wel blijven staan. Maar ja, de film is inmiddels juist Star Wars. Ik verhoog de film gewoon naar 3,5* en op naar die episoden II en III.

Klein stapje vooruit na de lelijke mispeer van The Phantom Menace, maar meer dan een aardige blockbuster wordt deze film nergens.

Om positief te beginnen. Er zit wat meer schwung in het geheel, zeker het eerste halfuur is bijzonder vermakelijk en de film ziet er soms erg mooi uit. Vooral het grootstedelijke design van Coruscant met haar skyscrapers en neonverlichting ziet er goed uit en doet op z;'n beste momenten wel denken aan Blade Runner. Ook de verscheidene planeten zien er prachtig uit, de score van Williams (vooral Across the Stars) is prachtig en die scène met de laserkogels door de rode stof heen is zelfs bijzonder fraai. Daarnaast zijn de duels met light sabers prima en kent de film echt wel een aantal fijne momenten.

Maar goed, dan heb je Hayden Christensen. Dacht je met Lloyd al een ongetalenteerde Anakin te zien, zo mogelijk kan het nog erger. Hij mist elk gevoel voor timing en declameert zijn teksten zoals Barry Atsma dat ook zo goed kan - nergens, maar dan echt nergens wordt hij ook maar een beetje geloofwaardig. En dat is uitermate spijtig voor uitgerekend die rol. Portman en McGregor doen het al beter (ook beter dan in de vorige film) maar krijgen nog steeds brakke teksten mee. De cgi is soms gewoonweg lelijk en tegen het einde duren de actiescènes soms gewoon net te lang.

Al met al zal ik het geen goede film noemen, maar hij weet mij als fan van Star Wars nog wel net te vermaken. 3,0*.

Op bepaalde punten weer iets beter dan deel II, maar soms ook wat langdradig en vooral ongeloofwaardig. Dat laatste heeft eigenlijk alles te maken met Christensen die weliswaar iets meer flair heeft nu (en een goed kapsel) maar nog steeds elke vorm van talent ontbeert. Nergens wil je als kijker erin meegaan dat hij ineens Jedi uit te moorden zo halverwege de film. En dat blijft het grootste pijnpunt, omdat de film soms best heel aardig is. Het geheel is duisterder, er zitten enkele mooie shots in, de actie is vermakelijk(vooral die openingsscène), er zitten wat epische gevechten in, het laatste halfuur is een prima stuk actiecinema en de link richting de oude trilogie wordt soms mooi gelegd. In design bijvoorbeeld, al is het maar dat schip van Bail Organa. En het is leuk aan het eind de Death Star te zien. Al begin ik me wel vaker af te vragen of ze canteen hebben (dank je, Eddie Izzard).

Maar goed, daar staat dus Christensen tegenover. Eenmaal geswitcht naar het kwaad wordt het zowaar wat (al moet hij nog steeds zijn mond houden) maar tot die tijd is het gewoon een vervelend joch dat maar wat teksten roept. Dat ligt deels ook aan het script, want ook McGregor komt er niet altijd mee weg. Die roept ineens op een heel gekke manier alsof het nergens bijhoort 'we must be smarter than this'. En je denkt: 'hè?' Portman verder valt niets te verwijten, die heeft me toch een belachelijke rol waarin ze echt helemaal niets te doen heeft.

Verder wel een pluspunt na deel II om Yoda weer in actie te zien. Dat je nu weet: daarom is hij dus de grootmeester van de Jedi en niet alleen omdat hij wat wijsheden brabbelt. De muziek is verder aardig maar kent geen klassiekers die veel andere Star Wars film wel hadden. Maar als gezegd, ik vond de film op momenten ook wat traag gaan, met overbodige scènes of oninteressante dialoog. 3,0*.

Fuck Rian Johnson, denk ik. En moet Disney gedacht hebben. Die hele Last Jedi lijkt soort van vergeten en men maakt er een soort Greatest Hits van in deze film om de fans maar te behagen (en de Box Office enigszins te redden). Feitelijk is dit niet de beste film, met een enkele deus-ex-machina te veel en op emotioneel niveau vrij vlak, dit is echt een heel glad dingetje. Maar moet dat? Een nieuwe Empire krijgen we toch niet.

Uiteindelijk is dit een mislukte trilogie die volledig onnodig was qua verhaal. En het voelt een stuk minder als Star Wars vooral. Ik denk dat men nog wel met een bepaald idee is begonnen maar de mislukte merchandisering van de nieuwe kleurloze helden (wie wil er met een Rey-pop spelen?), de receptie van The Last Jedi (waar Johnson ineens de hele wereld wilde hervormen) en de dood van Fischer legden roet in het eten. Uiteindelijk moet nu maar Palpatine van stal worden gehaald en eerlijk gezegd, dat pakt nog goed uit ook vooral doordat McDiarmid weer lekker los mag gaan. Al had met zijn rol best nog meer mee gedaan kunnen worden. Maar had men echt van tevoren bedacht dat Rey zijn kleindochter is, of viel The Last Jedi niet zo goed?

Mislukte trilogie of niet: dat neemt niet weg dat ik me met deze film wel gewoon weer prima vermaakt heb, net als The Force Awakens. Abrams is gewoon een vakman en behoudens een heel kleine lens flare doet hij wat ik van een regisseur in zo'n franchise verwacht: niets eigens erin stoppen maar gewoon een fatsoenlijke en genietbare film afleveren. Met veel flair en schwung wordt dit verhaal verteld en die 140 minuten gaan opmerkelijk makkelijk voorbij. Je hoeft je als kijker geen moment te vervelen en als popcornvermaak telt dit gewoon. Ook qua sfeer en aankleding prima en de CGI is overtuigend.

Dan is het eindgevecht wel wat afgeraffeld, de lightsabergevechten net als in de hele trilogie erg matig en weer geen Coruscant het is knap dat men een redelijk bevredigend einde heeft gemaakt na dat gedrocht van Johnson. 3,5*.

p.s. Die laatste zin zie je echt van kilometers afkomen.

Het beste deel van de hele serie van zes films die ik ook kan waarderen als film buiten de franchise (A New Hope is een voorbeeld van een film die niet eens zo goed is, maar het is nu eenmaal Star Wars). De wissel op de regiestoel en bij de scriptschrijvers heeft enorm zijn vruchten afgeworpen. De film is meer episch, valt nooit stil, kent een enorme schwung en vooral oneindig veel plezier. Tel daarbij de knappe battle op Hoth mee, de introductie van een klein groen wezen en natuurlijk de finale, en je hebt gewoon een klassieker te pakken. Naast de actie is het ook vooral de blik op de personages die de film zijn hart geeft, met een heerlijke Ford weer als ster van de film. Star Wars blijft verder wel een product van zijn tijd met hopeloos verouderde technologie die in zo'n wereld met ruimteschepen en reizen op lichtsnelheid eigenlijk niet geloofwaardig is - eerlijk is eerlijk, de Prequel Trilogy is wat dat betreft wel veel geloofwaardiger. Maar veel pret mag dat niet drukken. 4,5*.

Het minste deel van de oude trilogie, vooral door een vrij weinig verheffend eerste uur. Die scènes bij Jabba duren te lang en eenmaal op Endor zit de vaart er ook niet echt in. Pas halverwege, dan gaat de film echt lopen, met een strijd op drie locaties, alle flink afwisselend in stijl en intensiteit en door steeds met cliffhangers te wisselen naar een ander gevecht houdt de film zijn vaart vast en wordt het nooit saai. Een Michael Bay kan daar van leren.

Hamill toont nu in deze derde film hoe knap hij Luke Skywalker heeft neergezet. Van geloofwaardige boerenjongen in deel IV, naar rusteloze strijder in Empire tot een volstrekt zelfverzekerde Jedi in dit deel. Alleen al die eerste scènes met hem laten een enorme omslag zien in vergelijking met de vorige films. Daarnaast kan je je afvragen of Lucas met onze Ewok-vrienden niet stiekem iets over Vietcong wil zeggen en het superioriteitsgevoel van zijn eigen land. Maar goed, dat zijn gedachten in de marge. Eerst en vooral is dit een behoorlijke avonturenfilm die gewoon even moet opstarten maar dan wel een finale grand cru kent, waardig voor een hele trilogie. 3,5*.

Star Wars is vooral nostalgie voor mij. Ooit was ik groot fan, en spaarde van die actiepoppetjes (in de verpakking nog steeds), kleine versies van voertuigen en vliegend materieel, maar ook comics, tijdschriften, mokken en alles wat los en vast zat. The Empire Strikes Back was de beste film aller tijden op de voet gevolgd door A New Hope. Maar je wordt ouder, de films verliezen toch een beetje glans en Star Wars is niet alles meer. Toch raakte ik wel ontroerd toen de fameuze blauwe letters in beeld verschenen - ergens zit nog een klein jongetje in mij.

Het valt Disney te pleiten dat ze er duidelijk geen Disney-film van gemaakt hebben. Het begint er al mee dat hun befaamde kasteel niet te zien is aan het begin, maar ook dat de film effectief gewelddadiger is dan vorige Star Wars-films. Een Stormtrooper met bloed? Nooit gezien. Light sabers die overduidelijk door een ander heen worden gestoken? Kan me dat ook niet herinneren. Ook geen moraal die er overduidelijk bovenop ligt. Wel speelt het geheel soms erg op veilig, maar kan je ze het kwalijk nemen na een investeringen van vier miljard?

De film begint fantastisch. In een heerlijk kabbelend maar toch strak tempo wordt iedereen geïntroduceerd. De één is wat interessanter dan de ander, maar vooral Rey is echt direct om van te houden (en fijn gespeeld door een prima actrice). En vooral dat shot dat ze van die zandberg afglijdt met die sprookjesachtige muziek is echt prachtig. Als eenmaal Ford dan in de film komt, dan kan het echt beginnen en is de introductie voorbij. Grappig is dat ik Ford eigenlijk maar een beperkt acteur vind, maar met zijn eindeloos charisma weet hij heel wat maken van Han Solo.

De film ziet er ook schitterend uit, veel meer in de duistere sfeer van de oude trilogie. Dit is weer die used future-look van de oude films, maar met de middelen (en budget) van nu. En Abrams weet er een paar nuances aan toe te voegen met die neergestorte Star Destroyers. Maar ook de robots en andere gekke wezen doen weer aan de Mos Eisley Cantina denken. Wel mag in de volgende delen iets meer getoond worden. Lucas is dan wel een waardeloos regisseur over het algemeen, hij wist wel prachtige werelden te creëren. En dan ook doordat hij de Republiek echt liet leven met al haar bewoners, planeten, politiek en Jedi, maar uiteraard ook door het gebruik van de computer die daarbij hielp. Je mag best die cgi af en toe gebruiken. Als de trilogie van 1999-2005 iets goed deed, was dat het wel. Vooral Coruscant was ik echt verliefd op, en ik hoop dat ze daar dan weer eens terugkeren. Alleen hield Lucas meer van computereffecten dan een goed script waardoor dit niet altijd werkte.

Enfin, de film kent wel wat kritiekpunten. Deels op inhoud die afwijkt van de Expanded Universe waar ik vertrouwd mee was, al is dat gewoon iets waar ik overheen moet stappen. En de Yuuzahn Vong waren eigenlijk ook niet alles. Maar ook heb ik wel kritiek op de film zelf. Zo ontdekt Rey wel erg snel haar krachten. (En ja, natuurlijk zal blijken dat ze Luke’s dochter is, maar zelfs hij had nog een aantal jaar training nodig voor hij zijn lichtzwaard kon laten vliegen). Ook zijn de vijanden nergens echt memorabel. Rey zegt tegen Ren dat hij bang is geen Darth Vader te worden. Rake typering, want dat zal hij ook nooit worden. Alleen Snoke is nog wel interessant (Is dat allicht Darth Plageius?). Ik vroeg me ook af waarom de Republiek niet gewoon vecht tegen die First Order maar waarom er een zogenaamd Verzet moet zijn. En die First Order deed me iets te veel denken aan Hitler c.s. Ook is de actie niet heel denderend, met de lichtzwaardgevechten zelfs wat knullig gefilmd. En het tweede deel van de film is sowieso wat overhaast en vluchtig. Er worden wat planeten opgeblazen, Solo sterft zonder dat er iets van verdriet lijkt te zijn, die basis die wel erg makkelijk wordt vernietigd, et cetera. Alsof men na een uur film dacht: dit moet geen film van drie uur worden en de rest volledig plotgedreven nog even samenvat.

Maar ja, schijt, ik heb me wel prima vermaakt, iets dat de films van Abrams altijd in zich hebben. De positieve punten overtreffen met gemak de negatieve. De film is niet perfect en stiekem had ik wel op meer gehoopt, maar dit is ook veel meer dan het met een beetje pech had kunnen zijn. En die blik van Skywalker op het eind was sowieso onbetaalbaar. Twee maal gezien binnen drie dagen en niet verveeld, dat zegt genoeg. 4,0*

p.s. Zelden een film gezien waarin 3D zo weinig toevoegt. Donderdag zag ik deze met 3D, vandaag in schitterend 2D. Ik had niet het idee iets gemist te hebben, noch had ik donderdag het idee dat het enige toegevoegde waarde had.

p.p.s. Bij toeval mening nummer 1000 van mij, maar wel een prima film voor die mijlpaal.

Moeilijk te beoordelen in december na de eerste kijkbeurt. Ik was teleurgesteld, maar ik wist niet of dat aan de film lag of aan mijn verwachtingen. Enfin, begin dit jaar een tweede maal gekeken en nu toch maar eens er wat van vinden.

En dan ga ik eerst even wat roepen wat ik van deze hele nieuwe saga vind. Nu ja, het is voor mij nog geen canon. The Force Awakens verbloemde dat gevoel doordat het een enorm fijne frisse film was en allerlei kansen bood. Deze Last Jedi laat toch vooral zien dat het Expandend Universe van Star Wars vele malen boeiender was, waar met de potentie die er is veel meer mee werd gedaan.

The Last Jedi dus. Het is een film van hit en miss, die een teleurstelling is zowel door de film zelf als mijn verwachtingen. Op dat tweede mag ik eigenlijk de film niet beoordelen, maar allerlei fan-theorieën en ideeën zijn uiteindelijk een stuk beter gebleken dan de film is geworden. Die film is een enorm rechtlijnig ding dat nooit echt gaat leven en eerder een verlengde aflevering uit een televisieserie is dan een volwaardige bioscoopfilm. Dat tripje van Finn en Rose vond ik daardoor niet eens heel vervelend omdat het de basis doorbrak en de film net wat meer breedte geeft. Maar dit is in wezen een enorm lange achtervolging met ook inderdaad dat dommige van stilvallende schepen (dat simpel opgelost had kunnen worden met het feit dat Snoke's schip die veel kleinere rebellenkruisers aantrekt en dat dar wegblijven energie kost). En verder gebeurt er weinig. De film is een sleutelmoment, dat wel, maar met nadruk op moment.

Hit en miss dus. Luke die op dat eiland weinig doet en Rey na twee films nog steeds geen training heeft gehad maar wel van alles kan vind ik een miss. Luke die we nog steeds niet op zijn krachtigst hebben gezien in een gevecht is vooral een gemis. Maar die laatste scène met hem is wel degelijk sterk gedaan en Luke ziet er geweldig uit. De humor is vooral een miss. De actie is goed gechoreografeerd en dus een hit. Driver als Ren is een hit. Ridley die in de vorige film nog fris was, is enorm houterig en een miss. Boyega en Isaac als acteurs een hit, hun rollen echter matig geschreven en een miss. Sommige locaties een hit, het Star Wars-gevoel een miss. En zo kan ik wel even doorgaan.

Op de prequels valt enorm af te geven, zeker als films zijnde, met soms een brak script en waardeloze acteurs voor de rol van Anakin, maar dat waren wel goed vertelde verhalen in levendige werelden met soms ook best een enorme diepgang. Dat alles heeft deze Last Jedi allemaal niet. 2,5*.

Goed, de film ziet eruit als een goedkope tv-serie, maar eens je daar tegen kan is dit best een bekijkenswaardig tussendoortje. Sowieso prettig dat de personages wat karikaturaler zijn gemaakt, vooral omdat je toch nooit levensechte mensen krijgt. Stemmenwerk is ook prima. Verhaal zelf is echt iets kleins en de hele film zit vol actiescènes maar nergens word je murw gebeukt, daarvoor is het allemaal wel goed gedoseerd en de hele film duurt ook maar 90 minuten. Af en toe zit er ook best aardig camerawerk in. De nieuwe padawan is wel vervelend en nergens geloofwaardig, zoals zij zich gedraagt. Maar ik vind het vooral leuk een uitbreiding te zien in de Galaxy met weer wat nieuwe locaties en planeten. Bovendien toont deze film wel wat de Clone Wars ooit zijn geweest. 3,0*.

Een van de belangrijkste filmpjes ooit gemaakt en ik zou hem vast weleens hebben gezien maar behalve dan het begin en de personages Boris Boef en Mickey zelf stond weinig me meer bij. Een geinig ding maar ook wel wat gedateerd en wat betreft opbouw ook wat vreemd omdat het filpje nergens echt heen lijkt te gaan en ineens is afgelopen. Maar dit ding blijft wel charmant. 3,5*.

Steekspel dus, het bekendere broertje van Lotgenoten (2013) , en ook wel wat minder.

Waar Brenninkmeijer aan Lotgenoten een heel eigen smoel gaf met een donker sfeertje is deze versie van Verhoeven meer eender welke aflevering van Flikken. Het oogt wat killer, minder geïnspireerd en is niet per se heel slecht, maar heeft ook nergens een punt dat erbovenuit steekt. Af en toe is er best een mooi shot (Remco gefilmd vanachter de ruiten rond zijn kantoor, ik houd van die shots) en ook de belichting in de woonkamer op het feestje kan mij bekoren, maar verder oogt het allemaal wat goedkoop en lelijk. Ook de muziek lijkt zo uit de Tros-studio's te komen. En die steiger en Google Streetview kunnen echt niet!

Het script is verder even goed of slecht (er zit echt soms verschil in per scène) en verder gelijk aan Lotgenoten op een kleine nuance na soms, en de acteurs doen hun best. Peter Blok weet toch sympathie op te wekken, Koole is prima als 'vrouw van' en Gaite Jansen en Carolien Spoor weten redelijk te overtuigen als vriendinnen (al zijn ook zij afhankelijk van soms brakke teksten). Alleen Robert de Hoog kan ik gewoon niet uitstaan. Zijn hele kop en air: ik krijg daar spontaan nare kriebels van. Een vervelend hoofd heeft hij vooral, maar is ook vies - hij moet nodig eens dat haar op zijn kin en bovenlip (een baard en snor kan ik het niet noemen) afscheren. Dit is gewoon niet prettig om naar te kijken.

Al met al kan ik net aan een voldoende geven, omdat het best nog wel als een hele film aanvoelt, en voor de rest: kijk die van Brenninkmeijer. 2,5*.

Best geinig. Enerzijds te veel komedie terwijl hier ook meer een tragikomedie in zit, anderzijds vaak dusdanig over the top dat het toch grappig wordt. Reilly is aardig, Ferrel irriteert niet maar het is vader Jenkins die met de film gaat lopen. Heerlijke rol. De film kent zeker wat inkakmomentjes en niet alles is even leuk maar als onbekommerd vermaak voldoet dit. 3,0*.

Ik las de plot en enkele reviews en wist al: ik ga dit ofwel helemaal geweldig vinden ofwel ik ga me vreselijk irriteren. Met iets meer kans op die tweede uitkomst overigens. Enfin, zo geschiedde.

Wat mij het meest stoort is dat dit niet zozeer een film is over gewone mensen (het betreft hier geen superhelden, in zoverre zijn ze gewoon) maar vooral dat het geen film is over modale mensen. Alles dat hier speelt overkomt mensen in het echt, maar het overkomt zeker niet de grote meerderheid van personen en gezinnen. En dat dan ook nog eens allemaal bij elkaar. In één film. Te veel.

De vijf bedrijven doen denken aan een klassieke Griekse tragedie behalve dat opbouw en inhoud daar niet bij passen. Dus dat is eerder een gimmick. De eerste twee bedrijven, hoewel niet heel bijzonder, gingen nog wel. Daarna zakt de film weg. In de film komt een theorie over een dunne scheidslijn langs en bij film speelt dit ook vaak: een dunne lijn tussen geweldig of helemaal kut. En de film helde al vaak net naar de verkeerde kant maar vanaf akte drie ging het echt mis. Na al een bak ellende komt ook nog de alcoholische zus langs in een verhaal dat veel te gemaakt is. Toen de zus moest overgeven tijdens de première was de film me definitief kwijt. En aan het eind van akte 5 blijkt er ook nog iemand ongepland vader te worden. Echt veeg me op hoor. Zoals de film vaak kiest voor momenten om de plot op te bouwen maar nog vaker als er daadwerkelijk een conflict kan plaatsvinden dat steeds net een telefoontje komt bijvoorbeeld. En het is me ook een raadsel hoe zuslief nog steeds daar bij die tandartspraktijk kan werken; ik geloofde deze film simpelweg niet.

In beginsel zitten er stuk voor stuk boeiende thema's die ook een goede film kunnen opleveren maar de film zit te vol ermee en door laffe keuzes worden conflicten nooit echt uitgespeeld. Vooral Tom is ergens wel een boeiend personage met zijn haast emotieloze leven. Waar komt dat vandaan? Halverwege lijkt de film wel daar naar te willen zoeken maar dan is het tijd voor akte 3. Jammer.

Enkele momenten zijn nog wel oké maar dat is wel zoeken. Het acteren an sich is behoorlijk en nu en dan komt er wel wat sfeer, zeker door de warme belichting die erg prettig is. Je krijgt vanzelf zin in rode wijn en 's winters lekker bij de eettafel zitten. Maar verder was het vooral irritatie dat deze film opriep. 1,5*.

De film jOBS en deze zijn complementair aan elkaar: die eerste toont wat Jobs heeft gedaan, deze van Boyle toont wie Jobs was. Hoewel de hele persoon Jobs mij weinig interesseert, is het wel duidelijk dat dit de betere film van de twee is.

Grootste troef is Fassbender. Hoewel hij in uiterlijk niet echt lijkt (zacht uitgedrukt) geeft hij wel een enorme drive mee en stopt pit in de rol. Hij is geloofwaardig ja, maar meer dan dat. Een boeiend persoon die niet zozeer een slecht mens is, als wel iemand die tot het uiterste gaat en daarin anderen meeneemt. Of zich vooral geen raad weet te geven met anderen. Om over gevoelens maar te zwijgen. Ik heb niet alleen geboeid gekeken, maar ook instemmend (de man was koppig en had het soms mis, maar net zo vaak had hij gelijk) en met een grote glimlach.

En eigenlijk acteert iedereen sterk, met vooral een hele fijne Winslet die precies de juiste toon heeft. Nu scheelt het wel dat de acteurs snedige teksten meekrijgen van een Sorkin in vorm, maar je moet het nog wel even doen. En wat weer blijkt bij een biopic, toon niet alles maar slecht vlagen van iemands leven en laat dan zien wat voor een persoon het was. Spielberg deed dat goed met Lincoln, Boyle (met Sorkin) doet dat goed met Steve Jobs. Je krijgt een veel betere film. En dan de manier hoe dat in deze is gedaan, rond drie presentaties, is een leuke gimmick die prima werkt.

De film is retestrak gemonteerd, maar heeft ook een gruwelijk tempo. De twee uur vliegen voorbij. Ik heb me in ieder geval de volle twee uur uitstekend vermaakt. Nergens heb je trouwens het idee een film van Danny Boyle te zien, op een korte beat na die zo af en toe langskomt. De film is ook vrij degelijk gefilmd en springt nergens uit de pan en dat had echt best meer gemogen. Leukste momentje vond ik toen Jobs met Rogen (geloof ik) een orkestbak inliep en het stemmen van een orkest te horen is. Niet dat het nu zo bijzonder was, maar ik houd daar altijd van, zo vlak voor een klassiek concert of een opera. Enfin, 4,0*.