Opinions

Onderhoudende docu en informatief, zij het dat zij niets nieuws vertelt. Veel meer dan al bekend uit en gezien in de film Jobs leer je niets, iets dat me bij die film tegenstond omdat je dan net zo goed een docu kon kijken. Op momentjes wel interessant, maar ook nogal degelijk in elkaar gezet. En aan het eind had ik nog steeds niet echt het idee het fenomeen of de persoon Jobs beter te kennen. 2,0*.

Best sterk, al moet de rol van Julianne Moore niet overdreven worden. Ja, ze speelt sterk, fijn naturel en weet echt in het personage te glijden maar dat doet ze eigenlijk altijd wel. Ik zie niet wat deze rol nu zo speciaal is. Maar dat neemt niet weg dat het best een fijne film is, zo zonder opschmuck en de altijd fijne Alec Baldwin en een verrassend sterke Stewart als belangrijkste nevenpersonages. Juist die relatie met Stewart vond ik mooi; de dochter waar ze het minst mee heeft, maar zij is wel de enige die moeders behandelt zoals ze is en haar niet als zielig behandelt. Ook het proces wordt goed getoond en de titel is passend.

Filmisch is er verder weinig te genieten. Alles is vrij sober gehouden, niks is bijzonder (wat het ook best fraai maakt) en behalve wat gespeel met de focus gebeurt er ook weinig met de camera. De muziek is me eigenlijk niet bijgebleven. 3,5*.

Hierboven werd ook al de vergelijking met Brian De Palma genoemd en die zag ik ook wel, behalve dat dit ding qua sfeer niets doet, visueel saai is en enorm duf en geen moment spannend. Ik vond de film echt niets aan. En ook toen in haar jonge jaren was Streep al vooral aan het acteren. Het is niet super theatraal wat ze doet maar ze legt heel subtiel alles net te dik erop en ik vind dat echt helemaal niks en irritant om te zien. 1,0*.

De film is vooral een sociaal drama, en doet dat goed (hoewel af en toe de pacing niet helemaal lekker is). De film wil ook een thriller zijn, maar juist dat onderdeel werkt niet en vloekt een beetje met de rest. Eigenlijk zit de film ook vol clichés, maar op de één of andere manier werkt het wel. Smaakvol in beeld gezet allemaal (of dat nu Oklahoma is of Marseille) en goed geacteerd. Vooral Matt Damon's personage had gemakkelijk lachwekkend kunnen worden, maar hij blijft hem strak en geconcentreerd spelen en dat werkt. Je gelooft hem gewoon als kijker.

Ook wel mooi hoe allerlei mensen en milieus worden getoond die niet tot gelukkigere deel horen. Zo'n Matt Damon had makkelijk aan de zelfkant van de maatschappij terecht kunnen komen, maar hij kiest ervoor wel mee te doen in de maatschappij, wel wat van zijn leven nog te maken, wel direct werk zoeken en hard werken. Het contrast met sommige wijken in Marseille is groot. En dusdanig onsubtiel in beeld dat McCarthy daar wel iets mee wil zeggen. 3,5*.

Erg fijne film. Het is een coming of age-film, een drama, een mysteriefilm en vast zijn er nog meer etiketten op te plakken. Wel wist de regisseur goed de balans te houden en komt alles mooi naar voren. Maar inhoudelijk vond ik het allemaal niet eens zo heel boeiend. Zeker het begin wat lastig om in te komen en ik vond de film tegen het eind (niet het einde zelf, dat was prima) wat wegzakken. Maar het was vermakelijk genoeg om de aandacht erbij te houden.

Ook de cast is prima. Wasikowska speelt uitstekend. Ze lijkt wat vreemd maar nooit weet je helemaal wat er mis is met haar. Verdriet? Licht autistisch? Gewoon geschift? Zeer interessant en prima vertolkt. Kidman was vooral goed en eng maar heeft niet iets te weinig speeltijd gekregen. En Goode als oom Charlie was vooral creepy als kruising tussen Norman Bates en Uncle Charlie uit Shadow of a Doubt. Maar wat hem nu zo aantrekt in India Stoker is mij een raadsel gebleven.

Maar wat deze film vooral maakt is het audiovisuele. Een mooie stijl met veel warme aardse kleuren - denk aan rood, donkergroen, donkergeel en bruin) en fijne belichting. Het koude blauw heb ik eigenlijk maar op één moment gezien, in de badkamer halverwege de film en dat was ook het juiste moment daarvoor. Ook de muziek was prima en werkte zeer sfeerverhogend. En bovenal de montage in knappe cross-cuttingscènes, zowel tussen heden en verleden, als meerdere locaties op hetzelfde moment. Met veel gevoel voor timing gemonteerd en bovenal vol erg veel leuke ideeën; hoe beelden en geluiden achter elkaar zijn gezet was bijzonder sterk. Hoogtepunt was die cut van kapsel naar gras, maar ook de pianoscène (leuke metafoor voor verlangen en genegenheid) was zeer sterk. En toch doe ik elke ander goed uitgewerkt origineel idee daarmee te kort. Want was dat dat allemaal genieten. Wat mij betreft nu al een kandidaat voor de Oscars.

Verdiend 4,0*, vooral doordat het inhoudelijk soms net iets te kort schoot.

De film begint geweldig goed - bankovervalscènes kunen vaker leiden tot goede momenten en zo ook in deze film. Goed geschoten, spannend (ondanks wat clichés maar vooruit) en lekker gemonteerd. Daarna helaas zakt de film in en eindigt bedroevend slecht. Van het verhaal (iets met iemand die net uit de gevangenis komt, een beter leven wil leiden en een ontvoerde dochter) moet de film het niet hebben, maar ergens mag je toch iets origineels verwachten. En als die goudroof aan het eind ineens heel makkelijk gaat dan houdt het op, ik ben als kijker niet helemaal achterlijk. Een wel aardige Cage en enkele wat ruigere scènes maken de film nog wel voor lange tijd het kijken waard. Tot die laatste scènes dan. 2,0*.

Inhoudelijk wel oké en de docu geeft een redelijk beeld van Brian Jones als persoon en zijn leven ten tijden van zijn lidmaatschap van The Stones. Maar de docu is als film dan weer erg matig. Veel stilstaande beelden en vooral veel interviews door de beelden gemixt. Al met al wat duf en Jones zelf is ook niet een heel boeiend persoon per se. De stukjes met Bill Wyman die echt de muzikale stukjes van Jones uit de muziek noemt en echt ervan geniet zijn nog het leukst. 2,5*.

Belangrijk onderwerp maar en matige film. Vooral door het enorm lange middendeel waar eigenlijk 60 minuten hetzelfde gebeurt voor mijn gevoel. Het is allemaal erg wat er gebeurt maar het deed me niks omdat ik me best verveelde. Dan is het einde met de steniging zelf een pak indrukwekkender. En het allerlaatste stuk dan weer een anticlimax en te veel Hollywood. Verder wel sfeervol, redelijk geacteerd en de film geeft best een goed beeld alleen vond ik de film simpelweg te vaak saai. 2,5*.

Deze wilde ik al tijden zien omdat deze in de Top 250 staat en ineens draait hij in de bios. Leuk! Ik had oprecht geen idee wat ik zou gaan zien. Ja, iets over Talking Heads en wat ik zoal las een concertregistratie, maar ik dacht ook dat zoiets toch geen documentaire is, laat staan materiaal voor de toplijst. Maar goed, dat is de film dus wel: een concertregistratie. En alle lof ten spijt, wat hier nu zo bijzonder aan is? Ik zie het niet. Fijne muziek, er komt ook wel een bepaalde flow in die erg prettig wegkijkt en visueel zit er nog wel enige variatie in met eerst een kaal podium (na een nummer of 4 is die opbouw klaar en is ook dat wel klaar qua interesse) en later soms hele rode vlakken of donkere stukken en nog een fijn stukje met een stroboscoop. Al is het hoogtepunt direct aan het begin als een schaduw van een gitaar in beeld komt. Mensen in de zaal moesten vaak veel lachen als David Byrne een te groot jasje aanhad of rare dansjes deed. Maar dat is toch niets meer dan een te groot jasje of zijn niets meer dan wat rare bewegingen? 3,0*.

Ergens wel sympathiek en leuk zo'n soort film eens Nederlands te horen. Wel modern Nederlands en een mengelmoes van Vlaams en meer noordelijke accenten, maar soit. De film doet ook weinig kwaad, maar is eigenlijk niet spannend, niet echt leuk, net niet boeiend genoeg en wat saai. Acteerwerk van de meeste acteurs is nog wel beter dan het gemiddelde schooltoneel, maar meeslepend wordt het nergens. Typische kinderfilm waarvan ik vermoed dat de jongere kijkers wel worden meegetrokken in die wereld en het verhaal, maar mij lukte het niet. 2,0*.

Hierboven was men jaren terug er vooral druk over dat deze film nergens goed verkrijgbaar is, nu staat deze gewoon heel simpel op Disney+. Wel makkelijk. Niet per se heel slecht gemaakt verder, wel erg gedateerd en daardoor voor mijn beleving gewoonweg veel minder. Licht theatraal geacteerd met steeds een bepaalde dictie die nooit echt aanvoelt (maar inderdaad, of het in het theater is) en de hele film voelt gewoon als een theaterstuk. Decors zijn aardig, verhaaltje (gesplitst in twee delen) is redelijk en lekker kort, hoewel de film nog best lang aanvoelde. Ik kan hier niet heel veel slechts of goeds over schrijven, dit soort oudere films (dit soort, genoeg films uit die tijd die me wel smaken) trekken mij gewoon niet echt. 2,5*

De leukste grap is als men Lingo kijkt (we horen dat enkel, we zien het niet) en je rookvrouw hoort. De kenner heeft de beelden er gewoon bij.

De dag voor deze film zag ik Tron:Ares en de verschillen konden niet groter zijn. Tron had een meerwaarde in de bios, ik denk dat deze Straf ook prima thuis te zien is en de bioscoop heeft weinig echte meerwaarde. Visueel weinig opzienbarend al is de kneuterige aankleding met de typische jaren 70-wijken en doorzonwoningen wel leuk om eens te zien. Qua casting ook echt prima gedaan trouwens.

Soms lekker lomp, veel gescheld en gevloek en gebruik van 'mongool' zoals we ook kennen van Mastermovies van een van de twee regisseurs. Enkele prima grappen al is de grapdichtheid wel wat laag en al met al duurt dit ding ook wel een kwartiertje te lang. Zeker de laatste akte begint echt te slepen. Maar voor een onbekommerde anderhalf uur, al dan niet vanaf de bank, is dit prima,. Mits je deze humor kan hebben. 3,5*.

Er gingen dus stemmen op dat deze film wel meer Oscar-nominaties had moeten krijgen. Dat lijkt me wat overdreven. Net zozeer als dat het script wel is genomineerd trouwens. Want hoewel de film over de volle lengte vrij onderhoudend is en niet verveelt is dit met de beste wil geen goede cinema te noemen. En dat ligt ook vooral aan het script.

De film, om het beestje maar een naam te geven, is vooral een samenvatting van de geschiedenis van NWA, een collage van losse scènes: de hoogte- en dieptepunten, het concert in Detroit, het ontstaan van Fuck tha Police, de fitties, de aids van E en het vertrek van Dre bij Death Row. De typische biopic dus, met het standaard afvinklijstje waarin men maar geen keuzes durft te maken om iets te schrappen. Daarom vond ik Steve Jobs ook zo verfrissend, door wel keuzes te maken en slecht enkele scènes en momenten te pakken om zo je punt duidelijk te maken. Dat had deze film goed gedaan, door zich slecht op een onderdeel van de groep NWA te richten, of desnoods volledig op Dre of Eazy-E. En dat gaat maar door met clichés ook nog eens. Dre die weggaat bij zijn moeder uit huis (en wie denkt niet dat zij ergens nog wel zal zeggen dat ze trots op hem is) of alleen al de intro van de drie hoofdfiguren. We zien Eazy-E met drugs bezig, Dre luistert zijn funkplaten en Ice Cube is wat teksten aan het schrijven en zo zijn ze al netjes in hun hokje gestopt. Kom op, je kan toch iets origineler verzinnen? Maar genoeg voor een Oscar-nominatie dus.

En toch, slecht is het allemaal niet. De film weet ondanks een behoorlijke lengte goed te vermaken, vooral door het hoge tempo. Dat maakt dat het allemaal wat oppervlakkig blijft (zelfs het wat meer duistere tweede deel) maar ook dat je je niet snel verveelt. Verder is de muziek lekker, het zomerse sfeertje wordt goed gevangen door de camera en je krijgt een aardig idee van de sfeer toentertijd. Inclusief de politie met de iets te kleine piemeltjes die vroeger waarschijnlijk bij gym als laatsten werden gekozen en om hun bevrediging te krijgen dan maar een beroep daarvoor kiezen. Om andere te irriteren, het leven zuur te maken of pleziertjes te ontnemen. In Nederland heb je die types ook, maar die gaan ook wel werken bij Stap of Stivoro.

Maar goed, uiteindelijk had je net zo goed een docu kunnen maken die een uur korter duurt. Dan leer je evenveel en heb je niet het idee iets gemist te hebben. 3,0*.

Na jaren weer herzien, ditmaal in de bioscoop. Wat opvalt is dat dit een enorm menselijke film is. Mensen diep in het rode deel van de V.S. (waar een zekere trots bestaat en een zekere zelfredzaamheid) zijn lief en behulpzaam voor elkaar zonder dat het gemaakt aanvoelt. Deze film voelt echt aan en de mensen hebben daadwerkelijk wat te zeggen. Dit is één van die zeldzame voorbeelden hoe zoiets goed kan werken, door de juiste toon aan te slaan. Mooie beelden met de kleine grasmaaier en de gigantische oogstmachines op de weidse velden, geschoten in een wat gelige gloed die al met al enorm warm aanvoelt. De film is op het oog niets bijzonders maar mede doordat deze echt is, is die wel bijzonder en uitstekend gemaakt vooral. Iets verhoogd naar 4,5*.

Slecht en storend acteerwerk, lelijke special effects, lelijke fotografie, decors en kostuums die nog ergens uit een stoffige kast zijn getrokken en een verhaal dat ooit ook op de stapel metr afgekeurde scripts lag. Maar vooral, binnen 5 minuten was mijn aandacht weg. Wel uitgekeken, maar op den duur met een schuin oog naar andere zaken. 0,5*.

Nou zo bijzonder was dit allemaal toch niet? Ja, in het begin zijn vooral de beelden net even iets anders dan normaal en vooral de muziek (keihard en bombastisch maar wel sterk) valt op. Maar of je nu met enige voorkennis de film in gaat of zonder enig idee: al snel vermoed je wel een twist. Ofwel iets als een seksspel dat nogal uit de hand is gelopen maar nog wel altijd spel is, of de vrouw is de eigenlijke dader. Enfin, dat blijkt het tweede te zijn en al snel kom je daar als kijker achter (voor mij was het moment dat na het wilde wurgen de cut kwam naar de twee nog in de auto als flashback, toen wist ik dat er iets was met die vrouw en optie 2 de meest waarschijnlijke optie zou zijn). Vanaf dan weet de film niet meer te verrassen en hoewel de film niet verveelt is de film ook nergens meer bijzonder. Het einde wordt te lang gerekt en die twee hippies lijken uit een andere film te zijn weggelopen en passen qua toon totaal niet bij de rest. 2,5*.

Nou, deze wilde ik dan weleens zien. De film is dusdanig een flop dat ik pas vanaf deze film wist nadat ik in NRC las dat deze film een flop was. Ik zag de film wel op de agenda bij de bios, niet wetende dus dat dit een film van de Walt Disney Animation Studios was. Enfin, toch maar gegaan.

Wat de reden voor de flop is, is mij niet bekend. Allicht het samengestelde gezin en homoseksuele zoon maar dat lijkt me niet de hoofdoorzaak. Of gewoon een verhaal dat op het eerste gezicht niet boeit, iets dat vaker voorkomt met meer originele verhalen, al is dit wel losjes gebaseerd op onder meer het werk van Jules Verne. Disney kan beter gewoon veilig een sprookje verfilmen. Of het is gewoon dat dit niet een heel geweldige film is, men dit ook wel wist en de marketingafdeling ook geen overuren is gaan draaien.

Deels ligt dat erin dat die wereld ergens wel op de onze lijkt, maar ook nooit echt gaat leven. Het begint nog wel aardig (sterk zelfs met een mooie introductie in en leuke animatiestijl) met redelijk design van huizen en transport (doet denken aan die futuristische ideeën uit de tijd van Verne, ook een beetje te zien in Disney's Discoveryland). Maar al snel gaat het verhaal een tempo hoger, eigenlijk voordat we die wereld en personages leren kennen behalve dan op een weinig subtiele manier. En dat komt nooit echt meer goed.

De film is verder best oké maar is hem ook steeds net niet. Die wereld zit vol leuke ideeën, maar is ergens ook kitscherig lelijk en niet heel boeiend. Hetzelfde geldt voor de personages die allen vrij vlak en clichématig blijven. En kijkt de film nog wel weg, maar doet ook niet meer dan dat. 2,5*.

NB: Voor het eerste sinds 2019 ofzo dat ik weer naar een 3D moest (deze draaide helaas niet in glorieus 2D) en wederom voegt dat echt helemaal niets toe. Allicht in de openingsscène een beetje maar daarna is de toegevoegde waarde er al weer vanaf.

Prima Orwell. Op momenten wel wat verouderd, vooral door het wat theatrale acteerwerk, maar best genietbaar. Sowieso is het begin fris en modern ogend met snelle montage en doorheen de hele film ook best opvallend camerawerk; je merkt dat Orwell echt wel goede ideeën had. Ergens zit zo'n geweldig shot van de juffrouw van achteren in een donkere camera en haar belichte voorkant zie je via de spiegel. Erg mooi.

Verder niet heel spannend maar vooral vermakelijk en fijn dat in het begin in Europa gewoon andere talen dan Engels werden gesproken. Het zou normaal moeten zijn, maar levert vanwege de lage frequentie inmiddels bonuspunten op. 3,5*.

Sterke film. Guy Haines viel me tegen en de film kwam wat langzaam op gang vond ik. Ook in het midden zat een kleine dip.
Het sterkste blijft toch wel de spanning. Veel meer aanwezig dan in andere films die ik van Hitchcock he gezien. Daarnaast prachtig camerawerk, een soort van typische Hitchcock-stijl. als de bus aankomt bij het pretpark, en als de laatste uitstapt het snel uitzommen/naar achteren rijden. Schitterend. Ook de moord via de weerspiegeling in de bril. En de eerste scène met de schoenen. Zo simpel maar doeltreffend. Iets dat Wilder in 'Some like it Hot' ook deed. Dit werkt wel.

Matig. Het is een kort filmpje maar duurt voor m'n gevoel erg lang. Er zit ook niets bijzonders in. Het doet een beetje aan als M:I of James Bond, maar dan zonder budget en zonder charismatische hoofdrolspeler, en dat laatste maakt de film op momenten volstrekt oninteressant. Maar verder kennen we alles, met en groepje getrainde overheidsmensen die op een boef jagen met alle moderne apparatuur erbij. Het is alleen zo zouteloos allemaal en er zit niets nieuws, verrassends of verfrissends in. Stiekem denk ik dat de actie een stuk realistischer is dan in die andere genoemde filmreeksen, maar ja, erg bijzonder om te zien is het dan weer niet. Het is zo'n vlakjes en lauw allemaal. Die eerste scène is dan nog wel aardig, dat niveau weet de film verder nergens meer te halen. 1,5*.

Op momenten erg geestig, maar ondanks de beperkte lengte van anderhalf uur wel te lang. Te veel momenten die stilvallen en op den duur gaan de grappen zich wel herhalen omdat ze een beetje uit hetzelfde vaatje tappen. Dus kortweg voor drie kwartier best vermaakt en daarna nog drie kwartier plichtmatig uitgezeten met minder en minder interesse. 2,5*.

Been here done that. De film weet nergens echt te verrassen, of het is het acteerwerk van Reeves. Normaal de stijfheid zelve maar hier opvallend losjes en naturel, erg fijn. Alleen verder weet dit ding niet echt te boeien en de twistjes waarvan je weet dat ze komen blazen je ook niet bepaald weg, 2,5*.

Fijn filmpje. Uit elk frame is duidelijk dat dit nogal dik is aangezet, absolute kitsch - soms werkt dat wel (als kritiek op danscompetities of ouders die kinderen pushen) en soms niet (het ging me gewoon iets te ver). Wel is het centrale koppel een leuk stel en alle clichés zijn niet heel erg, temeer Luhrmann het allemaal zo dik erop legt, met een vette knipoog.

Maar goed, daar draait het allemaal niet om natuurlijk. Het zijn de kleuren, de foute muziek, de danspasjes en vooral het heerlijke ritme waarin dit alles is gemonteerd. Als er een dansscène bezig is, gaat het tempo omhoog en kijk je naar een heerlijke film, in de andere scènes, toch minstens de helft van de film, kijk je naar een bijzonder matige flauwe film. Maar het positieve overheerst wel. 3,5*.

Niet helemaal gelukt. Het idee is wel geinig, en volgens mij ook iets dat zal gebeuren als virtual reality van dat niveau ooit zal kunnen bestaan. Maar net te kort om te beklijven en er echt iets mee te doen, en op dramatisch vlak wel iets te vlakjes. Ook wat emotieloos geacteerd, dus geen film die m'n aandacht erbij wist te houden. 2,5*.

Dat je je publiek moet lokken met zo'n titel zegt genoeg. Saai, echt dodelijk saai. Demi Moore is nog niet eens heel slecht, maar dat kan de film niet redden. 0,5*.

Elise Schaap is best een goede actrice, dat laat ze ook zien in die scène dat ze haar verkrachting herbeleeft. Helaas kiest ze te vaak voor wat slapstick in het begin en dat past veel minder. Jammer, want de film is best oké verder (visueel fijn, goed tempo, flashbacks sterk verwerkt) en zeker qua inhoud prima. Ik ben wel een beetje bekend met zulke trainingen en processen en in de film worden ze heel aardig neergezet. Voor de kijker gaat de omslag van Schaap wel te snel, maar ik heb meer mensen gezien die na een intensief weekend ook (in ieder geval dan) volstrekt anders naar de wereld kijken. Al wordt dat in 85 minuten film nooit echt invoelbaar gemaakt. 3,0*.

Goed geacteerd in een aardige film. Het geinige is dat die Bauman een beetje een loser is. Maar daar krijg je ook een beetje een clichéfilm van, ook al zal het grotendeels gebaseerd zijn op de waarheid. Maar de film die ik zie, en dus beoordeel, lijdt er wel wat onder, met onze Gyllenhaal die tegenslag te boven komt en aan het eind dan het licht ziet. Ik spoiler dat voorgaande voor de zekerheid maar, al kon je de film zo uittekenen vanaf het begin. En er zit niks bijzonders in de hele film, die is degelijk tot en met. Verder wel een aardig sfeertje in Boston en als gezegd goed geacteerd met een overtuigende Gyllenhaal en een eigenlijk nog imponerende Maslany. Zij is het echte hart van de film. 3,0*.

Overigens zijn Jeff en Erin inmiddels gescheiden. Hadden ze aan het eind van de film ook best mogen noemen.

Kostelijk filmpje. Lekker lomp en hard, soms wat foute grappen, soms echt absurde grappen (met die boot!) en een prima tempo. Echt een fijne verrassing. Na een uurtje zakt de film wel wat in en moet de nodige emotie er weer bij komen, onnodig vooral, maar verder is dit prima. Leuk duo ook samen, al vind ik Dave Bautista los echt perfect voor deze rol en Kumail Nanjiani toch vooral irritant, maar samen werkt het nog wel goed. En visueel ook erg fijn, vooral de zomerhitte voel je door het scherm heen. Er mag wel vaker van die soort ongein in de bios verschijnen voor mij. Ach kan mij ook wat schelen ook, lang geleden dat ik zo heb moeten lachen bij een film, dus hoppa 4,0*.

Lichte tegenvaller nadat ik het geweldige Petaru Danse zag. Het is vooral dat het op elk vlak net wat minder goed. Visueel wat saaier en minder uitgesproken, de personages intrigeren minder, soms wat gemaakt drama erin (met die zus die wordt aangereden, een vreemde steekpartij op het eind) en stiltes die aanvoelen alsof ze erin zitten omdat men als filmmakers interessant wil overkomen en niet omdat het vanuit de personages zelf komt. Het zijn kleine puntjes van kritiek die stuk voor stuk niet heel erg zijn, maar samen als geheel zorgen dat ik veel minder betrokken raakte bij de film en de personages dan die andere film.
Dat neemt niet weg dat het nog steeds erg fijn kijkvoer is, heerlijk rustgevend, nog steeds op momenten mooi om te zien en met één van de liefste filmkusjes ooit. 3,5*, naar boven afgerond.

Net als Mochizuki Rokuro mijn 30e (en dus laatste - die 31e film op deze site met twee andere regisseurs telt niet mee en ziet Kurosawa ook niet als eigen werk) film van Kurosawa. Van de periode voordat hij echt vrij was in zijn regie wel de beste film, maar dit is wel duidelijk een mindere periode met veel matige films. Deze One Wonderful Sunday kent een leuk uitgangsbeginsel en enkele schattige losse momenten en vooral een fijne sprankelende hoofdrolspeelster maar halverwege in de woning en zeker aan het eind slepen scènes enorm. Ook jammer dat een groot deel overduidelijk in de studio is opgenomen; het kapotgeschoten Tokyo komt daardoor nooit echt over anders dan bijvoorbeeld A Foreign Affair van Billy Wilder, een film die ook een belangrijk tijdsdocument van het kapotgeschoten Berlijn was. 3,0*.