Opinions

Een week of twee geleden had ik met een collega het over film kijken, dat ik daar best fan van ben. Zij vroeg of ik The Sound of Music weleens had gezien, een favoriet van haar. Na mijn ontkennende antwoord moest ik mij schamen en al snel lag de dvd op mijn bureau; ik moest er dus aan geloven. Toevallig dat het Pasen was, want dit is zo een typische zondamiddagfilm of voor Tweede Kerst- of Paasdag: klassiek, lang en met Entr’acte en wel.

Dat ik de film nooit had gezien betekent niet dat ik niet enigszins bekend was met het verhaal of enkele liedjes. Edelweiß kende ik van een Avro-programma met Frits Sissing, Do re mi van Paul de Leeuw en zijn Plugged-cd en het jodellied van een versie van de Zware Jongens. Maar verder had ik geen idee en ergens keek ik ook op tegen de bijna drie uur dat deze musical duurt, maar die gingen aanmerkelijk gladjes voorbij. Niet dat het fascinerende cinema is, maar het heeft absoluut zijn momenten.

In wezen kent de film drie akten waarvan de eerste duurt tot het intermezzo en het beste is, het tweede het meest saai en het derde er een beetje bij hangt. Dat laatst vooral doordat het thema van liefdesverhaal verandert in een thriller waarvan je weet dat het kan komen maar toch niet helemaal past. Want hoewel de film in ’38 in Oostenrijk speelt, en iedereen met een klein beetje algemene kennis weet wat er gebeuren gaat, en er sporadisch een Oostenrijkse vlag gedrapeerd over een balkon hangt, wordt er vrij weinig met die achtergrond gedaan. Maar dan ineens in het derde bedrijf komen de Nazi’s langs en moet het gezin vluchten. Tuurlijk, het is gebaseerd op feiten en er moet een einde aan de film worden gebreid, maar toch, het voelt zo niet passend bij de rest van de film.

En dan is er nog het tweede deel dat van toon erg somber is en eigenlijk geen leuke liedjes kent en het eerste deel dat veruit het meeste kijkplezier schenkt. Want de liedjes daar zijn fris en soms heel erg goed, met als uitschieters het do re mi en het jodellied dat echt op een leuke manier wordt getoond met het poppenspel. En hoewel het spel soms houterig is, het geheel allemaal erg braaf is (echte confrontaties vinden nooit plaats, problemen worden ogenschijnlijk makkelijk opgelost voor ze ontstaan) en het allemaal mierzoet is heeft het toch iets charmants. Dat komt ongetwijfeld door de zang die goed is, en je uit het realisme haalt en je die kritiekpunten dan minder zwaar laat meewegen.

Sowieso is dat een punt van de film (en de musical): muziek laat je leven en maakt je vrij. Soms erg letterlijk verteld in de film, en soms voelbaar gemaakt, als bijvoorbeeld bij het Edelweiß over het vaderland waar alle Oostenrijkers meezingen. Sterke scène en mooi opgebouwd. Ook de scène in de kerk is mooi met die glijdende camera en de muziek eronder. Overigens zijn dat de weinige echt mooi geschoten scènes, want esthetisch valt verder weinig te genieten. Af en toe is er een mooi shot, maar er wordt echt te weinig gedaan en de zangnummers zijn dan wel niet volledig statisch gefilmd, het is ook niet het feest dat Luhrmann ervan maakte in 2001.

Enfin, de film kent vooral een sterk eerste deel en een minder tweede deel. Wel is er snedig genoeg gemonteerd dat de drie uur goed uit te houden zijn. 3,0*.

Aardige thriller. Blijft een uurtje leuk en dan is de eerste clou eruit en moet er nog een halfuur aan worden gebreid dat mijns inziens nergens op sloeg. Gyllenhaal doet het wel leuk verder, het idee is ook wel aardig, maar weet dus niet de volle lengte te boeien. Kan er ook weinig zinnigs over zeggen verder. Film lijkt zichzelf ook een stuk interessanter te (willen) vinden dan dat hij eigenlijk is. Want meer dan een degelijke thriller is dit niet. Al die levensvragen eromheen hangen er te veel bij en zijn eerder ballast dan dat het de kurk is waarop de film drijft. Wel tegen het einde een heel mooi shot waarin lachende gezichten zijn vastgevroren in de tijd. 3,0*.

Visueel wel fraai (met enkele heel mooie shots) en an sich ligt de film qua toon in mijn straatje, maar de film wist me nauwelijks te interesseren. Het eerste kwartier nog wel, daarna mist de film wat focus en raakt de film mij kwijt. Personages boeien niet en het geel was ook wat aftandelijk. 2,0*.

Geinig nog aan het eind zo'n shot met waterlelies op het water, een ode aan de Franse Monet? Lange tijd een hele matige film. Ik dacht eerst dat dit iets van The Asylum zou zijn maar gezien deze op Netflix kwam en enkele acteurs op de rol verwachtte ik dat al snel niet meer. Echter is de film wel het soort B-pulp dat die studio maakt maar dan nu met een hele serieuze smoel gemaakt. En dat werkt niet echt. Een enkel momentje is wel aardig maar veel scènes boeien nergens en slepen zich voort. Het einde is wel oké en er komt fun bij. Sowieso dat die triatleten worden gegrepen, maar ook het unhappy end en die over the top watervloed (waar komt al dat water vandaan) maken nog wel iets van dit ding. Maar dat is maar 15 minuten. 1,5*.

Ozon's beste. De film is typisch in zijn stijl, met vaak een wat observerende camera, fijn tempo, bepaalde sfeer, bepaalde thematiek, maar ditmaal ook een film die onder de huid glijdt, en dan kan dat vooral op conto van Rampling worden geschreven. Je moet er wel even in meegaan dat ze reageert zoals ze doet, maar eens je dat (vrij snel) overwonnen hebt is het genieten. Met haar 55 ziet ze er sowieso nog fantastisch uit (vooral in die zwarte galajurk en lipstick op) maar het is haar mimiek, haar ogen, haar hele invulling. Naturel, geloofwaardig en emotioneel meeslepend. Dan is het daarbij fijn dat ze goed tegenspel krijgt van Cremer die samen ook een fantastische chemie hebben. Dan doet Ozon verder wat hij altijd doet. Zijn films zijn nergens heel bijzonder maar wel altijd heel aardig kijkvoer. Hij maakte wel foutjes, natuurlijk. Zeker zo vlak na de verdwijning is er mijns inziens een te groot gat richting haar normale leven weer in Parijs. Maar absoluut 4,0*.

Schitterende film. M'n derde Kalatozov in korte tijd en wat mij betreft zijn beste en mooiste. Meer een soort impressionistisch werk als de camera vloeiend glijdt in de Cubaanse straten en over de velden en door de jungle. Cuba is ook echt de hoofdpersoon en de film toont het land in veel facetten.

Ook een stuk propaganda. Zeker. Maar dat mag. Helemaal als dat wordt uitgevoerd zoals hier. In het eerste deel (van de vier) was ik nog even verrast en verward: dit leken blije Amerikanen, dat is iets van voor de revolutie. Maar al snel viel dat deel op zijn plek. In dat deel zelf al waar het leven van de gewone Cubaan ernaast schril afsteekt maar helemaal in de volgende delen. Wat inhoud betreft is de opbouw briljant, waarmee je in het vierde deel heel goed snapt dat iemand zich aansluit bij de revolutie.

Maar goed, Cuba mag de hoofdpersoon zijn en inhoudelijk en thematisch is de film ook sterk: de echte reden om de film te zien is de bloedmooie fotografie. Ik vraag me af of ik ooit een mooiere film zag in zwart-wit. Alleen al direct die palmbomen die fluorescerend in beeld zijn gezet, maar ook het donkere van de nacht en de camera die glijdt en de vele interessante shots (met die lift die daalt) of momenten (vrijwel alles rond het vuur). 4,5*.

Heel vroeger keek ik die serie Spangas nog wel eens. Fijne serie die redelijk naturel was en niet overdreven; prima tijdverdrijf aan het eind van de middag. Dat was dan wel de eerste seizoenen, dus veel wat de personages in deze film kende ik nog niet maar opzich maakt dat voor de film niet veel uit. Zeker als vriendengroep kan het nog wel en is dit best geloofwaardig. Je merkt dat ze op elkaar zijn ingespeeld door al tijden in een serie samen te zitten, maar als het op ander vlakken aankomt met emoties wordt het een slag minder. Zeker aan het eind gaat het veel meer die kant op en dan wordt de film ook een stuk minder. In de basis is het wel interessant, maar de uitwerking is belabberd. Er worden nog wat effecten toegevoegd, maar dat maakt het alleen maar erger en de film wordt eerder een soort duistere thriller en die sfeer past niet. En dan dat actiestuk aan het eind slaat helemaal nergens op, alsof er nog even wat spanning en sensatie in de film moest. Jammer, zo'n film (en serie) als deze moet het hebben van de onderlinge band en het leven tijdens je schooltijd, daar heeft deze film weinig mee vandoen. Dan houdt de interesse voor mij op. 1,0*.

Spangas is bij tijd en wijlen een leuke serie al moet ik wel zeggen dat ik de nieuwste seizoenen eigenlijk nooit heb gezien. Maar het is vrolijk, nergens heel diepgaand maar vooral prima tijdverdrijf zo op de late namiddag. Daar moest natuurlijk een film van komen. Dat ze echter uit zo’n onschuldig programma zo’n totaal geflipte belachelijke film konden toveren: dat is pas echt magie (vandaar Disney pictures waarschijnlijk.)

We volgen de pubers op reis richting de Ardennen voor een werkweek. Leuk dacht ik, want dat heb ik in 5 VWO zelf ook gedaan. Beetje kanoën, mountainbiken, hiken, door de modder banjeren, je kent het wel. Maar zo geschift en absurd als in deze prent? Neen: dat gelukte ons in het geheel niet.

Het begint al in de eerste scène. Druk, vol mensen (overduidelijk een film, dus iets meer budget en iedereen kan meewerken blijkbaar), maar dat wel in een complete chaos. Op het laatst worden nog reizen gecanceled, komt een docent met spit aan (bel je niet even dan), er wordt nog even snel een relatie verbroken, etc. Dat ging bij mij toen (en ik gok bij iedere andere school) er toch iets anders aan te pas. Een valste start denk je, maar even later bleek dit slechts een amuse voor de rest.
Dat je niet een eenvoudige werkweek kan hebben als thema van een film, soit –al was Big Brother seizoen 1 waar ook geen fuck gebeurde best leuk-, maar wat ze er nu van maakten sloeg helemaal nergens op.

We krijgen: een tent die natuurlijk niet fatsoenlijk wordt opgezet (typisch), gegooi en gesmijt met eten (waarom altijd), een potje raften waarbij ik enige vorm van een instructeur mis, een flinke hoosbui, iets meer dan kattekwaad, verdwaalde mensen, een arm uit de kom, een oud-leerling die even komt buurten met z’n brommer, een totaal misplaatste actiescène op dat wilde water en ga zo door. Mag het s.v.p. een klein beetje geloofwaardig blijven? En dan op het eind dansen alsof er niets is gebeurd die kleine 48 uur. En uiteraard komt werkelijk alles goed tussen iedereen. Wat had je dan verwacht? Enige vorm van spanning of emotie wordt trouwens ook zo hardhandig de grond ingeboord. En als het nu als parodie was bedoeld. Maar iets zegt me dat ze tamelijk serieus waren.

Het acteerwerk is bekend, van redelijk spel door de mooie Jolé, het meisje van de Plus met toen nog een leuk kapsel en moslimmeisje zonder hoofddoek (vooral in de telefooncel) tot slecht, van onder meer die irritante broertjes, de beauty-queen, Tofik Dibi, stoere Barry, de mensen met rare namen (Luxor, Fay, Avalanche) tot misplaatst (Miss Match die overduidelijk grappig bedoeld is maar werkelijk niets krijgt van de scenarioschrijver om ook maar iets mee te kunnen.) Het is dat het samenspel tussen allen nog werkt. Je merkt dat ze al tijden samen op de set hebben doorgebracht en dat er toch iets als een groep is ontstaan. Verder was het maar zeer zwakjes.

De regie is verder niets. Eén leuk moment in montage (van de beerput richting de pan met iets dat voedsel voorstelt) en dat was het. Verder onduidelijke beelden, slecht geschoten, schijtmuziek, overdreven bombastische vioolmuziek onder vertraagde beelden van een groep wandelende mensen. Ook dat heb ik wel vaker gezien. En beter trouwens. Kortom: pure kitsch.

Nee, jammer dit. Juist als aanvulling op de serie had zo’n film in de Ardennen mooi thema’s kunnen aansnijden en echt een verdieping kunnen geven aan die jongeren. Men kiest echter voor een volsagen idiote aanpak, gespeend van elke klasse. 0,5*

Opvallend hoe weinig deze film gedateerd aanvoelt. Af en toe ja, met een enkele studioscène en af en toe wat houterig acteerwerk, maar verder is de film verrassend fris en ziet er vooral enorm geloofwaardig en groots uit. Ook de personages zijn stuk voor stuk wel interessant met nu goede eigenschappen en hun nukken. Dan lijkt Ben Hur uit het jaar ervoor ruim 30 jaar ouder. Het eerste uur is wel het fijnste van de hele film met dat hele gedoe in de gladiatorenschool. Goed ritme, vermakelijk en geen trage scènes. Daarna gaat de film op momenten slepen, veel serieuze scènes die traag en stilstaand zijn gefilmd en het tempo vaak eruit halen. Ook het grote gevecht aan het eind is lang niet meer zo indrukwekkend en de grootsheid ervan weet Kubrick niet in beeld te krijgen. Uiteindelijk een lange film die ik nu eindelijk echt op zeker heb gezien; ik kan me niet voorstellen deze nooit gezien te hebben, maar blijkbaar was het toch zo. De wat druilerige zondag was er perfect voor, maar een tweede keer hoeft niet meer van mij. Dan heeft Kubrick veel meer te bieden. 3,0*.

The Spectacular Now. Tijdens de film kan je je afvragen wat je met die titel moet. Lovely and Tender, hoe zoet ook, zou lange tijd allicht een betere zijn. Want wat een lief en fijn filmpje is dit.

De film kent wel enig verhaal, en iets dat lijkt op plotontwikkeling, maar dat is te summier genoeg om toch meer van een sfeerimpressie te spreken. Bovendien zitten er enkele grote tijdsprongen in die ook aangeven dat het plot niet meer is dan een kapstok om de jonge acteurs de ruimte te geven voor vele mooie scènes en de thematiek die daaruit voortvloeit. Beide acteurs schitteren trouwens ook. Miles Teller weet nu net wel de juiste snaar te raken, met een kruising tussen arrogantie, nonchalance en een heel groot hart. Shailene Woodley is een schatje en vooral die twee samen, met vele kleine gebaren, zijn een echt stel.

Wat ook helpt is dat de film gewoon fijn geschoten is. Met mooie kleuren in de achtergronden, vaak lange shots die de acteurs de kans geven hun dialoog op te bouwen en vooral heerlijke muziek op de geluidsband. Daarnaast zijn het de vele kleine tedere momenten die het hem doen. Daarnaast zegt de film inhoudelijk genoeg om ook van diepgang te kunnen spreken. Beide hoofdrolspelers zijn ook niet heel zwart-wit. Sutter is in wezen een prima vent, maar door omstandigheden kan hij weleens verkeerd eindigen. Aimee is introvert, maar niet per se een sulletje of de loser van de klas. Zij komt iets los, uiteraard, maar ook dat zijn geen wereldschokkende ongeloofwaardige (of clichérijke) omwentelingen. Werkelijk alles getuigt wel van nuance en goede smaak. Prettig.

Uiteindelijk draait de film om het loslaten van het verleden, om volwassen te worden en te leven in het nu en in de toekomst. En dat is al spectaculair genoeg. Een uitstekende titel dus, net als de keuze te eindigen met het magistrale Song for Zula, misschien wel het beste nummer van 2013, dus afgerond naar boven 4,5*.

Geen Skyfall, daarvoor is het allemaal te kil en emotieloos en te vluchtig. De film vermaakt absoluut, weet de volle speelduur nergens te vervelen en kent enkele mooie scènes, maar het voelt allemaal bijzonder gehaast aan.

Aan de plot kan dat niet liggen, want die is vrij simpel en zou in 90 minuten verteld kunnen worden. Maar het is echt een race van set piece naar set piece zonder uitdieping of rustpunt. Niet dat het bombastisch wordt a la Michael Bay maar nergens wordt echt de tijd genomen. Afzonderlijk werken veel scènes wel, maar ik kwam maar nooit in de film. Dan zie ik liever Connery die een beetje rondtoert op de Bahama's in het bijzonder fijne Thunderball.

Ook zijn de schurken vrij matig (die vechtersbaas komt er helemaal bekaaid van af), zijn de Bond-girls niet noemenswaardig (en al is Seydoux een heerlijke verschijning, ik mis toch wel een 'oooh James' op zo'n moment) en is dat hele gedoe rond M en C ook niet echt goed uitgewerkt. Het hangt er net te veel bij terwijl dit op zich wel interessant is. Ergens deed het inhoudelijk ook denken aan M:I Rogue Nation, maar dat zal ook met de tijdsgeest te maken, en eerlijk is eerlijk, die weten de Bond-films vaak goed te pakken. Nu we het toch over die film van Tom Cruise hebben, daar knalde de actie toch net wat meer, al is die in SPECTRE lang niet slecht.

Maar goed, daar staat dan wel die prachtige eerste scène tegenover met vooral dat weergaloze almaar durende openingsshot dat heerlijk vloeiend beweegt en met die pompende muziek eronder echt een genot is. Dat is met speels gemak het absolute hoogtepunt van de film. En daarnaast is het leuk dat de verwachting uitkomt dat Oberhauser gewoon Blofeld is, al is Waltz zelf niet in heel goeden doen. Maar eens je die kat ziet, weet je genoeg en scheelt me dat allemaal weinig meer. Verder is de hele film bijzonder stijlvol gefilmd, of dat nu de practitge introductie is tot Oberhauser, dat shot met die verlichte bomenlaan of zo'n scène in de tuin bij Belucci met die zang van een castraat op de achtergrond. Alleen ook hier weer, dit alles is ook zo voorbij om echt erin mee te gaan. Ook de song van Sam Smis (zoals we hem op ons werk noemen) past prima op die plek maar is toch ook geen absolute knaller. Al met al een film van gemiste kansen.

De film deed wel weer meer denken aan oudere Bonds, met SPECTRE, de locaties en een zowaar prima spelende Craig die zich helemaal op zijn gemak lijkt te voelen. Ik zie hem nog niet zo snel een Dom Perignon bestellen of elke ober of liftboy een biljet toestoppen, maar ik weet ook dat hij nog een vijfde film mag hebben om het af te maken. Want hij is nog net niet klaar en zou in de volgende film dat weleens kunnen doen. Bovendien is iemand als Damian Lewis dan te oud om nog Bond te worden. 3,5*.

Sterke film, een een biopic zoals ik ze graag zie: niet een heel levensverhaal, maar slechts een korte periode of één aspect en zo een persoon leren kennen. Ik vind dit niet eens een biopic overigens, maar eerder een film over een vrouw met psychische klachten (druk, stress) in de vorm van een (fictief) verhaal over de echte Prinses Diana, zoals Repulsion zo'n film was in de vorm van horror.

Dit is ook meer een Larraín dan een film over Diana. Zijn Jackie is beter, maar deze benadert op momenten wel die kwaliteit, vooral als de ontregelende muziek van Greenwood weer ten tonele komt, dan stijgt de film echt op. Prachtig geschoten, goed geacteerd, mooie decors (dat kasteel, dat ergens in Duitsland ligt, helpt daar ook aan bij) en kleding en vooral de psyche van Diana wordt sterk neer gezet. Wel zakt de film op momenten ineens enorm in, om daarna weer flink te stijgen. Maar vooral om die reden niet hoger dan 4,0*.

Ik vond dit best een prima film. Soms wat chaotisch qua verhaal, maar dat past wel bij de film noir waar deze toch wel een beetje op gebaseerd is. Maar in dit geval niet in L.A. maar in Boston, waar Berg veel locaties heeft gevonden met zeggingskracht en sfeer. De actie is oké, acteerwerk is prima, tempo is behoorlijk, soms lekker luchtig en ik heb me daardoor gewoon prima vermaakt. Zo'n film die nergens echt bijzonder is of ergens in uitblinkt, maar al met al een dikke voldoende. 3,5*.

Ik moet Verhoeven nageven, de film heeft nauwelijks kans te vervelen. Er zit tempo in (de montage is echt scherp), er gebeurt altijd wat en het zwierige camerawerk helpt ook mee, net als enkele heel aardige scènes. Jammer dat het verder volstrekt niet boeit.

Dat komt ten eerste door de sfeer die me altijd aan een filmsfeer deed denken waarin geen echte mensen rondlopen maar acteurs die altijd precies weten wat te doen. Zo een Soutendijk vooral irriteert alleen maar, of dat nu dat gedoe bij die frietkraam is of dat ze geld aftroggelt bij dat motorgebeuren. Maar niet alleen zij, het is bij iedereen zo. Terwijl de film zich wel leent voor een mooi sfeerportret van kleinburgerlijkheid begin jaren 80. Daarnaast word ik niet heel enthousiast van het acteerwerk. De rollen zijn plat dus dat helpt niet mee, maar het is ook een wat stijve manier van acteren. Enkel Van Tongeren als Rien laat af en toe wat zien.

En dan is er nog de beeldkwaliteit die echt goedkoop en ouderwets oogt, zoals ook veel tv-afleveringen van Bassie en Adriaan van vroeger. Ik vind dat ook gewoon ronduit lelijk terwijl in die tijd echt wel wat beters op de markt kwam (vanuit Amerika). Die inhaalslag heeft de Nederlandse film de laatste 20 jaar gelukkig wel gemaakt, maar veel films van vroeger van vaderlandse bodem zien er gewoonweg niet uit. Het is dat Verhoeven zo nu en dan wat probeert met zijn camera, maar mooi wordt het eigenlijk nooit.

1,5*.

Saai, slecht geacteerd, niet boeiend. Ik dacht echt een ander soort film te zien uit de omschrijvingen, meer een slice of life op een vakantie. Hoewel de film niet echt van a tot z loopt, voelde dit ook niet aan als sfeerschets maar als verteld verhaal, maar wel één die nergens interessant werd. Kan weinig goeds noemen, maar ik heb ze ook weleens slechter gezien. 1,0*.

Superheldenfilms. Tegenwoordig groot, groterm grootst (maar niet per se groots) en vol cgi waarmee de schaal ook veel groter wordt. Opvallend om na zoveel jaar dan deze eerste Spider-Man te zien uit het begintijd van de hausse aan superheldenfilms. Nu draaien ze opnieuw in de bios dus een goede gelegenheid ze weer eens te herzien, temeer ik die drie Raimi-films nooit op groot scherm heb gezien.

Wat enorm opvalt is hoezeer Raimi hier een eigen stijl mag gebruiken (met een hint naar zijn eigen The Evil Dead met die arm?) maar ook het smalle beeldformaat ('want Spider-Man is een verticale held'), bijzondere camerahoeken en een nogal underground 90s gevoel. Is dit een superheldenfilm voor groot publiek? Zo oogt die niet.

Raimi is het beste in kleine momenten tussen Parker en MJ, maar ook met een jonge James Franco. Het tempo is goed, de schurk van dienst is prima en actie behoorlijk geschoten. Wel mist de film nog echt een emotionele impact en heeft deze het euvel van 'de eerste film' die echt nog moet opbouwen. Maar al met al aangenaam kijkvoer. De show wordt gestolen door een klein rolletje van JK Simmons en die éne kus. En leuk om enkele inmiddels bekende memes te zien. 3,5* blijft staan.

Was de eerste Spider-Man nog een soort undergroundfilm met een enorme 90s vibe, daar is dit vervolg echt een stap of 3 vooruit richting mainstream. Nu wordt wel het brede bioscoopformaat gebruikt, visueel oogt een en ander beter, de soundtrack is pompeuzer, de cgi is prima (heel af en toe oogt het als een computergame maar die momenten zijn spaarzaam - deze film heeft op dat vlak de tijd goed doorstaan) en er zit een emotionele impact in nu die bij deel 1 nog ontbrak. De rollen worden fijn ingevuld, het tempo is behoorlijk, de humor prima.

Wat zo fijn is aan deze film is dat deze veel meer draait om de persoon achter de superheld en wat dat doet met een mens. Soms wordt dat nogal met hapklare brokken gebracht maar er worden zinnige dingen getoond en op dat vlak overtuigt de film uiteindelijk wel. En het geeft de film een hart.

Eigenlijk is het enige dat op de film is aan te merken dat deze niet zo memorabel is als pakweg The Dark Knight (die dan weer zijn eigen tekortkomingen had) en de film niet echt een volle impact weet te geven; ik werd nergens echt weggeblazen door de film. Maar als popcornvermaak met enige diepgang is de film superieur. Verhoogd naar 4,0*.

Oké bij die verwijzing naar die meme moest ik hardop lachen.

Deel 1 van deze reeks was een hele fijn verrassing. Dit vervolg gaat redelijk daarop verder maar is uiteindelijk wel te lang en vooral langdradig soms. Het eerste uur is vooral opbouw maar, hoewel goed gedaan en een fijn stuk film. wreekt zich dat uiteindelijk wel in dit geval in het vervolg. Ook de actiescènes duren soms net even te lang en is het allemaal te wild om echt geweldig te zijn. En eerlijk is eerlijk, ik vind Morales niet bijster boeiend, een beetje kleurloos als hoofdpersoon, al is hij nog niet zo irritant als Andrew Garfield. Wat dat betreft is Gwen Stacy veel leuker en zijn die eerste 20 minuten daarom ook de beste.

Maar verder is dit wederom een hele fijne film. Toffe en soms bloedmooie animatie, schitterend design, een hele vette soundtrack (dat lekkere nummer van James Blake schijnt pas 2 juni uit te komen), echt het comic gevoel verwerkt, goede actie, vaak genoeg een sterk tempo en vaak veel humor. En ja ook de sfeerzetting het eerste uur is echt wel goed gedaan. Echt even genieten 140 minuten lang in de bioscoopstoel, al zijn het er wel 20 minuten te veel.

Het eerste uur gaat echt helemaal nergens over eigenlijk, en ik vond dat heerlijk. Gewoon een onbekommerd vakantiefilmpje met enorm leuke personages, goede humor en een fijne zomerse vibe erin. Beetje Europa aandoen, wat fotogenieke locaties erin, beetje high school, beetje liefde en af en toe wat actie tussendoor die dan ook direct knalt, mede door de goede cgi.
Het tweede uur is meer plotgedreven en niet het meest interessante verhaal, met aan het eind een te lange actiescène (waar de cgi dan af en toe ook hapert) en helaas ook een verhaal dat je voelt aankomen (vanaf seconde 1 weet je: Gyllenhaal is niet wie hij is). De film weet dan niet meer te verrassen en weet de sfeer van het eerste uur ook niet meer te krijgen, al probeert men dat af en toe wel. Verder wel een zalige soundtrack (dat nummer bij de eind-credits), goed tempo, en een sterke chemie tussen Holland en Zendaya. 3,5*, maar op basis van het eerste uur had ik graag veel hoger gegeven.

Spider-Man en Tony Stark, het enige waarvan ik die combinatie kende was Protect Ya Neck, al rapte Iron Man zelf dan niet die tekst over onze spinnenman. Enfin, eenmaal over het punt heen dat dit gewoon een Avenger-film is en niet Spider-Man helemaal los van de rest (waar ik veel van kan vinden, maar nu even niet) met zijn eigen universum, kon ik best genieten van deze telg.

Fris is wel het beste woord. Een reboot met een veel jongere Parker en May dan ik ken van andere films en series. Leuk verhaaltje waar niks bijzonders in is, wat kleinere actiescènes waar niet de hele wereld er aangaat (de schurk wil enkel wapens stelen en doorverkopen) maar het werkt bovenwel heel goed. Een film zonder dadendrang, wat heerlijk.

Enorm fijn gespeeld ook. Holland is uitstekend. Ik was even bang dat hij net zo'n vervelende vent werd als Garfield, maar niets van dat alles. Keaton (leuk om Batman voor zo'n Marvel-film in te huren) straalt enorm veel uit en is de beste schurk in tijden, het is geweldig om te zien hoe geïnspireerd Downey Jr. nog is na al die jaren (vergelijk dat met wat Jack Sparrow is geworden) en eigenlijk straalt alles en iedereen plezier uit. Verder is de actie mooi ingetogen maar ook lekker overzichtelijk geschoten.

Nee, dit is gewoon een prima stuk popcornvermaak. Niet zo goed als de eerste twee films van Raimi (die ik blijkbaar beide op een relatief lage 3,5* heb staan, tijd voor herziening) die veel meer nog dan deze Spidey gaan om de persoon achter de superheld. Die uitdieping mis ik hier wel en lijkt ook niet echt het doel van de film. Het komt zijdelings aan bod, maar uiteindelijk dient deze film vooral als simpel maar wel goed gemaakt vermaak en niet als diepgaande drama. Maar zeker 3,5*.

Heerlijke film. Goed tempo, een leuke versie op Spider-Man en met een enorm plezier ook ingesproken. De stemmen passen ook allemaal goed maar aan alles voel je dat men dit met liefde heeft gedaan. Er zit genoeg humor is, zeker richting het einde wordt dat steeds sterker en vooral de absurditeit neemt toe, maar wel het soort waar ik van houd. Verder goede muziek en zelfs een mooie eindgeneriek.

Visueel ook erg fijn. Heel veel stijlen door elkaar die toch heel knap passen, waarschijnlijk doordat het zo'n mengelmoes is. Maar het soms schetsmatige is mooi om te zien en past toch goed bij andere heel gedetailleerde stukken. New York ziet er mooi en sfeervol uit en vooral het kleurgebruik valt op. Zeker aan het eind als het één grote LSD-orgie wordt maar nergens kitscherig of chaotisch, het is gewoon heerlijk vrolijke actie. Op emotioneel vlak vond ik het niet altijd even meeslepend. Daarvoor ontbrak wat diepgang en vooral originaliteit, maar het is wel een heerlijk stuk bioscoopvermaak geworden. 4,0*.

Fijne film, maar niet die sterke film waarvan ik hoopte dat hij zou zijn. Ook de grote verrassing (de komst van de oude Spider-Mans) was al geen verrassing meer na alle memes die online inmiddels te vinden waren en wij Nederlanders als enige ter wereld zo ongeveer niet naar de bios konden gaan. Maar ik heb me wel prima vermaakt. Holland en Zendaya zijn een leuk koppel (en hoewel Holland het leuk doet is het Tobey Maguire die bewijst nog steeds de beste Spider-Man te zijn), af en toe mooie emotionele momenten, goed in beeld gezette actie en voldoende te zien. Maar ik vond ook de film vaak stil vallen, iets war ik de vinger niet op kan leggen. Ik verveelde me niet, maar vaak vond ik dit een wat tam beestje. De film is ook iets te vol eigenlijk waardoor alles een beetje aan de oppervlakte blijft hangen. 3,5*.

Soort van lange aflevering van Black Mirror. De film oogt ook wat goedkoop en gaat nooit echt leven, mede door het matte spel van Hemsworth en Teller. De film kabbelt te veel vooruit en ondanks interessante ideeën is de uitwerking te mager om als film lang boeiend te blijven. 2,0*.

Pijnlijk. Niet zozeer vanwege het pesten, maar vanwege het bedroevende niveau van deze prent. Dit is eerder camp dan drama. Dat komt vooral door het script en de acteurs, maar ook de regie die verder niets toevoegt of veelal foute keuzes maakt. Het begint al met de eerste scène op het basketbalveld. Het is niet zozeer de dikke Jochem die ik zie, maar een suffe vent die weinig zin heeft om mee te doen. Dat zal vast komen door het pesten, maar het is geen beste opening om sympathie op te wekken omdat we hem nog niet kennen en dus enkel een duf iemand zien (ja, ik had een schurfthekel aan diegenen die zich tijdens de gymlessen niet inzetten, al is dat geen reden om te pesten, maar ook niet om van te houden). En ook ja, die sympathie komt wel, maar is al te laat.

Verder fout: de acteurs die de nergens oprechte dialoog keurig opdreunen zonder enige emotie of enige inleving, de melodramatische muziek -en dat éne liedje op het feest kon echt niet trouwens- de slechte metaforen, het saaie camerawerk, de weinig subtiele regie, de tig overbodige matig uitgewerkte subplotjes en de klassenleraar die blijkbaar gezellig meedoet (serieus?). Nee, de film (lees: boek) heeft dan nog wel een goede boodschap te brengen, maar doet dat op zulk een manier dat het eerder lachwekkend wordt. Voor de boodschap en de moeder van David die nog wat maakt van haar rol (al is ze volstrekt overbodig) 1,0*.

PS 1: Nils Verkooijen moet een acteerverbod krijgen. Wat een vreselijke uitstraling heeft dat kind. Perfect als pester omdat je er vanzelf een grafhekel aan krijgt, helaas ook in veel andere films te zien.

PS 2: Voor een goede film over pesten: ziet Después de Lucía.

Ik ben het wel eens met mrklm, de hoofdpersoon is zo'n boeiend personage niet en de film gaat daarmee nooit leven. Aardige sfeerbeelden nog wel en een mooie fotografie in een geel-goude (Gold!) gloed constant, erg fijn om naar te kijken. Maar alle rolletjes van de bekende artiesten hangen er maar wat bij en de film kabbelt voort zonder ooit echt boeiend te worden. Maar wel erg lang duurt. 1,5*.

Het verhaal van Lindberg kende ik vanuit dat boek over de zomer van '27 van Bill Bryson. Behalve dan wat momentjes dat zijn vliegtuig bijna te water raakte is het verder redelijk waarheidsgetrouw verfilmd. Al wist Bryson veel meer dan Wilder de wereld eromheen te schetsen met allerlei gekken die de overkant wilden halen. Nu zal Bryson het ook weleens wat hebben aangedikt, maar dat was in ieder geval een stuk smeuïger. Deze film is an sich nog wel vermakelijk en verveelt geen seconde, maar is ook een wat duf geheel. Stewart probeert er nog wel iets van te maken, maar moet alles via de voice-over doen. Show, don't tell was nog nooit zo letterlijk geweest. Ook het camerawerk is niet heel bijzonder en ik heb Wilder weleens meer bijzonders zien doen. Een enkel shot is wel heel aardig, maar dat is te weinig op dik twee uur film. De flash backs zijn wel vaak leuk en helpen ook mee dat de film nergens stilvalt. 3,0*.

Tegenvaller, na alle positieve geluiden en redelijk hoog gemiddelde. Deze film, eerder thriller dan horror of drama (al wil het alle wel zijn), is nogal vlakjes. Nergens spannend, weinig originele ideeën en nogal wat clichés die storen. Dan ook drie jonge meisjes die er wel goed uitzien maar nergens overtuigen met hun spel. Maar vooral het script valt tegen, dat te veel wil vertellen. Dat hele gedoe met het verleden van Casey vond ik nogal overbodig. Beter had men dit helemaal weggelaten en zich puur gericht op de centrale stoornis van Kevin. Nu wil de film ook een zwaar drama zijn, maar wordt dit helemaal nergens en is daardoor nogal suf en soms ook gewoon saai. Ook het einde (althans, persoonlijkheid nummer 24) ging met er te ver over en hiermee verloor de film geloofwaardigheid en mijn aandacht.

Nee, er is slechts één reden om deze film te zien en dat is de fantastische McAvoy die altijd volstrekt geloofwaardig blijft (zelfs als nummer 24 nog wel), mede door zijn rol volledig serieus te nemen, zoals dat moet hierin. Daarnaast weet hij met stem en mimiek snel duidelijk te maken wie hij nu precies weer speelt. Alleen had hij een veel beter script verdiend. 2,0*.

p.s. Jammer dat Kanye West niet langs kwam.

Spongebob is een fenomeen waar je niet omheen kan. Dus hoewel ik nooit een volle aflevering zag (of zelfs maar meer dan 5 minuten) wist ik de namen Spongebob en Patrick aardig te plaatsen en dat meneer in een ananas woont was ook niet nieuw.

Verder ben ik vrij blank de film in gegaan. Die is volstrekt geflipt, vol energie, schreeuwerig. Maar dat is een bewuste stijl en die blijft keurig vastgehouden. Het stemmenwerk is ook enorm passend. En er zitten veel losse leuke momenten in (the Hoff). Maar verder is dit gewoonweg mijn humor niet en vond ik de film zo bijna anderhalf uur lang eigenlijk geen drol aan op wat momenten na. Ik kan eigenlijk niets slechts over de film zeggen, maar hij trekt me simpelweg niet. 1,5*.

Wat ik fijn aan deze film vond, was het tijdsbeeld dat geschetst werd en nu 35 jaar later juist heel goed naar voren komt. Die oude auto's, de benzinestations langs de Franse snelweg. De film is met veel gevoel voor sfeer en locaties geschoten. Echt spannend is de film niet, wel creepy omdat het allemaal behoorlijk dichtbij komt, iets dat eenieder kan overkomen. Zwakste schakel is acteur Bervoets die geen moment echt overtuigt en vooral de chaos in zijn hoofd en het niet kunnen loslaten was niet echt geloofwaardig waarmee ook het laatste deel niet geloofwaardig was. 3,5*

Op zich een prima film, maar wel erg op veilig gespeeld en nogal oppervlakkig. Dat komt vooral doordat men te veel wil vertellen en er te veel mensen worden gevolgd.

We krijgen natuurlijk het hoofdverhaal, het zoeken naar bewijs, een sfeerschets van Boston en het belang van de katholieke kerk aldaar, een stukje van het leven van de personages, de verplichte intimidatie en uiteraard de onvermijdbare - eenmalige- woedeuitbarsting van één van de acteurs. Dat maakt dat je wel genoeg leert, maar het is allemaal zo vlakjes en weinig diepgravend. Van alles een beetje zonder echt goede uitwerking. Het belang van de kerk komt dan nog het meeste langs, maar de hoofdpersonen komen er helemaal bekaaid vanaf. Toon dan helemaal geen situatie privé, of werk dat verder uit, temeer ook zij wat met de kerk vandoen hebben. Dat is boeiend. En ook de stukjes intimidatie komen langs maar hier wordt verder nooit op ingegaan.

Ook het speurwerk lijkt vrij gladjes te verlopen. Aan het eind gaat het ineens ook allemaal heel snel (ik miste blijkbaar dat ze het laatste stuk bewijs hadden gevonden dat de grote chef van de kerk overal vanaf wist?) Deze film is wat dat betreft eigenlijk ook helemaal nergens gelijk aan All the President's Men, waarbij het speurwerk veel verder ging net als de bedreigingen en spanning. Hier in Spotlight kent men het verhaal eigenlijk al maar zoekt men bewijs. Ook belangrijk, maar minder interessant.

Maar goed, wat het doet doet het goed. Beelden zijn sfeervol (vooral steeds met ergens een kerk op de achtergrond) en Boston wordt mooi getoond, er wordt prima geacteerd door het meerendeel met vooral een intense sterke rol van Keaton. Alleen Ruffalo met zijn trekjes irriteerde mij mateloos en ik vroeg me af waarom hij zo toch acteerde. Dat leidt alleen maar af. Niet veel later zag ik Eternal Sunshine, zelfde manier van acteren maar daar werkte het wel. Maar de rest van de acteurs zit prima in zijn rol, al is de nominatie voor McAdams wel wat overdreven. Al had ze dan wel weer eerlijke billen in die losse luchtige broeken. En de film is zo strak geregisseerd (ook een nadeel natuurlijk) dat je je de volle 128 minuten geen seconde verveelt. Maar het is daarmee vooral vermaak voor het moment, geen wereldschokkende cinema. 3,0*.