Opinions

Herzien. Ik blijf redelijk bij mijn kritiek van de vorige keer dat het wat afstandelijk is maar buiten dat blijft de film ook een tweede keer wel boeien en vooral intrigeren. De betere stukken die binnen komen zijn vooral als er muziek speelt, of dat blije lied op de kermis of het zware dies irae direct daarna. Maar ook zo'n moment dat ze gewoon aardbeien eten met verse melk is gewoon heel fijn om naar te kijken en het filosofische stoorde me veel minder dan de vorige keer. De sfeer is duister en licht tegelijk wat best goed past steeds. Verhoogd naar 4,0*.

Matige Hitchcock. Het verhaaltje interesseerde maar nauwelijks en de uitwerking is ook oerdegelijk. Vooral naar het einde begint de film echt te slepen. Overduidelijk nog op de grens tussen stomme film en talkies waar vooral het acteerwerk onder te lijden heeft. Wel enkele aardige momenten zoals de hele veiling (inclusief een stuk waarin iemand ineens niet te verstaan is, erg leuk gedaan) en een heerlijk shot vanaf een affiche en de camera die naar achteren glijdt. Maar te weinig op de hele speelduur om hier een voldoende aan te kunnen geven. 2,0*.

Skyfall, de film waar ik erg naar uitkeek. Natuurlijk had je dat gedrocht van Quantum of Solace gehad en mocht Bond wel weer een beetje body en stijl terugkrijgen. Maar toen de regisseur bekend werd, de cinematograaf en natuurlijk dat Adele - waar ik niet eens per se fan van ben - de titelsong zou zingen, toen kon het echt niet op. En op veel punten maakt de film dit ook waar.

Craig zit lekker in zijn vel. Hij brengt ook wat meer humor mee in zijn personage en begint steeds meer op Bond te lijken. Whishaw is een heerlijke Q, met de oude bekende twisten met Bond erin, maar wel met een eigen smoel. John Cleese wilde teveel Llewelyn spelen en irriteerde, Whishaw pakt de beste onderdelen maar zet een compleet ander personage neer. Meer nerdy, iets meer arrogant, en dat past. De Bond girl is wat saai, Harris speelt een leuke rol, Dench is fijn als altijd en vooral van Fiennes word ik altijd vrolijk. Ook hier weer een mooi personage dat met weinig speeltijd toch volstrekt geloofwaardig is en altijd goed overkomt als hij een draai in zijn gedachten maakt. En ja, op het eind, blijkt hij toch de perfecte volgende M te zijn. Van Bardem weet ik niet helemaal wat ik moet vinden, net of hij net niet in de film thuishoort. Het is niet slecht, soms best creepy en goed geacteerd, maar niet echt passend.

De actie is prima en overzichtelijk in beeld gezet en weet soms echt te knetteren. Niet alleen die openingsscène over de daken van Istanbul of met die heli op het eind, maar ook de oneindige stijlvolle scène tegen de achtergrond van de wolkenkrabbers van Shanghai. Daarnaast is de muziek fijn (niet alleen de fantastische theme song) en ziet de film er op momenten prachtig uit. Vooral als het nacht is en de lampjes gaan aan, het liefst met wat regen erbij. Daaruit wordt zoveel sfeer gecreëerd dat je als regisseur verder niks meer hoeft te doen. Die stijl zou Deakins in Prisoners nog verder doortrekken, maar hij maakt van Skyfall al wel waarschijnlijk wel de mooiste Bond-film. De locaties worden daarnaast vooral mooi in beeld gebracht maar ik had best wat meer willen zien. Alleen van Istanbul zien we vrij veel (en Schotland dan, maar dat vind ik minder interessant) al is dat vooral tijdens een actiescène zonder echte rustpunten om van de locatie te genieten. Verder zijn het wat saaie plekken allemaal.

Bij de herziening valt wel op dat het middengedeelte soms wat gaat slepen, iets dat een eerste kijkbeurt nog niet echt heeft omdat je benieuwd bent naar het vervolg. Nu je het verloop kent kan dat wel eens een negatief punt worden en ik zou maar zo de film ooit lager kunnen waarderen. Voorlopig nog 4,0*. maar wel de minste viersterrenfilm onder de Bonds (het wás zo ongeveer de beste voor mij).

Tegenvaller. De film deed me denken aan Taking the Pelham 123, ook daar zat iemand op de centrale die vanwege redenen in zijn job als straf dit moest doen. En ik vraag me af of het nu zo moeilijk is iemand zijn werk te laten doen zonder gelijk dit soort onzin en een heel trauma erbij. Waarschijnlijk speelt mee dat alles op 1 -saaie- locatie speelt en dar na een minuut of 45 de rek er ook wel uit is en de hoofdpersoon dan maar dingen buiten het boekje gaat doen om de plot vooruit te helpen. Had dan de film nog korter gehouden met pure focus op het centrale verhaal dat sterk genoeg moet zijn, want op momenten is het spannend en is het een meerwaarde dat je enkel het een en ander per telefoon meekrijgt. Ik kijk sowieso graag naar mensen aan het werk en als ze dat goed doen is dat helemaal fijn om naar te kijken, en de beste man doet het goed aan de telefoon als hij zich op zijn taak focust. Maar al die onzin eromheen stoort en irriteert gewoon, het is onnodig en haalt je uit het centrale verhaal. Verder vond ik het ook niet echt geloofwaardig. Sowieso leek die hele centrale een amateuristisch geheel. Als iemand zo'n telefoontje krijgt gaan er toch wel meer mensen mee bezig? Worden andere telefoontjes door anderen afgevangen? Komt er een supervisor bij? 2,5*.

Aardig. De film kent geen grammetje vet maar op zich maakt dat niet heel veel uit. Soms denk je wel waarom het gezin van Johnson je moet interesseren terwijl ondertussen tientallen andere onschuldige mensen worden doodgeschoten, maar soit, het stoort niet. De film is als actiefilm redelijk overtuigend en vooral de cgi is sterk, maar er zitten ook nogal wat toevalligheden in om dan maar de plot op gang te helpen. Jammer, want dat irriteert wel. Uiteindelijk is dit luchtig popcornvermaak waar je de ergernis vergeet als The Rock over een hijskraan klautert, maar net zozeer is de film zelf ook vergeten direct buiten de zaal. 2,5*.

We moeten niet gaan overdrijven met z'n allen. Ja, voor Nederlandse begrippen is de oorlogsactie van bijzonder niveau en een enkel moment mag er hoe dan ook zijn (met al die vliegtuigen boven Zeeland) maar het is nu ook weer niet allemaal heel geweldig. De actie van pakweg Saving Private Ryan is harder en rauwer, die van bijvoorbeeld Hacksaw Ridge poëtischer. Was dit een zoveelst Engels product geweest, dan had er geen haan naar gekraaid. Niet dat de film slecht is, maar meer dan gemiddeld is de film ook niet.

Al met al is dit productioneel verder wel oké. Inhoudelijk is de film dan wat zwakker. Die verschillende verhaallijnen werkt niet altijd. Soms is de focus te lang weg op één verhaal, en ze zijn wat gemaakt. Ook dat verhaal van die Nederlander in Duitse dienst was veruit het minst interessant. Al met al blijft de hele film een beetje in de middelmaat hangen, met soms een sterker moment en soms zakt de film wat weg in oninteressantheid.

Nee, als er dan één reden is deze film te kijken dan is het de jonge Susan Radder. De naturelle uitstraling die zij heeft is geweldig, en altijd blijft ze geloofwaardig, weet precies de juiste toon te raken en emotioneert. Geen moment zie je haar acteren. Ik had blijkbaar enkele jaren terug al iets over har geschreven bij de film Horizon waarbij ik heel enthousiast was over haar rol, dan had ik dat toch goed gezien en ze is dan geen eendagsvlieg. 3,0*.

In het begin een beetje een mix van Goodfellas en Once Upon a Time in America qua gevoel, maar wel veel minder uitgewerkt. Die kinderen blijven allemaal vrij plat en lijken allen op elkaar waardoor de binding er niet is en later als ze oud zijn ook niet meer komt. Hoewel de oudere acteurs het beter doen blijven het stuk voor stuk toch wat afstandelijke personages. Het verhaal voelt lange tijd ook vooral als een wat lange samenvatting in plaats van een echt doorlevende film. Verder is alles degelijkheid troef met een enkel moment dat eruit springt en uiteindelijk nog wel tot een voldoende leidt maar dat is het dan ook wel. 3,0*.

Niet de beste Disney, wel één van de mooiste. Het verhaal stelt niet veel voor, weinig karakteruitdieping en het geheel is wat braafjes. Maar ik zou naïef zijn iets anders te denken van een jaren 50 Disney film. Vergelijk dit met de films uit de jaren 90 (Alladin, Lion king, Hunchback, Beauty and the Beast) welke deze elementen veel meer hebben. Ook komen een Aurora en Philip weinig in beeld. Het is meer het verhaal van de 3 feeën.
Maar wat vooral opvalt is de prachtige tekenstijl. Het brede beeld wordt vaak volledig benut, mooie panorama's, sommige tekeningen als werkelijke kunstwerken met veel gevoel voor compositie. En een stijl met een idee. Het is niet geheel realistisch maar echt als een sprookjesboek getekend. De achtergonden (en personen daarin) staan volledig stil. Ook de grote massa (bij het nummer Princess Aurora) is niet zeer realitisch maar zeer simplistisch. Het was even wennen, maar dat kwam wel. Ook de scènes bij Malaficent en in het bos zijn erg mooi.
Daarnaast de prachtige muziek van Tchaikovsky en het schitterende nummer Once upon a dream. In het bos erg mooi verfilmd maar vooral aan het eind. Als de jurk weer roze wordt gemaakt, je ziet de kleur veranderen en dan het aanzetten van de zang. Subliem gedaan. Al met al zeer goed vermaakt.

Sleeping Beauty, waar slaat die titel op? Dat zij slaapt tijdens haar werk als prostituee en dat ze mooi is (zeker, met haar roomblanke gave huid en fijn Australisch accent), maar daarvoor lijkt me het een te veelgelaagde film. Dus gaat dat verder. Slaapt ze sowieso niet in haar hele leven en moet ze worden wakker gemaakt (zoals ook in het sprookje)? Ik kan overigens ook wel wat vinden in de visie van Reinbo. Er zit in ieder geval genoeg in, wel niet direct duidelijk wat alle verbindingen zijn, maar het meeste is goed te volgen. Wel had het allemaal wat strakker gekund, nu heb ik vooral het gevoel dat Leigh er te veel ideeën in kwijt wil.

Overigens zit die inhoud niet in de weg om ook gewoon te genieten van de film, en dat kan volop. Ten eerste van Browning, haar uiterlijk en acteerwerk - hoe ze doods kijkt de hele tijd- maar ook de fijne fotografie, de prettige stille scènes zonder enige muziek (pas na ruim een uur dacht ik wat te horen) en alle fijne omgevingsgeluiden die een opvallend rustgevende werking hebben. Zo kijkt dit heerlijk weg en heb je nadien alle tijd om nog eens de inhoud te overdenken. 4,0*.

Oeh spannend, de hoofdrolspelers noemen beestje steeds bij de naam en vingeren een flesje water. Maar gelukkig was de seks wel keurig met de kleertjes aan, moet niet te gek worden natuurlijk. Vreselijk dit soort films, vooral ook omdat het enkele feit dat men wat grover in de mond is voor veel mensen (Amerikanen?) al grappig is, zonder dat er een grap wordt gemaakt. De film wordt dus eigenlijk nooit echt leuk en men doet hun best er ook niet voor. En verder volledig voorspelbaar en over die bekende platgereden paden zonder ook maar één fris of origineel idee. Verder wel sfeervol geschoten en Brie doet het leuk, maar daar blijft het bij. 1,5*.

Film die steeds beter wordt en ik heb me eigenlijk prima vermaakt. Het verhaal is flinterdun en dat hele zijplotje met Foxx' vrouw is alleen maar clichématige overtollige ballast, maar dat is zo ongeveer het enige dat op deze film is aan te merken. Foxx is gen wereldacteur maar wel enorm sympathiek - in de hele film gun je hem eigenlijk alles. Verder een aantal leuke schurken lekker dik aangezet, een aantal goede knokscènes die lekker kort worden gehouden en vooral richting het eind wordt het zelfs lomp geweld. Heerlijk! Verder een heel aardige soundtrack en score en mooie sfeervolle plaatjes van Vegas. 3,5*.

Geweldige film van Mankiewicz, vooral door het spel en de dialogen.

Engels vind ik een mooie taal, vooral om te horen, en dan het liefst gesproken door Britten. En als je dan zulke heerlijke zinnen hebt, met harde klanken, bloemrijk taalgebruik, en dat heerlijk geacteerd, dan is elk woord een genot te horen, en dat twee en een half uur lang. Beide acteurs zijn goed en stoten elkaar tot grote hoogten. In hun handelingen een strijd, in hun spel eveneens. Dubbel goud, zou ik zeggen.

Inhoudelijk worden af en toe interessante zaken gemeld, maar het meeste dient ter ondersteuning van de personages zelf. De reactie op het dartpijltje in Bulls-Eye is sprekend: "There are certain skills best acquired in public bars, I suppose". En al dat soort dialogen, en one-liners gaat maar door. En ze zijn gewoonweg fantastisch uitgesproken.

Normaal ben ik niet zo van plottwists die je gewoonweg verwacht, en zeker tegen het einde is dit aan de orde. Maar je bent al mee in het verhaal, en de twists komen gewoonweg voort uit de handelingen, uit de personen zelf. Daarnaast, de vermomming zag ik niet, al dacht ik eerder dat het wel een inspecteur was maar dat deze meedeed in complot met Tindle, maar dan is er al een twist die je verrast. De rest accepteer je dan.

Muziek was prima, mooi subtiel tot beklemmend en hard als het moet. Met veel oog voor detail zijn de decors bedacht, dat enkel helpt om de personages te versterken. Camerawerk is prima, met soms mooi bewegingen. Het eerste deel is het doolhof is zelfs mystiek en prachtig om te zien.

4,5*, absolute aanrader.

Heel klein gehouden en dat werkt op zich wel, al is het ding nu en dan wat episodisch om echt me helemaal mee te nemen en de film is zelfs wat traag ondanks de korte lengte. De schetsmatige stijl is erg fijn maar wel meer voor een prentenboek al kan dit bij deze film nog prima. Maar ook dat maakt dat de film wel wat afstandelijk blijft.

Niettemin een leuk tijdsbeeld en vooral een mooie sfeerschets van het opgroeien van een jongen en zijn relatie met zijn ouders (moeder en stiefvader zo blijkt), gewoon hele normale mensen die normale dingen meemaken. Alleen al daarom verdient deze film een goede voldoende. 3,5*.

Fijn filmpje, waarvan je het idee hebt dat de regisseur hier heel veel in kwijt wilde maar die 90 minuten zijn daarvoor te weinig. We krijgen constant langsracende colonnes van EU-bobo's, de verschillen tussen de moderne stad met de jeugd en het oudere platteland met de vader, problemen met geld en banken die niet willen meewerken, et cetera - daar zal regisseur Kozole ongetwijfeld veel mee bedoelen hoe hij het nieuwe Slovenië ziet. Kapitalistisch, maar niet per se beter. Interessant, maar net iets te veel op de achtergrond.
En daarnaast is er het hoofddeel van Alexandra. Dat verhaal van haar is sterk genoeg op zich, niet per se origineel maar goed genoeg uitgewerkt in alle facetten (studentenleven, relatie met vader, misbruik). En ook daar had ik best meer van willen zien. Vooral ook door het sterke spel van de werkelijk bloedmooie Ivanisin, maar die vooral met haar blik en mimiek iets heel triest overbrengt. Anderzijds vervelen de 90 minuten nu nergens en heb je wel het idee een volwaardig en afgerond verhaal gezien te hebben. Verder niet heel bijzonder gefilmd en nog wel een aardige score. 3,5*.

Aardige film. Leuk is dat de locaties net wat anders zijn dan de normale western met veel bossen, maar ook de meer uitgebreide vlakten met besneeuwde bergtoppen erachter. Qua sfeer is het echt een western terwijl dit toch heel anders is dan normaal. Verder vormen Fassbender en Smit-McPhee een prima koppel. Maar de film zit wel heel erg vol met allerlei personen en ontmoetingen terwijl ik juist dat desolate altijd zo mooi vind. Daarnaast waren ze lang niet allemaal even interessant. De laatste scène was wel vrij sterk. 3,0*.

Ach kijk, Zelensky als president. Geen film die me direct aansprak maar de enige uit Oekraïne op Netflix en vanwege de Reis rond de wereld challenge daarom toch gekeken. Enerzijds geinig eens deze gezien te hebben en dan vooral om te weten wat Zelensky in een vorig leven deed als acteur. Ook het eerste uur is vlotjes. Maar de film is nooit leuk, de komedie faalt, visueel matig (oogt als een soap) en de film weet eigenlijk nooit echt te boeien. Zo duurt de film toch nog lang. 2,0*.

Een vrij standaard verhaaltje waar ook weinig origineels bij wordt gebracht. En een en ander wordt ook wel erg vluchtig behandeld. Denk aan de verslaving, dat lijkt een probleem te zijn en daarna na een rehab is het probleem ineens voorbij. Er zijn enkel nog wat ruzies omdat Johnson aangeeft moeite te hebben dat zijn vriendin nog pillen en alcohol etc neemt. Dat is te weinig overtuigend in een film.

Wel een aardig tijdsbeeld verder maar de film is nogal duf. Vergelijk dat met de wilde rit van Uncut Gems die de regisseur eerder maakte. Ik had constant het idee dat er met de handrem op is gefilmd en dat voel je. 2,5*.

De beste aflevering van allemaal. Uiteindelijk heeft dit ook weinig met Black Mirror te maken, al ligt daarin niet per se een verband. Het is gewoon een goed uitgewerkt verhaal met en prima opbouw (net af en toe genoeg hints om je als kijker zelf te laten ontdekken wat er gaande is). Ook zit er een zekere droogkomische kant in doordat het allemaal steeds grotesker wordt en er steeds meer mensen bijkomen om hun zegje te doen (deed me af en toe denken aan Margin Call), visueel goed (dat shot van die helikopter tussen de stroomdraden is zelfs schitterend te noemen) en aan het eind ook wat emotioneler. Verder trapt de film wat open deuren in, maar doet dat wel op een overtuigende manier dus stoort het niet. En geinig is natuurlijk de link met Facebook, met een idealistische oprichter waarbij de vrouwelijke COO en andere hoge medewerkers de ziel eruit halen en voor winst gaan. Men lijkt hier vrij mild voor Zuckerberg zelf, opvallend. 4,0*.

De film doet een aantal dingen goed en past redelijk in mijn straatje maar toch voelde ik een lichte teleurstelling. De film is wat rommelig als geheel met deels scènes uit het leven gegrepen (de beste momenten) en deels nogal gescripte scènes die nooit echt geloofwaardig voelen. Al verschilt dat soms binnen de scène zelfs. Die plot rond Forest Whitaker bijvoorbeeld is echt een mengeling van zulke momenten en het is dat Whitaker en prachtrol neerzet. Maar het gedoe met die overal etc ging er te ver over. Ook is Keitel meer een acteur voor een bijrol, om een bepaalde typetje te spelen. Dat kan hij goed (denk aan Pulp Fiction) maar hij heeft dat sowieso wel een beetje altijd om zich heen hangen en in deze Smoke past dat minder. Dan is Hurt stukken beter. Jammer, want het sfeertje dat getoond wordt is wel fijn. Vanwege het mooie kerstverhaal (jammer dat dat nog visueel terugkwam) nog wel een goede score. 3,5*.

Ik moest ook enorm aan The Dukes of Hazard denken, met die achtervolgingen (inclusief jump!), die hond, twee mannen en een vrouw, de muziek, de omgeving (inclusief onverharde wegen), het soort auto's, de politie et cetera. Dat kan niet anders dan dat deze film een enorme inspiratiebron is geweest, zo opvallend zijn de overeenkomsten. Schijnt The Dukes heel ergens ander sop gebaseerd te zijn. Bijzonder.

Film zelf viel tegen. Ik vond juist het tempo helemaal niet hoog en veelal meer van hetzelfde. Je had geen idee waar men zich bevond (qua locatie, qua tijd te gaan nog) en alles leek op elkaar, dus zo kwam er nooit enige vooruitgang in de film of spanning of men iets ging halen of niet. Enkele losse scènes zijn nog wel geinig gedaan en het sfeertje is prima, maar er zit een hoop vulling in die me nauwelijks kon interesseren. 2,0*.

Niet zo storend als veel andere Nederlandse romcoms. Dat komt vooral door de drie oudere actrices die leuk genoeg zijn en er echt wat van proberen te maken ondanks het volstrekt oninteressante verhaal waarin vele omwegen uiteindelijk dan naar dat einde leiden. Enkel het jongste meisje -dat scherp en geestig moet zijn maar dat net niet lukt- is minder sterk. Zoals de hele film wel aantoont dat men goed wil zijn, maar net de finesse mist om dat echt te zijn. Uiteindelijk is dit een niemendalletje dat niemand kwaad doet maar ook niemand ontroert. Den Haag als locatie is wel eens zo verfrissend in dit soort films. 2,0*.

Bijzonder. Net als bij Persona is het vooral dat de film na het kijken blijft intrigeren. De film zelf is een aaneenschakeling van losse scènes. Soms tegen het horror aan in die droom aan het begin met geweldig zwart-wit (letterlijk, want geen grijstint te vinden) maar vaker wat speelser onderweg waar Borg allerlei mensen ontmoet en hier een bepaalde nonchalance in zit. Het blijft wel een typische film van Bergman die vooral zijn ideeën kwijt wil en daardoor voelt het wat kil aan tijdens de film zelf, maar des te meer blijft die hangen daarna. 4,0*.

Iets beter dan 'Lock Stock', maar dat zegt nog niet veel. Ritchie gaat op de weg verder van zijn debuut. Te veel personages, geen grappige dialogen, wannabe gangster, 'Fuck' zeggen om het fuck zeggen, et cetera. Dan krijgen we meerdere situaties waarvan je gelijk weet dat alles wel bij elkaar komt op het eind, situaties waarin vanalles verkeerd loopt (al is het in deze film al minder) en veel gezeik onderling. Het lijken een stel kibbelende theetantes. Op Pitt na komt werkelijk niemand geloofwaardig over. Jammer dat Pitt zich leende hiervoor, hij is goed, maar kan de film bij lange na niet redden. Dan hoor ik mensen over Ritchie's Briste humor. Niet gezien. Fawlty Towers is humor, dit niet.

Typisch was de intro van de film. Niet onaardig, wat semi-intellectueel gelul over God en de Katholieken en dan gelijk die drukte. Even laten zien wat meneer heeft geleerd straalt er gewoon vanaf. En zo gaat het de hele film door. Daarnaast hield de film, op het einde na, ook de aandacht er niet bij.

1.0*, meer kan ik er niet voor geven.

Wat een verschrikking dit, mijn Nederlandse zaterdagfilm (liefst diegene die linksboven op Netflix staat zodat de keuze voor mij wordt gemaakt, maar steeds van dit soort films doet Netflix denken dat ik er veel plezier aan beleef want waarom kijk ik ze anders?).

Acteurs zijn stuk voor stuk waardeloos en dan gaat de film al mis. Een vriendengroep die geen vriendengroep is ofzo, geen idee hoe die verhoudingen nu lagen en waarom men dan met elkaar op vakantie gaan. Een sfeertje in Sneek dat nep aanvoelt, geen spanning, zelfs geen fijne gore want ook op dat vlak valt de film tegen. Het hele ding kon me nauwelijks boeien en duurde maar en duurde maar. Paar aardige beelden van bovenaf van Nederland in het begin, maar ik kan hier verder eigenlijk niets positiefs over zeggen. 1,0*.

Snow White dus. Zonder Seven Dwarfs in de titel want alsof het gedoe met Zegler (rechts haat haar) en Gadot (links haat haar dan weer omgekeerd) nog niet genoeg was, was er ook gedoe met de dwergen. Disney wilde met echte kleine mensen werken (wat best een aardig idee was) maar ook daar viel weer iemand over. In de eerste scène wordt de prinses geboren in nacht van sneeuwval. Even hoop je als kijker dat ze toch niet hardop gaan roepen dat ze daarom de naam heeft gekregen (want zo goedkoop kan men het niet maken) maar uiteraard, dat is wel het geval. Al kan de naam ook gebaseerd zijn op de behoorlijk kleurloze vertolking van Zegler. Ze is niet eens slecht te noemen en ze heeft best een fijne zangstem maar ze brengt ook nul energie en nul charisma mee. Ze krijgt wel meer mee dan in de tekenfilm maar ze is net zo eendimensionaal gebleven.

Gadot in dit geval als boze stiefmoeder. Hoewel, boze bonusmoeder had beter gepast als we toch met idioot hedendaagse gruweljargon gaan praten (gemiste kans wat mij betreft, al is het maar om de term bonusmoeder in een negatief daglicht te stellen). De scènes tussen haar en Zegler werken nog het beste. Beide zijn geen supergoede actrices maar hun onderlinge haat (en Gadot neemt Zegler totaal niet serieus volgens mij, zij kijkt echt neer haar op haar) werkt op die momenten wonderwel goed. Een geluk bij een ongeluk.

Om echt goed de film te kunnen beoordelen heb ik daarna de tekenfilm uit '37 teruggekeken. (Dat leek me sowieso een mooie stap om eens alle Disney-klassiekers in chronologische volgorde te herzien wat ik al een tijdje wilde doen). Wat opvalt aan dat origineel, dat superieur is trouwens, is dat die film enorm sprankelt. Heel weinig plot maar des te meer muziek, zwarte humor, vrolijkheid en levendigheid. Die dieren voegen ook echt wat toe. Een genot om te zien. Het gaat soms minuten helemaal nergens over (de dwergen, die constant Little Men worden genoemd in die film trouwens, die zich moeten wassen bijvoorbeeld) maar die film kijkt wel heerlijk weg daarom. En imponeert en is uniek.

Dat alles ontbreekt in deze real life remake. De film is duf en ingedut. Nu zag ik aan het eind pas dat Marc Webb de regisseur is en dat verklaart een hoop. behoudens één knaller (te weten (500) Days of Summer) heeft de beste man enkel prullen geproduceerd. En ja, daar reken ik zijn beide Spider-Mans ook bij. Er zitten minder muzikale intermezzo's in en vooral meer plot en karakaterontwikkeling voor Sneeuwwitje. Maar voegt dat echt wat toe?

Eerlijk is eerlijk, een een-op-een remake had niet gekund. Animatie leent zich nu eenmaal voor andersoortige films en dat werkte in het origineel maar zou hier niet passend zijn geweest. Echter zijn alle toevoegingen volstrekt inwisselbaar. Is het een slechte film? Niet eens per se. De aankleding is best oké (de fotografie is dan weer minder bijzonder) en enkele toevoegingen zijn prima verwerkt (de kleine mensen die zelf moeten schoonmaken bijvoorbeeld). Alleen brengt de film ook niets bijzonders en ondanks de beperkte speelduur van minder dan twee uur sleept de film ook wat richting het einde. 2,0*.

Soms vraag ik me weleens af hoe de castingafdeling werkt. Want hoe lukt het je voor de hoofdrol, volgens het verhaal de mooiste van allemaal, Kristin Stewart te kiezen? Hebben die mensen geen verstand van acteren? Zijn het vrouwen met een slecht gevoel voor schoonheid? Of kiezen ze een grote naam om meer bioscooppubliek te trekken. O zo jammer, want in essentie is dit best een goed idee. Sprookjes zijn vanuit oorsprong ook bloederig.

Maar dan krijg je dus een slecht script waarin maar weinig wordt uitgediept en dat lijkt te gaan van actiesequence naar rustig moment en vice versa. Als je dan ook nog een hoofdrolspeelster hebt die als enige mimiek haar mond iets open kan doen en vervolgens weer dicht, dan heb je niets dat ook maar lijkt op enige diepgang. Meeleven met de film wordt zo heel moeilijk. Bovendien, laten we wel wezen, moeten we geloven dat Stewart mooier en puurder is dan Theron?

Thor is dan wel weer prima in zijn rol, net als Theron als koningin. Zij weet zich te amuseren maar wordt nooit een karikatuur (denk aan Murray in Scrooged). Erg knap om zo op het randje te spelen. Ook ziet de film er best mooi groezelig en grijs uit en spat die kleurscène van het scherm. Ook de make-up was uitstekend, dat daar geen Oscarnominatie voor is gekomen!

Al met al een film van gemiste kansen die dankzij Theron en enkele goede scènes nog wel te behappen was. En Stewart zou ik adviseren te stoppen, dan heb ik er geen last meer van. 2*.

Aangezien ik bezig ben alle 52 klassiekers van Disney te bekijken was het ook tijd voor een herziening van The one that started it all - het werd een meer dan aangename verrassing.

En natuurlijk, veel plaatjes uit de film herken je zo en natuurlijk is de film wat verouderd op punten en natuurlijk is Sneeuwwitje zelf een erg simpel personage maar wat een ongelooflijke charme heeft de film. Geweldig geanimeerd, zeer realistisch zonder nadrukkelijke felle kleuren, mooie vloeiende animatie, geweldige scènes in het bos met soms wel drie lagen over elkaar lijkt het en een heerlijke montage. Het verhaal zelf stelt niet veel voor, maar dat lijkt de bedoeling ook niet. Zie het in de tijd dat tekenfilms enkel kort waren en vol muziek: dat is deze lange film ook - want de muziek lijkt nooit te stoppen en is echt in samenhang met de gebeurtenissen op beeld. Ook enkele gezongen nummers, vooral onze Prins die zo een rol uit een Puccini-opera lijkt te zingen, zijn erg prettig. En het bekendste lied met de schaduwen van de dwergen groot op de rots; misschien wel het mooiste beeld uit de film. De lange dansscène halverwege was ook één bom vrolijkheid en fijn te zien.

En zo maakt het dus niet uit hoe simpel de prins is, hoe eenvoudig het verhaal, deze lange versie van de filmpjes van toen brengt gewoon puur plezier en vermaak. En dat is soms erg prettig. 4,5* (ook omdat dit toch de eerste was).

Aan alles merk je dat men heel veel wil vertellen, maar te weinig tijd heeft. Een film vol personages die allemaal wel en link hebben, even aan bod komen en dat was het dab. Ik kan sowieso slecht tegen thrillers waarin iedereen de boef kan zijn. Dan verliest het mijn interesse en ik zie aan het eind wel wie het was. Af en toe kent de film fraaie shots van Noorse landschappen en de stad Bergen, maar verder een chaotisch verteld verhaal waar weinig liefde in zit. Zelfs Fassbender weet de boel niet te redden en lijkt ook er met zijn hoofd niet bij.

Het viel me mee dat het Engels me niet stoorde dat men zo vloeiend sprak in Noorwegen. Allicht speelt mee dat men zonder accent sprak zoals zo vaak nazi's wel doen. Niettemin had dit verhaal prima in de V.S. of Canada kunnen spelen. 1,5*.

Tegenvaller, toch wel, al had ik er zeker rekening mee gehouden dat me dit niet volledig zou trekken. Meest heikele punt is de geloofwaardigheid, en in heel veel kon ik simpelweg niet meegaan in deze film. Dan heb ik dus ook al snel dat een film me minder boeit. Neem daarbij het wat saaie eerste stuk, de matte actie die wel aardig in beeld wordt gebracht maar nooit knettert en de vreselijke rol van Swinton. Neem daarbij de maatschappijkritiek waar ik an sich niets tegen heb, maar hier wordt het wel zo letterlijk gebracht dat het niet enkel afdoet aan de boodschap maar vooral aan de filmbeleving überhaupt. Jammer.

Het tweede deel wordt aangenamer, vooral door de veranderingen van omgeving (production design is wel erg mooi de hele film door) en enkele zeer geinige scènes (dat kleuterklasje). Ook speelt Evans een sterke rol en het einde is fraai. 2,0*.

Erg mooie film. Heel af en toe wordt wat meer op het gevoel gespeeld, maar verder is het bijzonder subtiel gebracht zonder grootse gebaren. En die enkele momenten komen dan des te harder aan. Leukste momenten zijn die haast onwerkelijke beelden waarin men in grote poppen loopt. Vooral die vader, die sowieso de mooiste rol heeft, is prachtig en zelden zoveel gevoel gezien in zo'n mascotte. Sowieso is de hele cast op dreef met de knappe prestatie van de jonge Re Lee voorop, enkel mama is me te vaak te hysterisch.

Verhaal is prima, juist fijn dat het lang in het ziekenhuis blijft waardoor de film vrij gefocust blijft en niet zo episodisch wordt. Zo zie je mooi de veranderingen in de mensen en hetgeen dit gebeuren met hen doet. En clichés worden vermeden door niet van belangrijk moment naar belangrijk moment te springen.

Wat ik sowieso fijn vind aan dit soort films is de cultuur die ergens lijkt op onze westerse waardoor ik me erin kan herkennen maar toch net anders is waardoor ik erin kan verdwalen en ervan kan leren. Idem geldt voor de gegoede middenklasse in Latijns-Amerika of andere moderne Aziatische maatschappijen.

Enfin, visueel net niet bijzonder genoeg om er echt een topscore aan te geven. Alleen als men in die mascottes danst komt er wat warm geel licht naar binnen en lijkt men ook het visuele belangrijk te vinden. Maar met gemak 4,0*.