Opinions

Soms zie je wel wat een regisseur wil maar word ik op geen enkele manier geraakt of raak ik werkelijk door geen enkel aspect geboeid. Dat was dus bij deze film; ik heb me echt stierlijk verveeld en die 90 minuten leken maar niet over te gaan.

Ik kreeg ook een 3D-idee, zo donker als het beeld was gemaakt. Onnodig, en verder met weinig bijzonder camerawerk was er echt helemaal niets in te ontdekken. Verder wel opvallend dat me dit niet kon boeien, zo'n slice of life smaakt me normaal goed. Maar de hoofdpersonen konden me nergens boeien, ik had totaal geen binding met hun leefwereld en hun problemen. Voor mij kwam het neer op anderhalf uur saaie plaatjes kijken, daar was ik na 5 minuten eigenlijk al wel klaar mee. De laatste scène heeft nog wel een aardig moment en weet me bijna te raken, maar dan is het al veel te laat. Omdat ik ook wel vind dat dit geen slechte film is maar vooral saai niet het allerlaagste, al voelde het wel zo. 1,0*.

Deze film is niet eng, deze film is vooral raar en wil soms eng zijn, maar lukt het niet dat te zijn. Ik probeer echt te bedenken wat het was, maar na 10 minuten voelde ik al de behoefte de zaal uit te lopen en Argentinië - IJsland te gaan kijken: ik heb me kapot verveeld. Rare personages die daardoor nooit leven en ik kreeg er geen band mee. Veel tergend lange trage saaie scènes, geen spanning, van dat vreemde gedreun vaak eronder gemonteerd, saai geschoten, weinig bijzondere muziek. Af en toe, heel af en toe ja, werd het nog wel aardig. Ook een enkel fraai shot van dat huis half in de schaduw met zonbeschenen boomtoppen. En die miniatuurhuizen waren los van de film ook echt heel mooi. Maar wat waren dit een ellenlange twee uur. 0,5*.

Het eerste uur is behoorlijk. De film moet even inkomen maar als Grant vervolgens zijn theorieën verspreidt wordt het boeiend. Die link van de muziek kende ik al wel maar Grant gaat veel verder. Eigenlijk is dit geschikt voor een boek om rustig te lezen maar toch wordt met schwung en afwisseling dit toch boeiend op beeld gezet. Knap gedaan. Grant zelf is prima als creep waarvan je niet weet of hij nu een creep is of niet.

Daarna zakt de film wel weg, inhoudelijk en visueel en qua toon en weet niets boeiend meer te brengen. Echt spannend wordt het nergens en beide jonge vrouwen vond ik sowieso al niet super acteren en dat begint zich hier te wreken. 2,5*.

Op momenten wel een aardige docu. Beetje registrerende camera waar ik wel van houd en af en toe erg sfeervolle plaatjes van het gebied waar dit zich afspeelt. Maar het is ook een docu met weinig context. Je leert gaandeweg wel wat iedereen doet en zijn rol is, maar de lijntjes ertussen en het fijne ervan mis je gewoon. Dan wordt het ook wat rommelig omdat op en duur meerdere mensen worden gevolgd. Waarvan lang niet iedereen even interessant is. 2,5*.

Geinig filmpje wel. De hele opzet met een soort mockumentary erdoor werkt vrij goed. De film zelf is vrij episodisch en soms ook rommelig gemonteerd - Audiard lijkt soms meer bezig met leuke regiedingetjes dan met een visueel en inhoudelijk coherent verhaal vertellen, al maakt dat de film wel fris om te zien. Als drama werkt de film om die redenen echter niet helemaal geweldig en niet elke scène is even geslaagd waardoor de film per saldo wat sleept. Maar al met al zitten er genoeg goede momenten in en heb ik me redelijk vermaakt. Dat dit eens wat anders is dan anders qua stijl doet de score naar boven uitvallen. 3,5*.

Eigenlijk gewoon een Rise and Fall-verhaaltje, met wat klassieke muziek van Beethoven, Strauss en Pachelbel. Dat Onderhond deze 5* geeft
Ik moest bij deze dan weer denken aan Black Swan die ergens wel een beetje hetzelfde is. Alleen mis ik in Helter Skelter wel de intensiteit van die van Aronofsky. Het is zelfs een vrij gladde film met wat vlakke personages waarvan ik ergens wel zie wat men wil vertellen, maar het gaat nooit echt leven. Noch dat verlies van roem die niet eeuwigdurend is, noch de horror, noch de strijd met het nieuwe meisje.
Daartegenover staat wel dat de film er werkelijk schitterend uitziet. Prachtige volle kleuren die echter wel subtiel en zacht belicht worden, waardoor deze niet zo hard kitscherig worden als in films van Almodóvar. Ook enorm veel details aangebracht in de decors. Typisch ook die scène bijna aan het eind met de onderzoeker en zijn medewerker waarin Tokyo ineens heel normaal eruit ziet (en daar had de film dan ook moeten stoppen) En ook enorm veel sfeer en enkele losse scènes (onder meer de psychose met Ode an die Freude) werken uitstekend. Geweldig hoe de Japanse popwereld zo wordt neergezet, aangedikt maar ergens wel realistisch. Vorige week zag ik nog die tentoonstelling Cool Japan in Leiden, vrij herkenbaar daardoor deze film. 3,5*.

Ergens tegen het eind zegt Kirsten Dunst dat ze niks heeft tegen 'jullie soort mensen'. Het antwoord: 'I know, I know you probably believe that. En dat is waar deze film ook lang over gaat. Deze film is inderdaad een wat andere manier hoe racisme wordt bekeken. Geen scheldpartijen, geen stenen door de ruiten, maar een soort vanzelfsprekendheid die er is. Ook de zwarten zelf die constant netjes vragen waar de gekleurden moeten zitten. Dat lijkt me ergens enorm vernederend. Maar het beeld dat zo geschetst wordt is wel heel aardig en ook wat frisser na al veel films gezien te hebben rond dit thema de laatste tijd. Ook het tijdsbeeld daar rond NASA en de strijd tegen de Russen was wel fraai. Ergens deed me dit denken aan The Imitation Game, ook met een wiskundige die helpt in de strijd tegen de vijand,

Het anti-racisme is niet subtiel, maar het stoorde mij ook niet. Buiten dat mag een kunstenaar best een boodschap brengen. Dat Costner dat wc-bordje eraf haalt was nog wel en aardige scène, zonder melodramatische muziek erbij en zelfs wat sullig doordat het bordje maar niet los wil. Maar als Spencer en haar dames dan naar de IBM-ruimte gaan en dan als een stoet door de gangen lopen en de muziek zwelt aan, dan gaan mijn nekharen recht overeind staan. Zelfs dat de blanken soms als wat domme jongens werden neergezet stoorde mij niet., ook al waren dat allemaal vrij slimme jongens die net als Johnson hebben meegeholpen aan het ruimtevaartprogramma. Ergens zit dat erin dat men zodanig eigenlijk niet omkeek naar zwarten, dat hun gedrag niet heel gek is dat ze haar niet serieus nemen. De humor is het enige echt ongemakkelijke. Johnson die steeds naar de wc rent met al die mappen onder haar arm past qua toon gewoon niet.

Het is ook zeker geen perfecte film. Men wil heel erg veel vertellen en hoewel niets echt afgeraffeld wordt heb je wel het idee dat een wat strakker verhaal beter was geweest. Een beetje burgerrechten, een beetje het werk bij NASA, een beetje huiselijk geluk, een beetje noem maar op. Heel veel, maar van alles een beetje dus. Eigenlijk is alleen het verhaal rond Katherine redelijk volwassen uitgewerkt. En hoewel ook dat verhaal soms wel nog beter uitgewerkt had kunnen worden, zijn de verhalen rond de andere twee dames echt een stuk minder. Zij krijgen enkel enkele sleutelscènes en moeten zich daar maar mee redden.

Wel heeft de film een zekere sympathie, mede door de acteurs. Enkel Spencer lag er te dik op. Maar Henson in toch wel de hoofdrol is prima en krijgt één scène die oprecht is (en stukken oprechter dan mevrouw Davis in Fences in ieder geval). Janelle is wel leuk maar ook gewoon fijn om naar te kijken. Ali is bijna net zo sympathiek en waardig als in Moonlight en Costner is perfect gecast en volstrekt geloofwaardig.

Uiteindelijk wel vermaakt en de film is ook vrij leerzaam met een verhaal dat het waard is verteld te worden. Afgerond naar boven 3,5*.

Aardige Ozu met zijn vertrouwelijke thema's, acteurs (sommige met dezelfde namen, of in dezelfde soort rollen in dezelfde huizen of kantoren) maar met net weer wat andere nuances. Daardoor weet elke Ozu wel weer iets nieuws te zegen. Deze Ozu is dan weer net wat minder dan gemiddeld. Wat minder humor (op een sterke grap over die vrouw van dat café in het begin na), en deze familieperikelen vond ik allemaal net wat minder boeiend. Wel weer gewoon fijn voortkabbelend met een prettig sfeertje en een heel behoorlijk inkijkje in de Japanse samenleving van toen, maar het spreekt allemaal net wat minder dan andere films van hem. Deze film draait al om verandering, maar ik vond Ozu met zijn Late Autumn met dat thema betere dingen doen. 3,5*.

Geweldige western met mooi beelden, fijne muziek, goed spel en sfeer. Een film over eenzaamheid, angst en verraad. Wie zijn je echte vrienden, wie helpen als het gaat om leven en dood. En word je wel gesteund als je een misdadiger weg haalt die zorgt voor feest en geld. Elke burger in de film is zeer natuurlijk. Niks geen helden, maar lafaards aan de zijkant. Zoals iedereen zou reageren. En geef ze ongelijk.

Wat direct opvalt is de prachtige zwart/wit fotografie. Zeer contrastrijk, weinig grijstinten, dus de felle zon is merkbaar. Diepe schaduwen en veel wit. Dat alles begeleid door mooie muziek, vooral dat slagstukje dat steeds terugkomt. Komt de spanning ten goede.

Gary Cooper schittert als hulpeloze sherrif. Hij weet perfect uitdrukking te geven aan de angst en radeloosheid, het verdriet van het alleen laten van zijn persoon. De andere acteurs zijn niet slecht, maar staan toch in zijn schaduw. En zoals eerder gezegd, een zeer nadrukkelijke schaduw.

En dan wat een western afmaakt. De sfeer. Ik had nog nooit een western zonder kleur gezien. Dat is me prima bevallen. Ook zonder kleur kan je je wanen in die contreien. Al zal dit dorpje nog zeer oostelijk liggen in de V.S. Een enkele Mexicaan is er en het dorp is al behoorlijk geciviliseerd. Toch heb je hetzelfde gevoel als een Rio Bravo of Once upon a time...

Aardige western in de stijl van Leone maar Eastwood mist als regisseur het tempo, de beeldende kracht en het gevoel van de grootmeester. Dusdanig zelfs dat de acteur Eastwood, die niet veel anders doet dan in de Dollar-trilogie, ook vaak wat gemaakt aanvoelt. Wel een leuke setting aan dat meertje en met vrij kleine huisjes. Ergens voelt dit als een filmset, ergens voelt het juist heel echt. Ook de soms wat lossere scènes en de personages zijn prima. Maar ook steeds niet meer dan dat. Wel bijzonder om met een verkrachting te beginnen die wordt gezien als iets wat niet slecht is en waar de vrouw ook op zat te wachten. 3,0*.

Best leuk. Film zit vol stereotypes, maar na de eerste vijf minuten lijken die expres zo dik aangezet. Nergens irriteerde het en het leek er zelfs bij te horen. Sowieso is het hele sfeertje fijn op die campus en het is opvallend hoewel zwarte mensen daar rond lopen. Meestal bestaan dit soort films alleen uit roomblanke nette jongens en meisjes. Verfrissend dus.

Tegen het einde wordt het wel minder. Sowieso was dat einde vrij voorspelbaar. Dat Nazi-gedoe trok me wat minder, al kon ik wel meegaan in de gedachtewereld van Remy. Leuke rol ook van Omar Williams en een prachtrol van Fishburne. Swanson komt wat minder tot haar recht maar zij is dan wel een prettige verschijning. Ook Ice Cube had een prima rolletje waarin zijn beperkte acteertalent wel prima paste. Het camerawerk is best leuk met af en toe fijne montage, maar de fotografie was gewoon ronduit lelijk en erg goedkoop aandoend. 3,0*.

Ooit wel eens gezien, maar blijkbaar nog geen stem bij geplaatst. Film die redelijk vermaakt, maar ook niet meer. Het idee van die Highlanders die eeuwig leven boeit me eigenlijk nog het meest al kan daar veel meer mee gedaan worden, maar men kiest overduidelijk voor een actiefilm. Daarnaast kent het die lelijke gedateerde jaren 80-look dat het kijkplezier ook niet echt verhoogt. Muziek van Queen is nog wel aardig passend, al vond ik dat album van hun (A Kind of Magic) met al deze nummers wel één van hun mindere. 2,0*.

Mooie film, maar net iets te kil om me echt mee te sleuren. Leukste scènes waren op momenten dat men de film besprak en dit haast in documentairestijl was geschoten. Verder is de film vrij afstandelijk en wilde ik de relatie tussen Misako en Masayo niet echt geloven. Ik zag wat Kawase wilde zeggen, maar goed overkomen deed dat niet. Verder wel in een fijn tempo voortkabbelend en vaak mooie en sfeervolle plaatjes. 3,5*.

Ik heb het boek gelezen en dat vond ik heel erg matig, deels ook door de verwachting. Ik dacht iets over de cultuur daar te leren, maar het was niets anders dan een autobiografie van een niet-boeiende familie op een saaie manier verteld waarvan het nut van het boek me ontging. Niettemin, zo'n film kan dan best verrasend uit de hoek komen. Het verhaal leent zich er wel voor en bij films zoek ik andere dingen dan in boeken, en juist zo'n sfeerschets bij films ligt me wel. Nu wel, de film is om die redenen wel iets beter, maar het is nog steeds niet boeiend. De film zit heel erg op de familie en de personages en minder op de sfeer. Maar de hoofdpersoon wordt gespeeld door twee kleurloze acteurs, de oma's door een Glenn Close als typetje (geen moment geloofwaardig) en de moeder door een behoorlijke Adams maar haar personage vond ik simpelweg irritant en weinig aan. Dan blijft er weinig over, vooral omdat de film toch meer op plot leunt dan sfeer terwijl die plot me gewoonweg niet interesseerde. 1,5*.

Deze film vond ik gewoon raar en niet boeiend. Ergens een mix tussen een faustiaanse thematiek gemixt met thema's over de druk op sporters en opvoeding, maar op een wat bevreemdende manier gebracht en ergens kreeg ik het gevoel dat de regie niet voluit durfde te gaan. Hier kon ik niets mee en al met al was dit een duf ding. Vooral door de vlakke vertolking van Withers maar ook een Wayans die wat leven en schwung moet meebrengen blijft toch wat kleurloos. Hoe langer de film duurde (en hij duurde gelukkig niet heel lang) hoe minder en minder dit ding me boeide.

Audiovisueel vond ik dit ding ook weinig boeiend. Veel kleurtjes, muziek pompend op de achtergrond, een camera die flink beweegt - normaal zaken die me erg liggen maar deze regisseur doet het allemaal ongeïnspireerd en op dat vlak raakt de film me ook nergens. Af en toe een hard geluid neemt niet weg dat de film verder echt ook nergens spannend of creepy of ook maar iets wordt. Af en toe nog fijne shots waar symmetrie wordt gezocht en met ook best mooie belichting. 1,0*.

Een beetje vreemd. Soms iets te vreemd om er echt van te genieten. Raar ook hoe die jongen steeds met dat meisje omging en dat is wel een beetje een samenvatting voor mij qua gevoel. Boeiend en bijzonder maar niet altijd meeslepend. Visueel op het oog heel gewoontjes maar stiekem wel fijn, vooral de groene kleuren die op een bijzondere manier levensecht voelen. Stalker van Tarkovski had dat ook. 3,0*.

Eigenlijk een beetje hetzelfde als dat ik had met L'Année Dernière à Marienbad. Enorm koud en afstandelijk waardoor de film me nergens raakt en de beperkte lengte toch best lang aanvoelt. Deze Hiroshima Mon Amour (sowieso een prachtige titel) is net iets beter omdat er net iets meer verhaal nog in zit, de sfeer net iets beter is en vooral de proloog (om maar een woord te gebruiken) fraai was. Visueel ook echt wel mooi deze film, maar anderhalf uur daarnaar kijken is wel te veel om echt geboeid te blijven. 3,0*.

Best redelijk verteld filmpje en het is knap dat zonder geluid maar met enkele tussentitels toch vrij helder een begrijpelijk verhaal wordt gegeven in een halfuur, maar dit soort simpele slapstick blijft niet echt mijn ding. Het is ook zeker niet slecht te noemen, maar gewoon mijn smaak niet. Dan duurt dit filmpje maar een halfuur, maar na een kleine 20 minuten is de koek dan ook wel op. Visueel ook weinig in te ontdekken. Niet gek voor die tijd, maar ik neem het wel mee in het oordeel. 2,0*.

Niet onaardig, relatief gezien dan. Het verhaal is best heel leuk maar zo zich veel meer lenen voor een screwball met Cary Grant. Er zitten ook best leuke momenten in en die 60 minuten kijkt de film wel redelijk weg.

Maar verder matig geacteerd, soms mis je hele stukken aan film lijkt het, weinig opzienbarend gefilmd (erg statisch allemaal) en ook niet echt iets om mee te leven. De film had ook zeker niet langer moeten duren met dit niveau, maar had juist wel langer moeten duren om een hoger niveau te halen. 2,0*.

Ik wilde deze film vooral zien omdat François Truffaut hem heeft gemaakt maar deze lijkt in het niets op wat ik van hem ken. Niettemin ondanks de degelijkheid (want dit is gewoon een zeer klassiek gemaakte film) wel ervan genoten. Adjani komt met een zeer intense theatrale rol die denk ik ook wel zo gespeeld moet worden om haar psyche een beetje te duiden maar het maakt ook dat ik niet er echt door geraakt werd. Maar als tijdsbeeld en beeld van het leven van Hugo's dochter wel boeiend. Visueel soms met aardige shots maar de kwaliteit van de fotografie is wel erg matig. 3,5*.

Prima film wel. Het jachtige leven wordt ook audiovisueel zo gebracht, tot in de geluidsmix aan toe waar de stadse geluiden van drukte en verkeer behoorlijk op de voorgrond treden (dusdanig dat het sowieso fijn is dat er ondertiteling bij zit want zou een Fransman alles goed kunnen horen?). Je krijgt een behoorlijk inkijkje in het leven van dit soort vluchtelingen en dat wordt goed getoond. Vooral hoe ze door iedereen worden genaaid. Misschien wel iets te veel om dat allemaal in 1 dag te zetten - als sfeerportret werkt de film prima maar als dramafilm dan net wat minder. Mede door de lange tijd vlakke vertolking van Sangare (pas in de laatste scène weet hij werkelijk te raken, maar dat scheen ook zijn eigen verhaal te zijn) en het middenstuk dat te weinig vernieuwend is en nogal gaat slepen. Ondanks de relatief korte duur vond ik de film daar toch tegen de verveling aan zitten. Niettemin op punten scoort de film zeker een voldoende. 3,0*.

Aardige film die wel erg lauw (en voor mijn gevoel qua toon ok wat raar begint - ik dacht echt dat er een grap werd gemaakt over die bijbaan bij de politie maar dat was serieus dus) begint maar langzaamaan wel beter wordt. Vooral eens Arjona ten tonele verschijnt, zij en Powell hebben ook echt wel chemie waarmee hun scènes samen een stuk beter en boeiender zijn dan het begin. Nog steeds erg braaf en veilig maar vermakelijk genoeg. Linklater lijkt ook niet helemaal de toon te kunnen kiezen en nu is de film vlees noch vis. Op momenten wel aardig maar nooit volledig dramatiek, nooit echt spannend, nooit echt geil of zelfs maar romantisch. In ieder geval blijft de film in zoverre verrassend dat je nooit echt weet welke kant de film uit zal gaan en dat geeft de film toch nog wel een voldoende richting het einde ook al verveelde ik me het eerste halfuur best wel. 3,0*.

Vermakelijke film die nooit echt beklijft. Alle aanzetjes tot drama zijn er, maar men durft blijkbaar niet heel diep te graven en kiest voor een brave en speelse film.

Wel zien we een leuke inkijk in het maken van film toentertijd, in het leven van Hitch zelf -met zijn voorliefde voor blondine's en zijn strijd met zijn corpulentie- en we zien een verhaal over liefde. Vooral de keuze een kort moment te pakken (tegen het einde van zijn glorieperiode) pakt redelijk goed uit. Zo krijg je een heel aardig beeld en past dat prima in 100 minuten zonder dat je het idee hebt dat men iets miste.

Hopkins is prima als de Meester zelf maar vooral Mirren steelt de show, met heerlijke snedige opmerkingen en iets dat op diepgang lijkt. Zij is duidelijk beter dan het bronmateriaal. Johansson is ook verrassend sterk, en eigenlijk ook gewoon mooier dan Janet Leigh.

Ook een pluspunt voor de muziek die op de werken van Hitchcock gebaseerd lijkt te zijn en ook zo in zijn films zou passen. Wonderbaarlijk genoeg past het ook in deze film.

Prima stuk vermaak, maar blijven hangen doet het niet. 3*

'Een organisatie die zo geheim is dat niemand ervan afweet'. Met zo'n onheilspellend bericht begint de film en dan weet je al snel genoeg wat voor soort bullshit je gaat krijgen. De film is nergens serieus te nemen wat op zich niet erg is ware het niet dat de film wel erg serieus van toon is. Dat wringt. De actie is oké maar niet super en de hoofdrolspeler loopt zonder enige vorm van charisma rond maar is nergens ook geloofwaardig. Kurylenko mag dan nog tonen dat ze aantrekkelijk is (en gaat zelfs topless) maar dat is dan ook direct haar enige toegevoegde waarde. Dan is het tempo nog wel oké en superslecht is de film ook weer niet maar ik was deze een dag later alweer vergeten toen ik wilde stemmen (dat ik dacht: wat heb ik gisteren ook alweer gezien?). 2,5*.

Hoop clichés en nog meer nonsens die wat mij betreft de film wel iets omlaag halen (hoe dom wil je het hebben dacht ik weleens) maar verder wel prima vermaakt. Niks nieuws onder de zon met twee personen die elkaar eerst naar het leven staan en dan moeten samenwerken, natuurlijk allebei goedgebekt met hun one liners altijd klaar. Origineel is het niet, maar Reynolds en Jackson genieten zichtbaar en dat maakt de film uiterst kijkbaar. Af en toe wel prima actie, al is die scène rond de grachten erg chaotisch geschoten. Dan was dat deel in Den Haag al een stuk beter. En gewoon leuk om Nederland eens te zien in zo'n film. 3,0*.

Een uur lang vooral irritant. Het buddy-gedoe werkt niet (de chemie ontbreekt) en dit voelt vooral als lopende-band-werk, waar de acteurs zelf ook geen zin meer in hadden. Hayek is vreselijk irritant en grappen vallen alle dood - men mikt overduidelijk te veel erop en dat werkt niet. Te overdreven. Maar ergens na de helft (vanaf Freeman zo ongeveer) wordt het allemaal een stuk vermakelijker, enkele prima actiestukken erin en ook verdwijnt het irritante. Geen idee wat het is, maar uiteindelijk gaat de film nog bijna naar een voldoende. Bijna dan, want dat eerste stuk mag ik niet vergeten. 2,5*.

De vreemdeling die ergens binnenkomt en via zijn komst werkt als een steen in een stille vijver en zo een rimpeling veroorzaakt, een geijkt thema dat je vaker ziet. Niettemin is deze film wel fijn door de rustige vorm en het ingetogen acteerwerk waardoor de film juist beter werkt. Aan het eind zijn we net zo ver als aan het begin en behalve dat Soo-Ya het heeft uitgemaakt met haar vriend (goede keuze, dat werkte voor beiden niet merk je al direct) en ze wat meer weet over haar vader (maar eigenlijk nog niets) heb je niet het idee dat er veel verder verandert. En stiekem is dat best fijn. Visueel erg grijs maar die troosteloosheid is wel sfeervol en past goed, los dat ik deze grijsheid wel mooi vond.
Ik heb weinig op de film aan te merken eigenlijk behalve dat de film soms wat sleept en de film me ook relatief koud liet waardoor een echt hoge score er niet in zit. 3,5*.

Toch een tegengeluid hier. De film begon niet onaardig, maar is wel een zoveelste coming of age die niets nieuws toevoegt en ik ook vaak beter al heb gezien. Maar een zomer in IJsland die toch wat somber oogt, dat is dan nog wel eens aardig voor de verandering. Sowieso de sfeer is dat dorpje is het beste van de film. Daarna echter verglijdt de film in een clichématig draak die aan het eind maar duurt en duurt met uiteraard half gebroken gezinnen en weer een homoseksueel die problemen heeft met zijn geaardheid, iets dat voor mij op een gegeven moment niet meer interessant is. Leuker zijn de momenten truth or dare of als de pubers gaan kamperen. De lege landschappen zijn nog wel mooi, maar buiten een enkel shot wordt er visueel bijzonder weinig mee gedaan en is het geheel nogal pover. 2,0*.

Ergens in de film gaat het over de Mona Lisa, een docent vraagt waarom dat schilderij beroemd is. Leerlingen proberen dat te raden en komen dan met iets over het schilderij als kunstwerk. Een stukje diepzinnig kijken naar kunst. Ik dacht: dat is veel oppervlakkiger want dat schilderij is enkel zo beroemd omdat dit schilderij ooit gestolen is in tijden dat fotografie inmiddels bestond en een foto middels kranten verspreid kon worden. Het leuke is: de docent zegt dit uiteindelijk ook. En dat was de film ook een beetje voor mij. Deze wil allerlei diepzinnige dingen zeggen maar hangt eigenlijk enorm aan de oppervlakte.

Dit is zo'n film die net iets te veel thematiek erbij sleept om echt te overtuigen. Het leukst is de film als de meiden onderling zijn, de rest voelt iets te gemaakt aan allemaal. Maar qua sfeer en beelden wel prima verder, een aardig beeld van hun levens. Maar die jongen die stiekem wordt gefilmd is een halve (of hele) crimineel waardoor het gevolg niet zozeer een reactie is van iemand die zich genaaid voelt maar van een crimineel die zich genaaid voelt. En dat had met van alles kunnen zijn. 3,0*.

'Gezellige belichting', dat heb ik nog niet eerder gezien die bewoording. Maar ik snap Onderhond wel daarover. Het ziet er allemaal fris en fraai uit zonder dat er echt nadruk op wordt gelegd. Lenteachtig ja, en je krijgt zelf weer zin in langere en warmere dagen waar een goede regenbui niet eens zo heel erg is. Verder erg sfeervol en de film moet het van momenten hebben, veelal tussen de beide hoofdpersonen. Het verhaal zelf is niet heel bijzonder en je ziet al van ver aankomen dat mejuffrouw een geliefde is kwijtgeraakt bij de aardbeving. Er wordt te vaak naar gelinkt en ze gaf ook geen antwoord. De pacing is ook niet sterk en als geheel duurt de film me voor het gevoel te lang. 3,0*.