Opinions

Matige film, met een mooie en goede Bennett die het nog net weet te redden. Echt spannend wordt het nooit, alleen wat goedkope schrikeffecten laten het anders blijken. Bovendien gaat het einde er net te ver. Dus als horror annex thriller is het niet geslaagd. Als film verder ook niet, al zitten er aardige ideeën in, de makers lijken zich daar nooit druk om te maken. Het is niets meer dan ondersteuning van de horror. Verder niet bijzonder geschoten en wat die eerste scène nu precies toevoegde is mij een raadsel. Bennett redt dus de show, en het kijkt al met al nog redelijk weg, mede door de geringe lengte. 2,0*.

Tegenvaller. Het eerste uur is nog prima te doen. De animatie is mooi (al wordt er nergens echt iets bijzonder mee gedaan en valt het na een tijde niet echt meer op), de sfeer is prima, net als tempo en de leuke personages. Wel blijft het allemaal wat afstandelijk. Ook vreemd hoe Sophie reageert als ze in de spiegel kijkt en als oud vrouwtje eruit ziet, nauwelijks met enige vorm van emotie. Sommigen noemen het onderkoeld, ik noem het vooral slecht schrijfwerk.

Daarna gaat het echter helemaal mis. De wereld waarin de film speelt toont steeds minder coherentie en lijkt eerder een bijeengeraapte zooi aan losse onderdelen dan een echt bestaande wereld. Zoiets had ik bij het lezen van The Hitchhikers Guide ook al. Dan liever Spirited Away dat veel meer als geheel aanvoelde. Er gebeurt nu van alles zonder directe logica of samenhang. Sommige losse onderdelen zijn wel leuk gedaan, maar het werd allemaal maar een saaie gebeurtenis zo en door de afstandelijkheid kon ik als kijker nooit meegaan. 2,0*.

Heel matig, de film greep me geen moment. Op de een of andere manier voelde dit nergens geloofwaardig, eerder als schoontoneel. De twee meisjes acteren nog aardig, maar al die vrienden en mannen eromheen stonden vooral heel stoer te acteren. De film wordt zo nergens spannend, boeiend, grappig of wat dan ook. Visueel aardig, dat wel, hoewel er weinig sfeer van East L.A. en L.A. als geheel naar voren komt. Wel lekker kort en de film is ook vrij snel voorbij, dus het tempo zat nog wel goed. 1,5*.

Ik heb de lange versie gezien en daarna een stukje van de kortere versie (beide staan op de DVD), die laatste zou denk ik wel tot een hogere score hebben geleid. Dan is de intro een stuk behapbaarder want je hoeft niet alle tussentitels te lezen maar krijgt het verteld. Die was ook in zwart-wit, mooier dan die kleurenfilters van de langere versie die ik zag. Verder wel aardig gedaan en sfeervol met die korte scènes maar ook simpelweg te veel achter elkaar en dan is 105 echt te lang. De losse delen zou ik de meeste nog wel voldoendes geven maar als geheel verveelt de film te veel uiteindelijk. 2,5*.

Mowh. De film begint nog wel oké als een soort noir, hoewel de sfeer nooit helemaal top gebracht wordt. Veel regen ja, maar de schoonheid van Se7en (ook constant met regen) wordt nergens gehaald. De film lijkt ook niet zozeer om het politieonderzoek te gaan maar veel meer naar de politieman die op zoek is naar zichzelf. Dat kan interessant zijn maar richting het einde wordt het mij allemaal wat te vaag om daar echt in mee te kunnen gaan. 2,5*.

Toch een tegenvaller van Tsai. In zijn twee vorige films had hij al personen die eerder zelf kozen voor een isolement dan dat ze slachtoffer waren en echt liefhebber daarvan was ik niet, maar in deze film trekt hij het wel iets te ver door. Zoals die zoon maar niet reageert als de vader praat, dat voelt veel te gemaakt aan. En zo is de film eerder absurd op veel momente dan een oprecht drama. Soms is het echt wel grappig, maar des te vaker ook niet helemaal mijn smaak. En bij dat gedoe in de sauna raakte Tsai me echt wel kwijt. Qua inhoud sowieso maar dat duurde ook gewoon te lang. Op dat moment vroeg ik me ook af of Tsai zelf wel wist wat hij wilde met zijn film, al weet hij dit ding nog best oké te eindigen. Afgerond zelfs.

Jammer. Want het tempo is best goed, zeker anderhalf uur lang is het heerlijk rustgevend. Ook zijn er enkele sfeervolle sprekende beelden van Taipei, vooral in wat cheesy of shabby locaties, zoals die McDonald's. En lekker nekkraken op beeld. En af en toe fijne ritjes op de motor, al haalt hij het nergens bij bijvoorbeeld Hou, ook vooral omdat de geluidsband veel te hard daarvoor staat. Ik heb trouwens geen flauw idee wat Tsai wil zeggen. Met die nekpijn, dat lijkt me metaforisch. Is dit een uiting van een soort schaamte na de seks met het meisje, terwijl hij eigenlijk homo is? Zou kunnen, maar ook niet. 2,5*.

Matig. Zo'n verhaal en thematiek die ik voor mijn gevoel al veel vaker heb gezien. En beter ook. Wel redelijk geacteerd maar die vader vond ik vooral irritant. Het is allemaal wel oké (visueel, verhaal, locaties, losse momenten) maar eigenlijk nooit echt top en het laatste halfuur begint te slepen, temeer daar het drama echt de bovenhand krijgt en die anderhalf uur ervoor de personages me niet hebben weten te overtuigen. Dat laatste halfuur boeide daarom niet echt meer. 2,0*.

Tegenvaller. Leuk die setting eind jaren 70 en dan eens niet in Engeland maar in Nieuw-Zeeland ditmaal en de muziek is heerlijk (ik krijg gelijk weer zin om Wire of Public Image Ltd te luisteren). Alleen qua plot vond ik het allemaal niet heel bijzonder. Een film over jongeren en opgroeien en vooral door je beter voor te doen dan je bent althans denkt te zijn met alle verlegenheid en schaamte erbij. Uiteindelijk blijkt iedereen dat te doen, niet enkel de hoofdpersoon. Maar ik stoorde me er wel wat aan en kon niet echt meeleven met Angus. Ook door de wat vlakke vertolking voor Oxenbould. Die jongen van de platenwinkel was een stuk innemender, net als het meisje van de drogisterij. Het einde met die overleden ouders zal allicht autobiografisch zijn maar komt echt vanuit het niets en deed me ook niets. 2,5*.

Beetje duf product en dat had ik niet verwacht na de eerdere films van Naishuller. Als buddy movie werkt dit ding nog redelijk het eerste uur. De op het oog nette Elba is ook gewoon kil en de op het oog wat populistische Cena is juist best een heel oké mens dat geeft om zijn medemensen. Dat is opzich leuk gedaan. Maar het verhaal boeit niet echt, de film is net te lang en de actie is ook niet heel spetterend in beeld gezet. Alleen die achtervolging met The Beast getuigt soms wel van enige inspiratie. 2,5*.

Ach ja, Tsai. Hoewel ik in de basis zijn films kan waarderen vind ik zijn films te afstandelijk om echt gegrepen te worden. Dat ligt ook aan de stijl en personages die nauwelijks iets zeggen. Hoewel het niet eens geforceerd aanvoelt (en dat is oprecht knap te noemen) vind ik het wel wat moeilijkdoenerij en kijk ik naar personen die vooral dat aan zichzelf te wijten hebben. Wederom is het meisje van de film weer het leukste personage waar ik het meeste nog bij voel, de enige waarvan je denkt dat zij slachtoffer is van de omgeving en niet van eigen gedrag. De beelden zijn prima, de film geeft ook een soort rust die heerlijk is en zo redelijk wegkijkt, maar aan het eind dan toch te lang gaat duren. 3,0*.

Film kijkt best heel aardig weg en verveelt niet. Het is geen wereldcinema, maar voor de zaterdagochtend is dit prima kijkvoer. Leuke vertolkingen ook en verrassend dat het niet bij het einde van de ontvoering stopt maar ook doorgaat met de klopjacht. Dat maakt dat er vel wordt verteld in een goede twee uur waardoor de film vrij oppervlakkig blijft. Maar daarin doet de film het goed. Het ziet er allemaal vrij geloofwaardig uit, je leert wat bij (dat van St Maarten wist ik niet, al schijnt ook niet alles even juist te zijn als je je daarna echt verdiept) en de losse stukken zijn oké. Maar uiteindelijk is het het ook allemaal net niet. Net geen sterke thriller, net geen psychologisch spel, net geen ontvoeringsdrama. 3,0*.

Een uur lang is dit een enorm vermakelijke film. Leuke setting, geinige wezentjes, visueel prima getekend en oprecht grappige momenten (als tijdens een minuut stilte om de tegenstander alle wasberen in lachen uitbarsten en gaan feesten - zwarte humor maar enorm geestig). Maar dat houdt de film simpelweg geen twee uur lang vol. Veel scènes daarna voelen overbodig en de centrale plot wordt een beetje losgelaten waardoor ook de urgentie in de film verdwijnt en het allemaal wat los zand wordt en ook simpelweg minder interessant, minder vermakelijk en neigend naar verveling. Het einde is dan nog wel fraai. 3,0*.

Knullig, maar best kijkbaar. Lang niet altijd goed geacteerd -zeker Janzen en Zegers moeten het lekker bij hun andere werk houden- maar ergens stoort dat niet. Ergerlijker is eigenlijk dat alle hoofdpersonen zo hun reden hebben de tocht uit te schaatsen (en hoe zal de film eindigen?). En echt heel duidelijk werden de ontberingen niet. Maar toch, soms heb je zo'n film waar dat wat minder uitmaakt en je dat voor lief neemt. Ik vond het al met al geen vervelende film om naar te kijken. Leuk ook wat beelden van Friesland van toen. De oude Friezen als rayonhoofden steelden met hun allen de show, met speels gemak. 2,5*.

De film begint best aardig, met dat samenkomen van de familie. Geen overdreven zie-ons-eens-leuk-doen, maar een zekere oprechtheid in die familie. Daarna zakt de film hard in, ondanks het redelijke spel van de acteurs. Niet spannend, een rare rol van Schuurmans en wat onverklaarbare gedragingen van personen. Het centrale mysterie is ook niet echt een mysterie en miste een zekere vorm van urgentie om als leidraad te dienen. De film wist me zo steeds minder te interesseren en gleed langzaamaan zonder verder nog maar iets bijzonders naar het eind toe. 1,5*.

Geweldige film die eerder een documentaire is dan een drama. En dat werkt echt goed. Zeker omdat er wel filmische aspecten, zoals de steeds nadrukkelijkere muziek maar ook de enorme strakke montage, inzitten om het gevoel van de hoofdpersoon (wederom een intense en overtuigende Benesch, na eerder al in Das Lehrerzimmer maar stiekem ook in September 5) over te brengen. Visueel ook erg fijn, mooie belichting en prettige kleurtjes steeds her en der in beeld. Maar bovenal gewoon een film waarin iemand gevolgd wordt in haar werk met alles dat erbij komt is iets dat helemaal in mijn straatje past. Eerst de overdracht, kort vragen naar elkaars weekend, elkaar helpen op de vloer, het omgaan met de patiënten.

Aan het eind komt een stukje dramatiek nog om de hoek kijken en dat was echt onnodig. Ik zeg niet dat hier echt valse noten tussen zitten (al hangt men er wel tegenaan) maar ineens kijk je naar een film in plaats van een documentaire en dat paste niet. Anders was de score nog hoger geweest. Gelukkig wel dat de film niet tot een echte uitbarsting komt of dat Benesch helemaal omvalt, dat had totaal niet gepast. En de film eindigt geweldig met de stem van ANOHNI (van toen ze nog optrad als Antony and the Johnsons). 4,0*.

Een beetje arthouse begint zonder muziek, met een beeld dat niet alles zegt maar toch wel iets, kent sowieso weinig muziek in de film, de stijl vestigt de aandacht op zichzelf en je hebt zeker wat scènes die niet direct duidelijk zijn maar ongetwijfeld de meeste zeggingskracht hebben. Oké, dat is allemaal wat dik aangezet, maar als je deze film ziet vraag je je af waarom deze film de regieprijs in Cannes won; er zit geen greintje originaliteit in. Soms dacht ik een kopie van Después de Lucía te zien (al is het maar dat beide uit Mexico komen), ook met lange statische shots, ook een begin in een auto kennen en thematisch en qua opbouw ook redelijk gelijkend zijn. En natuurlijk: beter goed gejat dan... En de stijl werkt wel degelijk. Maar toch.

De film valt toch wel in twee delen uiteen, waarvan de eerste een stuk beter is dan de tweede. Nu is die eerste helft opbouw, sfeerzetting en het plaatsen van personages, maar dat alles is interessanter dan wat de regisseur er in het tweede deel mee heeft gedaan. Al was het maar dat de drugsoorlog (de reden dat de film is gemaakt) voor mijn gevoel zo een kleine rol speelde. Ja, er gaat een gezin kapot, en ja, er gaat een persoon psychisch aan onderdoor, maar voor mijn idee was dat meer van een ontvoering die overal kan plaatsvinden, dan dat dit stond voor de Mexicaanse burgerij die hinder ondervind van bendegeweld en drugscriminaliteit. Daarnaast was het voor mij niet duidelijk dat de politie achter die mishandeling zat (zoals ik overal lees - ik dacht gewoon dat het boeven waren in flikkenkostuums), dus ik heb ergens iets gemist. Of dat voor mijn score uitmaakt? Nee, niet echt, maar het was wel iets dat ik wilde benoemen.

Is het dan slecht, de film? Nee, niet per se, want sommige losse scènes mogen er best zijn maar als geheel is het gewoon tegenvallend. Dat neemt dan weer niet weg dat de film eigenlijk nooit verveelt (al duurt hij net iets te lang), enkele goede scènes bezit, soms fraai camerawerk kent en een stijl heeft die weliswaar bekend is, maar ook best past met statische serene shots die juist bij geweld extra tot hun recht komen, doordat het rustig tonen van geweld geen gimmick op zich is maar voortvloeit uit de rest van de film (ook dat foefje werkte overigens uitstekend bij Después de Lucía.) De acteurs ten slotte doen het best fraai, al wordt het nergens heel bijzonder. 3,0*.

Sfeervol, mooie plaatjes van Texas, goede passende muziek, sterke acteurs en soms heel aardige shots (zeker als een auto wegrijdt en de camera deze volgt). Maar toch had ik ook altijd het idee naar een film te kijken, steeds werd er voor m'n gevoel te veel nadruk gelegd op sfeer waardoor het nep ging aanvoelen. Net als de acteurs die net iets te grappig willen zijn, vooral Bridges. En ja, soms is hij oprecht grappig maar net zo vaak ligt het er te dik bovenop. Jammer. En al snel buiten de bios bleef de film ook niet hangen. 3,0*.

Mwoh. Echt leuk vond ik de film nooit worden, actie was ook niet bijzonder en zeker de cgi viel erg tegen. Sommige ontwerpen van die wezens zijn nog wel geinig maar al met al te weinig om echt te boeien en het verhaal deed me ook weinig. Perlman is wel prima in zijn rol. 2,0*.

Tegenvaller. Soms lekker lomp en bloederig maar ook met heel veel foute humor die nooit werkt, zeker niet in combinatie met de hardere actie. Hiermee is de film gen volbloed komedie, maar ook de harde actie komt minder goed aan omdat het allemaal wat minder serieus is. En dat is jammer, want op momenten is het best genieten, ook met de in volume opgepompte soundtrack vol harde rock, maar als geheel is het een film van gemiste kansen en is het vlees noch vis. Zeker de finale is wat tegenvallend. 2,5*.

Zo'n film die al een tijdje op mijn planning stond vanwege de notering in de Top 250. En ik was er wel benieuwd naar, vooral omdat ik geen idee had welke kant deze film uit zou gaan. Zo'n overdramatische tranentrekker of een echt sterke sfeerschets. Enfin, uiteindelijk hangt de film ertussenin. Niet overdramatisch gelukkig maar ook heel erg veilig maar wel met een sterke sfeer. Je moet wel even het eerste halfuur doorkomen met alle clichés afgevinkt rond racisme in die periode en die locatie maar eenmaal onderweg is deze film best aangenaam kijkvoer. Geen film die onder de huid gaat zitten maar ook niet vervelend is.

Deels is de film heel Hollywoodiaans... Of nee, eigenlijk heel de film is dat. Maar dat heeft goede en slechte kanten. Personages zijn allemaal weinig grijs, ze zijn goed of kwaad, wit of zwart zo je wil (ja ja, pun intended) en de extreem kwaden zijn echt een karikatuur (ik kijk naar jou Dallas Howard). Dan doen Stone en Chastain het beter maar vooral Davis en Spencer. Die laatste nog net een stapje beter omdat Davis altijd iets kils over haar heeft. Voor hoofdrollen vind ik haar nooit geschikt, voor bijrollen wel maar dan wel een specifieke rol. In deze film kan het net. Maar vooral Spencer heeft een enorm warme uitstraling en past perfect hier.

En de echte goede kanten zitten dan vooral in de aankleding die puik is. Je waant je echt in die periode en de warme belichting laat je de hitte voelen. 3,0*.

Gewoon slecht of camp, ik ben er nog niet uit. Maar ik denk dat eerste. Het verhaal is vreemd, maar dat kan nog wel in zo'n komedie. Was het Monty Python geweest, iedereen zou het prima vinden. Alleen darin zit geslaagde humor, in deze Help! zie je wel de pogingen maar missen de acteurs (en zeker de Fab Four) komisch acteertalent waar met verkeerde timing en/of intonatie de grappen pijnlijk doodslaan. Dan wordt dit echt wel een onding.

Enkele momentjes zijn wel leuk, het kijkt ook best makkelijk weg (echt vervelen deed ik niet) en de muziek is simpelweg briljant. En dan staat een liedje als Yesterday (wel op de LP) er nog niets eens bij. 2,0*.

In die eerste scène dacht ik even dat Hoekstra echt fellatio ging toepassen. Niet dus, en dat is jammer, want het enige dat ze nu in de mond gelegd kreeg waren bijzondere slechte en haast lachwekkende flarden dialoog. En in tegenstelling tot een Hans Dagelet (aardige rol nog wel) weet ze daar helemaal niets mee te doen. Ja, wat vuilbekken, maar het komt zo geacteerd en dus ongeloofwaardig over, dat je 90 minuten lang niets met de hoofdpersoon hebt. Hoogstens wekt het irritatie op.

En het thema van de film is wel aardig, maar wordt bijzonder zwak uitgewerkt. Wat seks in het begin, en vervolgens enkel nog verhaal. Waar bleef de seks, vroeg ik mij ineens af. En sowieso het hele gedrag van Hemel was mij een heel groot vraagteken. Toch niet enkel doordat de moeder is overleden? Ook de relatie met de vader (beide lijken toch wel op elkaar) is op zijn zachts vreemd te noemen, maar het waarom wordt ook in dezen niet gegeven. En nee, wat stille beelden tonen met wat gebliep en een gitaarakkoord als muziek toont alleen maar legt helemaal niets uit, of geeft zelfs maar geen hint. Dat heb ik vaker bij Nederlandse art-housefilms, dat men denkt door zo weinig mogelijk te zeggen, wel een goede film te maken. Joy is daar ook al zo een goed voorbeeld van.

En dan kunnen er nog wel een aantal shots inzitten die mooi zijn, en een tweede helft van de film die iets beter is, maar eigenlijk is dit als geheel gewoon een wanproduct. De ideeën zijn er nog wel, maar op zo een belabberde manier uitgewerkt. Toen Hans zijn pik nog tonen mocht (totaal onnodig, zo sneaky in de hoek van het beeld) wist ik genoeg: 0,5*.

Hier kon ik weinig mee. Ik kreeg toch weer het gevoel dat hier wat schooltoneel werd gespeeld, of carnaval, waarin men zich verkleed als gangster of familie van Flodder: geloofwaardig werd het nergens. Ook het verhaal ontspoort te veel, de sfeer wordt dan gemist en visueel spuuglelijk met aller kitscherige kleuren. Dat past ongetwijfeld bij de personages met kleding en kapsels uit de jaren 90, maar mooi is het niet. 1,0*.

Uiteindelijk toch wel een erg trage en richting het einde steeds minder boeiende film, dan gaat dat tempo zich echt wreken. Er speelt denk ik ook mee dat de film weliswaar goed gemaakt is, maar ook erg degelijk zonder allerlei leuke ideeën die ik bij Park vaker wel dan niet zie. Visueel prima, maar ook niet meer dan dat. Prima geacteerd, maar ook niet meer dan dat. Een aardige plot, maar ook niet meer dan dat. En dat alles in een te traag tempo waardoor de film voor het gevoel te lang duurt en ook wat afstandelijk blijft. Niet slecht, maar Park kan veel beter. 3,0*.

Het is leuk het stukje Koude Oorlog eens in Korea te zien en niet de strijd USA USSR. Ook probeert de regisseur nogal wat zaken uit de jaren 80 (protesten) in de film te verwerken waarvan de gemiddelde westerse kijker met nauwelijks kennis van Korea niet elke nuance zal snappen (ik heb toevallig net een boek gelezen over Zuid-Korea en herkende enkele zaken maar geen idee hoe dat anders zou zijn geweest).

Vrij vermoeiende film verder, zeker het tweede uur met intrige op intrige. Natuurlijk, die is een soort van spionagefilm waar je zulke zaken mag verwachten maar dit werd wel erg veel. Op een gegeven moment is het klaar. Sowieso raar dat twee hoge functionarissen elkaar verdenken maar dat ze gewoon op hun plek blijven zitten en onderzoek mogen doen. Maar ook mede hierdoor soms nogal onduidelijk en vrij complex om te volgen, ik als kijker moet maar aannemen dat bepaalde links logisch zijn. Visueel degelijk, actie ook degelijk maar wel iets te veel in hypermontage gegooid. Acteerwerk is oké maar de rollen zijn alle weinig verdiepend. Uiteindelijk is de film het net niet. 2,5*.

Fake Plastic Trees

Vanaf midden jaren 90 kwam Radiohead met een drieluik aan fantastische albums die niet zozeer een geheel vormden, maar wel (al dan niet onbewust) in elkaars verlengde lagen. De band begon met The Bends, een plaat met nog redelijk normale rockmuziek vol menselijke emotie. En al bezongen de leden de neppe wereld van de toekomst in Fake Plastic Trees, ze eindigden hun plaat hoopvol met de kreet “immerse your soul in love”. Daarna kwam hun meesterwerk OK Computer, dat daar op voortgaat. Het handelde over de wereld van de massaconsumptie, de schaalvergroting de ontmenselijking daarvan. Kortom: de wereld van toen en de wereld van nu. Een aantal depressies van de leden later kwam na drie jaar de opvolger Kid A. Wellicht over de eerste gekloonde mens? Wie zal het zeggen. Het was in elk geval dat de computers de wereld overnamen van de gitaren, maar de muziek was nog steeds hemels mooi wat direct de vraag opwierp: zijn mensen nodig? En dat is precies wat Jonze met zijn eerste script in zijn nieuwste prent Her aan ons probeert te zeggen (en wat hem ook aardig gelukt).

Her speelt zich af in de nabije toekomst. De wereld lijkt op die van ons, maar is net wat geavanceerder, net wat killer en schoner en net wat meer volgebouwd. Her speelt zich af in Los Angeles, met beduidend meer wolkenkrabbers dan nu en dus nog meer stads en nog afstandelijker, al ben ik er vrij zeker van dat het ook in Shanghai is geschoten want sommige torens herkende ik uit die stad. Maar het is duidelijk dat de mens steeds kleiner wordt tegen haar omgeving. En dan mag de film wel in een warmgele en zachtroze teint zijn gefilmd, een soort dromerige wereld, toch is dit nergens waar je echt naar zou verlangen. Het is ook niet voor niets dat Phoenix constant in shirts en hemden rondloopt die de kleur van de achtergrond hebben, alsof Jonze wil zeggen dat de mens echt erin verdwijnt en ieder in zichzelf keert. Let alleen al op de vele shots op straat waar weinig volk loopt, en als ze er al zijn, dan praten ze tegen een computer. Is dat een verwijt van Jonze? Ik denk het niet. Het lijkt eerder een spiegel en een verwachting waar de wereld heengaat, zonder daar echt een mening over te hebben (al is het feit dat hij dit toont een mening an sich natuurlijk).

Hoofdpersoon is Theodore, wat zoiets betekent als door God gemaakt – de mens dus. Hij zit in een scheiding al heeft hij verder geen slecht leven met een baan waarin hij wordt gewaardeerd en succesvol is en in bezit van een woning vol mooie spullen. Maar hij lijkt emotioneel helemaal afgestompt waar alle plezier in is verdwenen. Zoals meer mensen, ook nu al, getuige het aantal antidepressiva dat wordt verstrekt. Want hoewel de mens steeds verder komt en meer kan, helpt dat niet per se de mens ook gelukkiger te maken. Was het niet agent Smith die al zei in The Matrix: “Did you know that the first Matrix was designed to be a perfect human world? Where none suffered, where everyone would be happy. It was a disaster. No one would accept the program. Entire crops were lost. Some believed we lacked the programming language to describe your perfect world. But I believe that, as a species, human beings define their reality through suffering and misery. The perfect world was a dream that your primitive cerebrum kept trying to wake up from. Which is why the Matrix was redesigned to this: the peak of your civilization.”

Wij mensen gaan dus vooruit, maar halen steeds meer levensdoelen weg. Sterker nog, onze computers worden steeds slimmer en het punt van technologische singulariteit komt steeds dichterbij. Zijn wij als mensen dan nog wel nodig? Wat is onze ziel? Wellicht ook niet meer dan een programma, zoals in The Matrix, en wat zijn wij anders dan computers door ons gemaakt? Allemaal vragen die Jonze behandelt.

En dan komt Samantha (dat zoiets als luisterend oor naar God betekent); een computer, bestaande uit bits en volledig geprogrammeerd die Theodore weet wakker te schudden. Is dat wat Jonze wil zeggen? We hebben computers nodig om onszelf als mens weer te ontdekken en ons wakker te schudden? Heel bemoedigend vind ik die gedacht niet, zeker niet omdat het nut van de mens nog steeds niet is gegeven, al eindigt Jonze wel menselijk met Phoenix en Adams die weer naar een zonsopkomst kunnen kijken. Want de mens is tot nu toe nog wel de enige die kan acteren – Phoenix speelt niet voor niets een zo een zachte lieve warme persoonlijkheid -, de stem van Samantha is de film lijkt dat ook te kunnen: emoties overbrengen. Of zelfs mooie muziek maken. Wellicht moeten we als mens gewoon genieten van wat we hebben, zonder enig doel op zich. Dat alles is een tamelijk nihilistische gedachte, een leegheid die iedereen direct depressief zou moeten maken en vaak in films en literatuur als thema diende, alleen geeft Jonze er een draai aan dat iedereen aan zijn eigen bestaansrecht zou moeten twijfelen.

Maar genieten doet Theodore dus wel vanaf het moment dat hij Samantha leert kennen. Hij kan weer met iemand praten, wordt zelfs verliefd en ziet er beter uit volgens zijn omgeving. Mensen die stellen dat enkel het innerlijk telt kunnen hier moeilijk tegen zijn, maar zelf voelde ik wel een soort medelijden met Phoenix. Dat is tegenstrijdig, want het verstand zegt dat dit goed is voor hem, maar mijn gevoel zegt heel wat anders. Een gevoel uit de ziel. Dat is in elk geval datgene dat ons nog mens maakt: wij denken een ziel te hebben en denken daardoor een bestaansrecht te hebben en denken daardoor te bestaan. Precies wat Descartes al riep in 1637. Een idee waar ik mij aan probeer vast te houden.

Maar goed, inhoudelijk klopt dit allemaal wel en zeker voor na de film is er genoeg over te babbelen. Het tempo is goed, de muziek is erg lekker, er wordt uitstekend geacteerd met een innemende Phoenix en een heerlijke Adams en de skylinebeelden met opkomende zon of vele lichtjes zijn mooi geschoten. Toch valt Jonze iets teveel in de herhaling tegen het einde, als een sleur haast. Buiten dat wordt het nooit echt spannend, wellicht omdat de wereld te perfect aan het worden is, te kaal en te glad en zonder enige mogelijke opwinding. En hoewel dat wellicht nu wel het punt is van de film, waar agent Smith ook op doelde, blijft dat niet spannend om te zien. Net als bijvoorbeeld het nihilisme in Spring Breakers, dat mij (zelfs tamelijk snel) deed vervelen. Bij Her duurt dat wel veel langer en dan is de film ook al snel afgelopen, maar het meesterwerk waarop ik in het geheel hoopte is de film dus niet geworden. Niettemin 4,0* en ik zet The Bends nog maar eens op.

Losjes -nee, heel losjes- gebaseerd op de mythische Hercules. Toen ik als elfjarige deze film voor het eerst zag kende ik de Griekse mythologie nog niet. Het was even schrikken jaren later dat Hades zo slecht niet was. En hoewel ik ook prijs dat filmmakers met eigen producten komen en vind dat zij altijd de vrijheid moeten hebben iets te verdraaien, vraag ik me wel af of je als Disney je niet een klein beetje meer bij het ware verhaal kan houden. Al is het maar voor onderwijsdoeleinden.

Enfin, Disney neemt de tijd in de film en dat is te merken. Een behoorlijke opbouw, een sterk middenstuk en een einde dat niet wordt afgeraffeld waar wel degelijk ook pit in zit (vergelijk dit met Sleeping Beauty). Wel is Hercules zelf een wat saaie protagonist en weet de spanning er niet helemaal in te houden, dus tegen het einde aan begint de film wat te slepen. Wel zijn de vele verwijzingen naar de Griekse verhalen leuk. Zo komt Daphne even langs en De Zon met zijn Zonnewagen, maar ook de Twaalf Werken van Hercules, maar ook in de tekenstijl -die overigens niet heel bijzonder is- komen de Ionische zuilen steeds terug: in bomen, wolken en lijntjes om personen heen. Prima dus.

De muziek was echter ruk. Die gospel/musical-achtige muzenmuziek deed me even fronsen (en braken) maar ook de andere liedjes waren van een bijzonder middelmatig niveau. Bovendien vond ik het niet echt passen in deze film. Ook het cliché van de training van nul tot held binnen één liedje (ook in Mulan) komt weer eens terug. De bijfiguren zijn verder aardig, al heeft Meg een net te lage stem en hoorde ik nooit Phil maar altijd DeVito.

Al met al veel sterke punten die helaas ook flink wat irritaties mee brachten. En Ladon de draak in CGI was gewoon spuuglelijk. 2,5*.

Hercules maar ontdaan van veel mythologie. Wel geinig an sich (in feite deed Nolan zoiets met zijn Batman-trilogie door iets heel down to earth te maken) maar jammer dat de film zo mak is verder. Actie is saai, acteerwerk matig, cgi lelijk en de hele plot kon me ook maar matig boeien. Visueel wat betreft aankleding ziet het er allemaal wel prima uit maar daar kan een hele film niet op teren. 1,5*.

Heerlijke onthaastingscinema. Een film zonder echte plot en meer een sfeerschets van een aantal jongmensen in de grote stad. Heel ergens doet de film denken aan Kôhî Jikô (Film, 2003) en wel meer films van Hou, vooral ook met die geluiden van stad en natuur en de vele treinen die als motief in de film te zien zijn. In ieder geval wel het soort films waar ik van houd: kijken naar normale mensen die normale dingen doen.

Het acteren an sich is dan ook niet belangrijk, men moet vooral een beetje geloofwaardig overkomen. En dat lukt. Buiten dat hebben Gota en Gong ook zeker een bepaalde chemie (die glimlach in de mooie passend laatste scène). Een film over gewone mensen, maar ook een heel menselijke film vaak gestoken in een prachtig kleurenpalet en bijzonder sfeervol ook met die regen en vaak in de schemer. Mede door de reeds genoemde geluidsband leeft dit ding echt.

Het enige dat op deze film echt is aan te merken is het gevoel voor tempo. Films van een Hou, Koreeda op zijn betere momenten of Ozu zijn op dat vlak soms nog net wat sterker (en soms een heel stuk sterker) en meditatiever. Shots die net een paar tellen te lang duurden (en dreigen te gaan slepen) of juist net te kort. 4,0*.

Ik werd wel blij van deze film. Ook al is de film af en toe niet bepaald subtiel, toch wist dit ding me wel te raken. De observerende camera werkt daarbij erg goed. Sowieso dat de camera op één plek blijft staan is een juiste keuze omdat zo veel meer de nadruk valt op hetgeen verandert in beeld omdat dat beeld constant hetzelfde is. Het is op die manier genieten op meerdere manieren. Van de aankleding van de huizen waarin je 125 jaar aan interieurs ziet langskomen tot het leven en wel en wee van mensen die ergens wonen. En ook daar herinneringen maken. Je huis is iets belangrijks en dat gevoel weet de prent uitstekend te brengen. Door met die rasters te spelen is er en een leuke verwijzing naar de stripvorm en is dit een leuke manier om met de verschillende tijden te spelen.

De AI werkt redelijk. Ik vond Hanks overtuigend eruit zien, Wright in principe ook behalve het laatste shot als de camera dan eindelijk beweegt en dicht op haar huid komt, dat zag er niet uit. Veel te glad. Ook de beginscène met de meteoriet was lelijk en echt een valse noot. 4,0*.