Opinions

Nee, de beste film sinds 2003 is There Will be Blood.

Dit is bij tijd en wijlen een vermakelijke film maar soms wat kinderachtig. Dan vond ik de boektrilogie al niet bijzonder, maar de films waren prima. Deze film heeft dat alles in zich maar weet dat niet waar te maken. Er had minstens een uur aan scènes geschrapt kunnen worden zonder dat je het idee had iets te missen. En ik had echt het idee naar de wat vrolijkere versie van The Fellowship te kijken. Daarom wordt het soms wat langdradig.

Blijft over dat Jackson nog wel actie kan regisseren al vond ik enkele scènes niet zijn niveau en sommigen waren wederom te lang uitgerekt vol actie.Denk aan de Helm's Deep, dat duurt al snel een halfuur maar verandert steeds in tempo en sfeer en blijft dus boeien. Hier niet.

Kleurgebruik is mooi. veel meer dan in de trilogie waarin de Schaduw al kracht wint, de muziek is ook prima en zorgt direct voor de sfeer van Middle Earth. Ook de vele verwijzingen en hints naar de gebeurtenissen 60 jaar later zijn vermakelijk. Al had dit met gemak een uur korter gekund, dan was het een betere film geweest. 2*

Ik kan me nog goed herinneren dat eind 2001 in de oude Tivoli in Apeldoorn men eerst niet van plan was Lord of the Rings te draaien omdat men er geen brood inzag. Of zoiets. Uiteindelijk draaide deze wel, werd een groots succes en de twee films daarna kon ik als nachtpremière gelukkig ook in Apeldoorn bekijken. En ik hield wel van de films. De boeken zelf had ik nooit gelezen (later wel) maar de films waren alles wat ik toen wenste: groots, meeslepend en ze zagen er fantastisch uit.

Nu, jaren later, en met een wat veranderde filmsmaak kijk ik die films nog steeds graag – het zijn ook echt kerstfilms voor mij- en het liefst nog de verlengde versies die net wat meer Middle Earth laten leven. Het zijn voor mij niet meer die meesterwerken die ik er ooit in zag, maar wel relikwieën naar een vervlogen tijd dat ik jonger was en zeker die muziek geeft mij warme gevoelens naar toen. En wat ik absoluut meer ben gaan waarderen zijn script en regie nadat ik de boeken heb gelezen. Ja, Tolkien heeft een fantastische en uitgediepte wereld gecreëerd maar was zelf maar een matig schrijver. Als boeken kan ik The Lord of the Rings veel minder waarderen: te veel liedjes, onduidelijk beschreven veldslagen en nergens echt mooie literatuur. Jackson c.s. hebben zeer knap een groot deel van de essentie gepakt (enkel de zuivering van The Shire had erin gemoeten), vervelende kinderachtige personages verwijderd (Tom Bombadil) en zeker The Two Towers knap gemaakt door verhalen door elkaar te laten lopen.

En toen kwam men op het idee The Hobbit te verfilmen, een kinderboekje dat al snel vier maal korter is dan de trilogie en in alle opzichten anders (heb ik mij laten vertellen). Leuk, alleen al snel wist je dat dat verspreid over drie films toch echt teveel van het goede is, of men nu meer bronmateriaal dan het boek zelf heeft gebruikt of niet. De eerste film werd een ellenlange zit, vervelend en nergens bijzonder waar zeker een uur geschrapt had kunnen worden (die stenen reuzen hadden er zonder problemen uit gekund). De tweede film was al iets beter, kende een goede finale maar had ook veel nonsensstukjes zoals dat gedoe met die tonnen in een wildwaterbaan. En dus nu het derde deel waarin wat losse stukjes nog bij elkaar moeten komen, maar waar ook niet zoveel meer te doen stond – gek genoeg is de film nu juist toch te kort.

Gelukkig ken ik het boek van The Hobbit verder niet behalve de hoofdlijnen, ik stoor me dus niet aan aanpassingen van een boek. Wel zie ook ik al snel dat dat gedoe met Sauron echt totaal niet bij de film past. Zoals deze hele film eigenlijk geen rode draad kent en drie kortere films zijn. Het begint met Smaug dat eigenlijk naar het einde van de tweede film had gemoeten om dan te eindigen in een climax en deze film veel meer te concentreren op de uiteindelijke veldslag. Maar nu heb je dus Smaug dat niet bij de film echt lijkt te horen, dat gedoe met Sauron dat er nog minder bij hoort en een halve film aan veldslag.

Wat je dus ook krijgt is dat de film wel een hoog tempo kent, maar verder weinig diepgang, iets dat de films twaalf jaar terug wel hadden. Dat wachten op veldslagen, de rustige stukken tussendoor, maar ook het gevoel dat dit de slag was van het tijdperk en dat er iets was om voor te strijden, anders dan een grote goudschat. Wat The Hobbit vooral mist is een bepaald gevoel voor urgentie. Dan kan je nog wel dik drie kwartier lang 20.000 CGI-poppetjes laten vechten, maar na The Return of the King valt ook dat gewoon in het niet.

Oké, de actie is over het algemeen goed in elkaar gezet en door het gebruik van verschillende kleuren voor verschillende legers, zoals dat in videospelletjes ook gebeurt, is het geheel best te volgen. En soms weet Jackson nog wel iets leuks toe te voegen, maar toch zat ik een beetje geeuwend naar het grote scherm te kijken. Ik ken het inmiddels wel, maar het is ook gewoon minder indrukwekkend dan Helm’s Deep of de slag bij Minas Tirith. Bovendien gaat sommige actie er echt te over om nog geloofwaardig te blijven.

Daarnaast is de muziek minder overtuigend of legendarisch in deze film, is het acteerwerk minder – de dwergenkoning is niet overtuigend in zijn goudzucht en Alfrid is vooral hondsirritant en pijnlijk onleuk (niveau De Kwis)- en ziet de film er vooral spuuglelijk uit. The Lord of the Rings zag er schitterend uit, liet de natuur tot haar recht komen en er werd met kleurgebruik heel wat gedaan om sfeer te creëren. Nu echter zit er lelijke neppe belichting door de hele film dat er gewoonweg niet uitziet. Nep dus ja, of ik naar een animatiefilm kijk in plaats van een normale film ondersteund door computereffecten. Middle-Earth gaat dus nooit leven, je blijft het idee hebben naar een film te kijken die uit de computer rolt. Maar ook de special effects zijn niet altijd even goed, zeker niet als het verder volstrekt overbodige 3D wordt gebruikt; figuren die ineens op de voorgrond staan als in een kijkdoos en geen onderdeel uitmaken van de ruimte erachter (dat is wat ik niet mag aan 3D, dat nep aandoende) ogen ook niet realistisch genoeg. Overigens is dit niks nieuws, de andere twee Hobbit-films hadden hetzelfde euvel.

Heb ik me dan echt verveeld? Nee, dat niet. Ik vind het vooral een slechte film die toch een beetje plezant nog is. 2,0*.

Beter dan het eerste deel van deze nieuwe trilogie, al is dat geen kunst op zich natuurlijk. Veel elementen uit die film zijn nu verdwenen (de vervelende humor van Dwergen, al is daarmee ook echt alle humor uit de prent gerukt) en de vele nutteloze scènes zijn ook verdwenen. Want eerlijk gezegd – en ik ken het boek niet, dus tijdens het kijken ook niet wat Jackson heeft toegevoegd – zitten er in deze Smaug nauwelijks scènes die onnodig lijken. Niet dat het daarmee een goede film is, maar toch, ik wilde het even kwijt.

De film heeft als grootste manco dat het een middenstuk is, en dat voel je. Had The Two Towers nog een echt afgebakend kader (mede door wijzigingen tussen de boeken door Jackson c.s.), daar is in deze Hobbit geen sprake van. Hij begint midden in het verhaal, alsof je net uit de pauze komt teruggelopen (en dat stukje Bree is dan wel aardig bedacht, maar toont aan dat Jackson het met me eens is) en het einde is ook nogal abrupt ineens, met een cliffhanger die in de laatste aflevering voor de zomer van GTST niet zou misstaan. Jammer, ik had graag gezien dat dit deel iets meer als losse film kon staan. Ook het op het oog losstaande verhaal van Gandalf en wat andere kleine plotjes komen op gang, maar worden niet afgemaakt, waardoor het vooral een wat chaotisch geheel wordt zo. Niet strak genoeg.

Maar dan de inhoud zelf, die is best heel behoorlijk. Het tempo loopt goed, de actiescènes duren net iets te lang (met die tonnetjes – daar had een aantal minuten vanaf gekund) maar zijn redelijk gefilmd en meestal opwindend. Ook is de scène met Smaug en Bilbo prima en beangstigend, mede door het spel van beide acteurs. Jammer eigenlijk dat Bilbo de facto maar zo een marginale rol heeft, want Freeman zit uitstekend in de rol. De overige bijrollen van zijn prima (de mooie boself, ik kende haar nog niet) tot degelijk (Gandalf, Legolas) tot irritant (Stephen Fry als chef van Lake-town). De mooie boself schijnt overigens een toevoeging van Jackson te zijn en is eigenlijk typerend voor de film én trilogie. Je krijgt dus een plotje dat nog niet af is (jammer) maar ondertussen is haar rol best sterk. Nogmaals, dit alles had dus gewoon in twee films gekund, iets strakker allemaal, en zo had je waarschijnlijk twee betere films gehad, want het materiaal is er.

Maar dan nog de look van de film, ook niet onbelangrijk. Werd in de trilogie tien jaar terug nog echt mooi gewerkt met kleuren doorheen de drie films (van groen, naar blauw en bruin naar meer kleur met goud – volgend op de toon van de film), in The Hobbit kiest Jackson voor vele kleuringen, net naar gelang het hem past. Het is weinig consistent en lijkt vooral effectbejag. Met lelijke inkleuring en kitscherig zonlicht vanuit de computer maakt hij het er niet beter op, terwijl dat wel zou moeten. Ook de vele weidse shots en grootste camerabewegingen passen niet helemaal. Dit is immers een klein verhaal, geen groot mythisch epos, en daar past dat barokke camerawerk niet bepaald bij. Verder is de CGI meestal heel behoorlijk, tenzij het de 3D-figuren op de voorgrond zijn en dan overduidelijk uit de computer zijn gerold. Sowieso is het 3D niet mooi als het op de voorgrond komt, alleen al door lelijke kadrering dan met weinig evenwicht in de beelden, en soms zelf is het irritant (vliegjes vlak voor je langs, dat soort ongein) maar vooral blijft het nep aanvoelen. Ja, onze wereld is ook 3D, maar dan wel 360 graden om je heen, niet een afgekaderd stuk scherm voor je.

Al met al is het best een vermakelijk actiespektakel, al is het maar eens andere delen van Middle Earth te zien. Het is geen briljante cinema, verre van zelfs, maar onderhoudend genoeg om niet tot verveling te leiden. En een aftrek voor de 3D, uiteraard. 2,5*.

“Ik kan je niet verstaan” zegt Gaite Jansen zo ergens tegen het einde van de film tegen Mini-Mini. Niet alleen zij had daar last van; ik ook en velen met mij in de zaal. Of het nu aan de geluidsband lag of de slechte akoestiek: veel dialoog was nauwelijks te verstaan. Maar dat was nog wel het minst storende aan de film.

We krijgen dus een verhaal van twee halfzusjes (of halfnichtjes) van elkaar, de één slaaf en de ander meesteres. Tot zover een uitgangspunt waar veel mee gedaan kan worden, maar dan wordt besloten de ene na de andere fout te maken. Deels zal dat aan McLeod liggen, die het boek schreef, maar ook deels aan Van de Velde die en dat boek als leidraad neemt, en ook moet weten dat boeken niet één-op-één te verfilmen zijn. Want we krijgen een groot resem aan thematiek, zonder dat ook maar iets goed wordt uitgewerkt of dat op de juiste zaken wordt ingezoomd.

Vanuit Mini-Mini krijgen we dus het verhaal over Sarith, al twee foute keuzes. Ten eerste is Mini-Mini met afstand het meest interessante personage, en ten komt daarmee de onvermijdelijke maar ook een volstrekt overbodige voice-over. Dat is slecht schrijfwerk, ook al zou het boek vast vanuit het ik-vertelperspectief zijn geschreven, maar wel heel irritant. Maar vooral Sarith als hoofdpersonage te kiezen is een foute, aangezien juist de slaaf die haar meesteres dient, die zelf ook gevoelens heeft, die nu eens vriendin speelt en dan weer wordt afgekat, eigenlijk de hoofdrol verdient. Sarith is zo eendimensionaal als wat, met een overigens vreemde wending in de laatste scène.

Maar het zijn ook de thema’s die nooit fatsoenlijk worden uitgewerkt. De titel verwijst naar de prijs die door slaven wordt betaald voor hun arbeid, zoiets als ‘De vis wordt duur betaald’ uit Op Hoop van Zegen van Heijermans. Maar daar wordt dan verdomd weinig mee gedaan. We zien dan wel twee verliefde slaven uit elkaar gedreven (met daarna een volstrekt overbodige subplot rond bosnegers ) en een enkele afranseling, maar daar blijft het zo ongeveer bij. Daar had de film veel meer lef mogen tonen. Zeker als de bosnegers proberen de slaven te bevrijden en zij dat niet willen. Zijn zij soms gelukkig als slaaf? Omdat ze niet beter weten wellicht, maar toch. Dat zou pas een interessant uitgangspunt zijn geweest. En de vraag waarom Mini-Mini zo trouw blijft mag ook worden geraden. Maar zelfs als je de film vanuit Sarith maakt is er meer mee te doen. Want hoe is het voor Nederlandse kolonisten zo ver van hun vaderland, om te leven tussen slaven in de jungle en rond de suikerplantages? Heel even wordt het aangestipt met de huwelijkspartners (ook lekker letterlijk uitgesproken weer) en een wat ongelukkige scène met Rutger die net het land inkomt, maar vaker niet.

De acteurs doen hun best, maar de onuitspreekbare dialoog maakt hen goed acteren al onmogelijk. In Wit Licht liepen wandelende flyers van War Child rond, nu mensen die ook keurig alle thematiek en hun gevoelens letterlijk uitleggen, Jean zou eens iemand moeten inhuren om fatsoenlijke teksten te schrijven. Het is niet alleen lachwekkend, het helpt simpelweg de acteurs ook niet. Jansen kan af en toe los gaan in een woede, en dat doet ze redelijk, maar haar bordkartonnen Sarith kan ze niet verder invullen. Enkel Mini-Mini komt een beetje uit de verf, en vooral Kees Boot is sterk die een bepaalde natuurlijke rust meeneemt. Een verademing. En de rest loopt erbij alsof ze op een verkleedpartijtje zijn.

Verder zijn er nog het dodelijke saaie camerawerk te zien en een ongeïnspireerde score te horen. Ook humor miste ik, met de nadruk op missen, want maar al te vaak barstten mensen spontaan in lachen uit waar werkelijk geen grap te vinden was. Enkel een blije neger in beeld, maar wat daar leuk aan was, was mij een volstrekt raadsel. Maar ja, voor de film stond één van de (donkere) hoofdrolspelers nog hele slechte grappen te maken (niveau Raymann of Jandino). Mijn maat en ik keken elkaar verontwaardigd aan waarom iedereen zo lachen moest. Mijn humor niet, denk ik dan maar.

Enkel de aankleding van de film is redelijk, al zie je het lage budget er vanaf – massascènes zijn er nooit. Verder zijn de locaties aardig, maar mooie overzichtsshots worden node gemist. De taal van de slaven en hun naaktheid zijn ook prima, maar toch blijven het allemaal randvoorwaarden. Het is verder dat de film redelijk uit te zitten valt dat het niet een volstrekt onding is geworden, al duurt de film zeker een twintigtal minuten te lang.

Hoe duur de suiker nu was is me onduidelijk gebleken, dat elke euro voor deze film, de goede bedoeling ten spijt, er een te veel is moge duidelijk zijn. 1,5* en dan ben ik heel mild.

Ik kan me eigenlijk volledig vinden in Onderhonds stukje, alleen hield het voor mij net wat langer aan dus is mijn score ook wel een voldoende. Origineel is het nergens, maar de uitwerking is heel aardig gedaan met een bepaalde frisheid die je in Nederlandse films eigenlijk nooit ziet. Weeber speelt prima de wat schuchtere jongeman (ik herken me ergens wel in hem) en het is leuk Melody Klaver weer eens te zien. Verder wordt er kort en knap een bepaalde sfeertje van opgroeien en nostalgie gebracht. Alleen na een goed halfuur is de koek wel op. En dat dagen tellen werd wel vervelend op den duur. Maar ik ben mild vandaag, 3,5*.

p.s. Dirkje vind ik nu echt een leuke meisjesnaam.

Niet per se mijn favoriete tekenstijl, zeker niet voor deze lengte. Daarvoor zit er ook net te weinig ontwikkeling in om de volle speelduur te blijven boeien, maar eerlijk is eerlijk, de film wordt nergens zwakker. Dit is bij tijd en wijle een enorm vermakelijke film vol kleine losse scènes met heel herkenbare familiesituaties. Dan mag dit een Japanse film zijn, dat soort familiedingetjes lijken universeel. Typisch voorbeeld is in het begin als een jochie is achtergelaten in een winkelcentrum. Niet het drama daarvan is de kern van de scène, nee, de ruzie en frustratie in de auto. 4,0*.

In deze film komt de muziek van Belle & Sebastian opvallend naar voren; passendere muziek had men zich niet kunnen wensen: lief, klein, hier en daar een sprankeltje maar nergens echt opwindend.

Ik zal wel gelijk zeggen, de film viel me een klein beetje tegen. Ik had meer verwacht, vooral dat het harder op mij zou inkomen. Dat niet, maar het is verder wel een fijn filmpje geworden. Behoorlijk gespeeld, door iedereen eigenlijk wel, en vooral de blinde jongen doet zijn mimiek erg sterk. Verder is de muziek aardig, de fotografie meestentijds wat kleurloos (ook figuurlijk) met hier en daar een aantal mooi langere shots en het verhaal kabbelt rustig voort op een goede manier. Jammer is wel dat de meeste mensen zo uitvergroot zijn, al is het niet helemaal ongeloofwaardig, maar ik had graag iets meer nuance gezien. Al denk ik niet dat het aan de acteurs ligt maar vooral aan het script waar ze het maar mee moeten doen. 3,5*

p.s. Zelfs met een beperkte kennis van het Spaans kan ik zie dat de originele (Portugese) titel heel iets anders betekent dan The Way He Looks. Waarom toch altijd een eigen titel verzinnen?

Ik zie wat recensies van personen in de serieuze kranten (in NRC bijvoorbeeld) die deze film bewieroken. Dat zijn dezelfde personen die veel superheldenfilms afserveren vanwege creatieve armoede, omdat daar niks nieuws te zien is. Nou, als er één film is uitgekomen afgelopen periode die niks nieuws brengt, behoorlijk gedrenkt is in clichés in thematiek en uitvoering, dan is het deze The Holdovers wel. Op zich technisch een goed gemaakte film, dat wel, maar dat is dan ook het enige. De film is nergens nieuw en betreedt fors platgereden paden, kleurt enorm veilig binnen de lijntjes en voelt van tijd tot tijd ook gemaakt aan. Echt zo’n film die meer wil zijn dan die is en daar een heel pak drama bij stopt. En verrast daarmee nooit en irriteert zelfs daardoor af en toe.

We volgens dus een knorrige professor (zou hij wat ontdooien aan het eind?), een jongeman die wat opgroeiproblemen heeft (zou hij een soort van het licht zien?) en hun relatie samen (zouden ze nader tot elkaar komen?). Nee, er vindt geen volledige ommekeer plaats maar het wezen blijft natuurlijk hetzelfde als al die duizenden films. En als het daar nu bij blijft dan kan je nog een vermakelijke film hebben. Maar nee, dit is Arthouse met de grote A, dit is natuurlijk inhoudelijk veel beter dan Marvel dus wordt er ook nog een blik aan trauma’s opengetrokken en blijken er op de achtergrond nog wat dingen te spelen. Dingen die je niet per se direct vermoedt maar die ook totaal niet verrassend overkomen. Dat met die vader in dat instituut, was hier iemand oprecht van ondersteboven? Een enkele keer wordt met lichte humor het drama verlicht (met die pillen die de docent zelf ook heeft) wat enorm goed werkt maar dat gebeurt te weinig.

Wat deze film dan nog het kijken waard maakt? Qua tempo en muziek en algehele sfeer zit het wel in orde. Ook sommige one liners die Giamatti mag uitkermen zijn oprecht leuk (en sommige dan weer niet) en Da'Vine Joy Randolph heeft een uitstekende komische timing – alle grappen die zij poneert werken. Maar dat maakt dit niet ineens een goede film die ook nog eens geschoten is alsof de film uit de 70s komt en er simpelweg niet mooi uitziet. 2,5*.

Niet helemaal gelukt. De eerste helft is nog wel heel aardig en kent zijn spannende momenten (ook door huizenhoge cliché's, maar goed, ze werken) en aardig sfeertje. En uiteraard zien we Bennett nog eens in bikini rond huppelen, dus dat is nooit verkeerd. Maar als eenmaal het mysterie zich ontrafelt wordt de film een stuk minder: minder spannend, minder leuk en vooral minder geloofwaardig om in het eind helemaal te ontsporen. Verder redelijk saai gefilmd maar de film is uit te zitten. 2,5*.

M'n vader wilde deze wel graag zien (hij had thuis de concertfilm ervan, zie Love and Music (Film, 1971) ) dus ik ging maar gezellig mee. Dit zei mij verder helemaal niets. Buiten het filmhuis sprak ik een oudere heer die nog aangaf er vroeger te zijn geweest, zelf.

Enfin, echt zo'n informatiedocumentaire met veel pratende hoofden en nogal saai in beeld gezet en weinig muziek. Het ging vooral over het opzetten van het festival. An sich best boeiend maar met deze manier van presenteren is 40 minuten echt genoeg. Dan zijn die weinige 71 minuten er echt wel te veel. Het mooiste zijn de sfeerbeelden, vooral van pakweg een platgebombardeerd Rotterdam pal na de oorlog. En inhoudelijk wordt de tijdsgeest ook mooi gebruikt over het hoe en waarom van dit festival. Genoeg goede elementen maar graag een iets sexier presentatie zou fijn zijn. 2,5*.

Dreamworks heeft ervoor gekozen van deze animatie een echte kinderfilm (tot leeftijd 10 jaar) te maken. Dat is hun goed recht, maar het maakt wel als je die leeftijd een beetje ontgroeid bent de film wel een behoorlijk zwak vehikel wordt.

Sowieso is het stemmenwerk al matig. Rihanna moet het lekker bij zingen houden, want oprechte emotie inspreken lukt haar niet. Parsons is vooral strontvervelend en ook de rest is nergens bijzonder. Verder is de animatie ook niet super of heel bijzonder. Wel kleurrijk, maar vooral lelijk kleurrijk. Het verhaal is wel aardig, net als enkele thema's, maar daar wordt weer te weinig op ingegaan (het blijft een film voor 10-jarigen immers). Maar enige emotionele betrokkenheid bij de personages komt nooit. Dat komt door het genoemde stemmenwerk, maar ook doordat de Boov Oh weer eens als het kneusje van de club wordt gepresenteerd. Liefst met een paar losse babytandjes erbij. Verder vind ik de muziek van Rihanna best aardig, maar past vaak niet bij de film en het komt te vaak langs, en daarvoor is haar stemgeluid te opvallend om het zo vaak in een film te stoppen.

De film duurt ook gewoon te lang. Een beetje Disney klokt af op 70 minuten, en dat is vaak genoeg. Deze film blijft maar slepen, ook doordat veel scènes tussendoor gewoon onnodig zijn, of in ieder geval onnodig aanvoelen. 1,0*.

Woody Allen had deze film gemaakt kunnen hebben. Echt zo'n typisch lichtvoetig filmpje, zonnig, situaties die gescript zijn en een niets-aan-de-hand-vibe. Maar vooral dat de personages toch echt aanvoelen (ook al zijn die stiekem ook best gescript) is wel goed in deze film, mensen die niet onaardig zijn maar hoogstens soms iets te veel met zichzelf bezig maar wel om elkaar geven. Alleen die relatie tussen Witherspoon (uitstekende rol voor haar en leuk gespeeld) en die knul voelde niet helemaal geloofwaardig. Voor de originaliteit hoef je de film verder niet te kijken, het lijkt haast alsof men er plezier in schept alle clichés erin te stoppen dus echt raken doet de film me ook niet, maar ik heb me verder er prima lui vanaf de bank mee vermaakt. 3,0*.

Draak van een film. Vooral de plot is weinig bijzonder en wordt danig slecht uitgewerkt, met vreselijk flauwe slap-stick en pogingen tot humor die nooit lijken te lukken. De muziek is ruk en waarom in godsnaam krijgen we een lsd-jodelnummer? De koeien zijn niet bijzonder verder al is de voice-acting niet eens heel slecht. Ze krijgen alleen vreselijke teksten dus dat kan je de stemmen ook niet kwalijk nemen. Misschien enkel dat ze het script lazen en akkoord gingen. En dat paard was werkelijk irritant, nog net geen Will Ferrell in Elf, maar het scheelt niet veel.

Visueel is de film bijzonder, wat niet wil zeggen dat het mooi is. De achtergronden en attributen lijken als een kijkdoos over elkaar te zijn gezet. Heel af en toe geeft dat iets dat abstract en mooi lijkt, maar veelal is het simpelweg lelijk. Net als de dieren en mensen oogt het geheel als een goedkoop tussendoortje, van die dertien-in-een-dozijn films die je op Fox Kids ziet.

Nee, een vreselijk saai gebeuren dat vooral irriteert omdat dat paard en die koeien en die jodelende boef nooit eens hun klep houden. Al met al veel geblaat, weinig wol. 0,5*.

Best vermakelijk, alleen had er veel meer ingezeten, oprecht, want zeker het eerste deel is best sterk met een fijne sfeer van de binnenlanden van de VS en allemaal opzetjes tot iets dat best een aardige film kan opleveren. Alleen verandert de film zo halverwege ineens in een matige actiefilm waarin verder alle plot onbelangrijk is en de actie zelf ook maar lauwe prak zonder enige vorm van originaliteit of iets dat me uit mijn stoel deed opveren. Zouteloze scènes die niet knetteren en ook allemaal wel erg snel verglijden. Maar als gezegd, de sfeer is uitstekend, de film is heel behoorlijk geschoten en hij kijkt lekker weg. 2,5*.

Wat een lange zit vooral, de film wist me echt nergens te boeien. Het verhaal an sich is nog wel te doen, typisch Western zelfs als een road trip, maar er zat maar gewoon geen tempo in. Swank weet verder weinig diepgang te creëren en Jones' personage is helemaal lachwekkend. Dus ook op psychologisch vlak is er niks van te maken. Verder vond ik ook de sfeer niet helemaal geweldig. De film oogt heel goedkoop met veel kale sets en vooral veel kale landschappen die soms wel mooie abstracties geven, maar niet het gevoel geven naar een Western te kijken, iets dat ik wel had verwacht en graag wilde zien. Pas tegen het einde wordt het allemaal beter, met dat brandende huis en dat dorpje en die wereld even later die veel meer leven.1,5*

Een enkel moment is nog wel grappig en Hoog is te pruimen, al kan ik hem normaal niet hebben. Dat zal er wel aan liggen dat die 3 huisgenoten te veel karikaturen zijn en dat nekt zo'n film toch wel. Er zit in dit verhaal meer potentie dan men eruit haalt. In het begin kijkt het nog vlot weg, maar het duurt uiteindelijk toch wel erg lang allemaal. Visueel soms wel oké, Cees Geel heeft een prima rolletje. En Dagelet is gewoon leuk. 2,0*.

Zou Henk Krol niet gewoon wat van zijn spaarcentjes kunnen gebruiken om wat boetes te betalen maar dan wel ervoor zorgen dat die homopesters met naam en toenaam en volledig duidelijk in beeld komen? Dan maak je tenminste een echte documentaire en los je wellicht problemen op door dit soort gegevens te verspreiden - naar werkgevers bijvoorbeeld, al denk ik niet dat veel van die mensen überhaupt een baan hebben.

Want verder valt op die éne scène buiten de documentaire na. Het verhaal slechts van één kant, visueel niets bijzonders en ook weinig leerrijk. Dat er homohaat is en dat Nederland soms enkel uit eencelligen lijkt te bestaan wist ik al, daar heb ik geen documentaire voor nodig. Voortaan dus iets meer lef tonen. 1,5*.

Matig. Het is zo'n typische docu met veel pratende hoofden en wat beelden ertussen gemonteerd. Daar kan ik niet zo veel mee, zeker niet 90 minuten lang. De persoon Hondros interesseert me ook niet heel erg. Boeiender vind ik dit soort fotografen in het algemeen en de vraag wat hen bezielt en drijft om steeds het gevaar op te zoeken in oorlogsgebieden. Of meer een docu wat daar allemaal bij komt kijken, inclusief reizen, contacten zoeken, via et cetera. Dat was veel leuker geweest. Net als dat de docu zich veel meer zou hebben gefocust op één missie. Uiteraard zijn daar niet genoeg beelden van maar goed, zo'n idee kwam bij me op. De docu is redelijk informatief en er zitten af en toe aardige plaatjes in, maar zeker die foto's zie ik liever in mijn eigen tempo. Nu ging het vaak te snel voorbij. 1,5*.

Je moet wel even meegaan in de premisse van deze film - die is eigenlijk volstrekt ongeloofwaardig (net als somig handelen van personages) en stoort ook gewoon. Maar eenmaal daar voorbij is dit best een plezierig filmpje dat niet verveelt, prima actie heeft (eigenlijk gewoon heel goed in beeld gezet), enkele spannende momenten kent en een Neeson die zijn ding doet en dat doet hij goed. Ook een mooie rol van die FBI-meneer met hond. Geen moment is de film ook maar ergens origineel, maar de regie is wel goed en dat scheelt dan al de helft. 3,0*.

Ik had die T-1000 even niet herkend als acteur trouwens.

Niet origineel en niet goed. Op momenten is het visueel wel oké, zeker in de nachtclubs, maar verder is dit een overblijfsel uit de jaren 90 qua looks, en dan op de verkeerde manier. De danspasjes af en toe zijn wel geinig, maar alles daartussen, het hele verhaal en al, dat kon me simpelweg nergens boeien. Mekhi Phifer gvond ik nog wel prima, sowieso een prettige uitstraling waarmee hij het nog wel redt in deze film. 1,5*.

Ja, fijne film. Lekker sfeer, erg leuke begingeneriek, visueel fijn (het zonnige Californië komt er goed uit) en vermakelijk. Soms erg vreemd en niet elke grap of elke absurditeit werkt even goed. Inhoudelijk is de film niet eens heel boeiend maar de stijl maakt veel goed. Daarnaast mis ik een beetje de wow-factor en echt geweldige momenten, iets dat een film als No Country For Old Men wel had. De acteurs hebben er duidelijk zin in en Qualley is sowieso fijn om te zien altijd. 3,5*.

Leuk om zo'n inzichtje te krijgen in het hofleven in Korea van tijden terug, maar de film zit vol intriges die lang niet altijd even goed te volgen zijn (ook omdat Aziaten soms lastig uit elkaar te houden zijn als er zoveel in zitten) en daardoor houdt de film me er niet goed bij. Visueel warm geschoten maar niet heel bijzonder. De film kijkt als geheel redelijk weg, maar duurt toch wel zeker 20 minuten te lang. Acteerwerk is prima en het vele expliciete naakt opvallend, maar wel mooi in beeld gezet. 2,5*.

Ik had echt een draak verwacht, maar ziedaar, soms zit ik mis. Vintage Spielberg, met kinderen in de hoofdrol, de afwezige vader en het niet willen opgroeien. Iets dat Spielberg twee jaar later wel uiteindelijk deed en Schindler's List bracht (en ook zijn betere films bracht daarna). Maar ook deze film is op momenten heel aardig, nog wel echt een mengeling tussen volwassenheid (het goede deel) en kinderlijk gedoe (het minder sterke deel).

Zeker de eerste drie kwartier zijn prima, met een goed gecaste Williams (de hele film door trouwens, ook als Pan is hij uiterst geloofwaardig) en sfeervol geschoten. De tijd vliegt ook voorbij, al loopt de hele film vrij soepel. Spielberg neemt de tijd om zijn Peter Pan te introduceren en dat werpt uiteindelijk wel zijn vruchten af. Eenmaal in Never Land zakt de film wel in. Soms met aardige momenten, maar vooral ongeloofwaardig. Ik kijk steeds naar sets. Overdadige fraaie sets, dat wel, maar sets niettemin. Ik ben me er te bewust van naar een film te kijken, en dat wil ik juist niet. Ik wil verdwalen in een film. De eerste drie kwartier lukte dat wel, daarna niet meer. Spannend wordt het ook nergens, en het is al snel duidelijk welke kant de film uit gaat dus verrassen doet die ook niet. Ook zitten er in het middenstuk wel een scène of 2 a 3 te veel in, al blijft dat binnen de perken. Verder leuk gespeeld door de meesten. Hoffman geniet zichtbaar, Roberts heeft de goede stem maar is wat flets en de kinderen irriteren niet. Dat laatste is al heel wat.

Enfin, m'n laatste Spielberg was dat (als ik het net in Amerika uitgebrachte The Post niet meetel). 3,0*.

Opzich wel aardig, maar ook een beetje makke film die op veilig speelt. Dan had men veel cynischer mogen zijn, bijvoorbeeld door die powervrouw uiteindelijk gewoon overal akkoord mee te laten gaan wetende dat ze tegen te grotere machten optrad. Dan had je een sterke film kunnen krijgen (en meer richting de realiteit rond Mees). Maar goed, verder wel aardig gespeeld (al krijg ik echt de kriebels van zo'n type mens als Hope), de romance is prima en de beelden uit New York fijn. Alleen die stukjes met Pauw en die correspondent konden echt niet, die oogden wel zo ongelooflijk nep. 2,5*.

Als je een veelbelovend talent, Kanye West, en een tracking shot in de eerste vijf minuten krijgt, dan kan een film voor mij al weinig meer fout doen. Dat doet de film dan ook niet. Hier en daar zitten er wel wat schoonheidsfoutjes in en de korte spelduur maakt dat sommige eindjes er iets te los bijhangen - dat hele gedoe rond school hangt er echt te veel bij-, maar daar tegenover staan een uitstekende pacing - de film duurt nog geen 50 minuten maar voelt als een halfuur- en gewoon een film die heel lekker wegkijkt. Dit is een sfeerschets zoals ik ze graag zie. Daarnaast ziet het er allemaal heel aardig uit (soms met dat invallende licht van een laaghangende zon) of leuke ideetjes (stukje jumpcutting als Radder thuiskomt door de achterpoort).

Maar hoe goed de regisseur ook presteert, de echte hoofdrol is voor de jonge Radder die volstrekt geloofwaardig is in haar woede en verdriet, en ze is grappig bovendien. Ik kan daar echt verliefd op worden als ze uitvalt tegen dat andere meisje. Haar blikken zeggen vaak genoeg, ze is innemend en voelt echt aan, met alle nuances erbij. Ook Tijn Docter als vader heeft een mooie innemende rol, zoals eigenlijk iedereen prettig naturel in zijn rol zit.

Eigenlijk doet de film niks fout, maar is gewoon te kort om echt te beklijven en als gezegd, sommige scènes hangen er ook iets te los bij allemaal. 3,5* en Sanchez mag wel eens een Telefilm proberen met iets meer lengte. En Radder een nieuwe Gaite Jansen?

Weinig origineel maar wel prima uitgevoerd. In het begin lekker zomers sfeertje van het eiland, maar ook volstrekt te vergeten darna weer. Toch is het prima kijkvoer. Eenmaal in het vliegtuig blijft de spanning erin, het tempo is goed en ondanks de enkele locatie verveelt de film geen seconde. Stiekem een beetje jammer van het einde dat ze er wel nog een happy end van maakten. En verder och, niks is heel goed in deze film en de acteurs ook weinig bijzonder, maar even nog om eruit te zijn en deze mee te pakken in de bios zeer geschikt. 3,0*.

Vreemd dat dit ding in de bios verschijnt, in alles is dit een serie. Het relatief smalle beeld (zeker voor een film op de weidse vlakten van Amerika) valt direct op. Daarnaast zitten er 4 verhaallijnen die geen van alle echt worden afgerond maar ze zijn duidelijk bedoeld om personages te introduceren. Wel prettig dat er genoeg andere figuren lijken te worden geïntroduceerd maar dat die al vrij snel sterven, dat geeft net wat meer variatie op dat aspect. In ieder geval voel je aan alles dat dit pas deel 1 van de zoveel is. De personages hebben alle ook iets eigens wat ik ook meer bij een serie vindt passen: zo heeft elk personage namelijk een functie om aflevering na aflevering op in te (kunnen) zoomen. En qua tempo en hetgeen gebeurt past dit alles veel meer bij een serie waar zulke zaken worden opgerekt. In zoverre is dit ding als losse film mislukt.

Niettemin, dit ding duurt 180 minuten en die gaan traag maar wel heel fijn traag voorbij in een prettig kabbelend tempo waardoor verveling op de hoek ligt maar net niet gebeurt. En daarmee is dit eigenlijk perfect, een tempo dat ook bij die tijd past. Acteerwerk is behoorlijk en vooral de sfeer is geweldig. Daarbij helpt dat kabbelende tempo ook dat je gewoon even kan stilstaan bij wat houtzagers of een beekje en alle geluiden die erbij horen. De game Red Dead Redemption 2 had dat ook, dat kabbelende en dat trage die beide meehielpen aan sfeerschepping. Deze film is geen film maar ik heb wel heerlijk in de bios gezeten. 3,5*

Matig. Ik kon sowieso niet mee in die hele wereld die geschapen werd en het geheel was erg langdradig en daarmee saai. Dan mogen de animaties wel fraai zijn, zo indrukwekkend als Garden of Words was het niet. Maar ook miste het de beeldende kracht van het alledaagse zoals in 5 Centimeters. Al met al is het allemaal niet slecht, maar te vaak vergeeld mijn aandacht gewoon. Noch animatie noch verhaal konden mij constant boeien. 2,0*

Erg matige film. Nu wil het verhaal wel wat zeggen over grote levensvragen en de vrije wil, maar ook stiekem of het leven op Aarde dan wel zo slecht is zonder oorlog maar ook zonder ziel. Al denk ik ook dat de makers van de film dit minder voor oog hadden dan de schrijfster zelf. Die filmmakers wilden vooral vermaken (om geld te verdienen). Jammer dus dat het vooral daaraan schort.

Want de film is bovenal doodsaai, melig en oninteressant. Die stem is gewoon onbedoeld grappig en ronduit irritant, alle personen zijn maar vlakke uitwerkingen en Melanie zelf is geen interessant personage. Dat alles komt ook door het futloze spel. Ook Ronan ontkomt er niet aan. Nu is dat wel deels haar rol als emotieloze Alien, maar een soort rol met twijfeling/conflict had ze ook in Atonement. En die rol was griezelig goed. Maar ook de monotone HAL 9000 kwam beter over, want die was in elk geval nog eng. Grappig ook dat tegen het eind -als de Alien is verhuisd in een andere actrice- die paar seconden in haar meer sprankelen dan Ronan lukt in die twee uur daarvoor.
Daarnaast zit het hele verhaal vol conflicten, genoeg om een ganse miniserie mee te vullen. Maar dat alles wordt in twee uur gepropt waardoor niets goed wordt uitgewerkt of opvallend soepel wordt opgelost. Spanning zit er dus nooit in. Dan is er ook nog die constante muziek die soms best mooi ambient is (zoals in een goed wellness center) maar die ook vaak een beetje flauw en vervelend is.

Wel zijn er mooie locatie's, soms fijn abstract of heerlijk überclean (vooral bij de Aliens) en sowieso de uitwerking van de hele wereld- met blije mensen die zo uit de wereld van de reclame of David Lynch komen gelopen, maar ook met de blauwdruk vond onze eigen wereld met enkele accentveranderingen - is prima gedaan. De regie is overzichtelijk met dan wel doodsaai camerawerk (en de vraag waarom dit in het brede bioscoopformaat is geschoten als daar toch niets bijzonders mee wordt gedaan) maar ook is de plot goed uitgelegd, is het altijd helder of de Alien spreekt of het meisje Melanie, is het altijd duidelijk wanneer er sprake is van droombeelden et cetera. Er is dus een vakman bezig die helaas alle pit eruit heeft weten te krijgen. Ten slotte zijn er nog enkele losse scènes die wel werken, maar dat is helaas te weinig. En dat is jammer. 1,5*.

Heel mager. Het begint al met drie waardeloze acteurs die zelfs niet overtuigend kunnen schreeuwen en daardoor mist de film elke vorm van spanning, emotionele betrokkenheid en laat staan impact. Een enkel momentje gore is nog wel aardig, maar veel te weinig om de film echt te helpen. Dan zijn een paar aantrekkelijke vrouwen nog zo ongeveer de enige reden om te kijken. 1,0*.