Opinions

Toch nog een vermakelijke prent geworden.

De nieuwe Sherlock Holmes moet het echt van zijn unieke sfeer en de hoofdrolspelers hebben. Londen ziet er werkelijkwaar fenomenaal uit en de stunts zagen er allemaal stuk voor stuk realistisch uit. Ook moet ik zeggen dat het camerawerk zeer mooi is.

Ook is het koppel Downey Jr. en Law zeer geslaagd, veel chemie en hier en daar ook geslaagde grappen(soms ook minder geslaagd). De aanvulling van McAdams is ook een goede keuze, leuk en charismatisch meisje.
De bad-guy(Strong) is niet altijd even geloofwaardig en ik had ook al vrij snel door dat er niets bovennatuurlijks aan hem was, alleen jammer dat je zelf volkomen aan het speurwerk van Holmes overgeleverd was om erachter te komen hoe en wat.

Dat is denk ik ook een beetje jammer van de film, het echte detectivewerk komt niet zo sterk naar boven en de uitleg+de details die Holmes aan het einde van de film geeft heb je helaas als kijker zelf niet kunnen ontdekken omdat je de waarde van bepaalde objecten niet kon inschatten.
Moet wel zeggen dat de scene van het ontploffende slachthuis aan de rivier heel indrukwekkend eruit ziet. Supermooi werk van Ritchie.

Desalniettemin is het een zeer vermakelijke film geworden, die er prachtig uitziet! Ook is het koppeltje Downey Jr. en Law, aangevuld met McAdams zeer geslaagd.
Hier en daar had de film wel iets ingekort kunnen worden en misschien had je als kijker zelf alle hints die Holmes ondekte zelf moeten kunnen uitvogelen, i.p.v. wachten op het einde.

3,5*

p.s. SH draait hier al in de bios, vindt het wel een hele vroege voorpremiere

Ik ging vol scepsis het tweede deel in van de nieuwe Sherlock Holmes reeks, want de trailer heeft mij totaal niet kunnen bekoren met haar slechte one-liners.

Gelukkig is de film toch behoorlijk geslaagd. Het plot zit aardig in elkaar en de typische elementen die Ritchie in het eerste deel heeft geintroduceerd komen ook op een zeer leuke manier terug in het tweede deel. Denk hier dan vooral aan de momenten dat Holmes gevechten vooruit kan zien(vooral op het einde erg leuk gedaan) en dat hij een bijzonder geraffineerd oog voor detail heeft.

Het verhaal zelf is onderhoudend, vlot en met een bijzonder oog voor entertainment in elkaar geflanst. Ondanks de vrij lange speelduur knalt ook deze film in een sneltreinvaart door naar het einde. Daarvan wordt gebruikt gemaakt van veel verschillende locaties en deze variatie doet de film ten opzichte van het eerste deel best goed. Al is het wel jammer dat Londen amper meer het decor is.

De CGI zelf vind ik niet zo bijzonder en ik denk dat dit best vrij snel dateert, al heb ik er in de bioscoop niet heel erg veel last van gehad.

Downey Jr. , Law, en Rapace zetten hun rollen puik neer en vooral de eerste twee zijn erg in hun element als Holmes en Watson. Komische dialogen zorgen ervoor dat de film luchtig blijft en de onderlingen relatie kent hun pieken en dalen. Maar ze weten dat ze altijd elkaar kunnen vertrouwen. Veel leuke en geinige snufjes, vooral wanneer Holmes met de omgeving experimenteert en hele gekke camouflage pakken draagt levert komische situaties op.

Daarnaast is Jarred Harris een bijzonder geschikte schurk, die ondanks zijn oude voorkomen behoorlijk venijnig kan zijn. Het is niet zozeer dat hij zelf veel dreiging uitstraalt, maar zijn slimheid levert erg fijne dialogen op met Holmes.

Daarnaast nog de vermelding dat de actie bijzonder mooi in beeld is gebracht, de ontstnappig uit de wapenfabriek in Duitsland is toch wel een hoogtepunt van deze film. Mooie slow-motion beelden, afgewisseld met real-time beelden leveren eigenlijk typische Guy Ritchie beelden op. Dit geeft de twee Sherlock Holmes films toch een eigenzinnig karakter en een verschil tussen het standaard Hollywood meuk. Erg mooi gedaan!

Moet zeggen dat de climax ondanks de leuke dialogen wel een klein beetje teleurstelt, het is er geen vol actie. Maar emotioneel levert het eigenlijk een prima blockbuster einde op waar iedereen mee kan leven. Wel had de film wat korter gemogen, want het is en blijft een lange zit voor een niet meer dan vermakelijke film.

3,5*

Mooi drama, met een prima acterende Gyllenhaal, ze zet haar rol als jonge vrouw die terugkomt uit de gevangenis en vervolgens alle problemen ondervindt die erbij horen prima neer!

Soms is de film wel een beetje loom, maar om de een of andere reden beviel me dit wel. Het zijn gewoon echte gebeurtenissen met echte mensen. Zoals Gish het al aangeeft, vergeet Hollywood en de glamour, dit is het echte Amerikaanse leven.

Overigens moet ik wel zeggen dat Gyllenhaals rol niet altijd even sympathiek is, als ik haar was zou ik dr kind gewoon bij dr broer laten opgroeien. Ze is mentaal veel te instabiel. Overigens valt Trejo me in een positieve zin op, leuk om hem is in een serieuze rol te zien.

Al met al levert Big Beach Films weer een leuke productie af(tot nu toe Little Miss Shunshine, Sunshine Cleaning en SherryBaby gezien), een productiemaatschappij wat ik in de gaten zal houden.

Ruime 3*

Je hebt helemaal gelijk, wat vlogen die 3 uur en 26 minuten snel voorbij zeg.

Op het oog lijkt Seven Samurai een redelijk standaard filmpje, het verhaal is naturlijk ook lekker simpel. Een stel boeren zoekt 7 samurais om hun dorp te verdedigen tegen een stel bandieten.

Echter is de uitwerking zo sympathiek en rustig gedaan, dat je helemaal mee wordt gesleurd het verhaal in. Voor elk personage wordt rustig de tijd genomen en het algehele sfeertje, inclusief settings en de muziek is ook bijzonder aangenaam.

De eerste 2,5 uur valt er qua actie niet heel veel te beleven, maar het laatste uur gaat het lekker los. De samurai+dorpelingen hebben een leuke tactiek aangepakt om de bandieten te bestrijden en dat levert ook gewoon puur vermaak op. Heerlijk! Daarbij komt ook nog is de luchtigheid van de film kijken, op precies de juiste momenten worden er grapjes verteld en zo blijft de film niet al te zwaar om te kijken. Zo hebben de 7 samurai verschillende karakters, ideaal! Zo zit er voor iedereen wel een favoriete personage tussen.

Moet wel zeggen dat ik soms een beetje moeite had met al die namen, maar dat ligt meer aan mij dan aan de film denk ik. We heten niet allemaal Piet, Kees en Jan natuurlijk.

Tijdloze film!

4,5*

Hallström weet van the Shipping News ook weer een sprookje te maken.

Het onderwerp van de film is behoorlijk zwaar en brengt ook best zware thema's aan het licht. Echter is de film ook in een lekker luchtig jasje gepakt(vooral het 1e uur), waardoor het nooit te zwaar op de maag ligt. Dit kan soms een probleem zijn, doordat je niet altijd het gevoel krijgt dat de personages er heel serieus mee omgaan.

Heel storend is deze factor niet, want de bekende cast die deze film siert doet gewoon hun ding en dat brengt stuk voor stuk overtuiging mee in elke rol.

Niet de beste Hallström die ik heb gezien, maar nog steeds beter dan de gemiddelde drama film.

3,5*

Shot Caller is een ingenieuze film waarin Coster-Waldau mag schitteren als zakenman type die nogal lullig in de gevangenis komt en ervoor kiest om te overleven in het harde leven van gevangenis. Dit houdt in dat hij zich omhoog moet werken in een "witte" bende.

Het omhoog werken en zijn uiteindelijke transformatie naar bendelid wordt uiterst geloofwaardig overgebracht. Elk personage lijkt op z'n plek te zitten en er zit weinig overbodigs in de film.

De fijne vertelstructuur waarin het gevangenisleven en zijn grote klus die hij moet doen (denk maar niet dat het bendeleven ophoudt als je de gevangenis uitkomt) nadat hij vrijkomt door elkaar heen loopt, helpt de film ook ontzettend. Als het chronologisch was gefilmd zou je eigenlijk met twee films te maken hebben gehad. Dat zou niet hebben gewerkt. Slim dus!

De film houdt je continu op het puntje van de stoel en het einde.... Ik kan niet anders zeggen dan dat het erg sterk is.

Er is over deze film nagedacht. Alles gebeurt met een reden en er wordt niets aan het toeval overgelaten. Shot Caller toont aan hoe het bendeleven (in de gevangenis) eraan toe gaat en dat je vooral slim moet zijn om te overleven. Ook al houdt het in dat je soms dingen daarvoor moet opofferen.

4,0*

The Show Must Go On is een documentaire voor de echte Queen fan die alles weg kan slikken wat er geproduceerd wordt over de band. Verwacht geen kritische noten of vraagtekens. Nee, het is puur een kort overzichtje van de carrière van Queen en de focus ligt vooral op de periode na de dood van Freddie. Dat onderscheid deze docu wel van de vele anderen die er zijn, waar het vooral eindigt na the Miracle uit 1995.

Er wordt een korte tijd ingegaan op de shows met Paul Rodgers, de ontmoeting met Adam, de start van Adam's carrière en de daaropvolgende jaren. De onderlinge chemie komt ten sprake en je ziet veel korte clips van optredens. Van Adam's optredens in America's Pop Idol tot aan de eerste gezamenlijke optredens en uiteindelijk de tours die de afgelopen jaren zijn gehouden door de band. Het belangrijkste is eigenlijk wel dat je de unieke sound voorgeschoteld krijgt die Adam Lambert uit zijn strot weet te toveren. Geen imitator zoals Marc Martel, maar gewoon een flamboyant persoon die zichzelf is en dat weet uit te stralen. Edney heeft dit heel goed opgepikt, want dit is namelijk een match made in heaven.

Verwacht geen diepgaande documentair, daarvoor kan je beter wat anderen uit de kast trekken.Het is vooral een lekkermakertje voor de fan en misschien ook wel voor de mensen die in Queen geïnteresseerd zijn geraakt na de recentelijke successen.

3,5*

Wel redelijk eens met de bovenstaande recensie.

Ik vind Shrek eigenlijk niet meer zo leuk als toen ik hem voor het eerst zag.

Er zitten hier en daar erg leuke grappen en vooral ook heel veel leuke parodietjes op sprookjesfiguren, maar de film kakt ook op redelijk veel momenten in en ik vond de stem van Mike Meyers eigelijk ook niet optimaal voor Shrek(is toch teveel Austin Powers voor mij ).

Het blijft er echter prachtig uitzien, het is onderhoudend en het is toch net ff wat leuker dan de gemiddelde animatie die uitkomt.

3,5*

Eens met Sjoerd, prima vermaak en meer ook niet..de rek zit er wel een beetje uit.

Shrek nummertje 4 bevat lekker veel knotsgekke personages. Repelsteeltje is erg grappig met z'n pruiken, Puss is erg leuk, de Rattenvanger is vrolijk, Donkey is sympathiek en het verhaal kan er mee door. De animatie ziet er schitterend en vooral die haartjes tot in de details zijn een verademing.

Helaas slaat dat 3D gedoe weer nergens op waar je verplicht bent om de film met zo'n brilletje te kijken en zijn de serieuze ondertonen niet altijd even leuk.

Overigens is dat dikke jochie dat de hele tijd zei: BRULLEN, BRULLEN echt geniaal. Die stem

3,5*

Shriek is nog niet gemaakt in de periode van alle flauwe parodieën die zijn gekomen na Scary Movie. Dat valt ook te merken aan de soort humor, vooral in het begin van de film is alles heerlijk droog, onzinnig en vooral ook totaal niet logisch. Een spervuur van grappen wordt op je afgevuurd, de helft komt niet aan. Maar omdat er zoveel op je af komt blijft er toch veel te lachen.

Toch schijnt de formule in deze film op gebruikt te zijn na ruim een half uur. De film zakt als een plumpudding in elkaar om vervolgens als een veel te lange nachtkaars te doven. Er valt op een gegeven gewoon niks meer te lachen om de film. Jammer, een gemiste kans. Scary Movie blijft toch een koning.

Verlaging van een halve ster. 2* -->1,5*

Tsja, leuk om is gezien te hebben, maar echt imponeren doet de film niet bij mij.

Waar het aan ligt kan ik niet precies zeggen, de acteurs doen allemaal hun best en het komt ook overtuigend over.

Spacey is ook gewoon in vorm als uitgebluste, depressieve psychiater.

Ik denk dat het gebrek aan verhaal de film opbreekt, er gebeurt gewoon verrekte weinig in het ruime 1,5 uur dat je de film kijkt.

Dat is gelijk ook het grootste probleem van de film, het kijkt wel lekker weg, alleen je kijkt naar niks. Het is net niet interessant genoeg om je op het puntje van je stoel te doen laten zitten.

Daarbij komt natuurlijk ook nog dat er teveel personages in de film zitten, er zijn teveel verhaallijnen(waar ook vrij weinig in gebeurd), hierdoor krijg je ook weinig binding met de personages, enkele uitgezonderd.

Al met al was het niet erg om naar deze film te kijken, heb me eigenlijk redelijk vermaakt. Wel dankzij de prima prestaties van de cast. Alleen het gebrek aan een goed en interessant script breekt de film echter op.

2,5*

Op zich een heel sfeervolle film, alleen ik heb zelden zulke belachelijke jump scares gezien als in Shutter. Kneiters wat draaien de makers de volume knop vol open zeg. Doet echt gigantisch afbreuk aan de film. Ik heb genoeg jump scares meegemaakt in vele flutfilms, maar Shutter spant echt de kroon. Jammer dat ze de spanning niet op een andere manier tot uiting hebben weten te brengen, want die was er in potentie genoeg. En daarnaast vind ik het ook niet typisch Aziatisch om zo met de volumeknoppen om te springen. Al met al laat Shutter mij toch echt met een onbevredigend gevoel achter.

2,5*

Toch een klein tegenvallertje voor mij, niet dat de film slecht is. Integendeel!

Vooraf en vooral gezien de trailer had ik wat meer thriller/spanning verwacht in de film. Hier en daar is het wel meesterlijk gedaan, mede dankzij de meesterlijke soundtrack, prachtige sfeer en setting van het afgelegen eiland. Die zorgen ervoor dat je wel goed met een claustrofobisch gevoel opgescheept zit.

Echter duurt het allemaal iets te lang in het begin en wordt er bovenal heel veel gepraat in de film. Dit gecombineerd met vele flashbacks, waarvan ik toch bij een aantal niet echt het gevoel had dat ze iets toevoegden zorgde het ervoor dat de film hier en daar een tikkeltje te langdradig aanvoelde. Het had wel een half uurtje korter gemogen.

De film pakt de 2e helft van de film ook een andere draad op, de spanning valt voor een groot gedeelte weg en ontaardt meer in een soort van zoektocht naar de waarheid. Ik had hier toch wat meer suspense willen zien.

Het einde is enigzins verassend en een knap staaltje script schrijven. Het is natuurlijk wel iets wat je van tevoren kan voorspellen, alleen je moet het maar op een geloofwaardige manier als dit kunnen vertellen. Wel duurde de flashback me weer iets te lang waardoor het een beetje te zoet werd, maar het laatste dialoog van een zeer goed acterende DiCaprio vond ik dan wel weer geniaal.

Niet het meesterwerk die ik had verwacht, maar zeker een bovengemiddelde film voor mij. Wel krijg ik het idee dat de film meer zo'n hoog gemiddelde krijgt vanwege de grote namen die deze film sieren.

Ruime 3,5* (net geen 4*)

The Flavors of Youth is een leuke animatie met indrukwekkende visuals. Je wordt in de eerste korte film al gelijk meegezogen in de melancholische gevoelens die de hoofdrolspeler aan zijn jeugd heeft overgehouden en de centrale plek die de noedels daarin heeft ingenomen. De smaak van de noedels komen haast door je scherm heen. (3,5*)

Het tweede verhaal is ook aandoenlijk, met een zelfzuchtig model die aan de andere kant ook een goed voorbeeld probeert te geven aan haar onschuldige zusje. Het is misschien iets te kort voor echte diepgang,maar het verhaal werkt goed in de 25 minuten die het is gegeven. (3,5*)

Verhaal nummer 3 spreekt mij qua thematiek het meeste aan, maar wordt soms teniet gedaan door de jongen in de hoofdrol die iets teveel een recalcitrante puber is die zijn gevoelens niet durft te uiten aan een meisje die hij leuk vindt. (3*)

Al met al leuke korte filmpjes die profiteren van een kleurrijk en dynamische animatiestijl en de leuke thema's.

3,5*

Enigzins ben ik het helemaal eens met Moore, maar aan de andere kant zet ik ook soms mijn vraagtekens bij een aantal standpunten van hem.

Laat ik voorop stellen dat ik het wel eens ben met Michael Moore, de documentaire laat op een harde manier zien hoe schandalig de Amerikaanse verzekeringsmaatschappijen met de Amerikaanse burgers omgaan. Het doet me pijn aan mn hart om te horen dat mensen(ook kinderen!!!!) zijn overleden door het op geld beluste beleid van de Amerikaanse maatschappijen. Het is een schande, in dat opzicht kan en moet Amerika gewoon hun Canadese en Europese voorbeelden volgen.

Gelukkig brengt Moore vaak ook een scheut humor in zijn documentaires, waardoor het prima te vertoeven valt. Heerlijk om hem onnozel door een Londense ziekenhuis te zien dwalen met "domme" vragen. Tuurlijk is het vrij eenvoudig allemaal, maar als ik eerlijk ben hoef ik de standpunten van die maatschappijen ook niet te horen, want je weet dat ze alles en iedereen voor staan te liegen. Dan maar de "eenzijdige" blik van Moore.

Helaas zijn een aantal standpuntjes/voorbeelden van Moore redelij discutabel, zoals bijvoorbeeld het Cuba gedoe. Tuurlijk is het meer dan prima dat het zorgstelsel daar allemaal gratis is, maar ik heb toch mijn vraagtekens bij bijvoorbeeld die medicijnen die allemaal maar 5 cent of zo kosten. Ligt dat aan het geweldige zorgstelsel of aan het feit dat de mensen geen reet verdienen in Cuba? Waarom proberen ze allemaal anders in bootjes richting de V.S. te verhuizen?
Ook het voorbeeld met dat gezin in Frankrijk met hun dubbele inkomen van 8000 Dollar of zo vind ik een beetje raar. Dat is nou niet bepaald weinig geld en je kan daar prima van leven, zoals je ook zag in de docu. Vele mensen in Amerika kunnen alleen maar dromen van zo'n maandelijks inkomen. Hier schiet hij toch een beetje z'n doel voorbij.

Gelukkig eindigt de boel wel op de typische, vermakelijk manier door op een boot richting Guantanamo Bay te varen, omdat die gevangenen(geen terroristen) wel gratis universele zorg krijgen. Maar het probleem van de vele sterfgevallen ligt niet alleen aan de slechte zorg, daarvoor zijn er teveel problemen(fast-food generatie bv.). Maar het is zeker iets wat op een harde, maar toch ook leuke en humoristische manier wordt weergegeven in Sicko.

3,5*

Side Effects is een leuk geacteerde film met een plot dat je een paar keer de verkeerde kant op stuurt en daardoor erg leuk is uitgewerkt, maar uiteindelijk mist de film toch wel wat pit en spanning om echt te kunnen overtuigen. Zo gaat het Law uiteindelijk toch wel te gemakkelijk af allemaal. Verder is Rooney Mara wel een welkome toevoeging aan de film, die zie je ook nog wel verder komen.

3,0*

Lekker wegdromertje voor op een broeierige zaterdagmiddag. Kleurrijke landschappen tekenen deze film op een mooie manier.

Ook de hoofdrolspelers Giamatti en Haden Church zijn lekker op elkaar ingespeeld en spelen leuke rollen als beste vrienden, maar tegelijkertijd ook elkaars tegenpolen.

Verhaaltechnisch is het allemaal niet zo bijzonder, mar het maakt nie echt uit, het is vooral een lekker rustige film dat ook rustig de tijd neemt om z'n verhaal te vertellen. Ook zit er her en der lekkere subtiele humor in waardoor het niet erg inkakt.

Het einde was een beetje te abrubt naar mijn mening, had wel een leuke knuffel o.i.d. willen zien, nu toch niet helemaal bevredigd.

Nergens echt superbijzonder, maar wel een zeer aangename kijkbeurt achter de rug.

3,5*

Vraag me toch wat dat gedoe met poëzie in Amerikaanse films altijd is. Mensen ratelen allemaal Shakespeariaanse zinnen op en leerlingen moeten altijd gedichten oplezen in Amerikaanse klassen. Hebben ze ook nog normale lessen? Bij biologie kijken ze alleen maar door microscopen heen of moeten ze beesten ontleden. En bij scheikunde doen ze altijd experimenten door verschillende vloeistoffen te mixen.

Heb gewoon zo'n idee dat dit mega ver van de realiteit af staat. Niet zozeer een kritiek op deze film, maar het haalt mij altijd gelijk uit een film als dit soort dingen voorbij komen.

Desalniettemin een lief filmpje dat nergens uitblinkt of iets origineels doet, maar alles netjes binnen de lijnen invult. Het gaat nergens de mist in en ondanks de clichés die ik hierboven heb genoemd blijft dat high school sfeertje stiekem toch een guilty pleasure om naar te kijken. Komt misschien ook doordat de cast oprecht overkomt en de standaard hysterische gay friend zelfs redelijk ingetogen gespeeld wordt.

3,0*

Signs ook maar even herkeken en ik moet zeggen dat dit toch best een tamelijk geniale film is.

Shyamalan is een meester in het opbouwen van spanning en weet dat gevoel ook ruim 90 minuten lang vast te houden mede dankzij een sublieme muziekscore die je ook op de zenuwen werkt.

De cast is ook overtuigend, zelfs de kids weten niet te irriteren. Vrij overtuigend en dankzij de trage opbouw van de film krijgen de karakters ook genoeg diepgang mee.

Het einde neemt helaas wel ietwat de spanning weg en het heeft niet helemaal het hoge niveau van de eerste 90 minuten. Echter is het ook niet slecht en heb ik de adrelanine trip die Signs heet met een prettig gevoel afgesloten.

Verhoging van 3* naar 4*! Alweer een goede film van Shyamalan(Lady in the Water en the Last Airbender moeten nog gezien worden).

Ik had nog vier sterren genoteerd staan voor deze film en uiteindelijk ook maar weer is herkeken.

The silence of the lambs heeft wat mij betreft niet een memorabel script, daarvoor zie je helaas Buffalo Bill ook al te snel in beeld, haalt toch een beetje spanning weg.
Daar tegenover staat het fenomenale acteerwerk van Anthony Hopkins, heb nu nog steeds kippevel!!
De rest van de cast doet het ook goed, alleen net even een niveautje minder. Jodie Foster is zeker ok als hoofdrolspeelster, al vond ik de scene in het huis van Buffalo Bill wel ongeloofwaardig, die ongeloofwaardigheid zorgde wel weer dat het 1 van de spannendste momenten van de film wordt. Heerlijk eng.

The Silence of the Lambs is gewoon een goede, degelijke thriller, met fantastisch acteerwerk van vooral Hopkins.
Het verhaal laat hier en daar helaas wat steekjes vallen en is niet altijd even interessant.

4*

Echt een light versie van AQP, hoe afgezaagd de vergelijking ook is. De spanning is zelden aanwezig en het gegeven komt zelfs lachwekkend over. Het is raar om te zien dat er allerlei nooduitzendingen zijn waarin aangegeven wordt dat je stil moet zijn, er toch allerlei loeiende sirenes te horen zijn overal. Niet handig als hulpdienst zijnde. En dat gevoel kwam echt de hele film door. Gewoon niet handig. Sowieso jammer dat de makers niet echt konden kiezen tussen de wezens als grootste dreiging, of de mens. En toch bizar dat men al zo snel het spoor volledig bijster is geraakt.

Het post apocalyptische kwam wel goed tot uiting en ik kan zo'n roadtrip altijd wel waarderen, maar het is verder net teveel middle of the road.

2,5* geen zware zit, maar er blijft ook niet veel van hangen

Silent Hill is een film dat vooral het eerste gedeelte erg interessant, mysterieus en redelijk spannend is. Maar naarmate de film richting de climax gaat wordt er teveel geluld, verdwijnt de spanning en weet het eigenlijk vrij weinig meer te bieden. Ook het acteerwerk laat soms te wensen over..

2*

Wat een slaapverwekkende vertoning is dit vervolg op het al zeer povere eerste deel.

Revelation gaat nog een stapje verder. Het strandt in saaie en oeverloze dialogen, een slap plot, vergezochte sektes, slechte acteurs(wat doet Malcolm McDowell hier in godsnaam tussen?) en bovenal is het niet spannend.

Het is knap dat Michael J. Bassett hier een waardeloze film van weet te maken, want je kan aan alles zien dat de production value voor een horrorfilm wel hoog lig. De locaties zien er prachtig uit en weten de juiste naargeestige sfeer te creëren. Hoe jammer is het dan dat een regisseur er in alle opzichten in faalt om er ook maar een grijntje spanning in weet te krijgen en de mooie sets niet weet te benutten.

1,0*

Silent House lijdt net zoals de vele remakes van tegenwoordig onder het kopieergedrag. Op zichzelf staande is Silent House niet eens zo heel slecht. Toch zijn bijna alle elementen minder uitgewerkt. En dat terwijl het origineel amper een jaar ouder is. De urgentie om deze film dan te maken ontgaat mij dan ook volledig.

Het one-shot camera element komt niet zo natuurlijk over als in het origineel, waar je het gevoel had dat je over de schouders van de hoofdrolspeelster meekeek. Hier doen ze het bij vlagen, maar komt het veel minder geïnspireerd over.
Scènes worden met veel minder gevoel gekopieerd, o.a. kijkende naar het fotocamera moment. Ook het huis zelf is veel te clean en standaard Amerikaans, waar het huis alleen in het origineel mijzelf al angst inboezemde. Het gespeel met de geluiden boven/beneden(afhankelijk van waar Olsen zich bevond) heeft ook een veel minder groot schokeffect en last but not least ligt het plot al bijzonder vroeg open omdat de hints er wel erg overduidelijk doorheen gedramd worden(rare opmerking van de oom, foto's die verborgen worden, hallucinaties: Flashbacks)

Er wordt veel minder met het suggestieve gespeeld in Silent House dan in La Casa Muda en dat breekt de film in de vergelijking uiteindelijk op.

Als een losstaande film zou je het eerste uur nog wel aardig kunnen noemen en is de film bij vlagen ook spannend, daarbij speelt Olsen haar rol ook wel prima en blijft het ondanks dat een kopieerfilm is toch spannender dan menig andere horrorfilms. Toch werkt het einde hier ook niet zo goed en valt het zelfs zonder dat je het origineel gezien hebt makkelijk te raden. Juist dit element doet het eerste uur zoveel afbreuk aan,

2,5 minus een slechte kopieer straf:

2,0*

Best een strakke horror film eigenlijk. De kills worden gewelddadiger naarmate de film vordert en zien er zeker niet amateuristisch uit. Die Mister Snow heeft ook een geweldig enge uitstraling en weet goed te overtuigen. Met wat meer overtuiging qua sfeerschepping had het best een legendarisch figuur kunnen worden.

Jammer dus dat de film zelf iets te klinisch/clean is qua uitstraling, dit doet de sfeer toch een beetje teniet. Wanneer de kerstsfeer echt goed naar voren was gekomen was Silent Night nog beter geweest. Nu had ik toch af en toe het idee dat het ook zomaar zomer kon zijn tijdens het maken van deze film. Ook vecht de film een beetje tegen langdradigheid, ik denk dat wat zelfrelativerende humor de film ook goed had gedaan.

3,0*

Ik zie het allemaal niet zo in deze film. De film is niet eng(kon je wel raden naar aanleiding van de reacties hier), maar echt fun heb ik nou ook niet beleeft met deze film. Het blijft allemaal op een constant niveau, niet barslecht en misschien was dat juist wel leuker geweest. Dan had je nog echte lachers gehad zoals bij April Fool's Day (1986)

Nu heb ik niet echt het idee dat de makers er trashy fun van hebben geprobeerd te maken, ondanks wat bloederige pogingen. Daarvoor is de gehele stijl iets te serieus en kent de film eigenlijk ook geen spanningsboog omdat we de dader de hele tijd volgen. Het enige waar deze duidelijker scoort ten opzichte van de remake (Silent Night) is de creepy kerstsfeer.

2,5*

Heb de prachtige vhs editie gekocht via Zavvi van Silent Running. Een film waar ik eerlijk gezegd niet zo bekend mee was, maar een film die wel invloed heeft gehad binnen de filmindustrie. Gisteren toen ik de extra's van de Oblivion blu-ray bekeek, gaf de regisseur aan dat oa deze film een inspiratiebron is geweest.

Voor een miljoenen euro op een groot schip gemaakt ziet Silent Running er prima uit. De ruimteshots zijn rustig en stijlvol en de sets hebben een mooie aankleding (wel overduidelijk pre-Alien tijdperk). Her en der knullig, zoals de kleine werkdroids waar mensen zonder benen in zitten.
De aankleding qua muziek is een gevalletje hate it or love it. De score is erg sfeervol, maar het is vooral de soundtrack van Joan Baez die erg kitcherig kan overkomen. Gelukkig stoorde het mij niet zo, maar het zou best voor verdeling kunnen zorgen.
Het verhaal is tegenwoordig redelijk uitgekauwd, maar als je het in retroperspectief kijkt is de uitstekende Dern als een soort van moderne milieuactivist een interessant personage die alles op alles zet om "zijn" bos te redden. Hij gaat letterlijk over lijken.
Het kan enigszins traag aanvoelen, maar de speelduur is gelukkig niet al te lang. Dat hij daarnaast met de droids zit te pokeren levert ook leuke beelden op. Het einde is enigszins tragisch en past goed binnen de sfeer van de film, maar ik vraag me af of hij niet gewoon mee had kunnen gaan met de dome in plaats van zichzelf zo op te offeren.

Silent Running doorstaat de tand des tijds gedeeltelijk. Het voelt qua plot redelijk vooruitstrevend en kent ondanks het trage karakter genoeg leuke momenten die voor mij de vaart erin houden. Her en der slaat de veroudering toe, maar nergens te hinderlijk. Het is iig geen film die voor de grote massa is weggelegd.

3,5*

Al met al een aardige horrorfilm, maar in mijn ogen niet eng genoeg.

Dit komt mede door de invalshoek die de filmmakers hebben gekozen, vanuit het perspectief van de kinderen is het wel origineel, alleen wordt het hierdoor een beetje te soft.
Nergens heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten, al moet ik zeggen dat de sfeer wel prima in elkaar zit. Lekker die scenes in de mist.

Verder ziet de weerwolf er best wel nep uit en worden enkele dorpelingen echt slecht neergezet. Ook vanaf het moment dat ik de dominee zag wist ik dat hij die weerwolf was. Hij heeft echt zo'n hoofd waarvan je denkt, dat is hem! Wat ik ook raar vond was het gebrek aan agenten/nationale garde o.i.d. zeker bij een serie moorden is het toch raar dat een stadje nog steeds afhankelijk is van 1 agent.Al met al een aardige film, met goede vertolkingen van de kinderen. Echter wordt door deze invalshoek in mijn mening de spanning er uitgehaald en ziet de weerwolf er niet uit.
Leuk om is gezien te hebben, maar net niet goed genoeg voor een voldoende.

2,5*

Ach, die Oscar nominaties zijn natuurlijk wat overdreven.

Zolang je de verwachtingen niet omhoog schroeft weet je eigenlijk precies wat je kan verwachten. Een goed geacteerd romantisch drama met een komische kwinkslag die de boel als lijm met elkaar bij elkaar houdt. Vooral als je achteraf eigenlijk beseft dat Chris Tucker niet eens vervelend was, maar juist erg leuk weet je dat de film best goed is! Het gaat misschien wel ietwat bergaf vanaf het dansgebeuren, waardoor de originaliteit compleet verdwijnt. Alsnog is de film vanaf daar wel degelijk.

Uiteindelijk exact wat ik er van verwacht had.

3,5*

Het duurt allemaal net even te lang. Maar uiteindelijk weet Feig een vermakelijke film uit de hoge hoed te toveren. Je merkt met a Simple Favor en Last Christmas dat Feig zijn oeuvre aan het uitbreiden is en niet enkel flauwe films kan maken. Dit is een redelijke overgangsfilm met een leuke Anna Kendrick in de hoofdrol die gaandeweg zichzelf meer ontplooit en steeds verder in een complot verzeild raakt. Nergens wordt het echt spannend en origineel. Maar ondanks de lange speelduur weet de film toch continu te vermaken. Al leent het plot zich er wel voor om op momenten net even wat gewaagder te zijn dan dat A Simple Favor is geworden.

3,0*