Opinions

Als je deel 1 een tijdje of nog niet hebt gezien dan is het een vermakelijke en sfeervolle film, met onverwachts een lekkere synthesizer soundtrack en muziek van Kim Wilde. Wanneer je deel 1 hebt gezien en net zoals ik, voor deze film aan, dan valt de enorme creatieve armoede op. Hoe het allemaal begint is gewoon een exacte kopie van deel 1 en het is in het begin echt prijsschieten in de bingo betreft 'dit heb ik net in deel 1 ook gezien'.

De film herstelt zich daarna enigszins dankzij de bovenstaand genoemde punten, maar de schade die het armoedzaaierige en repetitieve begin tov deel 1 heeft veroorzaakt is daarmee niet volledig hersteld.

2,5*

De film herzien en ik kan me prima in Chainsaw zijn recensie uit inmiddels alweer 3 jaar geleden vinden.

Peckinpah heeft de pacing niet helemaal lekker in orde en knipt ook teveel in zijn shots. Gebeurtenissen volgen uit het niets en de gedragingen zijn raar. Na 25 minuten liggen Hoffman en George hun personages lekker te rollebollen in bed en we schakelen vervolgens naar een ochtend waarin George met tranende ogen in de werkkamer staat en een preek van Hoffman krijgt. De film zit vol van dit soort tegenstrijdige momenten. Het bouwt gestaag op naar een climax en uiteindelijk mondt dit uit in een verkrachting, al lijkt George haar personage hier ontzettend van te genieten totdat de andere boerenpummel zijn leuter er ook in stopt. Getuige de reacties van haar later in de film had ze nog wel gevoelens voor Charlie.

Maar het voelt allemaal zo krom. Dit concept wordt eigenlijk losgelaten om het laatste half uur te veranderen in een home invasion nadat ze die moordenaar onderdak geven. Sowieso is het moeilijk om met Hoffman's gedachten mee te gaan omdat wij als kijker al weten dat dit een man is die een misdaad heeft begaan. Als Peckinpah de kijker in het ongewis had gelaten was dit een veel sterker plotelement geweest. En makkelijker te volgen of te geloven. Dan hadden we mee kunnen gaan in dat dilemma van het onderdak geven. Nu was het eigenlijk flink ergeren en deed het de film echt niet goed.
Gelukkig zorgt de enorme intensiteit van de film en de invasie ervoor dat je al die zwakke punten toch makkelijker voor lief neemt. Ook dat is toch wel weer een kwaliteit. Want dit had makkelijk een gigantische drollenbak kunnen zijn met alle kanten waarin het verhaal heen vliegt.

3,5 > 3,0*

Alle mooie praatjes van een aantal fanboys ten spijt kan je uiteindelijk niet anders concluderen dat alles bijzonder matig is aan deze film.

Het acteerwerk is barslecht, de dialogen zijn tenenkrommend, het plot is debiel en kent teveel toevalligheden en de set designs zijn behoorlijk gammel.

Je kan hier eventueel doorheen prikken als je van pulp houdt, maar dan alsnog is er zoveel slecht aan Street Fighter. De editing is strontvervelend en het allerergste is de actie. Dat is namelijk gigantisch slecht in beeld gebracht, wanneer je naar actie kijkt wil je toch wel dat je ook alles ziet. Je ziet de klappen nooit aankomen door die vervelende editing. Hetzelfde geldt ook voor explosies e.d.

Nee, de film is gewoon slecht te noemen. Op het herkennen van de personages na weet de film gewoon niet te overtuigen.

Omlaag naar 1,5*Alle mooie praatjes van een aantal fanboys ten spijt kan je uiteindelijk niet anders concluderen dat alles bijzonder matig is aan deze film.

Het acteerwerk is barslecht, de dialogen zijn tenenkrommend, het plot is debiel en kent teveel toevalligheden en de set designs zijn behoorlijk gammel.

Je kan hier eventueel doorheen prikken als je van pulp houdt, maar dan alsnog is er zoveel slecht aan Street Fighter. De editing is strontvervelend en het allerergste is de actie. Dat is namelijk gigantisch slecht in beeld gebracht, wanneer je naar actie kijkt wil je toch wel dat je ook alles ziet. Je ziet de klappen nooit aankomen door die vervelende editing. Hetzelfde geldt ook voor explosies e.d.

Nee, de film is gewoon slecht te noemen. Op het herkennen van de personages na weet de film gewoon niet te overtuigen.

Omlaag naar 1,5*

Wat valt hier over te zeggen? Ik ben verplicht meegegaan omdat mijn vriendin de film wilde zien. Aangezien ik haar meesleur naar "mijn" films was ik dit keer aan de beurt.

Als niet liefhebber van dansfilms is het lastig om maar iets goeds te kunnen vinden in de film. Het script is echt tenenkrommend slecht. Zelfs als liefhebber zijnde kan ik me niet voorstellen dat je hier nog van kan genieten. Het lijkt wel alsof de film zich in een andere dimensie af speelt. De personages lijken overal te dansen. Van een vakkenvuller in een supermarkt tot aan het verwerken van liefdesverdriet midden in de nacht in een kelder. Mijn tenen gaan er ontzettend krom van staan en het is zo ongeloofwaardig.

Het basis gegeven is sowieso al ongeloofwaardig. Een jongen die we niet kennen, wordt aangesproken door een nog jongere jongen die we niet kennen gaan door Europa reizen om een danscrew samen te stellen om te gaan dansen in de grote finale in Parijs(welke finale?). Nou hupsakee, daar gaan ze zomaar even heel Europa door om wat eenlingen op te pikken, die blijkbaar allemaal zonder te aarzelen met ze meegaan. Dit sloeg echt helemaal nergens op.
Voor de rest blijft iedereen ook op de achtergrond, dus enige vorm van diepgang zit er niet in de personages die ze door heel Europa hebben verzameld. Het was al een wonder dat er af en toe een stuk tekst uit hun mond kwam.

Naast al deze meuk zit er natuurlijk de verplichte love interest in, een verhaallijn dat bijzonder ongeïnspireerd is geschreven. Dat is nog niet eens het erge, maar het geforceerde "het koppeltje gaat vlak voor de grote finale uit elkaar" moment is nog vreselijker en komt totaal uit de lucht vallen. Inspiratie? Nou, nee!

Dit alles is natuurlijk niet belangrijk in een dansfilm, want het gaat immers om het dansen toch?
Ook hier stelt de film teleur, de dansjes waren allemaal wel oké. Maar nergens echt bijzonder. Op Youtube vind je beelden van America's got Talent(o.i.d.) waar danscrews tig mooiere en originelere tentoon stellen. Toegegeven, de eindbattle bevat enkele mooie moves en de cast lijkt plezier te hebben in het dansen. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. De te hippe editing helpt daar ook niet heel erg bij omdat de mooie moves hierdoor eigenlijk ook amper te volgen vallen. Nog erger is dat vreselijke "streetdance is my life" sfeertje in de film. Echt zo misselijkmakend. En Inception is niks bij het "dream in a dream" concept. Want hier combineren ze streetdance met latin dance. "We must do something that has never done before".

Alles bij elkaar opgeteld houd je weinig film over. Het dansen overtuigt niet en het ongeïnspireerd zooitje daar omheen al helemaal niet.

1* omdat ik recentelijk Jack and Jill heb gezien en dat is toch nog tien niveaus lager.

De tweede samenwerking op het witte doek tussen Murray en Reitman en het is wel een oké film geworden. Daarnaast is Ramis ook voor een groot deel verantwoordelijk voor de film (script) en speelt hij een hoofdrol. Later kennen we dit trio natuurlijk vooral van de Ghostbusters films.

Stripes vind ik persoonlijk wat onevenwichtig. Er zitten teveel elementen in de film die op zichzelf eigenlijk al wel speelfilmwaardig zou zijn. Hierbij vond ik persoonlijk het eerste dikke uur het leukst. Het miserabele leventje van de twee komische acteurs in NY was al grappig genoeg om er meer van te maken. Daarna volgt een soort van Police Academy achtig uur op het militaire kamp waar het zooitje ongeregeld opgeleid wordt voor het leger. Erg veel overdreven typetjes waar je van moet houden, maar het past perfect in het tijdsbeeld. Logica moet je verder later varen. Murray is verder weer typisch zichzelf. Schreeuwerig, soms ontuistaanbaar, maar tegelijkertijd ook weer charmant.

Het was leuk geweest als ze het hierbij zouden laten, want ik ben i.t.t. anderen niet zo te spreken over het laatste half uur in Europa. Er gebeurt simpelweg te veel, het busje vond ik maar lame en het hele communistengebeuren wordt er ook in een vloek en een zucht doorheen gejaagd. Dit had ook minimaal een uur moeten duren om het nog enigszins meeslepend te maken, maar dat was de film niet ten goede gekomen. Daarom had dit ook beter een aparte film (bv een vervolgdeel) kunnen zijn.

Persoonlijk kon ik er weinig mee en had de film op dit punt haar kruid verschoten.

2,5*

Ik had toch wat meer verwacht van Stronger. Vooral na alle buzz die ik hierover gehoord had zat ik klaar met de tissues. Maar dit viel nogal tegen. Op Gyllenhaal valt niks aan te merken, toch mijn favoriete acteur van het moment en hij stelt nooit teleur. Maslany speelt ook fantastisch en samen stelen zij de show in Stronger.

Qua emoties is de film in het begin het sterkst, wanneer de hoofdrolspelers met het drama te maken krijfen.
Daarna zwakt het eigenlijk nogal af.
De film is nogal rechtlijnig, weet weinig te verrassen en de typische Amerikaanse momentjes, waar mensen op Gyllenhaal aflopen en zeggen wat hij voor hen heeft betekend. Dit soort momenten laten mij volledig koud. Wat dat betreft heeft John Milton hierboven precies gezegd hoe ik me voel tegenover zo'n film, die mikt op vaderlandsliefde en vervolgens te maken krijgt met een nuchtere Nederlander die het behoorlijk koud laat.


Jammer, op het sterke begin en het goede acteerprestaties na weet Stronger bij mij niet de gevoelige snaar te raken. Doe dan maar liever een film vol puppies, dan pak ik de page plus er wel bij.

3,0*

In het begin kon ik die Nanjiani niet uitstaan, maar een grumpy Bautista (die net als the Rock geschikt is voor dit soort komische rollen) zorgt al vrij vlot voor een lach. Gaandeweg de film irriteerde Nanjiani me minder en kon ik wel mee in de flow van de film. De twee samen vormen een leuk koppel. In het buddy cop genre toch een belangrijk iets.

Nergens hoogstaand en de allerleukste grappen zitten al in de trailer, al zit er nog een bijzonder leuk moment in de film betreffende een smartphone en Ryan Gosling.

3,0*

Stuck in Love is een leuke romantische komedie waarbij alle vier de leden van het "gezin" er aan te pas komen.
Greg Kinnear kan maar niet over zijn ex, de prachtige Connolly komen. Collins en Wolff krijgen te maken met hun eerste liefde en alle ups and downs die erbij komen kijken.
Erg leuk gedaan allemaal, het wordt alleen redelijk klein gehouden en nergens gaat de film echt de diepte in. Dat is een nadeel wanneer je vier personen de hoofdrol geeft in een kort filmpje als dit.

De film doet verder waar een feelgood/coming of age aan moet voldoen en loopt nergens buiten de lijntjes, de film speelt erg op safe. alleen jammer dat het verhaal tussen Rusty en Kate een beter einde had verdiend. Ze hadden op het einde beter met z'n allen aan de tafel kunnen zitten. Dat is beter een lieve brief vanuit het afkickcentrum...

3,0*

Helemaal eens met bioscoopstoelen. Dit is een zeer interessante coming of age film dat een standaard verhaal heeft, maar op een prettige en onconventionele manier tot leven komt. Door middel van de mooie muziek, leuke editing en het personage van Oliver wordt op een leuke manier vertolkt door Craig roberts. De keuzes die hij maakt zijn niet altijd even logisch, maar iemand die sociaal niet zo vaardig is kan je het toch makkelijk vergeven. Des te sympathieker zijn de acties van hem eigenlijk. Verder is de love-interest ook een interessante rol, goed gespeeld door Yasmine Paige, al had ik haar rol wel iets verder uitgediept willen zien. Vooral na de scene in het bushokje. Verder een opmerking over de bijrol van Considine zorgde voor de wat meer humoristische momenten.

De film volgt in principe 2 verhaallijnen, die van Oliver en zijn ouders die problemen in het huwelijk hebben en Oliver's eerste relatie. Ik had soms wel het idee dat de film een klein beetje onevenwichtig werd doordat het eerste verhaallijn de overhand kreeg, terwijl ik zelf toch nieuwsgieriger was naar de tweede. Die is wat mij betreft ook het belangrijkst voor zijn eigen persoonlijke ontwikkeling. Gelukkig maakte het einde veel goed.

Leuk en eigenwijs filmpje voor tussendoor.

3,5*

Sucker Punch maakt haar verwachtingen volledig waar. Visueel een ongekend genot om naar te kijken en Emily Browning is zooooooo ongelofelijk heet als hoofdrolspeelster. Haar looks zijn ongelofelijk lief en tegelijkertijd is ze ok een beetje stout. Heerlijk, kan wel uren naar haar kijken zonder mij te vervelen.

Verhaaltechnisch zijn er natuurlijk geen verrassingen, al valt het me nog reuze mee. Dit is niet een script dat je even in tien minuutjes neer pent. Vooral hoe de dubbele droom verweven is blijft erg vermakelijk ( en mensen Inception maar ingewikkeld noemen ). Op het moment dat Browning gaat dansen en de mannen naar haar laat staren beland ze in haar fantasiewereld.

Die zien er allemaal stuk voor stuk retegeil uit, met als toppunt de actie scene in de trein. Het ziet er waanzinnig vet uit en ik heb eigenlijk zelden van een actiescene als in Sucker Punch genoten.

De kritieken van Drs. Daja ben ik het dan ook niet mee eens gelukkig. Zit genoeg consistentie in de film.

Opvallend is ook hoe goed Snyder populaire songs op een ontzettend mooie manier in de film verwerkt, je merkt aan alles dat de beste man er echt gevoel voor heeft. De mash-ups zijn wat dat betreft erg geslaagd.

Enig puntje blijft overigens wel dat alle andere meisjes behalve Abbie Cornish volledig worden weggeblazen door de beeldschone Emily Browning, vond ze allemaal niet zo eigenlijk. Vooral Hudgens viel tegen met haar "Cousin It" kapsel. Hadden wel wat haar eraf mogen halen bij haar.

Tsjah, wat valt er verder over te zeggen. De film maakt waar wat het belooft: 2 uur lang topentertainment, lekkere chicks en fantastische CGI. Overigens niet aan te raden voor de mensen die teveel willen zeiken om een verhaal.

Heerlijke (blockbuster) pulp dit.

4*

Zeer vermakelijk vroeg werkje van Spielberg, waarin je het talent voor entertainment dat Spielberg bezit al van de film ziet afdruipen. De achtervolging is zeer komisch in beeld gebracht en het luchtige toontje houdt de film levend. Hawn is af en toe irritant, maar echt een storende factor is het niet. Af en toe wat leuke trucjes met de camera(achteruitkijk spiegel shot is mooi gedaan). Verder geen mierzoet einde, maar juist heel tragisch en mooi geschoten in het landschap.

Dikke 3,5*

De herziening viel me flink tegen. Dit ligt vooral aan al die personages. Ze worden op de meest vreselijke en afgezaagde manieren geïntroduceerd en dit gaat de hele film gepaard met ongepast hippe soundtrack. Vanuit een geheim dossiertje moet een mevrouwtje één voor één de anti-helden introduceren. In een goed script doen de personages dit voor je. Nu heb je van begin tot eind een onevenwichtige zooi met een overkill aan personages. De leden van de Suicide Squad, de militairtjes, Enschantress en een leger uit een andere dimensie of what the fuck?

Nergens wordt de boel uitgediept en heb je nergens het idee dat je weet waar je naar zit te kijken.

Wat is nou de noodzaak van deze antihelden bij elkaar? Wie of wat is Enchantress nou eigenlijk? Het is allemaal te oppervlakkig. The "OG" Joker door Leto is verder ook een aanfluiting van jewelste.

Ja, het is een vermakelijke en goed uitziende blockbuster. Veel mensen zullen vast wel makkelijk door de tijd heen komen. Mede dankzij een redelijke Will Smith en een fantastische Margot Robbie als Quinn, dat naar meer smaakt (helaas ook in een onevenwichtig vervolg).

Maar het redt de film verder niet van een matig cijfer.

2,5*

The Suicide Squad is een gigantische verbetering tov het eerste deel. Dat merk je al in de eerste akte. De personages worden met ontzettend veel humor geïntroduceerd en de actie is ontzettend grof, in overvloed aanwezig en toch voelt het ontzettend gedoseerd aan. Hierdoor verveelt de actie nooit. Ledematen en alles vliegen in het rond. Allemaal leuk en aardig, maar doen de personages dan wel wat? Van de trailer werd ik niet erg enthousiast. Ik was bang dat er veel te veel zouden zijn, maar Gunn heeft dit prima in de hand en er is erg veel chemie. Waaronder de rivaliteit tussen Cena en Elba. Echt briljant en erg leuk. Robbie doet het ook weer erg leuk als Harley Quinn en Stallone als de haai is ook een super komische noot. Dit soort humor is ook wel aan mij besteed. De hoofdstukvermeldingen verdienen ook, want ook de visuele manier waarop dit telkens in beeld wordt gebracht zorgt telkens voor een lach.

De tweede akte stort het tempo wat in, oogt de film wat stuurloos en worden er iets teveel plotelementen ingebracht om de tijd maar te vullen.

Om vervolgen in het derde gedeelte van de film weer heerlijk te knallen, ook al voelt Starfish wat underwhelming aan.

Maar het past ook wel weer bij de toon. Erg veel humor, veel over de top geweld en zichzelf niet te serieus nemend. De herzieningswaarde ligt door een aantal memorabel groffe en grappige scènes erg hoog.

Dikke 3,5*

Vond het maar een beetje een oppervlakkige film. De acteurs doen allemaal hun best en daar kan ik de film niet op afrekenen, maar het verhaal wil maar niet vlotten.
De romance voelt gehaast aan, de film is soms slecht geschoten, de nachtscenes zijn veel te donker gefilmd en je ziet helemaal niet wat er gebeurt en het helpt ook niet mee dat alle Fransen plat Engels praten.
De Duitsers onderling praten gelukkig wel Duits, maar wanneer ze Engels moeten praten gaat dit bijna ook accentloos. Dit soort dingen halen mij altijd uit historische films. Vooral wanneer er meerdere talen gemixt worden. Maar wanneer Williams het papiertje voor moest lezen van de verklikkers vroeg ik me nou af in welke taal het erop zou staan. Aangezien de Duitsers geen Frans kunnen en Fransen al helemaal geen Duits.
Ik voel me een beetje nitpickerig, maar de film biedt me verder weinig interessants, waardoor ik me hieraan ga ergeren.

2,5*

Prima politieke thriller die dankzij de zeer fijne muziek, mooie locaties, goede portie spanning en de leuke cast leuk is om een keer te bekijken.

Alleen lijkt Affleck een beetje gemiscast, is de romantiek in de film misplaatst en is het toch wel raar dat een kernoorlog uiteindelijk vermeden wordt dankzij 1 man, Affleck.
3*

Mooi en rustige coming of age film over een sympathieke jongen die valt op een vrouw die alleen aan het strand woont nadat haar vriend/verloofde? opgeroepen werd door het leger en vervolgens overlijdt.

Om de film luchtig te houden zijn er de puberale vrienden van Hermie geïntroduceerd en die zorgen dan veelal voor erg leuke momenten in de film. Alleen de rol van Benjie kwam soms erg irritant over.
De romance tussen Hermie en Dorothy is subtiel uitgewerkt, maar vooral ook heel aandoenlijk en met veel gevoel.

Juist die mix van de onvolwassendheid bij de vrienden en de weg naar volwassenheid bij hoofdrolspeler Hermie maken Summer of '42 een zeer aangename kijkervaring.
Tel daarbij het heerlijk zweverige sfeertje, romantische muziek en het prachtige eiland waar het verhaal zich afspeelt bij op en je hebt een prima coming of age film.

Dikke 3,5* (iemand misschien een tip voor nog meer goede Mulligan's? Ik ga zelf ook verder op zoek)

Ondanks de zware thema's zoals verboden liefde en het verlies van dierbaren, voelt het voor mij toch wel heel erg als een niets aan de hand filmpje. Het voelt allemaal iets te dik aangezet aan om als een volbloed drama door te kunnen gaan. De zomerse vibe in het dorp en haar bewoners zorgen ervoor dat je Summerland in een gemoedelijke bui uit kan zitten.
Arterton doet het eigenlijk altijd wel goed in films, dus ook hier heeft ze een goede rol te pakken.
Het bovenstaande zorgt er wel voor dat ik het gewicht in de film mis. De thema's zijn ernaar, maar je weet eigenlijk vanaf het begin dat deze film een happy end krijgt. Hierdoor kickt het drama er nooit echt in bij mij. Ik heb me gek genoeg wel laten verrassen door het feit dat Frank de zoon van Vera was, iets wat ik natuurlijk had moeten zien aankomen. Maar dit geeft wel een leuke draai aan de film en zorgt er ook voor dat je uiteindelijk met een glimlach en een goed gevoel de afiteling laat rollen.

3,0*

Vond het allemaal niet zo bijzonder.

Wat niet zegt dat ik me niet heb vermaakt, want het was wel een aardige film. Het uitgangspunt is redelijk origineel en dat langzame opbouwtje ind e film vond ik ook wel aardig. De set designs zijn prachtig en de makers hebben een aantal leuke ideetjes over ruimtereizen uitgewerkt in de film. Verbaasde me eigenlijk wel over de pracht van deze film, het ziet er allemaal bijzonder mooi uit. Raar dat ik tot gisteren nog nooit had gehoord van Sunshine.

Echter duurt het op een gegeven moment allemaal te lang, er gebeuren weinig verheffende dingen en de paar spannende momenten houden helaas niet lang stand.

Ik was op het laatst ook blij met een fysieke vijand, iets wat ik wel spannender vind in dit soort films. Helaas wordt er te weinig uitgehaald en vond ik dat speciale camerawerk voor Strong op het einde behoorlijk vervelend worden. Net zoals het gehele einde, het werd een beetje te gezapig en te sentimenteel, gelukkig nog wel ondersteund door een sterke score.

Geen hoogvlieger,

3*

Sympathieke film met een uitstekende Adams, Blunt en Arkin. Het verhaal kibbelt op een lekker maniertje door en zorgt voor een lekker sfeertje.

Echter is de film inderdaad wel erg kort, een paar dingen had ik liever wat meer uitgewerkt gezien(bv. Norah-Lynn verhaallijn). Heb nu niet het gevoel dat Sunshine Cleaning heel erg lang blijft hangen.

3*

Lekker grappig filmpje dat geweld en explicite beelden niet schuwt(waardoor het denk ik ook geen onverdeeld succes is in Amerika) en zodoende ook prima weet te vermaken. De botte humor werkt prima, al had het humor gehalte wel wat hoger mogen liggen. Qua verhaal doet de film sterk denken aan Defendor (2009) en qua niveau is het ook even goed. Nergens echt memorabel, maar prima voor tussendoor.

3*

Super 8 is zo'n typische film waarbij je de verkeerde verwachtingen kan kweken naar aanleiding van de teaser trailer. Dat gevoel heb ik dan ookt bij een aantal mensen hier.

Des je blijer ben ik met de coming of age aanpak, want ik heb een gigantisch zwak voor dat genre. Gemixt met SF elementen was Super 8 al een garantie voor succes.

Het is dan ook niet lastig om een link te leggen tussen Super 8, the Goonies en E.T. , eerdere werken van producer Spielberg.

J.J. Abrams combineert op een aanstekelijke manier de genres en maakt er ook een spectaculaire blockbuster van.

De aanstekelijke jonge cast komt fijn over en aan alles valt te merken dat zij veel lol hebben gehad op de set. Dit komt o.a. leuk terug in de aftiteling.

Het luchtige, maar tegelijk ook emotionele coming of age gedeelte wordt afgewisseld met het spannende en mysterieuze plot rondom de treinramp. Het geheim wordt erg lang verborgen gehouden, iets wat twee kanten heeft.

Het positieve is dat je lekker lang kan gissen en dat je met lekkere schrikmomenten wordt opgezadeld. Het mindere is dat het onthullen van het geheim kan tegenvallen en dat doet het hier ook lichtjes.

Ondanks de vette actie en de mooie CGI wordt Super 8 net even te zoetsappig en staat dit toch haaks op de spanningsopbouw die tot dan toe is gecreëerd.

Wat dat betreft slaagt Abrams meer bij het creëeren van het nostalgische sfeertje plus het lieve coming of age gedeelte dan het laatste half uur aan SF/actie spektakel dat je net teveelt aan Cloverfield doet denken.

Ruim 3,5*

Toch wel lichtelijk teleurstellend.

Ik ben redelijk laat met de film, dus ik heb de afgelopen weken alle positieve recensies voorbij zien komen en ik snap best waar deze op gebaseerd zijn. De film ziet er tegelijkertijd adembenemend realistisch uit als over de top kleurrijk. Animatie is anno 2023 ver gekomen en The Super Mario Bros. Movie zet een nieuwe standaard neer waar fantasierijk, kleurrijk en fotorealisme de nieuwe standaard neerzet.

De stemmencast is ook erg goed en zelfs de mensen die Seth Rogen als Donkey Kong neerzetten ben ik het niet mee eens. Vond hem redelijk ingetogen en niet overdreven Seth Rogen achtig.

Ook is de film een feest der herkenning en wordt er bijvoorbeeld aan het begin met Mario en Luigi en later ook met Mario en Donkey Kong heel inventief gewerkt alsof je naar een platformer aan het kijken bent. Op deze vlakken werkt de film gewoon perfect en valt het enorme succes ook zeker te begrijpen. Je kan de liefde voor de franchise vanuit de makers voelen.

De bottleneck van de film is eigenlijk de rest. De film duurt slechts 90 minuten en dat zorgt ervoor dat de film van scene naar scene dendert en werkelijk elke setting en personage amper de ruimte geeft om te ademen en om het op je in te laten werken. Dit was een vrees die ik op basis van de trailers al had. Er wordt teveel in veel te weinig tijd gepropt. Echt alles en iedereen moet voorbij komen om maar met referenties te kunnen pochen. Mario is nog net niet in Mushroom Kingdom binnen komen vallen of hij staat al bij Peaches in het kasteel en even later bij Donkey Kong in de jungle. Zo'n Jungle gebied met alle Kong's had beter in een sequel gepast wat mij betreft. Laat de impact van zo'n nieuwe wereld voor Mario meer voelen. Het buizensysteem is zo ontzettend leuk gedaan, maar het is zo ontzettend ADHD dat voordat het op je ingewerkt is de film alweer 4 stappen verder is.

Het gevoel van verwondering en avontuur ontbreekt compleet en de film begint daardoor zelfs vermoeiend te worden. Een jongetje achter me in de bios dacht hetzelfde en vroeg al vrij rap of de film al klaar was. Nu is dat natuurlijk niet leidend, maar het zegt genoeg dat deze film zoveel op je af vuurt dat ik best kan geloven dat kinderen hiervan overprikkeld kunnen raken en juist daardoor afhaken.

Ook had de film eigenlijk nog wel een stuk grappiger gekund. Niet dat het niet grappig is, maar ik denk dat met wat meer rust en minder de drang naar referenties de film als geheel wat stabieler en grappiger had kunnen krijgen. Ik had achteraf gezien toch wel wat vaker willen lachen. Wat ik eerder met de buizen aanhaalde. Laat Mario die wereld nog met veel meer rust ontdekken en laat al die weirde shit die om hem heen plaatsvindt meer tot leven komen en op de kijker inwerken in plaats van door knallen naar het volgende plotelement.

Waar de wereld ontzettend creatief is en leeft slaat het eigenlijk dood door een overdaad aan ambities. Wat willen ze nu in een vervolg gaan gooien? Leuk vermaak, maar het is absoluut geen klassieker voor mij.

Wel een aardige docu die een probleem goed aan de kaak stelt.
Alleen het was net even teveel gelul allemaal. Heel veel praten en praten.
Daarbij vraag ik me af wat Spurlock precies wilde bereiken, dooreten terwijl hij al prop en propvol zat(gevolg:overgeven), veel frisdrank en shakes blijven drinken. Ondanks dat de dokters het veboden. Ik vind het toch een beetje te gezocht allemaal.
Dan vond ik de andere mensen aan het woord toch iets informatiever en leuker. Ook de tussenfilmpjes waren wel grappig.

Aardig om gezien te hebben, maar ik prefereer toch de Moore documentaires.

3*

Weinig verheffend deze docu en dat komt vooral door een gebrek aan een duidelijke boodschap. De docu mist een bepaald doel en de maakster, die in een identiteitscrisis verkeerd interviewt een hoop mensen, zonder dat ik nou een idee heb waar ze heen wilt gaan.

Met een onderwerp als dit ben je natuurlijk gegarandeerd van een aantal zaken. Wat oude tegenstanders die het een en ander hebben meegemaakt, wat Ajax supporters die "Joduhh" scanderen en natuurlijk fraaie beelden vanuit Israël en de tribunes van Ajax.

Origineel is het totaal niet, maar dit maakt een docu met dit onderwerp zoals zeker kijkbaar, vooral wanneer je jezelf vanachter een Israëlische vlag(hield hem niet zelf vast) vandaan ziet komen op de tribune. De mensen die geïnterviewd worden zijn ook echt (en bekenden) en dat maakt de docu vanuit een bepaald opzicht wel sympathiek.

Maar ik mis toch echt een bepaald doel en een boodschap, want de conclusie aan het einde van deze docu laat ook te wensen over. Zo blijven de vooroordelen over Ajaxsupporters bestaan en dat is uiteindelijk ook erg jammer. Ook al velt de maakster geen oordeel over "ons".

2,5*

Heb de bovenstaande box vorige maand ook aangeschaft en begon vol goede hoop aan Superman: The Movie!

Wat een fikse teleurstelling was deze prent zeg. Een hoop sentimenteel gelul in het begin, erg veel clichés en het kon allemaal niet klef genoeg.
Daarbij komt ook nog is dat de film te lang duurt, het eerste uur had zo drie kwartier korter gekund.

Daarnaast komt de film behoorlijk oubollig over, de personages overtuigen nauwelijks en soms haalt de film het niveau van slapstick humor. Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Dan kan je nog zoveel beroemde mensen in je cast hebben, het wordt er niet geloofwaardiger van. De rol van Brando als Jor-El is echt lachwekkend slecht, de rol van iedereen op Krypton eigenlijk. Met hun fluoriserende pakjes
Overigens vind ik Reeve ook maar een dorkie, totaal niet overtuigend!

Door de special effects prik ik wel heen vanwege het jaartal, maar het was de ene keer behoorlijk goed en de anderek eer behoorlijk slecht. Wisselvallig!

Dan het verhaal zelf, er gebeuren echt veel onlogische dingen en de gemakzuchtigheid heerst in deze film. Het sloeg bijvoorbeeld nergens op hoe Luthor(gespeeld door Hackman) erachter kwam hoe je Superman moet verslaan. Dit is denk ik wel de grootste grap van de hele film. 'Oooh ,er is een stuk meteoriet neergestort. Daar kan Superman niet tegen dus moeten we het stelen om hem te verslaan. We noemen het maar Kryptonite'
Wie wil je met dit geintje in de maling nemen? Juist omdat er zo weinig over Superman bekend is.
Daarbij nog veel domme slapstick momenten, bijvoorbeeld het amateurisme met het bewaken+lanceren van die raketten en Superman die zijn zwakheden verklapt.

Nee, ik heb het helaas niet zo op deze film. Het is te ongeloofwaardig, gemakzuchtig en irritant om overtuigend over te komen. Dan kan je alsnog de prachtige muziek van Williams erin mieteren, het werkt gewoon niet.

2* en dan ben ik nog erg gul.

Superman is een kleurrijke, vrolijke en erg mooie verfilming die echt haaks staat op de duistere versie Man of Steel.

Ik had hier vaak het idee door dat Gunn aan het overcompenseren is geweest om maar het tegenovergestelde te bereiken. Gunn heeft overduidelijk een smartphone fetisj en als er zelfs nutteloos Twitterende apen een rol krijgen in de film weet je dat Gunn te ver doordraaft in zijn poging tot humor. Het vervelendste hieraan is dat potentiëel emotionele scenes die echt zwaar wegen totaal niet landen. Naast de humor zorgt ook het te hoge tempo dat die momenten niet laden. Dat Russische roulette gedoe had zoveel meer impact kunnen hebben bijvoorbeeld. Maar dat past eigenlijk weer niet binnen de toon van de film en daardoor wordt er in stoomtreinvaart aan impactvolle momenten voorbij gegaan.

Daar waar de balans op veel momenten mist doet Gunn de relatie tussen Corenswet en Brosnahan wel goed. Hij is een geloofwaardige Superman en zij een geloofwaardige Lane. Ondanks dat hij als Superman beetje een dom sulletje is in deze film voelt hij als een perfecte casting aan. Ook het achtergrond verhaal werkt prima en het hoge tempo werkt dan wel in het voordeel dat je niet met een trage eerste akte opgezadeld zit.

Hoult als Luthor is prima, maar persoonlijk heb ik hier te weinig mee en is dit voor mij zo'n typische "stepping stone" slechterik die Superman een menselijk karakter geeft en kwetsbaar maakt. Terwijl Superman eigenlijk zonder problemen dit soort sulletjes zou moeten oprollen. Dat geniale in Luthor proef ik gewoon niet. Gelukkig krijgen we daarvoor in de plaats wel een Superman te zien die te vaak een pak slaag krijgt in de film....

Wat verder nog rest zijn een hoop bijrolletjes die te pas en te onpas in de film gegooid worden om het universum uit te breiden en 2 zwaar nutteloze post credit scenes en je weet dat de Marvelisation van DC is begonnen.

Het blijft een wisselvallige regisseur die Singer. Ook met Superman Returns heeft hij best een matige film te pakken.

Hoe ze bij het verhaal komen is me ook een raadsel, het zorgt voor een soort van semi-vervolg op de oude films, terwijl de raakvlakken met die films 0,0 is. Wat volgt is een film met een slechte intro, een erg langdradig vervolg op het intro, Spacey die van Luthor ook niet echt een imposante villain maakt, sterker nog: het is een slaapverwekkende villain. Routh is een charismaloze Superman/Clark Kent en Bosworth weet ook niet te overtuigen als Louis Lane.

Het Kryptonite verhaaltje is erg voorspelbaar en een beetje corny voor een blockbuster anno 2006. Je verwacht toch wel wat spectaculairders. De special effects gaan nu helaas ook niet meer mee.

Nee, dit is het allemaal net niet. Superman is nog steeds een sulletje(die rode slip en dat varkensstaartje in z'n haar , er zit geen spanningsboog in de film(Superman haalt het toch wel), Lex Luthor is nog steeds een dorky villain en de special effects redden de film ook niet.

Ik kijk uit naar Man of Steel, misschien eindelijk een waardige Superman film? Die uit 1978 en deze Superman Returns zijn helaas erg teleurstellend.

1,5*

Een vroeg werkje van Reiner en het voelt ook nog wat ongepolijst aan.

Ik vind de personages in Reiner zijn films vaak erg sterk, maar met Cusack had ik echt moeite om erin te komen. Zuniga doet het wel erg leuk vanaf minuut 1. Gelukkig wordt Cusack gedurende de roadtrip minder irritant en kan Reiner zich focussen op de mooie kleine momenten, die zijn films vaak zo genietbaar maken. Jammer dat de film even de tijd nodig heeft om op gang te komen.

Geen hoogvlieger, maar Reiner legt in the Sure Thing een fundering voor zijn latere (bijna) meesterwerken.

3,0*

Denk dat dit toch wel 1 van de mooiere animatiefilms is die ik heb gezien.

Daarbij komt ook nog is dat het voor een animtiefilm een redelijk origineel uitvalshoek heeft, de soort van realityshow look die de hele film heeft werkt perfect hier. Leuk, maar vooral ook lastig, dat maakt het des te mooier.

Het verhaal is echter simpel en het einde weet alle familiaire clichés tevoorschijjn te halen, ook had de film wel iets meer humor van mij gemogen, al zaten er wel een paar grappige momentjes(vooral het tussencommentaar van vele personages uit de film is leuk) in.

De film krijgt ongeveer dezelfde beoordeling als de meeste animatiefilms uit Hollywood, zo rond de 3 sterren.

3*

De meeste mensen zijn het er wel eens bij Surrogates als ik het zo lees. Ook ik heb er last van gehad.
Het idee vind ik namelijk geweldig en de eerste minuten van de film ademt het ook een geweldige sfeer uit. De film blijft verder visueel er ook mooi en origineel uitzien.

Het grootste probleem is het script, het is eigenlijk gewoon een suf actiefilmpje als je het simpel bekijkt. Het verhaal gaat eigenlijk te snel en het is allemaal net even te simpel. Dat maakt het ondanks de 85 minutende speelduur toch een aardige zit.

Het einde is aan de ene kant wel mooi, dat de Surrogates allemaal uitgeschakeld worden. Toch verassend!
Aan de andere kant snap ik het gedoe om dat superwapen niet echt als er blijkbaar alleen met wat codes alle surrogates vernietigd kunnen worden. Wat is het hele gedoe om dat wapen dan

Ook is het onderwerp eigenlijk te leuk om er zo'n simpel/slordig verhaaltje in te stoppen, bij een onderwerp als Surrogates verwacht ik eigenlijk best een epische film.
Nu is het niet meer dan een aardig futuristisch actiefilmpje dat niet al te lang blijft hangen.

2,5*