Opinions

Ik moet frieten hebben

Een goede filmposter trekt je aandacht en in het geval van Vidange Perdue is dat zeker en vast gelukt. Het is de laatste langspeelfilm waarin Nand Buyl meespeelde vooraleer hij in 2009 overleed en ik weet nog dat, tijdens het ophalen van herinneringen aan de acteur, deze titel werd genoemd als één van zijn beste films. Voor een acteur met het oeuvre van Buyl is dat niet mis en dus, weliswaar vele jaren later, hier ook maar eens voor gaan neerzitten.

De zwanenzang van Buyl dus, maar de film stelt verder wat teleur. Geoffrey Enthoven, die met Hasta la Vista! later nog hoge toppen zou gaan scheren, levert een boeiende kijk op het leven van een 85-jarige die met zichzelf geen blijft meer weet, maar hij slaagt er nooit in om het echt beklijvend te houden. Iets wat vooral te wijten is aan zijn stijl van monteren door elke keer een kort zwart beeld tijdens de overgangen in te lassen. Je krijgt daardoor het gevoel dat je eigenlijk meer naar een samenvatting bent aan het kijken en dat is uiteraard nooit goed. Verder moet Vidange Perdue het vooral hebben van de clichés (onder andere Lucien die een lichte hartaanval krijgt wanneer hij zijn voorzitterschap is kwijtgespeeld) en dat werkt de ene keer beter dan de andere. Verder soms nogal onsamenhangend en vooral ook het einde met Lucien die naar Parijs trekt om zijn kleindochter te zien valt een beetje uit de lucht. Al klink ik nu misschien wel heel negatief.

Want eerlijk is eerlijk, de film blijft boeien. Iets wat vooral te wijten is aan een uitstekende Buyl dus. Heb helemaal niet zoveel van hem gezien als ik eigenlijk zou willen, maar ik twijfel er geen seconde aan dat dit het niveau is dat hij altijd wel wist te bereiken. Het mag dan ook wel gezegd worden dat hij de film volledig draagt, al zou het onterecht zijn om sommige bijrollen te vergeten. Marijke Pinoy is een heerlijk klankbord voor Buyl (en omgekeerd) en ze slagen er in om een ietwat abrupte wending (hun nacht samen) toch nog geloofwaardig te brengen. De morning after met dat ontbijt.. Heerlijk! Viviane de Muynck is ook altijd wel degelijk en Liesje Patteet heeft als kleindochter nog een leuke chemie met Buyl.

Leuk om eens gezien te hebben, zoveel is duidelijk. Vidange Perdue kaart een aantal hekele thema's aan, maar doet dat op een manier die nogal cliché en gemakkelijk aanvoelt. Voorspelbaar is hier dan ook het sleutelwoord en dan is er gelukkig nog een degelijke cast, met Buyl op kop, om dit toch nog naar een hoger niveau te tillen.

3*

Kattenkwaad in Parijs

Ik heb er absoluut geen idee meer van wanneer ik voor het eerst een flard van Une Vie de Chat zag, maar het had toch wel een zekere indruk achter gelaten. De film bleef altijd zowat in mijn achterhoofd hangen en een tijd geleden vond ik dit eindelijk eens op DVD. Natuurlijk meegenomen, maar onvoorstelbaar hoe je soms met zo'n release bedrogen kunt worden. De keuze tussen Nederlandse en Franse audio vind ik goed, maar gewoon geen ondertiteling voorzien?

Dat is toch volstrekt belachelijk en een gemiste kans. Ik zou dit dan ook graag nog eens in het Frans zien, maar moet daar wel bij vertellen dat ik de Vlaamse stemmencast nog wel redelijk geslaagd vond. Een verzameling aan bekende namen en met een sporadische uitzondering (Maaike Cafmeyer klonk wat raar) is daar weinig op aan te merken. Zeker de slechteriken zijn bij vlagen erg leuk. Warre Borgmans is een leuke Victor Costa en ook zijn handlangers (met onder andere Nico Sturm en Pieter Embrechts) deden me nog wel geregeld glimlachen. Sowieso ook wel tof dat er hier nog een paar knipogen tussen zitten naar andere Franse films. Zo krijgt één van de gangsters de codenaam Monsieur Hulot, een personage dat iconisch werd gemaakt door Jacques Tati. Toffe soundtrack ook nog met onder andere Billie Holiday.

Alleen jammer dat dit uiteindelijk wel erg kort is. De 70 minuten die hier (en op IMDB) staan aangegeven haalt de film zeker niet. De DVD spreekt op zijn beurt over 65 minuten, maar na een goede 60 minuten is de aftiteling al ten einde gelopen. Van de echte film hou je dan uiteindelijk maar zo'n 55 minuten over en dat voel je hier en daar toch wel in het plot. Het loopt allemaal soms wat onevenwichtig (ook een stukje 'harder' dan ik in eerste instantie had verwacht) maar de animatie maakt veel goed. Een speciale stijl eigenlijk die verre van realistisch oogt, maar op zijn eigen manier heerlijk is om naar te kijken. De manier waarop Nico (de inbreker) langs de daken glijdt.. Geweldig in al zijn eenvoud en erg mooi om te zien.

Beetje jammer dus van de korte speelduur, want anders had hier gemakkelijk nog wel een halfje bij gemogen. Eens zien of ik niet aan de originele versie kan komen, want dat lijkt me hier nog wel een meerwaarde te kunnen zijn. In ieder geval een erg fijn filmpje!

3.5*

Dimanche - Vendredi

Ik probeer altijd zoveel mogelijk van Catherine Deneuve te zien. Haar films van de laatste pakweg 15 jaar zijn redelijk frequent te vinden maar haar ouder werk is met uitzondering van een paar klassiekers à la Belle de Jour amper uitgebracht. Het was dan ook puur toevallig dat ik deze La Vie de Château vond op DVD, uitgebracht door het geweldige Green Cow label, op een rommelmarkt en gisteravond maar eens opgezet omdat ik wel zin had in een komedie.

Maar toen bleek dat het een oorlogskomedie was, begon ik schrik te hebben dat dit op zich niets voor mij ging zijn. Geen idee hoe het komt maar mijn ervaringen met het genre zijn niet altijd even succesvol te noemen. Een La Grande Vadrouille van de Funès behoort tot één van zijn minste films maar ook Kubrick's Dr. Strangelove kon me niet over de gehele lijn bekoren. Langs de andere kant is 'Allo 'Allo wel één van de geniaalste series die ooit op het televisiescherm is getoond. Soit, ik ben aan het afdwalen. Toch mag dit debuut van Jean-Paul Rappeneau zich bij één van de beteren in het genre scharen. Een groot voordeel is dat dit allemaal erg luchtig aanvoelt op een manier zoals alleen de Fransen dat echt kunnen. Er komen wel Nazi's aan te pas maar de focus ligt voornamelijk op de onderlinge verhoudingen van de personages. Hierin is Marie de spilfiguur die alles bij elkaar houdt en haar relaties met haar man, de spion en de Duitsers zorgen ervoor dat het geheel blijft boeien. Alleen jammer van de zwart-wit fotografie want ik krijg altijd het gevoel dat het zonnige Frankrijk beter tot zijn recht komt in kleur.

Dat geldt trouwens ook voor Deneuve. Het neemt niet weg dat ze er hier weer betoverend mooi uitziet (dat mantelpakje dat ze halverwege de film aanheeft... Zelden zo'n klassedame gezien) maar de frivole Marie is haar ook perfect op het lijf geschreven. Een ietwat braaf personage en totaal niet vergelijkbaar met wat ze een jaar later met bijvoorbeeld een Belle de Jour zou afbrengen maar ze draagt de film. Blijft toch altijd een genot om haar te zien spelen. Hierdoor zou je bijna vergeten dat er nog ander volk in La Vie de Château komt opdraven en dat is onterecht want er zijn een paar grote en degelijke namen aan de film verbonden. Philippe Noiret is heerlijk als de nuchtere wederhelft van Deneuve maar het wordt pas helemaal leuk wanneer Pierre Brasseur als Dimanche mee in het spel wordt betrokken. De confrontaties met de schoonouders is sowieso een kolfje naar zijn hand maar de climax is het leukst.

Aangenaam verrast moet ik zeggen. De lage score hier op MM deed me vermoeden dat het om een suffe oorlogskomedie ging gaan maar ik kon het in ieder geval waarderen. De Fransen hebben hun eigen stijl van komedies die me best wel ligt (ik ga praktisch ook elke keer in een deuk met de Funès) en de cast met een bekoorlijke Deneuve op kop zorgen ervoor dat de 90 minuten snel voorbij zijn.

3.5*

La Vie Est verschillende verhaallijnen door elkaar

Alain Resnais is een regisseur die ik nog niet direct wil afschrijven, maar afgaande op Providence was de liefde nog niet echt groot te noemen. Ik probeer in de mate van het mogelijke een regisseur echter niet op één film af te schrijven waardoor ik La Vie Est un Roman nog wel eens wou proberen, al was het maar voor de aanwezigheid van Geraldine Chaplin en Fanny Ardant.

En zowaar: dit beviel me al heel wat beter dan Providence en eigenlijk is dat vreemd aangezien de twee films naar mijn gevoel vrij veel met elkaar gemeen hebben. Zowat eenzelfde setting qua locatie en ook de visuele stijl (hoewel Providence eerlijk gezegd niet zo enorm fris in het geheugen zit) maar hier klopte het plaatje gewoon beter. Resnais besluit er een warboel qua verhaallijnen van te maken, maar de drie segmenten lopen wonderwel in elkaar over. Toegegeven: het duurde even vooraleer de klik er kwam met de fantasietjes van de kinderen, maar het zorgt voor een goede afwisseling ten opzichte van het conferentieoord en het huis van "genot". Eigenlijk gebeurt er vrij weinig en toch blijft dit over de gehele lijn wel boeien. Bevreemdend filmpje in ieder geval maar heel dat musical stuk had Resnais wel mogen skippen.

Het gevoel ontsnapt me niet dat dit een knipoog/steek naar iets of iemand anders moet zijn. Jacques Demy lijkt in ieder geval een goede gok van pippo il buffone te zijn (blijft jammer trouwens dat die geen reviews meer schrijft, vind het altijd fijn om er eens eentje op goed geluk tegen te komen aangezien hij niet stemt en ze ook niet aanduidt) maar zeker ben ik niet. Toffe cast ook met Geraldine Chaplin en Fanny Ardant. Ze hebben weliswaar geen scènes met elkaar (Chaplin speelt in het hedendaagse stuk Nora Winkle terwijl Ardant in het flashbackstuk Livia speelt) maar ze drukken allebei wel hun stempel op hun respectievelijke verhaallijn. Sowieso is hier qua cast weinig op aan te merken met onder andere nog degelijke rollen voor Vittorio Gassman (Guarini) en Ruggero Raimondi (Forbek).

Resnais heeft best wel wat gemaakt in zijn carrière, hij is ook nog tot zijn laatste snik actief geweest, maar dit smaakt eigenlijk wel naar meer. De "vieze" smaak van Providence is in ieder geval weggespoeld en misschien moet ik maar eens op zoek naar wat meer van zijn werk. Moest iemand nog een goede tip in de aanbieding hebben..

3.5*

Has James Bond finally met his match?

Met A View to a Kill sluiten we alweer een hoofdstuk af in de James Bond reeks. Het is namelijk de laatste keer dat Roger Moore de rol van 007 op zich zou nemen. Ik had het vermoeden dat John Glen er zonder twijfel voor zou zorgen dat zijn 3e James Bond er een was die een waardige afsluiter voor Moore ging zijn. Fijn dat dat vermoeden dan ook nog eens uitkomt.

Want geef nu toe, Glen zorgt wel voor een paar van de betere Bond-films. Zijn eerste drie films krijgen dan ook de op één na hoogste score tot nu toe voor een Bond-film. De enige die weliswaar beter was dan Glen was Guy Hamilton maar die heeft het ietwat teleurstellende Diamonds Are Forever op zijn naam staan.

Het verhaal zelf is jammer genoeg ongeloofwaardig. Max Zorin is een uitstekende bad-guy maar heel zijn geniale meesterplan om de stad te laten overlopen om het marktaandeel van microchips te vergroten is te vergezocht, zelfs voor een James Bond. Gelukkig bevat de film een aantal sterke scènes zoals de climax op de Golden Gate bridge waardoor ik deze misser Glen vergeef. De actiescènes zijn goed verspreid, iets waardoor Glen tot tweede beste Bond-regisseur wordt. Het is alleen jammer dat de film teveel op herhaling werkt. Sommige scènes lijken gewoon uit andere James Bonds te komen en lijken daardoor op een gebrek aan inspiratie bij de scriptschrijvers te wijzen. Zo is de openingsscène waar Bond van een berg skied volgens mij al twee keer eerder gebruikt waarvan één keer zelfs als openingsscène voor On Her Majesty's Secret Service.

Roger Moore is nu definitief te oud voor de rol van 007 maar dat neemt niet weg dat hij nog altijd uitstekend is. Na alle films met Connery en met Moore te hebben gezien is het voor mij nu duidelijk wie de echte Bond is, Moore. Nu herinner ik me dat ik dat ten tijde van de Connery films ook over Connery zei maar Dalton, Brosnan of Craig moeten toch serieus uit de kast komen om dit te overtreffen. Het mindere verhaal wordt compleet weggeblazen door de rest van de cast. Christopher Walken is gewoonweg ideaal als James Bond bad-guy. Ik hou gewoon van dat smerige lachje dat vaak om zijn lippen speelt. De Bond-girl van dienst is Tanya Roberts en ik kon zweren dat ik haar wazige ogen en vreemde stem ergens van kende. Dan herinnerde ik me dat ze haar rol van Stacey Sutton even lichtjes had over gedaan in de reeks That '70s Show. Tenslotte verdient Grace Jones ook nog een vermelding voor haar uiterst boosaardige rol die ze met verve vertolkt. Ik ben al wel blij dat ze haar niet de rol van Stutton hadden gegeven zoals ik eerst dacht.

Bij Octopussy zei ik dat de muziek wel eens wat beter zou mogen worden en dat ze er beter aan deden om een rauwe vrouwenstem te casten in plaats van een frêle dame of een man met een diepe stem. Wist ik veel dat in A View to a Kill de groep Duran Duran ging voorkomen. Ik moet eerlijk zeggen, toen de film begon had ik iets van nee, dit past langst geen kanten maar naarmate de film vorderde bleek dat dit tot nu toe de enige Bond-film is waar dit nummer zou in passen. In eender andere film zou het al even misplaatst zijn als Tom Jones zijn Thunderball.

Als het verhaal nu beter was geweest dan hadden we een nieuwe Goldfinger gehad. De cast acteert zeer sterk en overtuigend en ik neem er zelfs de terugval van intelligente Bond-girl naar bimbo er voor liefs bij.

3.5*

Handjes draaien, koekebakkevlaaien. Handjes draaien, koekebakkevis

Over exact een week (op 19 maart) is het 10 jaar geleden dat Hugo Claus vrijwillig uit het leven stapte via euthanasie. De man was een heuse literaire duizendpoot die naast schrijver (van onder andere romans, toneelstukken, poëzie en ook van filmscenario's) ook regisseur was. Zijn bekendste werk was De Leeuw van Vlaanderen maar hij maakte ook nog vier andere films. Met De Vijanden maakte hij in 1968 zijn filmdebuut en dit leek me wel een mooie gelegenheid om zijn oeuvre nog eens onder de loep te nemen.

De Vijanden is zo'n titel die me altijd is bijgebleven, vooral omdat in De Slegte in Antwerpen jarenlang een originele filmposter heeft gelegen. Het was toen de naam van Robbe De Hert die me aansprak en dan vooral de combinatie met het feit dat hij hier acteerde in plaats van regisseerde. De Vijanden dateert dan ook nog uit een tijd De Hert geen regisseur was (hij zou zijn eerste langspeelfilm pas in 1973 maken) en wanneer je hem hier ziet spelen, dan ben je blij dat hij de stap naar regisseren heeft gemaakt. De Hert vloekt in het Antwerps, verleid meisjes in het Frans, maakt ruzie in het Engels en zalft in het Duits. Een heuse talenknobbel dus en hoewel het op zich bewonderenswaardig is dat hij voor een groot stuk toch nog overtuigend is, is hij op sommige momenten tenenkrommend slecht. Sowieso een wat vreemde cast trouwens met Del Negro in de rol van Amerikaan en mede-regisseur Fons Rademakers als Duitse gevangene. Beiden doen het echter uitstekend en gelukkig beseft Claus ook dat hij de authenticiteit verstevigt door alle personages in hun moedertaal te laten spreken. Amerikanen spreken Engels, Duitsers spreken Duits, ...

Het interessante aan De Vijanden is ook dat dit geen grootschalige oorlogsfilm is zoals we er al zoveel hebben gezien in de loop der jaren. Claus gebruikt de setting eerder als een roadmovie tussen drie uiteenlopende karakters die tegen wil en dank met elkaar opgescheept zitten en dichter en dichter naar elkaar toegroeien. Het is een idee dat blijft boeien en het is een intrigerend beeld dat Claus schetst. Slim idee ook om dit in zwart-wit te filmen, maar het blijft jammer dat hij er niet in slaagt om dit wat compacter te houden. Nu is het iets te vaak een herhaling van zetten (Richard en Mike dolen rond, vinden een voertuig, verliezen datzelfde voertuig, dolen verder rond) maar sommige scènes laten zeker een indruk na. Het einde is er daar één van, maar ook het dansen op een simpel Vlaams kinderliedje staat op mijn netvlies gebrand.

Claus liet zich voor zijn debuut omringen door een aantal grote namen (Roland Verhavert trad op als producer en Lili Rademakers was zijn regie assistente) en is dat de reden waarom dit een nog erg behoorlijk debuut is geworden? De Vijanden werd bij zijn release in ieder geval verguisd, maar terecht is dat niet. Ben benieuwd geworden naar zijn andere films. Wordt vervolgd!

3.5*

The first one in Honfleur gets a girlfriend

Villa des Roses was de tweede film in mijn double feature box rond het werk van Willem Elsschot. Een Vlaamse schrijver wiens werk vaak onverfilmbaar wordt genoemd en toch vond ik hetgeen Robbe De Hert in 2000 had afgeleverd met Lijmen/Het Been best een goede film. Ietwat atypisch in vergelijking met de rest van zijn oeuvre, maar an sich weinig op aan te merken. Ik was in ieder geval benieuwd of Frank Van Passel dezelfde score of meer ging kunnen halen.

Het is dat ze allebei op een boek van Elsschot zijn gebaseerd maar daar stopt de vergelijking trouwens. Geen idee of deze verfilming het romandebuut van Elsschot wat goed volgt, maar Van Passel laat in ieder geval een leuke en bonte verzameling aan figuren optreden. Niet iedereen wordt even goed belicht in de kleine twee uur die de film duurt, zeker de Italiaan en de Ier die halverwege het hotel verlaten zijn eigenlijk gewoon beeldschermvulling, maar algemeen gezien genoeg toffe personages om de gehele speelduur te blijven boeien. Het is alleen zonde dat de relatie tussen Louise en Grünewald niet altijd even geloofwaardig oogt. Een paar erg sterke scènes (Grünewald die het zakje met zijn ongeboren kind over de muur gooit!) zorgen nog voor een paar opflakkeringen, maar naar het einde toe wordt het wat een zwalpend schip. Dat neemt echter niet weg dat dit best een interessante film is geworden. Visueel niet altijd even overtuigend (die 1912 + 1 intermezzo's zijn spuuglelijk terwijl de aankomst van Louise met de trein prachtig is) maar Van Passel houdt er een mooie stijl op na.

Ik ging er voor de gemakkelijkheid vanuit dat omdat dit een Vlaamse regisseur is, het ook een Vlaamse cast ging worden. Van Passel is niet de eerste (en zeker en vast niet de laatste) die de landsgrenzen opzoekt en net zoals de personages een bont allegaartje zijn, zijn ook de acteurs dat. Een Française, een Brit, een Schotse en dan heb je de hoofdrollen wel gehad. Julie Delpy overtuigt over de gehele lijn als Louise en ook Shaun Dingwall doet het best wel goed als Grünewald maar het is vooral toch ook de kleine bijrol van Shirley Henderson (Ella) die hun relatie toch dat beetje extra geeft. Verder nog een handvol Vlamingen in de kleinere rollen. Jan Decleir heeft maar een beperkte bijrol als Monsieur Brizard maar wat is Dora van der Groen toch weer heerlijk. Echt zo'n actrice die zichzelf naar een hoger niveau kon brengen. Toffe bijrol ook nog van Frank Vercruyssen als de ietwat vreemde Aasgaard.

Ik wist niet goed wat te verwachten op voorhand, maar Villa des Roses heeft er wel voor gezorgd dat ik eens wat meer van Van Passel wil ontdekken. Een regisseur die de laatste jaren meer en meer als producent optreed (tijdens Cinema Canvas werd er aan hem gevraagd of er al nieuw regisseurswerk zit aan te komen maar dat was niet het geval dacht ik) maar de tijd zal uitwijzen of dat een goede/slechte zaak is.

3.5*

Beware the stare that will paralyze the will of the world

Met Village of the Damned uit 1960 ben ik bij de laatste film aangekomen die een zoektocht van een aantal jaar ten einde zou brengen. Ik heb ooit eens een film (?) gezien die eenzelfde soort concept hanteerde als Village of the Damned en Children of the Corn. Ik wist echter helemaal niet meer welke versie ik had gezien (het zou evengoed die aflevering van The Simpsons kunnen zijn die door mijn gedachten speelt) dus besloot ik om alle versies eens een kans te geven. Met de eerste Children of the Corn had ik niet veel succes en ook Carpenter's remake deed geen belletje rinkelen. Ik verwachtte dan ook dat gisteren eindelijk het belletje ging rinkelen.

Wat dus niet het geval is want deze Village of the Damned is in het zwartwit en ik ben er vrij zeker van dat ik hem in kleur heb gezien. Soit, maakt op zich nu ook niet veel uit maar ik kan nu wel met zekerheid zeggen dat dit de beste versie is. Children of the Corn is op zich niet echt vergelijkbaar (met uitzondering van de nogal moordlustige kinderen) maar waar Carpenter sfeer mist met zijn remake, is deze hier in overvloed aanwezig. De zwartwit cinematografie past uitmuntend bij de film en geeft het nog net dat beetje extra. Zeker het begin straalt die heerlijke charme van jaren '60 sci-fi films uit en dat kan ik zeker en vast waarderen. Interessant ook dat het origineel zo'n dikke 20 minuten korter is dan de remake. Hierdoor vloeit het allemaal vlotter in elkaar en krijgen we amper inzakkingen. Het wetenschappelijke standpunt tegen het menselijke standpunt is dan ook interessant genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien maar het geeft ook net dat beetje meer aan de zelfopoffering van Gordon. Kan me niet herinneren dat dat in de remake ook het geval was.

Sowieso een uitmuntende cast die hier is verzameld. George Sanders is één van de weinige pluspunten die ik me nog herinner uit Moonfleet en weet ook hier de film compleet naar zich toe te trekken. De climax van het verhaal (a brick wall) komt bij Sanders dan ook veel beter tot zijn recht dan met Christopher Reeve. Sanders wordt ondersteund door Barbara Shelley en daar verwachtte ik eerlijk gezegd niet veel van. Kan me ze alleen nog maar herinneren uit Dracula: Prince of Darkness waar ze één van de saaiste vrouwen uit Hammer geschiedenis neerzet maar dit gaat haar erg goed af. Michael Gwynn maakt het volwassenen rijtje mooi af. Ik vond de kinderen trouwens ook wel geslaagd. Zeker Martin Stephens als de kleine David is erg goed op dreef. Ik was altijd van mening dat kinderen in films praktisch altijd tergend slecht waren maar ik begin ondertussen toch wel een degelijk lijstje met het tegendeel te verzamelen.

Ga niet voor de remake van Carpenter maar probeer om op een manier de versie uit 1960 te pakken te krijgen. Moet niet zo moeilijk zijn doordat die regelmatig te zien is op TCM. De sfeer is beter, het tempo is beter en het geheel komt een stuk beter tot zijn recht. Die Britten waren toch erg goed in het maken van horrorfilms..

4*

Life is cruelty. We all feed on each other, exploit each other in some way to survive

Jaren geleden heb ik eens een film gezien waarin een groep kinderen in een stadje de boel beginnen te terroriseren. Een erg lange tijd ben ik de titel van die film kwijt geweest maar toen eens via MovieMeter op deze Village of the Damned en de Children of the Corn reeks gestoten. Vrij zeker van dat één van deze films de film moet zijn die ik vroeger heb gezien begon ik aan het kijken van zoveel mogelijk versies. De eerste Children of the Corn is het volgens mij niet dus leek deze Village of the Damned de meest voor de hand liggende keus.

Al krijg ik nergens het gevoel dat dit de film is die ik zo lang geleden heb gezien. Ik begin zelfs te twijfelen of ik niet gewoon in de war ben met de aflevering van The Simpsons... Soit, langs de andere kant vind ik het ook geen straf om dit allemaal te zien want ik blijf het concept wel erg geslaagd te vinden. De uitwerking is hier echter nogal pover en je merkt bijna nergens de hand van Carpenter. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik niet zo bijzonder veel van de regisseur heb gezien (Halloween en de twee Escape from... films) maar die films konden wel elke keer op een enorm goede sfeer rekenen. In Village of the Damned is er van die sfeer maar bijzonder weinig te bekennen en daarin stelt de film me toch wel serieus teleur. De soundtrack is niet indrukwekkend en vooral de climax ben je direct terug vergeten. Wat rest is een film die veel geforceerde dialoog tentoon spreidt en met wat cheesy effecten (die oplichtende ogen vond ik toch niet zo'n succes) niet echt een indruk nalaat.

Het interessantste is misschien nog dat dit het laatste magnum opus van Christopher Reeve is vooraleer hij van zijn paard viel en verlamd raakte. Hij heeft hierna nog wel wat rollen aangenomen zoals het in een rolstoel zittende hoofdpersonage uit de remake van Rear Window maar dit is zijn laatst afgewerkte film voor zijn accident. In ieder geval valt de rol van Reeve nogal tegen doordat hij enorm geforceerd overkomt. De climax waar hij met de kinderen probeert te redeneren is dan ook redelijk lachwekkend. Dat ligt echter niet compleet aan Reeve doordat sommige kinderen gewoon niet goed overkomen. Dan was Kirstie Alley nog net iets overtuigender in haar rol maar ook daar was het soms wat op het randje. Wel leuk om Mark Hamill nog te zien verschijnen in een bijrol als de pater van dienst.

Blijf het trouwens ook een enorm lelijke poster vinden doordat hij zo hard uitgerekt lijkt te zijn. Mijn DVD heeft ongeveer dezelfde hoes en ook daar is dat dat zo. In ieder geval is Village of the Damned een film die uiteindelijk wat teleur stelt. Hij kijkt lekker weg, daar niet van, maar is toch wat Carpenter onwaardig. Misschien eens op zoek gaan naar het origineel.

2.5*

Don't miss it...hiss it!

Ergens in april ga ik op groot scherm naar Steamboat Bill, Jr. kijken. Omdat ik nog nooit iets van Buster Keaton had gezien wou ik toch enige voorkennis opdoen dus toen ik een box tegen kwam met een 6tal films + shorts kon ik dit moeilijk laten liggen. The Villain Still Pursued Her is de eerste uit de box.

Ik verschoot eerlijk gezegd van de rating die de film hier krijgt. Oké, het zal vast niet het beste werk van Keaton zijn, zeker als je ziet dat de geluidsfilm zowat zijn carrière heeft genekt, maar een 1.58 is simpelweg te laag. Gebaseerd op een toneelstuk, The Drunkard, probeert Cline het zo authentiek mogelijk te houden door er voor te kiezen om de film voor te doen als een toneelstuk. Dit resulteert in soms vreemde humor zoals het sissen wanneer de slechterik op het scherm komt en het klappen wanneer de good guy iets goed doet. Goedkoop en waarschijnlijk al de eerste dooddoener voor velen maar ik kon er best nog wel om lachen. Wat daarna rest is een simpel verhaaltje dat te hard probeert om op een toneelstuk te lijken maar ik zeg het nog eens, vervelen doet het nergens. Ik heb me zelfs wel geamuseerd met de kluchten van Cribbs. De essentie van het verhaal, het alcoholisme van Middleton, wordt zelfs nog wel redelijk goed in beeld gebracht.

Ik heb de box, zoals ik hierboven al zei, voornamelijk gekocht voor Buster Keaton. Ik wist niet dat het allemaal gesproken films gingen zijn maar ik begrijp best waarom Keaton zo'n hit was in de stille films want hij heeft echt een verschrikkelijke stem. Wel kon ik me best vinden in het overdreven acteren dat hij deed. De rest van de cast is ook zeker en vast niet slecht. Anita Louise ziet er trouwens wel zeer mooi uit, echt zo'n typische diva uit de jaren '30-40.

Niet slecht maar eerlijk gezegd ook niet collectie waardig. Ach, het was een leuke introductie op wat, waarschijnlijk, een betere film zou moeten zijn.

3*

Het is al langer gekend dat Tim Burton indertijd een grote fan was van Vincent Price. Hij castte de legendarische acteur in Edward Scissorhands, maar maakte zowaar een heuse ode (aan de acteur en ook aan de Edgar Allan Poe verfilmingen waar hij in meespeelde) in Vincent. Price neemt de voice-over voor zijn rekening en doet dat (uiteraard) bijzonder goed. Erg leuk filmpje ook dat met zijn 6 minuten een soort van gedicht is waarbij de jonge Vincent niets liever wilt dan Vincent Price zijn. Heerlijke stop-motion, een aantal voorbodes ook voor Frankenweenie en Nightmare Before Christmas en gewoon ook veel humor.

4*

Luguber filmpje

Ik had de hoes van de film al een aantal keren zien passeren in het 'Welke films heb je het laatste aangeschaft' topic. Ik was wel wat gefascineerd door de poster en ik besloot de meningen hier eens op na te lezen. Na een paar 5* recensies was ik toch wel helemaal benieuwd geworden, daarjuist gaan halen en direct opgezet.

Toch is Vinyan een twijfelgeval geworden. Cinematografisch is het wel geslaagd, het begint al met de openingsscène waar de tsunami passeert en die langzaam rood wordt die direct de toon voor de rest van de film zet. Hier en daar passeren er nog een aantal mooie shots die vooral extra in de verf worden gezet door het wel en wee van Thailand zelf. De altijd miezerige regen gecombineerd met de dichte vegetatie zorgen voor een heel beklemmende sfeer. Een sfeer die nog eens extra wordt benadrukt wanneer het laatste halfuur van start gaat en de inboorlingen er aan te pas komen. Rood en wit geschminkt, natuurlijk de kleuren van Manchester, uitgemergeld en natuurlijk sadistisch. Het einde waar Jeanne haar mini legertje op Paul afstuurt en zich later laat 'melken' door de kleine jongens behoort in mijn ogen tot één van de walgelijkste en gruwelijke eindes ooit. Krijg er nog altijd een misselijk gevoel van...

Du Welz creëert dus met andere woorden een uitstekend sfeerbeeld maar dat is jammer genoeg ook het enige waar hij echt in slaagt. Vinyan lijkt zich meer op te splitsen in twee films maar geen enkele slaagt echt. Het eerste deel gaat vooral over de zoektocht van Jeanne en Paul naar hun zoontje maar daar worden ze vooral tegengewerkt door de criminaliteit en afzetterij van de Thaise bevolking. Iets wat knap duidelijk wordt gemaakt in de zoektocht van Jeanne naar Thaksin Gao. Maar zonder echt duidelijk te maken hoe Joshua is verdwenen of van wie de rode schoen was waar de kinderen stenen naar smeten (zat daar trouwens nog een voet in?) wordt dit hoofdstuk afgesloten. Dan begint ineens het tweede deel van de film, een deel dat zich vooral concentreert op de waanzin, uitzichtloosheid en de hysterie van het koppel wanneer ze verder en verder in de jungle terecht komen. Op zich ook sterk neergezet maar de connectie met het eerdere deel is compleet verdwenen en dat is wat de film in mijn ogen de das omdoet, het onsamenhangende en surrealistische gevoel dat hierdoor wordt verspreidt.

Qua acteerprestaties zit het in Vinyan wel goed. Emmanuelle Béart, die ik me nog perfect kan voorstellen van één van haar eerste hoofdrollen in Manon des Sources is uitstekend. Ze zet de doorgedraaide en meer en meer van de realiteit verwijderde Jeanne uitmuntend neer. Haar mannelijke compagnon, Rufus Sewell, zet ook zijn personage knap neer. Ook de bijrollen zijn nog goed verzorgd door bijvoorbeeld een Julie Dreyfus te casten die hierna nog een kleine bijrol ging hebben in Tarantino's oorlogsepos, Inglourious Basterds. Vroeg me al af vanwaar ik ze kende.

Zelfs nu weet ik nog altijd niet goed wat ik met de film aanmoet. Langst de ene kant heb je de briljante drukkende sfeer maar langst de andere kanten voelt het toch niet allemaal als een geheel aan. We zullen het maar op een gulden middenweg houden.

3*

Madame never jests

Blijkbaar moet je een aantal Bette Davis films hebben gezien vooraleer je aan The Virgin Queen mag starten, maar ik zit ondertussen aan 28 en heb ook (zo'n 7 jaar geleden alweer..) The Private Lives of Elizabeth and Essex gezien dus volgens mij zit het wel snor. The Private Lives was echter wel niet zo'n geweldige film naar mijn gevoel en daardoor had ik ook niet meteen veel zin in deze 'sequel'. Ik had echter wel zin in nog eens zo'n ouderwetse Bette Davis film en dit was de enige die ik nog had liggen.

En wat blijkt? Ik had hier met een gerust hart al veel eerder aan kunnen beginnen doordat dit me heel wat beter is bevallen dan The Private Lives. De films zijn niet echt gelinkt, enkel in de zin dat het opnieuw Bette Davis is die de rol van Elizabeth vertolkt, maar The Virgin Queen is heel wat eenvoudiger te behappen. Een vlot lopend avonturenverhaaltje waar je supportert voor Raleigh die probeert om zijn twee grote liefdes (scheepvaart en Mistress Throgmorton) te combineren door ondertussen ook nog een strijd te leveren tegen de gemene Elizabeth. Zo'n typische Hollywoodproductie uit de jaren '50 die bol staat van gewichtige dialogen en dito personages (die sterfscène van Lord Derry met zijn geblaat over het ongeluk dat hij op een vrijdag sterft..) maar die vooral mooi is qua sets en aankleding. Henry Koster (die onder zijn originele naam Herman Kosterlitz nog een film in het Nederlands heeft gedraaid) weet het in ieder geval mooi te balanceren en houdt het ook heel wat compacter dan hetgeen Michael Curtiz er in 1939 van had gemaakt.

Wel handig voor hem natuurlijk dat hij het beste aspect uit de film van Curtiz gewoon terug opnieuw kon gebruiken, namelijk Bette Davis. Ik schreef indertijd nog het volgende van de rol van La Davis "Een performance die zoals praktisch altijd erg sterk is" en daar valt nu eigenlijk weinig aan toe te voegen. Davis schmiert en tiert er op los en doet dat heerlijk goed. Blijft ook een erg fysieke performance en Davis ziet er ook gewoon echt griezelig uit. Haar tegenspeler deze keer is de charmante Richard Todd en die blijkt er zowaar erg goed bij te passen. Zowel in de scènes met Davis alsook met de jonge Joan Collins die hier de rol van het liefje van Raleigh (Todd) op zich neemt. In de bijrollen veel acteurs met weidse gebaren zoals Dan O'Herlihy (Lord Derry) maar storen doet dat niet. Eenmaal je wat bekend bent in deze stijl van films, dan valt dat niet meer zo hard op.

Vreemd eigenlijk dat The Vigin Queen niet echt populair lijkt te zijn op MovieMeter. Bij mijn weten is deze veel eenvoudiger te vinden in de Benelux dan zijn voorganger, maar dat is misschien te wijten aan het feit dat aan die film gewoon heel wat grotere namen verbonden zijn. Michael Curtiz, Errol Flynn en Olivia De Havilland.. Het klinkt toch anders dan Henry Koster, Richard Todd en Joan Collins. Toch goed mee geamuseerd in ieder geval.

3.5*

Beautiful, mysterious, haunting, invariably fatal. Just like life

Ik maakte voor het eerst kennis met Sofia Coppola als regisseuse met de film Marie Antoinette. Die viel me toen serieus tegen waardoor ik niet al te veel zin had om de rest van haar oeuvre te zien. Me later toch maar eens aan Lost in Translation gewaagd en die viel me dan weer heel goed mee. Coppola was dus een twijfelgeval maar met deze The Virgin Suicides is er duidelijkheid gekomen.

Ik val maar meteen met de deur in huis, ik ben benieuwd naar haar nieuwe film, Somewhere, want als die in de lijn van deze is dan ben ik verkocht. Coppola slaagt er in om een zwaar thema, de zelfmoord bij jongeren kun je niet licht vermaak noemen, toch op een luchtige manier te brengen. Het wordt allemaal lekker mystiek en dromerig neergezet en qua sfeer kan dat wel tellen. Ik ben persoonlijk niet voor of tegen de vaagheidsfactor, als dat zelfs al een woord is, van een film maar hier is het een serieus pluspunt. De Lisbons komen mysterieus, vaag, afstandelijk, onbereikbaar en wat weet ik nog allemaal over maar tegelijkertijd laat Coppola de kijker meegenieten van een ietwat morbide. Je weet dat ze uiteindelijk allemaal zullen sterven, het wordt nogal snel duidelijk, maar toch leef je ontzettend mee met de jonge gasten die vastbesloten zijn om de liefdes van hun leven te bevrijden. Het boek stond al een tijdje op mijn verlanglijstje maar nu moet ik het sowieso eens gaan huren in de bibliotheek want dit is gewoon een uitstekend verhaal. Vreemd eigenlijk hoe je met zo'n simpel verhaal de kijker toch voor een dik anderhalf uur weet te boeien. De muziekkeuze van Coppola vond ik deze keer, wederom in tegenstelling met Marie Antoinette, wel passen. Voor mij niet echt bekende nummers maar het paste wel allemaal lekker in het sfeertje van de film.

Kirsten Dunst heeft me eigenlijk nooit echt veel weten te boeien. In Eternal Sunshine of the Spotless Mind paste ze langs geen kanten en ook Marie Antoinette was redelijk slecht maar hier weet ze me serieus te verbazen. Mijn broer zei altijd hoe een schone vrouw Dunst eigenlijk was maar ik vond dat hij de bal serieus missloeg. Nu weet ik niet of hij ooit deze film heeft gezien maar als dat het geval is, dan weet ik waarom hij dat zei. De Lisbons zijn stuk voor stuk mooie meisjes/vrouwen maar Dunst steekt er toch met kop en schouders boven uit. Coppola weet wat ze in huis heeft en gebruikt dan ook haar visuele mogelijkheden met man en macht om Dunst hier zo mooi mogelijk te laten verschijnen. Het lukt haar dan ook. Toch weet Dunst voor een keer ook meer dan op dat vlak te overtuigen. Ze is verreweg de interessantste van de zussen, hoewel de jongste hier ook wel in aanmerking voor komt, maar ze weet een perfecte mix neer te zetten tussen een destructieve tiener en een gebroken vrouw. Ik kende James Woods volgens mij alleen maar van zijn rol in Once Upon a Time in America. Die film zit voor de moment iets te ver weg maar ik meende me wel te herinneren dat hij daar een vrij goede rol neerzet. Hier weet ik zeker dat hij dat doet. Langs de ene kant is hij nogal stereotiep, hij is de typische liefdevolle vader die zijn dochters wel wilt beschermen maar het niet kan opbrengen om zo'n strenge maatregelen als zijn vrouwlief te nemen, maar Wood zet die rol met verve neer. Dat komt natuurlijk ook mede door de rol van Kathleen Turner die vrouwlief vertolkt. Alyssa Milano is blijkbaar even in de running geweest voor de rol maar ik ben blij dat die uiteindelijk voor Charmed heeft gekozen en dat Turner haar plaats heeft ingenomen. Wat wel grappig is, is dat ik nu pas eigenlijk zie dat ze later de rol van Chandlers vader in Friends vertolkt. Ik heb altijd gedacht dat ze gewoon een vent met een pruik op hadden gekozen... Josh haarnet is ook weer van de partij, in de eerste scènes heeft hij echt precies een pruik op, maar ik moet toegeven dat hij wel een vermakelijk rolletje heeft, net als Danny DeVito trouwens. Voor de rest is eigenlijk iedereen van de cast goed in hun rol, al leken de jongens me soms wel iets te jong voor hun leeftijd.

Coppola zorgt voor een tweede schot in de roos na Lost in Translation. Misschien maar goed dat ik haar werk in omgekeerde volgorde heb gezien want als Marie Antoinette na twee uitstekende films als deze en Lost in Translation was gekomen dan had ik die waarschijnlijk nog lager gewaardeerd. Toch benieuwd naar Somewhere geworden.

4*

Italiaanse politiek en dubbelgangers

Zo af en toe ga je eens voor een film zitten waar je absoluut geen idee van hebt wat je er van moet verwachten. Het was een recente televisie-uitzending die me Viva la Libertà onder de aandacht bracht en ik besloot de film maar op te nemen aangezien ik altijd wel in de mood ben voor een Italiaanse film. De voorliefde ligt echter wel meer in de oudere regisseurs (Visconti onder andere) maar kom, wie weet kan zo'n nieuwe film me ook wel bekoren. Had gisteren wel zin in een komedie dus eens voor voor gaan zitten.

Er zijn inderdaad komische situaties maar een echte volbloed komedie kun je dit naar mijn gevoel niet noemen. Schaterlachen doe je nooit en het is vooral leuk om te zien hoe verschillend de twee broers in het leven staan. Het is echter een thema dat we al vele malen eerder (en eerlijk gezegd ook wel beter) uitgewerkt hebben zien worden. Verder kabbelt Viva la Libertà wat verder zonder echt tot een climax te komen. De kritiek op (in dit geval de Italiaanse, hoewel je dit makkelijk kan doortrekken naar andere landen lijkt me) politiek heeft best wel een aantal leuke momentjes, zeker de confrontaties tussen Giovanni en de journalisten zijn leuk, maar weet ook op dit gebied nooit echt te beklijven. Veel van mijn score is dan ook te wijten aan de cast en in het bijzonder de rol van Toni Servillo.

Servillo neemt namelijk de dubbelrol van Enrico Oliveri / Giovanni Ernani voor zijn rekening en doet dat erg goed. Zoals gezegd niet de eerste keer dat een dubbelrol gebruikt wordt in een film maar waar het in andere films (Maximum Risk of Twin Dragons bijvoorbeeld) niet echt goed werkt doordat het niet geloofwaardig oogt, is Servillo dat wel. Bij hem ligt het verschil er niet zo hard op terwijl het toch twee compleet andere personages zijn. Ook Valerio Mastandrea is als assistent trouwens goed op zijn plaats. Het begin van de film waarop hij meer en meer met het handen in het haar begint te zitten met betrekking tot wat er met Oliveri scheelt is het leukst in ieder geval. Verder nog een paar toffe bijrolletjes van onder andere Valeria Bruni Tedeschi (Danielle) en Michela Cescon (Anna) om het geheel wat af te maken.

Zo'n filmpje dat je met plezier een keer kijkt en dat je de dag nadien alweer compleet bent vergeten. Het is in ieder geval dankzij Servilo dat dit nog iet of wat de moeite waard is, want voor de rest is het toch allemaal nogal standaard te noemen. Spreekt niet meteen aan om de rest van het oeuvre van Roberto Andò te gaan bekijken, zijn recentste film wordt in ieder geval al niet goed beoordeeld (weliswaar ook maar 1 stem) met een gemiddelde van 1*..

3*

Les petites femmes de Paris

Louis Malle is zo'n regisseur die al erg lang op mijn verlanglijstje staat van regisseurs waar ik meer van wil zien maar met uitzondering van Ascenseur pour l'Échafaud een paar jaar geleden is daar bitter weinig verandering in gekomen. Totdat ik opeens op deze Viva María stootte. De combinatie Malle en Moreau zorgde al voor vuurwerk in het bovengenoemde Ascenseur en daar kwam de Franse Marilyn Monroe ook nog eens bij. Redenen genoeg dus om de film eens een kans te geven.

Viva María is in de eerste plaats een komedie. Niet echt een genre dat ik met het oeuvre van Louis Malle associeer maar wie weet is hij een begenadigd komiek. Dat blijkt maar half en half het geval te zijn doordat de film ook perfect is onderverdeeld in een meer komischer geheel en een meer dramatischer geheel. Het eerste deel is op zich wel het leukste. De humor komt niet altijd even goed uit de verf maar het circusgezelschap zorgt voor een aantal amusante scènes en de wisselwerking tussen de twee bevallige dames is vermakelijk om te volgen. Eenmaal Florès op de proppen komt is het wat gedaan met de leut (met hier en daar een kleine opflakkering) en krijgen we een nogal vreemd in beeld gebrachte revolutie met een Tarzanachtige Bardot op kop. Malle wist precies niet goed hoe hij zijn film moest eindigen en kiest er dan maar voor om compleet van sfeer te gaan veranderen en de twee vrouwen opeens een revolutie te laten leiden. Op zich kon ik de verandering nog wel waarderen maar de film duurt uiteindelijk net iets te lang om te blijven boeien. De muzikale intermezzo's waren trouwens nog wel vrij goed geslaagd (Malle slaagt er wonderwel in om ze op een mooie manier in beeld te brengen met wat visueel gefrunnik) maar zijn jammer genoeg niet ondertiteld.

Eigenlijk is Bardot echt niet zo'n fantastische actrice. Zeker in het begin van de film (wanneer ze nog een jongen speelt) valt het op dat ze nogal stroef overkomt maar eenmaal ze Moreau leert kennen, gaat het alweer een stuk beter. Dat is natuurlijk volledig te wijten aan de charmante uitstraling die de Franse heeft waardoor je eigenlijk niet meer let op het acteren zelf. Het Franse sekssymbool is hier dan ook op haar plaats als uitvindster van de striptease maar toch is het eerlijk gezegd Moreau die het laken naar zich toe trekt. Misschien niet zo'n sekssymbool als Bardot maar toch heeft Moreau evenveel charme en is ze over de gehele lijn een betere actrice. Iets wat zich ook wel uit in de film trouwens doordat Moreau de meer epische scènes krijgt toegeschreven zoals de adaptatie van de begrafenis van Caesar van Shakespeare. Oorspronkelijk was de rol van Florès bedoelt voor Alain Delon maar die hield er mee op ergens halverwege de productie. Het waarom is mij niet bekend maar in zijn plaats kwam George Hamilton en die is toch overduidelijk niet van hetzelfde kaliber.

Beetje moeilijk te beoordelen dit. Een volbloed komedie kun je dit niet noemen maar Viva María heeft een zekere vermakelijkheid die bijna geheel is te wijten aan de rollen van Bardot en Moreau. Hier en daar een dood momentje en op het einde sleept het allemaal nogal aan maar ik heb me uiteindelijk toch wel vrij goed vermaakt. En het is natuurlijk geen straf om Bardot en Moreau te zien strippen..

Kleine 3.5*

Sometimes a dead man can be a terrible enemy

Een tijd geleden eens een inhaalbeweging uitgevoerd met het aanschaffen van films met Marlon Brando en deze Viva Zapata! was de laatste in mijn collectie die ik nog moest zien. Een film met veel elementen die me aanspreken (geschreven door John Steinbeck, geregisseerd door Elia Kazan en natuurlijk Brando in de hoofdrol) en toch duurde het even eer ik de goesting had om dit in de DVD-speler te steken. Gisteravond was het dan eindelijk zover.

En Viva Zapata! is een interessant stukje geschiedenis, maar gaat vooral tenonder aan zijn onevenwichtigheid. De film zou een periode van ettelijke jaren moeten overbruggen, maar nergens heb je ook maar enig idee in welk jaar je ongeveer zit. Bovendien wordt het allemaal in zo'n tempo verteld dat het lijkt alsof Zapata in een paar dagen een evolutie heeft doorgaan van boer naar president terwijl hij er in werkelijkheid zo'n jaar of 9 over heeft gedaan. Het komen en gaan van verschillende personages zonder enige uitleg wat er mee gebeurd (onder andere Don Nacio bij wie Zapata dan een tijdje heeft gewerkt) helpt hier natuurlijk niet bij. En toch.. het blijft op zich wel een boeiend geheel dat vooral naar het einde toe wat in een hogere versnelling schiet. Zapata die overduidelijk in de val loopt en dan uiteindelijk tot in de vernieling wordt geschoten. Het laatste beeld met de boeren die overtuigd zijn dat Zapata nog altijd leeft en zich in de bergen verschuilt is een mooi einde.

Marlon Brando als Mexicaan, het duurde even eer ik er gewend aan was geraakt. Zal misschien de enige zijn, maar hij deed me wel wat denken aan Orson Welles in Othello. Soit, Brando is kundig genoeg om de rol van Zapata te vertolken en overtuigd over de gehele lijn. Anthony Quinn kreeg een Oscar voor zijn bijrol als Eufemio, de broer van Zapata, maar het waarom is me een raadsel. Quinn doet het goed, daar niet van, maar Eufemio is verre van een uitdagende rol. Quinn wou trouwens de hoofdrol hebben, maar verloor deze tegen Marlon Brando in een wedstrijdje om ter verst pissen in de Rio Grande... Goede bijrollen ook nog van de mooie Jean Peters als Josefa en Lou Gilbert als Pablo.

Viva Zapata! spring jammer genoeg nogal wat van de hak op de tak waardoor je er goed je aandacht moet bijhouden. Toch neemt dat niet weg dat hier best wel wat uit valt te halen, zeker als je wat geïnteresseerd bent in figuren zoals Pancho Villa, maar het mag duidelijk zijn dat zowel Elia Kazan als Marlon Brando beter werk in hun oeuvre hebben.

Nipte 3.5*

Truffaut's laatste film

In juli 1983, een maand voor Vivement Dimanche werd gereleased, werd regisseur François Truffaut getroffen door een hersentumor en een bijhorende beroerte. In maart 1984 komt hij nog publiekelijk in beeld met de heruitgave van Hitchcock/Truffaut en in oktober sterft hij uiteindelijk op 52-jarige leeftijd met nog een hele hoop films in de pijplijn. Ongewild is Vivement Dimanche het slotstuk van het oeuvre van de Franse regisseur geworden.

Maar als het een troost mag wezen, dit is denk ik één van zijn beste. Nu spreekt hier natuurlijk een fan van de man, maar wat Truffaut hier op het scherm tovert is een perfecte knipoog naar Hitchcock en de zijnen. Een geweldige intrige waarbij je je lang blijft afvragen wie nu eigenlijk de moordenaar is en een heerlijke Fanny Ardant (die benen, jongens toch, die benen) die op onderzoek gaat als een Veronica Mars/Nancy Drew avant la lettre. Het resultaat boeit vanaf de eerste minuut en het is jammer dat Truffaut naar het einde toe misschien toch net iets te hard uit de bocht vliegt. Voor mij had het in ieder geval niet gehoeven dat Barbara en Julien een koppel wordt en laat staan dat de film eindigt met een zwangere Barbara die in het huwelijksbootje stapt met Julien, al zorgt dit nog wel voor een leuke scène met de priester die ze ergens halverwege de film knock-out hebben geslagen. Visueel ook erg geslaagd trouwens, twijfelde er voor geen seconde aan dat ik dit ergens moest situeren in het begin-midden van zijn carrière in plaats van aan het einde.

Fanny Ardant, ze was al uitstekend in Truffaut's vorige film (het sterke La Femme d'à Côté met Gérard Depardieu) en hier toont ze een compleet andere rol en toch ook één die haar erg goed afgaat. Handig natuurlijk als je met de regisseur bent getrouwd, maar in tegenstelling tot vele anderen (ik denk dan meteen aan Melina Mercouri - Jules Dassin in 10:30 P.M. Summer) bewijst Ardant dat ze terecht de hoofdrol kreeg. Jean-Louis Trintignant is haar tegenspeler en ook die doet het uitstekend. Deelt een goede chemie met Ardant in ieder geval, maar staat sowieso perfect op zijn eigen benen.

Een meer dan degelijk fin de carrière voor deze Franse grootheid. Zo zie je maar hoe onrechtvaardig het leven soms is, want Truffaut had denk ik nog veel in zijn mars. Zijn plan was om uiteindelijk 30 films te regisseren en dan zijn resterende jaren te spenderen met boeken te schrijven. Het kan anders lopen..

4*

Is she woman ... or animal?

Ik was aan het twijfelen om een Russ Meyer box te bestellen maar omdat ik nog maar 2 films van de man in kwestie had gezien ( Faster, Pussycat! Kill! Kill! (1965) - 3* en Eve and the Handyman (1961) - 1*) wist ik niet goed of ik hier mijn geld aan zou geven. Gelukkig bracht het internet een oplossing en ging ik eerst nog eens een paar Russ Meyer films zien eer ik de box koop, al twijfel ik of het na Vixen nog wel de moeite waard is.

De reden? Ik denk dat ik met Pussycat ineens het beste werk van Meyer heb gezien. Eve and the Handyman was tergend slecht en Vixen! is niet zo heel veel beter. De grootste ergernis was toch zonder twijfel het gebrek aan verhaal. Het is niet dat de andere Meyer films die ik al heb gezien het zoveel beter doen, hoewel Pussycat wel vermakelijk was, maar Vixen! gaat inderdaad niet verder dan een willekeurige pornofilm. Nu heb ik op zich niets tegen wat willekeurig bloot van tijd tot tijd maar dit is gewoonweg triest. De enige reden waarom Vixen! nog een paar sterren bijeen weet te schrapen verschijnt in de vorm van Vixen Palmer zelf. Lang geleden dat ik zo'n ontzettend fout personage heb gezien. Ze neukt er op los met jan en alleman, zelfs haar broer ontsnapt niet aan haar seksuele lusten maar ze is tegelijkertijd nog eens ontzettend racistisch. De scènes met Niles zijn dan ook zo fout dat het gewoon leuk word. Voor de rest faalt Meyer in alle opzichten. De als opwindend bedoelde scènes zijn totaal niet opwindend en de muziek voelt aan als een mes dat langs beide kanten snijd. Op zich zijn het leuke deuntjes, Meyer slaagt hier meestal wel in heb ik de indruk, maar in combinatie met de beelden slagen ze de helft van de tijd echt nergens op.

Als actrice in eender welke Russ Meyer film moet je maar één kwaliteit hebben en dat is in het bezit zijn van een voluptueuze boezem. Meyer weet zijn actrices wel te casten want Erica Gavin is hier trotse eigenaar van. Jammer genoeg is ze ook minder trotse eigenaar van een stel ontzettend freaky wenkbrauwen. Verdomme, het leek alsof ik constant naar één of ander duivels wijf zat te kijken dat eender wanneer haar huid kon afscheiden waardoor ze één of ander vreemd wezen ging worden. Kom, ik overdrijf maar stiekem heb ik toch wel schrik van die twee pekzwarte lijnen op Gavins gezicht. Dan was Vincene Wallace een aangenamer iemand om naar te kijken. Het is alleen jammer dat ze niet zoveel charisma, in hoeverre er over charisma is te spreken bij dit soort films, heeft als Gavin. De mannelijke cast loopt erbij alsof ze gecast zijn als een zak patatten. Garth Pillsbury, die blijkbaar later nog wat bijrolletjes in een aantal Meyer films zal hebben, past totaal niet bij het seksbeest dat Vixen is. Hetzelfde geldt voor Harrison Page, die ook weer in de films van Meyer zou opdraaien. Al paste hij wel beter in de film. Het grappigste vond ik eigenlijk nog het kleine broertje van Vixen en Niles. Zo ontzettend fout maar Jon Evans en Harrison Page weten goed genoeg in wat voor film ze zijn terecht gekomen en proberen er maar het beste van te maken. Ik zeg het, de scènes tussen Page en Gavin zijn het leukste van heel de film.

Tjah, dit is nogal moeilijk te beoordelen. Als opwindende film faalt het compleet, als eender welk soort film faalt het eigenlijk ook maar toch vermaakt het wel ergens. Sommige situaties zijn leuk en de korte speelduur zorgt ervoor dat dit een ietwat leuk tussendoortje is. Misschien nog een paar Meyers zien maar als het niet snel betert zal ik er denk ik wel mee stoppen.

2*

Boris Paval Conen was zo'n naam waar ik al wel langer naar benieuwd was doordat hij mee heeft gewerkt aan Elixir d'Anvers. Aangezien die film nagenoeg onvindbaar is, besloot ik het maar eens over een andere boeg te gooien en me aan Vlucht der Verbeelding te wagen. Het is een kortfilm waar de grens tussen realiteit en fantasie erg dun blijkt te zijn en daardoor blijf je toch gefascineerd kijken. Technisch gezien wel leuk gedaan met Jan Decleir die de stemmen van zijn projecties verzorgt maar het is bovenal dankzij diezelfde Decleir dat dit toch nog wat extra punten weet te sprokkelen. Een Belgisch icoon pur sang en dit soort vreemde rollen gaan hem gewoon erg goed af. Kan me voorstellen dat dit met een andere acteur wel eens de dieperik in had kunnen gaan.

Nipte 3.5*

Als extra op de DVD van Crazy Love is Vodka Orange te vinden, Het is één van de eerste kortfilms van regisseur Dominique Deruddere en gaat over een wat hekel thema, namelijk euthanasie. In ongeveer een klein kwartiertje volgen we een vader (in het ziekenhuis) en zijn zoon die hem komt bezoeken. De vader mag niets meer van alcohol drinken, of hij sterft, maar dat is zonder zoonlief gerekend die appelsienen inspuit met vodka. Nogal een donker uitgangspunt, maar Deruddere (met een script van Marc Didden) maakt er nog iets moois van. Vermakelijke cast ook met onder andere Chris Lomme, Frank Aendenboom, Senne Rouffaer, … in kleine bijrollen.

3.5*

Op Youtube is Een Griekse Tragedie te zien en het leuke aan Youtube is dat die vaak dan nog iets anders voorstelt. Na het kijken van Een Griekse Tragedie werd dan ook deze Vol Van Gratie voorgesteld. De kortfilm die Nicole Van Goethem na haar Oscarwinnaar maakte en die op zich wel een leuk plot heeft met een stel nonnen die in een seksshop terecht komen. De visuele stijl van Van Goethem leent zich echter minder voor het plot (ik vond het allemaal nogal donker ogen, dan zag ik liever het zonnige en kleurrijke Griekenland) en de gimmick met de nonnen die keer op keer teruggaan naar de winkel is snel uitgewerkt. Vraag me wel af in hoeverre dit nog gedurfd was in zijn tijd eigenlijk. Van Goethem insinueert veel maar laat ook voluit kaarsen in de vorm van penissen zien en ik kan me voorstellen dat het katholieke België anno midden jaren '80 misschien niet zo kon lachen met een stel nonnen die aan de ecstasy zitten.. Had toch iets meer van beide kortfilms verwacht als ik eerlijk ben.

2.5*

Belmondo in Parijs

Ik heb de neiging om mijn films binnen een bepaalde categorie te sorteren (taal, regisseur of acteur bijvoorbeeld) en dan wanneer ik denk "ik heb nog eens zin in een Louis Malle film" dan moet ik niet al te ver gaan zoeken. Le Voleur was echter ergens verkeerd terecht gekomen (waarschijnlijk omdat mijn DVD de 'The Thief of Paris' titel gebruikt en niet de originele Le Voleur) en ik was alweer vergeten dat ik hem een tijd geleden had gekocht.. Toen ik hem terugvond meteen maar eens opgezet aangezien het toch alweer van 2014 geleden was dat ik me nog eens aan iets van de regisseur had gewaagd.

Ik begin me echter af te vragen of we wel geknipt zijn voor elkaar. Mijn debuut met Ascenseur pour l'Échafaud was er knal op, maar Malle heeft voor het overige nooit dat niveau weten te benaderen. Meestal nog wel vermakelijke films, dat wel, maar Le Voleur is ongetwijfeld het zwakste wat ik tot nu toe van hem heb gezien. Een speelduur van bijna 2 uur en er gebeurt eigenlijk niets. Aan de hand van één gigantische flashback wordt het verhaal van een dief verteld met alle stops die je kunt verwachten. Hoe hij een dief wordt, hoe hij begint samen te werken met anderen, hoe alles lijkt mis te gaan, ... Er zit echter geen spanning in het plot, er is geen vaart, personages komen en gaan en de climax is simpelweg onbestaande. Alles wordt zo enorm lang uitgesponnen en volgens mij had Malle dit verhaal met gemak in anderhalf uur of korter kunnen brengen. De kundigheid van Malle redt dit gelukkig nog iet of wat (vond vooral de scènes waar Georges ergens gaat inbreken nog wel leuk gedaan), maar het mag duidelijk zijn dat dit voor de rest weinig voorstelt.

Gelukkig is daar dan nog Jean-Paul Belmondo. De ondertussen 82-jarige Fransman is geknipt voor dit soort rollen. Op een bepaald moment in de film zegt een vrouw dat ze bij Georges, het personage dat Belmondo speelt, nooit het idee had dat hij een dief was omdat hij er zo verzorgd uitziet. Daar zit dan juist ook de kracht in deze film. Je verwacht niet dat Belmondo een dief is en toch overtuigt hij over de gehele lijn. Sowieso een degelijke cast met onder andere Geneviève Bujold (altijd mooi en altijd degelijk) en Julien Guiomar die als priester/dief nog voor een aantal leuke scènes weet te zorgen.

Kundig gemaakt, dat nog wel, maar voor de rest eigenlijk een saaie film met een nietszeggend einde. Was het een poging van Malle om aan te duiden dat de misdaad saai is? Ik heb geen idee maar het werkt in ieder geval niet. Gelukkig is daar nog Belmondo en een aantal degelijke andere acteurs om de meubelen toch nog een beetje te redden.

2*

Mijn eerste Almodóvar

Volver was een film die al lang op mijn verlanglijstje stond maar het was er nooit van gekomen om hem eigenlijk effectief te kopen. Ook had ik mijn twijfels of Almodóvar wel mijn soort regisseur was. Nu kwam de film een hele tijd geleden op televisie dus heb ik hem natuurlijk opgenomen. Gisteravond was het dan eindelijk tijd om hem eens op te zetten.

Volver is me dan ook echt goed bevallen. De thema's lijken op het eerste zicht vrij zwaar (incest, pedofilie, moord, ...) maar Almodóvar brengt dit uitermate luchtig en humoristisch. Ik wist in de eerste plaats totaal niet waar de film over ging, Cruz was voor mij al genoeg om mijn interesse te wekken, en dat is maar goed ook. Almodóvar slaagt erin om vanaf zijn openingsscène waar Raimunda samen met haar dochter het graf van haar ouders komt proper maken de kijker mee te trekken en pas weer los te laten als de aftiteling over het scherm rolt. Het wordt allemaal met de losse hand en uitermate luchtig gebracht en juist hierdoor vielen de plottwists me zwaarder. Voor andere mensen zal het misschien voorspelbaar zijn geweest maar ik zag het niet aankomen dat de moeder effectief nog leefde, ik dacht dat ze de psychische toer op gingen, maar al helemaal niet dat Raimunda zelf bepoteld werd door haar vader en dat haar dochter tegelijkertijd haar zuster is. Uiteindelijk komen ook alle details mooi bijeen en zat ik echt bijzonder geamuseerd naar de film te kijken. Ik ben er vrij zeker van dat er nog meer Almodóvars zullen volgen. Er is wel één minpuntje en dat is de titeltrack die ergens in het midden van de film zit. Op zich een mooi nummer maar het had beter tot zijn recht gekomen mocht Cruz het effectief zelf hebben gezongen.

Waar ik gisteren nog de Italiaanse film roemde om zijn overdreven gebaren en luidruchtige dialogen moet de Spaanse film daar zeker niet onder voor doen. Het is gewoon heerlijk om te zien hoe de dialogen in de eerste plaats op niets uitdraaien maar dan toch nog door Cruz een heerlijk fel tintje krijgen. Ook het kleurgebruik is uitermate mooi en Almodóvar heeft een sterk oog voor mooie en ongebruikelijke shots.

De reden dat ik oorspronkelijk Volver wou zien was voor de rol van Penélope Cruz. Ze wisselt vaak nogal wat van niveau maar over het algemeen neigt ze toch naar de betere kant. Met Volver doet ze de balans helemaal naar de juiste kant overslaan. Ze ziet er prachtig uit en waar ik me meestal wat stoorde aan haar Engels is hier natuurlijk helemaal geen sprake meer van maar komt haar accent eindelijk eens tot haar recht. Het is een behoorlijk imposante vrouw en een waar genot om naar te kijken. Cruz is overduidelijk de ster van de film maar de rest van de vrouwelijke cast moet vast en zeker niet onderdoen. Carmen Maura zorgt vooral voor het luchtige in de film door haar constante verstoppertje maar Lola Dueñas en Yohana Cobo zijn ook gewoon uitstekend als zuster en dochter. Ik heb sowieso eigenlijk al een zwak voor dit soort familie epossen.

Eerste Almodóvar en het is direct een sterke film. Als Atame, die ik hier ook nog opgenomen heb liggen, me nu ook nog bevalt dan wordt het toch eens tijd voor eens te zien voor een box set of iets dergelijks. Cruz zit in haar beste rol die ik tot nu toe heb gezien maar ook de andere cast is uitstekend. Almodóvar zorgt voor een aantal mooie shots, inclusief meermaals Cruz haar decolleté maar ook voor een mooi kleurgebruik. Het luchtige sfeertje doet de film naar een iets hoger niveau stijgen.

Dikke 4*

Colombiaanse Groundhog Day

Al kan het Groundhog Day gedeelte vervangen worden door eender welke film die gebruik maakt van continu dezelfde tijdlus want voor de rest hebben de films bitter weinig met elkander gemeen. Soit, de film is vandaag de dag te vinden in de Box of Horror Volume 6 onder de titel Wake Up and Die samen met Gangsters Guns and Zombies en Devil Seed. Het is niet direct een collectie die ik zelf had aangeschaft maar mijn broer had hier al een aantal keer met in zijn handen gestaan en heeft hem een tijd geleden dan toch maar eens meegepakt.

Al moet ik zeggen dat het uitgangspunt op zich wel interessant is. Camilla wordt keer op keer wakker in hetzelfde bed maar wordt ook keer op keer vermoord door een mysterieuze man met wie ze de nacht ervoor seks mee heeft gehad. Het hoe en waarom wordt nergens duidelijk maar de pogingen van Camilla om het raadsel te ontrafelen intrigeert wel. Het grote probleem aan Wake Up and Die is dan ook dat de film op zich te repetitief is. Mijn broer lachte er in het begin nog mee dat we 90 minuten lang gingen kijken hoe Camilla altijd terug in het bed wederkeert en hij zat er uiteindelijk niet ver naast. Het concept op zich is wel origineel maar zelfs met de korte speelduur van een dikke 80 minuten is de film nog altijd te lang en vooral saai in het midden. Regisseur Miguel Urrutia doet wel een poging om wat diversiteit te introduceren maar komt niet verder dan wat clichés (de Psycho moeder en Camilla die zich verkleed als moeder) en dat is wel zonde.

Temeer omdat de film qua sfeer wel vrij goed in elkaar zit. Het klassieke stuk Air van Bach wordt veelvuldig in de film gebruikt maar Urrutia maakt een geslaagd onderscheid tussen twee versies (de klassieke en een meer elektronische) die bij de twee versies van Dario passen. Visueel ziet dit er ook netjes uit en bewijst Urrutia dat je zelfs met een weinig aan gore toch een heuse spanning weet op te brengen. De film speelt zich nagenoeg compleet af tussen de vier muren van het huis van Dario en kent dan ook maar twee voornamelijke acteurs, namelijk Andrea Montenegro en Luis Fernando Bohórquez. Het zal geen makkelijke taak zijn geweest om dit tot een goed einde te brengen, ik zou er eerlijk gezegd niet om staan springen om je gehele rol in je blootje te brengen, maar ze slagen er wonderwel in. Acteurs in het horror genre zijn meestal niet al te denderend maar dit kan er zeker en vast mee door.

Volgens mij is dit een typisch filmpje dat beter tot zijn recht was gekomen als kortfilm. Knap van Urrutia dat hij zowel het script, de regie, het producen alsook de editing tot zijn rekening heeft genomen maar hij had moeten inzien dat dit op den duur allemaal te veel van hetzelfde wordt. Zonde eigenlijk want voor de rest een film die goed in elkaar zit.

2.5*

Recht en rechtvaardigheid

Ergens in 2016 kocht ik een Jan Verheyen boxset met daarin zijn eerste 12 films + de kortfilm Boys. Een beetje een impulsaankoop omdat het een editie was die tegen fikse korting de deur uitging (er ging maar liefst 80% van de initiële prijs af) en hoewel Verheyen op dat moment niet één van mijn favoriete regisseurs was, was de aanschaf het gewoon al waard wegens het boek dat erbij zat. Een mooi fotoboek met hier en daar een woordje uitleg over de films en na Boys in 2016 ben ik 5 jaar later eindelijk bij Het Vonnis gekomen.

Ondertussen weet ik dat Verheyen nooit één van mijn favoriete regisseurs zal worden maar het is en blijft wel een degelijke regisseur. Misschien in zijn carrière iets te vaak terugvallend op dingen die in het verleden gewerkt hebben (een groot deel van zijn oeuvre bestaat nu eenmaal uit remakes van Nederlandse films en voor iemand die beweert geen groot voetballiefhebber te zijn keert hij wel erg vaak naar het spelletje terug) maar het is altijd wel de moeite als hij eens een uitspatting begaat en Het Vonnis hoort in die categorie. Het maatschappijkritische is de regisseur absoluut niet onbekend maar je voelt dat Het Vonnis gewoon één grote brok frustratie is die neergepend moest worden. Het resultaat is een rechtbankdrama waar in heuse Hollywoodstijl een aantal indrukwekkende monologen mag worden georeerd en het is vooral een film die vlotjes speelt met het gemoed van de kijker. Je wordt over en weer geslingerd in de vraag "wat zou jij doen?" (in twee opzichten zelfs: zowel als wraaknemer op de moordenaar van je gezin maar ook als jurylid) en het is o zo jammer dat Verheyen het uiteindelijk niet aandurft om de vraag open te laten.

Ik had er namelijk eventjes goede hoop in toen de audio van het vonnis werd weggedraaid en je niet helemaal kon uitsluiten of het nu applaus of boegeroep was in de rechtszaal maar al snel blijkt Segers toch te zijn vrijgesproken. Jammer dat Verheyen uiteindelijk dan toch zelf de beslissing maakt maar het doet gelukkig geen afbreuk aan hetgeen ervoor komt. Verheyen haalt de hele VTM nieuwsdienst (de zender sponsort bovendien ook de film) voor de camera - wat de authenticiteit wel ten goede komt trouwens - en kan ook qua cast op een aantal grote namen rekenen. Een aantal Verheyen-regulars zoals Joke Devynck en Jappe Claes zijn te spotten in bijrollen maar het is toch vooral Johan Leysen die als advocaat echt weet te schitteren. Koen De Bouw loopt er maar wat gewoontjes bij en ondergaat vooral, absoluut een goede acteur maar hij zoekt het voor mij toch net iets te vaak in hetzelfde straatje, en Veerle Baetens weet eigenlijk pas helemaal op het einde indruk te maken. Een aantal acteurs blijven een beetje onderbelicht en lijken gewoon meer als vriendendienst te komen opdraven, Sven De Ridder zijn rol is eigenlijk gewoon een doorslag van zijn rol uit Zot van A, maar daar kun je moeilijk over klagen als je het over bijvoorbeeld Jo De Meyere en Chris Lomme hebt.

Ik ben wel van plan om de rest van het oeuvre van Verheyen te gaan kijken en het liefst chronologisch maar wel jammer dat de eerstvolgende interessante film pas Het Tweede Gelaat is.. Red Sandra lijkt me ook nog fascinerend maar 3 Kampioenenfilms en met De Collega's één van de grootste flops uit de Vlaamse filmgeschiedenis.. Hopelijk kan Verheyen me verrassen zoals hij dat in het verleden nog deed maar ik heb er niet meteen goede hoop in.

4*

Mijn eerste B.B.

Gisteren toevallig deze film in de Mediamarkt tegen gekomen voor 4€ en maar snel meegenomen omdat ik nog niets had met Bardot. Gisteren ook ineens opgezet en heb me voorgenomen om te toch eens in de rest van haar werk te verdiepen want deze is me echt goed bevallen.

Het plot is een leuk maar standaard detectiveverhaal. Lange tijd heb je totaal geen idee wie het zou kunnen zijn dat de moord heeft gepleegd maar wanneer je denkt dat je bij het juiste eind zit wordt je toch nog opzij gezet door een leuke plottwist. Nu is dit op zich niet speciaal en zeker en vast niet vernieuwend maar de film wordt vooral naar een hoger niveau getild door de geweldig sensuele Brigitte Bardot. Het is geleden van mijn eerste Marilyn Monroe film dat ik zo werd getroffen door de schoonheid van een actrice.

Voulez-Vous Danser avec Moi? is een uiterst vermakelijke film met een geweldige Brigitte Bardot die de rest van de acteurs in het niets doet vallen.

4*

Ongetwijfeld het bekendste werk dat Méliès ooit heeft gemaakt. En enigzins terecht, want Le Voyage Dans la Lune is een unicum in de science-fiction wereld. Gemaakt in een tijd dat het nog ettelijke decennia zou duren eer iemand op de maan zou terecht komen levert Méliès een erg vermakelijke avonturenfilm af. De raket in het oog van de maan is een iconisch beeld, maar Le Voyage Dans la Lune is nog veel meer. Sfeervol, geweldige decors en een fantasie die zoveel jaar na datum nog altijd tot de verbeelding spreekt.

4*

There is a stronger god

Peter Bogdanovich is met onder andere The Last Picture Show en The Thing Called Love één van mijn favoriete regisseurs geworden maar hij houdt er toch wat een onevenwichtig oeuvre op na. Interessant genoeg om me telkens te verleiden om nog eens een film van zijn hand te proberen, zeker als je weet dat ik tot nu toe Blessed Assurance zijn minste vond en die kreeg toch nog altijd 3*, maar bij Voyage to the Planet of Prehistoric Women had ik toch wel wat mijn twijfels. Ik ben namelijk niet zo'n fan van dit soort knip- en plakwerk maar dit tart wel alle verbeelding.

Beginnen doen we bij de Russische kosmonautenfilm Planeta Bur uit 1962. Op de een of andere manier is Roger Corman in bezit van die rechten gekomen en besluit hij om de film in het Engels te dubben. Dat wordt dan een film genaamd Storm Clouds of Venus maar Corman - die financieel altijd het onderste uit de kan wil halen - besluit om de film te laten hermonteren en nog wat extra scènes toe te voegen met onder andere Basil Rathbone en Faith Domergue waardoor er in 1965 een "nieuwe" film op de markt komt: Voyage to the Prehistoric Planet. Daar stopt het echter nog niet, want in een interview met Bogdanovich vertelt hij dat Corman naar hem is gekomen met de vraag of de beginnende regisseur niet wat scènes met vrouwen kon filmen omdat productiemaatschappij American International Pictures (AIP) de film niet wilt uitbrengen zonder. Wat op zich vreemd is, aangezien je dus al wel Voyage to the Prehistoric Planet hebt maar Bogdanovich gaat akkoord en de beelden met Rathbone & Domergue worden opnieuw verwijderd, er worden wat mooi blondines gefilmd die passief op een strand liggen en je hebt Voyage to the Planet of Prehistoric Women. Je moet het maar kunnen: uit één Russische film zijn er 3 films voor de Engelstalige markt uitgebracht.

Om dit dan ook een volwaardige Bogdanovich film te noemen is me een brug te ver maar zijn nieuw geschoten materiaal (dat misschien hoop en al uit 10 tot 15 minuten bestaat) is ook compleet waardeloos. De regisseur wist waarschijnlijk al dat dit een lelijke vlek op zijn (toen nog nagenoeg onbestaande) oeuvre ging zijn en hij besluit zich dan ook als Derek Thomas te laten crediteren. Hij neemt ook de voice-over voor zijn rekening die de boel een beetje aan elkaar praat maar zelfs dat wordt gedaan op een vreselijk saaie manier. De scènes met de vrouwen (waar Mamie Van Doren de bekendste naam is) zijn hilarisch slecht, vooral als je bekijkt dat het Russische materiaal echt wel goed is. Vergelijk het vliegende reptiel uit de Russische versie (dat hier in het begin van de film wordt aangevlogen) met het rubberen speelgoed dat de vrouwen vereren..

Bah, ik geef ze niet zo vaak maar dit is er nog eens eentje die de volledige 0.5* waard is. Er zitten op zich een aantal knappe scènes in maar die horen allemaal bij Planeta Bur en het voelt niet juist om dat mee te nemen in deze beoordeling. De scènes met de vrouwen zijn waardeloos, de voice-over mist alle kracht en het is te begrijpen dat Bogdanovich hier eigenlijk niets mee te maken wilde hebben. Ik zou hetzelfde gedaan hebben.

0.5*

Vaders en zonen

The Return, ik ga zelfs geen poging doen om de originele titel uit te spreken, was zo'n film die al langer op het verlanglijstje stond. Ik ben al een tijdje geïnteresseerd in Russische cinema, maar verder dan films uit de Sovjet-Unie (met The End of St. Petersburg en Battleship Potemkin op kop) was ik nog niet geraakt. Dan maar eens op zoek gaan naar een meer hedendaagse regisseur en dan leek Andrey Zvyagintsev en The Return wel een goede zet te zijn, zijn debuut wordt namelijk bijna unaniem bejubeld.

Ik zeg dan ook bijna unaniem, want ik heb overduidelijk iets gemist. Toegegeven, Zvyagintsev maakt er een bezwerende film van maar er zit ook echt niets van vaart in. Veel symboliek rond de rol van de vader (let vooral op de knipoog naar The Lamentation of Christ van Andrea Mantegna en het moment dat we voor het eerst de vader zien maar dat is iets wat het eerlijk gezegd meestal niet zo goed doet bij mij. De regisseur weigert pertinent om iets van uitleg te verschaffen over het hoe en het waarom van de vader, al laat hij naar mijn gevoel vooral doorschemeren dat het een misdadiger was en x aantal jaren in de gevangenis heeft gezeten, maar daardoor blijf je uiteindelijk een beetje op je honger zitten. Visueel wel erg geslaagd trouwen met de openingsscène en de vele lange shots, maar ook het einde met die fotocollage geeft net dat beetje extra. Ik heb echter net iets meer nodig en op narratief vlak valt The Return een beetje mager uit.

De film krijgt wel een extra laag door een fenomenale vertolking van Ivan Dobronravov die de jongste zoon speelt. Samen met Vladimir Garin, die de andere zoon Andrej speelt, zijn ze elkaars tegenpolen en dat resulteert vooral in de manier waarop ze omgaan met de plotse terugkeer van hun vader. Waar Ivan rebelleert, gaat Andrej proberen de goedkeuring van zijn vader te krijgen en dat uit zich in kleine handelingen, oogopslagen die je mist als je niet toevallig juist naar daar had gekeken, ... Schrijnend ook dat Garin niet lang na de opnames overleed door aan zijn vriendjes te willen laten zien dat hij effectief, zoals in het begin van de film wordt getoond, van zo'n hoogte durfde te springen. Zvyagintsev heeft eigenhandig de twee kinderen gekozen uit een groep van +600 en dan moet zo'n gebeurtenis toch erg zwaar doorwegen volgens mij. Je vraagt je toch altijd af wat er zou zijn gebeurd wanneer hij iemand anders had gekozen..

Konstantin Lavronenko mag natuurlijk ook niet onderschat worden als de vader in het geheel, maar het is toch vooral een sterk huzarenkunstje van de twee jongste acteurs. Ik schrijf Zvyagintsev nog niet af in ieder geval, maar ik betwijfel of het een regisseur is die mijn ding gaat zijn. Interessant om eens gezien te hebben, maar daar stopt het dan ook bij.

3*

Wa vind ge van mijne hof?!

Wanneer je A zegt, moet je ook B zeggen. Vandaar dat ik na het kijken van De Vijanden ook wel zin had in Vrijdag. De tweede film van Hugo Claus en het heeft even geduurd vooraleer hij zich aan een opvolger waagde. Hij liet zich in ieder geval omringen door een aantal van dezelfde mensen (onder andere Lili Rademakers als regie assistente) en haalde Ricardo Aronovich (waarvan Claus onder de indruk was ten tijde van Providence) als cameraman naar België.

Providence van Alain Resnais was een film met een aantal leuke visuele ideeën en het is duidelijk dat die lijn wordt doorgetrokken in Vrijdag. In een film die incest en de rehabilitatie van een gevangene bespreekbaar maakt, kiest Claus er voor om de geschiedenis van de personages uit te doeken te doen via een aantal flashbacks. Waar de scènes in het heden strak, grauw en grijs zijn, zijn de flashbacks frivool, licht en dromerig. Bewonderenswaardig wat hij (en voor een stuk vooral toch ook Aronovich vermoed ik) hiervan weten te maken. Verder is dit een film die in het verlengde ligt van De Vijanden. Opnieuw een groepje mensen die tegen wil en dank met elkaar opgescheept zitten, maar uiteindelijk toch op de een of andere manier dichter naar elkaar toegroeien. Het probleem is echter dat ook dit uiteindelijk niet blijft boeien. De confrontaties tussen Georges, Erik en Jeanne zijn vermakelijk, maar wanneer Claus dan ook nog eens besluit om nevenpersonages zoals Jules een eigen flashback te geven.. Het voelt wat aan als nodeloos opvullen van de speelduur.

Elly Claus (sinds 1970 de ex-vrouw van Claus, hoewel hun definitieve scheiding pas werd uitgesproken in 1987) heeft deze keer geen bijrol, maar nam wel de casting voor haar rekening. Vreemd dan ook dat net Kitty Courbois met de grote hoofdrol ging lopen (Hugo verliet Elly en zijn zoon Thomas om een romance te beginnen met Courbois) en al helemaal wanneer je bekijkt dat Courbois een Nederlandse is die het opeens moet doen met typisch Vlaamse ge en gij dialogen. Het gaat haar echter nog goed af en dat is vooral ook dankzij een uitstekende Frank Aendenboom die de film werkelijk in elke scène naar zich toetrekt. Dat voortschrijden wanneer hij voor het eerst na zijn verblijf in de gevangenis terug in zijn straat komt.. Je hebt geen dialoog nodig wanneer je Aendenboom ter beschikking hebt. Ook Herbert Flack is nog een leuke toevoeging. Een komische katalysator tussen Aendenboom en Courbois en dat was eigenlijk wel nodig. Verder is er nog een debuterende Hilde Van Mieghem te spotten en zijn er nog kleine bijrollen weggelegd voor onder andere Fons Rademakers en Ann Petersen.

Minder als De Vijanden in ieder geval. Het is moeilijk de vinger te leggen op het moment dat het misloopt, maar de film boeit minder en minder naarmate hij vordert. Daar kan een uitstekende Aendenboom en een aantal visuele hoogtepunten weinig aan veranderen. Met De Leeuw van Vlaanderen zou Claus echt hoge toppen scheren, benieuwd wat de overige films nog geven. Die zullen deze week ook nog wel passeren.

3*