Opinions

Douliou Douliou Douliou Douliou Douliou Saint-Tropez

Het einde begint toch wel in zicht te komen want met deze Gendarme et les Extra-Terrestres ben ik aan de 5e en voorlaatste film uit de Gendarme reeks gekomen. Dit was een deel waar ik vroeger eens een paar fragmenten had gezien, heel het aliens concept stond me nog redelijk goed bij, maar meer ook niet. Ze hebben een tijd geleden, ondertussen zullen het al wel weer maanden zijn geweest in het tempo waarin ik opgenomen films kijk, heel de reeks op VTM gegeven en was het een paar dagen geleden tijd voor deeltje 5 in de reeks.

Hier had ik eerlijk gezegd de minste verwachtingen bij. De Gendarme reeks is een reeks die nergens geniaal is maar wel een constant niveau weet vast te houden, met uitzondering van het 2e deel in New York die een dipje kende. Wanneer ze echter aliens bij de film gaan betrekken moet het al goed zijn om me nog te kunnen overtuigen. En eerlijk gezegd, Girault slaagt er half en half in. Le Gendarme et les Extra-Terrestres is overduidelijk wel een mindere in de reeks (is nog altijd wel beter dan in New York) en dat ligt vooral aan het feit dat er maar bijzonder weinig met de rest van de cast wordt gedaan. Voor velen is de Gendarme reeks een one-man show van Cruchot maar voor mij zijn een groot deel van de situaties een perfecte combinatie van Cruchot en zijn team van gendarmes. Die zijn hier bijzonder weinig te herkennen, Fougasse en Merlot komen zelfs helemaal niet meer in de film voor, en dat is bijzonder jammer. Als aanvulling krijgen we een halfslachtig plot over een paar aliens die, natuurlijk, in vrede komen. De effecten zijn waardeloos, hoe dat schip in de maan verandert of vice versa bijvoorbeeld, maar ook heel het idee van de aliens wordt maar povertjes uitgewerkt. Ik kreeg doorheen heel de film continu het gevoel dat het geen aliens moesten voorstellen maar robots. Waarom? Doordat ze om x aantal tijd olie moeten drinken en wanneer je ze slaat, maken ze een metaalachtig geluid. Tjah, dan ben je voor mij toch meer robot dan een buitenaards wezen. Toch is het niet allemaal slecht want de film is soms wel lachen en het typetje van Cruchot in combinatie met Gerber blijft wel werken. Ik was wel juist ziek en was versuft van de pijnstillers dus het kan even goed daaraan hebben gelegen...

Normaal gezien kent de Gendarme reeks veel pluspunten door het feit dat ze dezelfde acteurs weten te strikken voor een vervolg. Er is niets meer dat ik haat dan iemand een rol zien vertolken en in één of ander vervolg wordt er ineens een andere acteur/actrice boven gehaald. Zo gebeurt het jammer genoeg ook Joséfa Cruchot. Normaal gezien redelijk leuk gespeeld door Claude Gensac maar nu komt ineens Maria Mauban op de proppen. Jammer want het is wel een downgrade. Ook het vele gemis aan personages is zonde te noemen want hiermee verliest dit deel van zijn authenticiteit dat de reeks zo kenmerkte. Ik noemde daarjuist al het gebrek aan Jean Lefebvre en Christian Marin maar ook Geneviève Grad is sinds het derde deel compleet uit de picture verdwenen. Maar nu genoeg over de acteurs die er niet in zitten en meer over de acteurs die er wel in zitten. Zo kan Louis de Funès wederom zijn oude vertrouwde kunstje uitvoeren en zowaar, de driftkikker gaat nog altijd niet vervelen. Ik had het nooit gedacht maar ik kan blijkbaar toch echt wel de Franse humor van de Funès waarderen. Hij is jammer genoeg niet meer van hetzelfde niveau als de eerste Gendarme films maar kent hier toch ook weer een aantal vermakelijke scènes. Michel Galabru is als Gerber gelukkig ook weer van de partij. De combinatie tussen die twee is soms werkelijk uitmuntend en ze zorgen er eigenhandig dan ook voor dat de film nog een voldoende krijgt. Ook leuk om die non wederom eens te zien verschijnen, om het helemaal af te maken zou ze ook nog in het 6e deel moeten verschijnen maar daar twijfel ik eerlijk gezegd niet aan.

Een iets minder deel in de Gendarme reeks doordat het, kleine, plotje een serieus ongeloofwaardig verhaal is. De aliens zien er niet uit, hun beweegredenen zijn bizar en het zijn amper aliens te noemen maar dankzij de Funès is heel de reeks nog te boeien. Jammer van het gemis van de vaste cast maar het is nu eenmaal zo. Op naar het laatste deel.

3*

Douliou Douliou Douliou Douliou Douliou Douliou Saint-Tropez

Met Le Gendarme et les Gendarmettes ben ik dan eindelijk aan het laatste deel van de Gendarme reeks aangekomen. Ze zijn begonnen met het uitzenden van de films ergens deze zomer (perfecte reeks voor een warme zomer trouwens maar jammer genoeg werkte het weer al niet echt mee) maar zoals bij zoveel films kreeg ik het maar niet klaar om ze snel te zien. Deze 6e Gendarme stond al op de decoder sinds 15 augustus maar gisteren heb ik er dan eindelijk toch eens tijd voor kunnen vrijmaken. En wat blijkt? Le Gendarme et les Gendarmettes is één van de vermakelijkste films uit de reeks!

Op zich was ik best wel benieuwd naar hoe deze Gendarme film zou verlopen want de combinatie van de Funès en een resem vrouwelijk schoon leek me wel eens erg hilarisch te kunnen zijn. Op dat gebied maakt Girault de verwachtingen dan ook perfect waar want de situaties tussen de 4 vrouwen en het korps van Gerber is vaak erg leuk. Ik begrijp de commentaar dat dit de slechtste film uit de reeks is dan ook compleet niet want voor mij is die twijfelachtige eer weggelegd voor à New York of et les Extra-Terrestres. Het plot zelf kon wel een tikkeltje beter. Op zich is de toevoeging van de Gendarmettes goud waard en wordt het ook goed uitgespeeld met de ontvoeringen en dergelijke maar het subplot met Macombo, die de dochter van één of andere president/dictator is, had voor mij echt niet gehoeven. Ook heel de ontknoping waaruit de angst voor technologie in blijkt te zitten getuigt nu niet echt van het hoogste staaltje schrijfwerk. Het komt soms nogal wat knullig over (hoe de Gendarmettes aan de armbanden zijn gekomen waar elke keer een stuk van de code opstaat, wordt niet uitgelegd) maar tegelijkertijd ontstaan er hier wel een aantal hilarische scènes. Denk dan maar aan scènes waar Cruchot zich verkleed als Josépha of heel de wanhoopspoging van Cruchot om het gemis van de 2 Gendarmettes te verduisteren. De Gendarme op zijn best.

Ik heb het altijd jammer gevonden dat men zich niet heeft kunnen vasthouden aan de originele Gendarme cast. De 6 heren bleven prominent aanwezig tot aan het 4e deel (althans toch in de originele uitvoering en dat is volgens mij Cruchot, Gerber, Berlicot, Merlot, Fougasse en Tricard) maar vanaf dan worden er zonder enige reden soms nieuwe Gendarmes geïntroduceerd. Best wel jammer vind ik want de originele cast had zeker wel zijn charmes. Gelukkig zijn er toch nog 4 van de originele acteurs aanwezig. De bekendste is natuurlijk Louis de Funès en die is weer als vanouds. Je zou het nochtans niet zeggen want deze Gendarme film werd zijn laatste wapenfeit, wat ook voor de regisseur Girault opgaat. De Funès weet er nochtans wel weer een heerlijke drukke show van te maken. Oké, hij is iets minder druk dan anders maar het verschil is toch redelijk klein. Ook leuk dat Michel Galabru nog altijd de rol van Gerber vertolkt. Op zich niet zo'n hilarisch personage maar in combinatie met de Funès komt hij erg vaak leuk uit de hoek. Ook hij is al een tikkeltje ouder, er zit dan ook bijna 20 jaar tussen deze en het eerste deel, maar ook aan hem is het amper te merken. Maurice Risch is eigenlijk de minste van de mannelijke cast. Voor het eerst geïntroduceerd in het 5e deel maar hij is niet echt leuk, toch niet in vergelijking met de rest. Ook het komische duo Grosso/Modo is weer van de partij, die mannen blijven toch een heerlijke gelaatsuitdrukking hebben. Mocht je hier in België reclame maken met zulke Gendarmettes, er zou nogal volk op afkomen. Franse vrouwen hebben altijd iets onweerstaanbaar gehad (wie kent er nu niet Brigitte Bardot) maar het was geleden van Geneviève Grad, die in het derde deel eruit ging, dat we nog eens iets de moeite waard hadden om naar te kijken in de Gendarme reeks. De vier vrouwen doen het stuk voor stuk goed, al was Nicaise Jean Louis (Macumba) soms wel tenenkrommend slecht. Het is dan ook heerlijk om te kijken hoe ze de hoofden van de Gendarmes op hol weten te brengen. Claude Gensac is opeens ook weer van de partij als Josépha Cruchot, na te zijn vervangen door een andere actrice in deel 5.

De slechtste van de Funès? Neen, die titel is voor mij weggelegd voor La Grande Vadrouille, al moet ik die nog wel eens herzien denk ik. Ik kan me er voor de rest eigenlijk ook niet echt over uitspreken want ik heb bitter weinig gezien van de Funès maar soit. Deze 6e en laatste Gendarme film is eigenlijk wel een afsluiter die de reeks waardig is. Het verloopt allemaal erg vlot en leuk en de cast weet er een erg amusant filmpje van te maken. Jammer dat het voorbij is.

Dikke 3.5*

Douliou Douliou Douliou Saint-Tropez

De Gendarme in New York film (het 2e deel) viel een tikkeltje tegen waardoor ik wat twijfelde om zo snel het vervolg te zien; Ik heb tenslotte al een aantal slechte ervaringen gehad met sequels die slechter met het deel werden maar ik had daarjuist een paar dode uurtjes en ik wou wel iets luchtig. Aan de Funès om die rol te vervullen.

Ik moet zeggen, hij doet het met verve. Doordat de 2e Gendarme film zich in New York afspeelde was de sfeer van het eerste deel wat zoek maar dit is gelukkig nu compleet terug. Het begint lekker hectisch met de hilarische zoektocht van het politiekorps op zoek naar wegpiraten maar de film weet dit niveau ook heel de tijd vast te houden. Ik had even mijn twijfels toen Cruchot promotie kreeg en Gerber niet omdat Cruchot me iets te irritant werd. Gelukkig wordt dit snel neergezet en blijft de film even vermakelijk als het eerste deel. De strijd tussen Cruchot en Gerber om zowel de promotie als de vrouw is leuk om te zien en de film verveelt dan ook nergens. Veel is natuurlijk ook te wijten aan het feit dat de Gendarmes terug zijn verschenen in St. Tropez. De zomerse sfeer is om van te smullen en de verwijzingen naar de vorige delen zijn amusant om te zien (de non die weer terugkeert, Fougasse die begint te zagen over het nudistenkamp wanneer Cruchot over zijn idee van de duikers begint, ...) Cruchot blijft even driftig als altijd maar het is een aangename aanpassing om eens een iets romantische Gendarme te zien. Is Nicole eigenlijk getrouwd op het einde? Cruchot en Josépha natuurlijk wel maar ik vroeg me het af omdat Nicole een jurk aanheeft die lijkt op een trouwjurk en ze arm in arm loopt met haar vriendje. Soit, de volgende delen zullen dit wel uitwijzen zeker. Het viel me wel op dat de film wel veer meer actie kent dan de eerdere 2 delen en het is er zeker niet slechter op geworden. Oké, je ziet keihard dat het een pop is wanneer Cruchot met zijn auto van de berg afvliegt maar over het algemeen zijn de scènes wel geslaagd. Het beste van de film blijft toch het begin waar Cruchot compleet hysterisch wordt. Schiet bijna nog in de lach wanneer ik er aan terug denk.

Ik link alles wat met Frans heeft te maken aan schone vrouwen. Ik had vroeger een knappe Franse lerares maar ook dames als Brigitte Bardot en Catherine Deneuve kun je onmogelijk vergeten? De Gendarme films hebben dan ook hun eigen Franse deerne, namelijk Geneviève Grad. Al vanaf de eerste film viel ze me op en ze lijkt er precies maar mooier op te worden. Soit, genoeg over het Franse vrouwelijke schoon. De echte ster van de films is toch Louis de Funès. Sinds de Gendarme films kan ik hem meer en meer waarderen want dit doet hij toch echt uitstekend. De driftkikker is deze keer verliefd en het geeft hem een ietwat leuke charme. Toch zijn de uitbarstingen de hoogtepunten van de film. Het roepen, de gelaatsuitdrukkingen, ... Heerlijk gewoon. Hulde natuurlijk aan het feit dat de film nog altijd dezelfde cast kent als in het begin. De acteurs waren al ontzettend goed ingespeeld in de eerste film (de drilloefening is een perfect voorbeeld) maar het wordt er precies maar beter op met het vervolg. Fougasse is hilarisch, vooral in combinatie met Merlot (de pick-nick!) maar vooral Michel Galabru verdient hier wel een vermelding. Zijn rol is een stuk vergroot ten opzichte van de eerdere delen en ik kan het alleen maar aanprijzen. De competitie tussen hem de Funès is fantastisch gespeeld. Kakelde France Rumilly al zo hard in de eerdere films? Haar scène als non was leuk maar die lach was verschrikkelijk. Precies een kip met lachgas...

Uitstekend vervolg op de reeks. De 2e film was even een dipje maar met de Gendarme op vrijersvoeten is Cruchot helemaal terug. De eerste blijft de beste maar dit haalt toch zeker en vast hetzelfde niveau, ik kijk uit naar de vervolgen vermits ze nog altijd met dezelfde cast zijn en een lekker lopend plot zoals hier hebben.

3.5*

Buster Keaton en zijn trein

The General was misschien wel de film van Buster Keaton waar ik het meest naar uitkeek. Hij noemde dit zelf zijn favoriete film maar ik had deze film ook al vaak erg hoog in de lijstjes van favoriete Buster Keaton films zien eindigen. Vandaag een klein anderhalf uurtje vrij en ik vond het de perfecte gelegenheid om me nog eens te laten ontroeren door de acteur met het stenen gezicht.

Ik vrees alleen dat ik net iets te hoge verwachtingen had want hoewel The General wederom zo'n oerdegelijke Buster Keaton film is, vind ik hem toch niet het beste wat hij heeft gemaakt. Die eer gaat nog altijd naar The Navigator of Steamboat Bill Jr maar welke van de twee moet ik nog eens uitmaken. In ieder geval is dit wel weer een erg vermakelijke film. Zeker de eerste helft van de film waar Keaton met zijn trein de achtervolging ingaat is heerlijk. Een aantal fantastische visuele vondsten en een geslaagde soundtrack zorgen voor een heerlijke sfeer. Eenmaal Keaton achter vijandelijke lijnen zit, verliest de film iets aan vaart. Ook is er te weinig variatie in de soundtrack en zijn het eigenlijk continu dezelfde 3 deuntjes die je hoort. Geen idee of dat gebruikelijk is bij dit soort oude films, ik ben er nu eenmaal niet zo mee bekend, maar het was me in ieder geval daarvoor nog nooit opgevallen. Soit, gelukkig maakt het einde waar Keaton de troepen aanvoert wel weer erg veel goed en is het weer genieten.

Het valt me op dat The General meer verhaal lijkt te bevatten dan enig andere Keaton film die ik tot nu toe heb gezien, in ieder geval toch van zijn stille periode. Op zich niet slecht want ik heb altijd al wel een zekere fascinatie gehad voor de burgeroorlog en op dat gebied is de film wel geslaagd. We krijgen af en toe wel enorme lappen tekst voorgeschoteld (alleen zonde dat de onderste lijnen af en toe wegvielen op mijn scherm) maar bon, het is wel interessant. Als je echter een kolderieke Keaton wilt kijken die niets anders doet dan stuntwerk dan ben je hier niet echt aan het goede adres. Keaton blijft wel iemand met wie je een haat/liefde verhouding hebt. Ik hou in ieder geval van zijn droge mimiek maar ik kan me voorstellen dat je dat op den duur wel beu geraakt. Gelukkig ben ik nog nooit bij die stage aangekomen (en ik hoop dat dat ook nooit zal gebeuren) dus dit is weer erg leuk vermaak. The General is trouwens ook meteen de laatste film voor Joe Keaton, vader van. Natuurlijk niet zo indrukwekkend als zijn zoon maar toch wel leuk om vader en zoon te zien.

Niet Keaton zijn indrukwekkendste film (de scène met het vallende gebouw in Steamboat Bill Jr.) en ook niet zijn meest visuele (Sherlock Jr. is daar toch wel heer en meester in) maar nog altijd wel een degelijke film. Keaton blijft een genot om naar te kijken en het is dan ook zonde dat dit samen met Steamboat Bill Jr. de laatste films zijn vooraleer Keaton zijn wurgcontract met MGM ondertekende. Hij had nog veel in zijn mars volgens mij.

4*

You know I don't like Jello

Ik moet eerlijk bekennen, ik had nog nooit van de comicreeks Generation X gehoord. Het was pas ook doordat ik een tijd geleden het finale TPB volume tegenkwam (Counter-X: Generation X - Four Days voor de geïnteresseerden) dat issue 71-74 bundelt dat de naam bleef hangen. Na wat opzoekwerk stootte ik op deze televisiefilm en besloot de kans eens te wagen. Als dit echter van hetzelfde niveau als de comics is, dan verbaast het me niets dat het uiteindelijk na 74 issues werd gecanceld.

Maar ik betwijfel het want er zijn een aantal belangrijke verschillen tussen de film en de reeks. Net zoals de Nick Fury film die een tweetal jaar later gemaakt zou worden, is Generation X bedoeld als pilot voor een televisiereeks die er uiteindelijk nooit kwam. Hiervoor moesten er een paar personages verwijderd worden wegens te kostelijk qua special effects (Chamber en Husk komen niet voor in de film) en worden er een aantal nieuwe geïntroduceerd zoals teamleden Buff en Refrax en de slechterik van dienst, Russel Tresh. Geen goede toevoegingen als je het mij vraagt want zo is Refrax een slap aftreksel van Cyclops en is Tresh een waardeloze maar vooral irritante bad-guy. Het verhaal stelt dan ook op zich bitter weinig voor (er wordt een hoop over en weer geluld rond iets dat te maken heeft met dromen en één of ander toestel dat ervoor zorgt dat je in andere mensen hun dromen kunt binnendringen. Klint nogal Nightmare On Elm Street-achtig) en de spanning is ver te zoeken. Je moet ook wat bekend zijn met het hele Marvel universum want anders ben je in de eerste 5 minuten al verloren vrees ik. Wel leuk om te zien dat dit de eerste film is waar ze het bekende X-Mansion uit de eerste X-Men trilogie gebruiken.

Het is niet omdat je niet bekend bent met de Generation X comics, dat je hier geen bekende koppen in zult tegenkomen. Zo wordt de school geleid door Banshee en Emma Frost en is onder andere Jubilee een leerlinge. De film houdt deze aspecten maar kiest er wel voor om Heather McComb in de rol van Jubilee te casten. Een volstrekt blanke actrice die een mutant van Chinese afkomst moet spelen. Ergens is daar toch iets misgelopen.. Banshee en Emma Frost worden op zich nog vrij goed in beeld gebracht. De klederdracht van Frost stemt niet overeen met de comics (waar ze in wel erg weinig stof gehuld is) maar Finola Hughes doet een vrij behoorlijke job. Al hadden ze beter de pruik achterwege gelaten en haar haar blond gekleurd. Vreemd om Jeremy Ratchford als Banshee met dat heerlijke Ierse accent te horen, ik ken hem voornamelijk van Cold Case, maar is net als Frost nog vrij behoorlijk. Het is echter iedereen anders die vrij belabberd acteert met Matt Frewer als de meest abominabele en irritante villain als dieptepunt.

Er is een reden waarom deze vroege X-Men film helemaal niet bekend is. Het zou ten eerste wel wat continuïteitsfouten veroorzaken (al heeft de reeks zich daar ook al wel schuldig aan gemaakt) maar Generation X is simpelweg ook geen goede film. De basisopzet onder leiding van Frost en Banshee is nog wel geslaagd te noemen maar hetgeen dat volgt niet. Jammer maar mijn interesse naar de comics is wel gewekt dus dat is toch al iets.

1*

Louis de Funès en de paardenwedrennen

Altijd fijn om een voorraadje Louis de Funès films te hebben liggen. Ik zit ondertussen aan mijn 45e film (volgens IMDB zou hij ook nog meespelen in Huis-Clos uit 1954, maar ik vermoed dat zijn scène(s) indertijd geknipt zijn geweest dus die tel ik niet mee) en het blijft een acteur die ik nog altijd graag zie spelen. Met Le Gentleman d'Epsom werd hij opnieuw samengebracht met legende Jean Gabin, er zouden nog samenwerkingen volgen, en gewoon al diens aanwezigheid was al voldoende om hier eens voor te gaan zitten.

Verwacht echter geen volbloed de Funès film. Hoewel ik het op zich wel fijn vind dat maatschappijen zoals Limelight een resem films van de Franse komiek uitbrengen op DVD, is het wel jammer dat het vaak gaat om films met een kleine bijrol. Nu is dat voor een completist zoals mezelf geen probleem, maar ik kan me voorstellen dat je hier wat bedrogen uitkomt wanneer je dit puur voor de Funès gaat kijken. Soit, Le Gentleman d'Epsom is een eenvoudige film over een sjoemelende oude man die iedereen geld aftroggelt bij de paardenkoersen en de Funès is één van zijn slachtoffers. Het plot krijgt nooit enige vaart en eigenlijk gebeurt er bijzonder weinig in de dikke 80 minuten die de film nodig heeft om het plot(je) op poten te zetten. De scènes tussen de Commandant en Ripeux zijn het leukste in ieder geval, maar het is vooral vanwege de aanwezigheid van Gabin dat dit nog interessant is.

Want dat was toch ook echt een klassebak als je het mij vraagt. Vooral eentje die werkelijk elke rol naar zijn hand kon zetten en dit gaat hem toch weer goed af. Charmant wanneer hij een oude vlam een mooie avond probeert te bezorgen, listig wanneer hij geld probeert af te luizen, onheilspellend wanneer hij ontdekt dat hij een behoorlijke som is kwijtgespeeld, ... Erg fijne acteur toch en de scènes met de Funès zijn zowat het hoogtepunt. Die laatste kan weer de nodige smoelentrekkerij boven halen en dat is altijd fijn. Alleen een beetje jammer dus dat hij uiteindelijk maar zo'n goede 20 minuten in de film meespeelt. Qua cast verder niets echt bijzonders. Film steunt vooral op Gabin en dat blijkt voldoende te zijn.

Wil je een betere samenwerking tussen deze twee grootheden zien, dan zou je eens op zoek moeten gaan naar Le Tatoué uit 1968. Een van de pot gerukt plot, maar wel eentje waar Gabin en de Funès evenveel screentime krijgen. Le Gentleman d'Epsom is een ietwat interessante zit voor de liefhebber van Gabin (en de Funès) maar er zijn betere Franse films als je niets met deze twee acteurs hebt.

3*

I can be smart when it's important, but most men don't like it

Ik had gisteren nog eens zin in een Marilyn Monroe film. Het is raar, soms kan ik maanden zonder en dan heb ik ineens ontzettend veel zin om de mooiste actrice aller tijden nog eens aan het werk te zien. De keuze viel op Gentlemen Prefer Blondes, geen idee waarom maar ik denk dat het er mee heeft te maken dat dit mijn eerste Monroe film was dus ik zal wel weer in een nostalgische bui zijn geweest...

Het verbaast me trouwens hoe weinig stemmen de film hier heeft. Ik heb altijd gedacht dat dit Monroe's bekendste film was maar 107 is best wel weinig. Die eer gaat dan blijkbaar naar Some Like it Hot die meer als 600 stemmen heeft maar het is best wel ergens triest dat zoveel mensen Marilyn Monroe kennen maar dat er maar 3 films zijn die boven de 100 stemmen komen. Soit, voor mij maakt het niet uit hoeveel stemmen een film heeft maar zolang dat ik hem heb gezien ben ik content. Misschien heeft het ermee te maken dat dit de eerste Monroe film was die ik ooit zag, ondertussen heb ik bijna alles van haar achter de kiezen, maar dit is zo'n film die ik direct opnieuw zou kunnen zijn wanneer de film is gedaan. Het verhaal heeft nochtans niet veel om handen maar het is de leuke humor (de dialogen tussen Dorothy en Lorelei zijn soms echt hilarisch, vooral de droge opmerkingen die Dorothy op Lorelei geeft zijn fantastisch) en de uitstekende choreografie die deze film naar een hoger niveau tillen. Als ik het over choreografie heb, dan heb ik het natuurlijk ook over het Diamonds nummer. Het is denk ik het meest bekende nummer van Marilyn Monroe, misschien dat Happy Birthday Mr. President deze plaats opeist, maar het is ook één van de meest vermakelijke nummers doorheen heel de film. Hier doe ik eigenlijk de andere nummers mee tekort want ook de overige zang- en danszaken komen lekker uit de verf. De dansers zijn goed op elkaar ingespeeld, soms iets te enthousiast want wanneer Dorothy aan het zwembad zit en erin valt door iemand van het Olympische Team blijkt het dat dit niet de bedoeling is. Iets wat vooral te zien is aan de verdwaasde blik die Russel heeft wanneer ze boven komt spartelen.

Hiermee kom ik meteen aan de andere kracht van de film, de tandem Monroe - Russel. Oorspronkelijk was het niet de bedoeling dat Monroe zou meespelen, de rol was geschreven voor Betty Grable maar dankzij het succes van Marilyn in Niagara ging de rol toch naar haar. Wanneer haar dan werd gezegd dat ze niet de ster ging zijn in de film antwoordde ze toepasselijk dat ze toch altijd de blonde zal blijven. Je zou dan beginnen vermoeden dat er enige wrevel tussen beide dames zou ontstaan maar Russel en Monroe werden dikke vriendinnen en Russel was vaak de enige die Monroe uit haar moeilijke dagen kon krijgen. Je merkt dan ook in de film dat beide dames ontzettend goed met elkaar overweg kunnen en ze zijn ook sterk op elkaar ingespeeld. Ik heb sowieso al een zwak voor Marilyn Monroe maar hier bewijst ze toch maar weer eens dat ze een sterke komische timing had en dat ze echt wel meer was dan een simpel dom blondje. De quote in de film "I can be smart when it's important, but most men don't like it" is er dan ook door haar in gezet. Maar het is niet alleen Monroe die met de veren gaat lopen. Neen, ook Jane Russel is de moeite waard. Ik zei het daarjuist al, de combinatie is uitstekend en het is dan ook jammer dat hier nooit meer van is gekomen. Een geweldige scène is dan ook wanneer Dorothy zich als Lorelei verkleed in de rechtzaal en als bijgevolg iedereen, zelfs bijna de kijker, laat geloven dat zij de enige echte Lorelei is. De manier waarop ze Monroe nadoet is dan ook zeer treffend. De film moet het vooral hebben van zijn twee vrouwelijke hoofdrollen want qua mannen is de film niet echt de moeite waard. Hawks zorgt voor overdreven typetjes maar mist met Tommy Noonan toch wel wat. Ik irriteerde me eerlijk gezegd meer aan het sullige idee achter Mr. Esmond dan wat anders. Charles Coburn, die een jaar geleden al met Monroe had samen gewerkt in Hawks Monkey Bussines, is een uitzondering op de regel. Ik ga mijn woorden over de mannelijke cast terug intrekken want eigenlijk is er buiten Noonan niets op aan te merken. Een leuk personage was de jonge George Winslow die de rol van Henry Spofford III vertolkt. Heerlijke scène is het wanneer Lorelei vast zit in het raam en de hulp van de kleine Henry vraagt.

Even een stukje nostalgie maar zoals zo vaak is die nostalgie er met reden want Gentlemen Prefer Blondes is even goed zoals ik me herinnerde. Monroe is beeldschoon en heeft een uitstekende samenwerking met Russel. Eén van Hawks beste films.

Gentlemen prefereren inderdaad blondines! Hoewel brunettes zeker en vast ook niet slecht zijn.

4*

Ik fronste even met mijn wenkbrauwen toen ik zag dat ze voor de DVD van Frozen ervoor gekozen hadden om een oud kortfilmpje van Mickey Mouse toe te voegen. Ik kon al helemaal niet volgen toen bleek dat Get a Horse! hetzelfde productiejaar had als Frozen maar het wordt snel duidelijk. Get a Horse! is een toffe ode aan de Mickey Mouse cartoons van weleer en het is vooral erg tof dat ze erin geslaagd zijn om alle dialogen van Mickey te maken met opnames van Walt Disney zelf. Met het woordje "red" schijnen ze wel wat problemen te hebben gehad omdat er geen enkele opname van Mickey Mouse is waarin dat woord gezegd wordt maar het is netjes opgelost. Ik moet wel toegeven dat die continue wisseling in stijl van animatie (tussen het zwartwit 2D en het 3D in kleur) soms wel erg lelijk oogt maar ik ben gewoon een enorme sucker voor zo'n details als het cinemascherm dat een gat heeft en waar de kleur doorsijpelt.

3.5*

When the world slips you a Jeffrey, stroke the furry wall

Ik en mijn kameraad hadden allebei Forgetting Sarah Marshall gezien en die viel ons zo goed mee dat we het vervolg ook wel zagen zitten. Van een echt vervolg is nu niet echt te spreken want er wordt gewoon een hoofdrol gegeven aan een personage dat daarvoor maar een bijrol had. In ieder geval, je snapt wel wat ik bedoel. Forgetting Sarah Marshall was een aangename verrassing maar ik was wel benieuwd of Aldous Snow de gehele film kon dragen.

Het antwoord is ja. Aldous was sowieso al de koning van Forgetting Sarah Marshall maar hier doet hij er nog een schepje boven op en het is een heerlijke schep. Het verhaal is simpel en geweldig in al zijn eenvoud. Iedereen kent wel de vele verhalen die de ronde doen over muzikanten en hun uitspattingen maar Stoller weet er een coherent geheel van te maken. Het uitgangspunt is herkenbaar voor mensen die naar muziek luisteren want hoe vaak is het al niet gebeurd dat je een artiest uitstekend vind maar dat de nieuwste cd echt verschrikkelijk slecht is. Juist, jammer genoeg al erg veel. Dit overkomt ook Aldous Snow met zijn band Infant Sorrow en vanaf dan beginnen de leuke situaties. De hoofdpersonen zuipen en snuiven zich met gemak doorheen heel de film en komen daarmee in vaak nogal benarde situaties. De film duurt een tikkeltje te lang of kent te weinig humor in die speelduur, het is maar hoe je het bekijkt, maar gelukkig zijn er nog altijd de bijrollen die vaak voor een komische noot zorgen. In Forgetting Sarah Marshall was deze eer voor Snow zelf weggelegd maar nu is er, naast Snow zelf, nog genoeg te beleven in de vorm van o.a. Sergio. Ook qua muziekkeuze is dit af en toe wel leuk om te horen. Met de meeste nummers heb ik niet zo bijzonder veel maar ik had een paar uur voor de film een aflevering van Seven Ages of Rock gezien over The Clash en The Sex Pistols. In ieder geval leuk dus om die groepen in de film te horen terugkomen. Net als Forgetting Sarah Marshall zit Get Him to the Greek ook vol met verwijzingen naar andere films en/of parodieën. Het is altijd leuk om zo'n zaken door te hebben, al zijn sommige natuurlijk wel erg opzichtig.

Hulde voor de vele muzikale cameo's doorheen heel de film want zo'n flash van Christina Aguilera (gisteren nog gezien in het uitstekende Burlesque) of Lars Ulrich (jarenlang fan geweest van Metallica) is natuurlijk altijd leuk. Het leukste blijft natuurlijk Russel Brand. Ik zei het daarjuist al dat ik hem erg leuk vond in Forgetting Sarah Marshall maar hier is hij toch nog net dat tikkeltje beter. Waarschijnlijk omdat hij hier meer screentime heeft, al had dat ook slecht kunnen uitdraaien, maar zelden zo'n geweldig excentrieke rockster gezien die geen rockster is. Het accent, de wazigheid, de overdreven gelaatsuitdrukkingen. Brand weet wat het publiek wilt en geeft het dan ook met veel plezier precies. Jonah Hill deed ook al mee in die andere film van Stoller maar speelt deze keer niet hetzelfde personage zoals Brand dat wel doet. Het maakt niet veel uit want ik vind Hill meestal wel te pruimen en dat is nu ook weer het geval. Als solo personage is het niet altijd raak maar in combinatie met Brand komt hij wel erg goed uit de verf. ook leuk om Colm Meaney nog eens in een rol te zien. Ik leerde hem voor het eerst kennen in een serieuze rol in Law Abiding Citizen maar blijkbaar kan hij het humoristische genre ook met gemak aan. Ook rapper Sean Combs doet het meer dan uitstekend. Gedurende heel de film had ik niet door dat we met een rapper hadden te maken maar toen de naam Sean Combs verscheen op het scherm zei ik tegen mijn kameraad: "He, dat is P. Diddy!" De kameraad keek me alleen maar aan en zei dan op een droge toon: "Meen je dat nu?" Ach, ik ben totaal niet thuis in dat wereldje, mijn kameraad wel, maar misschien maar goed want hiermee had ik natuurlijk geen vooroordeel of iets dergelijks. Ook geweldig natuurlijk dat Kristen Bell haar rol van Sarah Marshall even terug opneemt voor een kleine cameo.

Leuke spin-off die vooral gedragen wordt door de combinatie Aldous Snow, Aaron Greenberg en Sergio. Het plotje is flinterdun maar herkenbaar en kent een aantal amusante situaties. De cast is goed gekozen en Stoller weet er dus wederom een leuk filmpje van te maken. Misschien toch eens een regisseur om in het oog te houden.

3.5*

Ik was eigenlijk in de veronderstelling dat dit een Chuck Jones cartoon was, maar blijkbaar was die hier enkel nog maar animator en was de regie (of toch alvast de uiteindelijke verantwoordelijkheid) nog in handen van Robert Clampett. Get Rich Quick Porky is een niet al te bijzondere cartoon over Porky die zich in de luren laat leggen door een gladde verkoper maar uiteindelijk komt alles uiteraard nog goed. De immer geweldige Mel Blanc is natuurlijk weer de stem van Porky maar Cal Howard is nagenoeg onverstaanbaar als zijn kompaan Gabby. Het zou ook meteen de derde en de laatste keer zijn dat dat personage in een cartoon verscheen. Merkwaardig dat er ook een soort van een Pluto lookalike rondloopt maar die bestond toch al een jaar of 6 a 7 in de Disney variant. Vraag me af of ze daar geen problemen mee hebben gekregen?

2*

Chinese vampieren, ze hebben toch andere regels en wetten

Ik moet bekennen, ik had nog nooit van Mr. Vampire gehoord. Ik ben me de laatste jaren wel aan het verdiepen in de Chinese kung fu films en het verbaasde me dan ook dat dit blijkbaar zo populair moet zijn geweest dat er zowaar 8 (!) sequels zijn gekomen. Dan is mijn interesse in ieder geval gewekt, zeker als Sammo Hung er nog op de een of andere manier aan verbonden is, en met de aanschaf van de DVD in de plaatselijke Kringloopwinkel ging ik financieel gezien geen brokken maken. Zondag was het Superbowl en wat beter dan ter afwachting nog eens een filmpje op te zetten?

Sammo Hung trad officieel enkel en alleen als producent op, maar afhankelijk van wie je gelooft heeft hij wel wat meer gedaan aan de film. Volgens sommigen zou hij hem zelfs hebben geregisseerd, met een ietwat onervaren Ricky Lau als zijn assistent, maar volgens Hung zelf heeft hij enkel bijgedragen aan het verhaal. Ik heb in de loop der jaren wel wat vampierenfilms verorberd en dan is het wel fijn om eens te zien hoe ze het in een andere cultuur aanpakken. Vergeet bijvoorbeeld knoflook, ongekookte platte rijst is veel effectiever, en je moet maar beter oppassen wanneer de dode persoon in kwestie lange blauwe vingernagels begint te kweken. Neem daar dan ook nog eens bij dat de meeste vampieren problemen hebben met wandelen, ze doen een soort van konijnensprong, en de hilariteit volgt al snel. Alleen jammer dat de film dat niveau niet weet vol te houden. Een erg amusant begin weliswaar, maar al gaandeweg zakt de film verder en verder weg.

Fijne cast wel. Altijd tof om Ching-Ying Lam (bekend uit onder andere een resem Bruce Lee en Sammo Hung films) in iets te zien en hij doet het behoorlijk goed als de priester van dienst. Een leuke chemie met zijn stuntelige discipelen en vooral de nodige kung fu. Hier en daar wat gebruik van wires, maar gelukkig ook best wel wat lenigheid op zichzelf. Dat scoort bij mij altijd goed en de film wordt nog mooi ondersteund door een degelijke soundtrack. Hangt zo'n soort van spooky vibe en sowieso bevat de film een aantal leuke scènes. Vond vooral de scène waar één van de leerlingen op zijn fiets onwetend een lift geeft aan een geest erg leuk gedaan.

Mjah, Mr. Vampire lijdt ook onder het gebruikelijke bij dit soort films. Een leuk uitgangspunt, leuk uitgewerkt en uiteindelijk loopt het allemaal wat te lang door om leuk te blijven. Ricky Lau zou nog een resem van de sequels voor zijn rekening nemen. Ik ga er nu niet actief naar op zoek gaan, maar ik pak ze waarschijnlijk wel weer mee als ik ze voor een mooi prijsje vind.

3*

Well, maybe next time you can design me better

De nieuwe Ghost in the Shell, het is een film die de nodige commotie heeft veroorzaakt. Je had fans die kwaad werden op het feit dat de Major een naamsverandering had ondergaan (van Motoko Kusanagi naar Mira Killian), maar de meeste controverse kwam voort uit de casting van Scarlett Johansson. Een Amerikaanse die een Japans icoon ging spelen? De nodige online petities volgden en de woede kalmeerde pas toen onder andere Mamoru Oshi (regisseur van de originele Ghost in the Shell uit 1995) bevestigde dat Johansson de beste keuze was. Hoogste tijd dus om zelf eens te gaan zien wat voor film deze Amerikaanse reboot geworden is.

Want ik moet eerlijk zeggen, ik stond ook niet te springen. De originele Ghost in the Shell blijft één van mijn favoriete films tout court en ook de sequel en de Stand Alone Complex reeks konden me zeer bekoren. Het is een universum dat ondertussen erg uitgebreid is geworden en het was maar de vraag of regisseur Rupert Sanders er in ging slagen om de verhaallijn te verwesteren in een film van nog geen twee uur. Toegegeven, Oshi had voor zijn verfilming maar 80 minuten nodig en het is dan ook niet vreemd dat Sanders ervoor kiest om veel van zijn extra tijd te gebruiken om de nodige uitleg te geven. Hij levert een soort van mengeling af tussen de eerste twee films en Stand Alone Complex en voegt er ondertussen nog een origin story voor de Major bij. Een nogal actueel getinte origin story trouwens, want de ouders van de Major zijn gevlucht wegens terrorisme en nadien bij de oversteek via een boot om het leven gekomen. Een keuze die langs twee kanten snijdt als je het mij vraagt. Juist het mysterieuze aspect rond haar vroegere leven maakt de Major een interessant personage, maar langs de andere kant is het wel bewonderenswaardig dat Sanders het aandurft om zijn eigen hand te tonen in het verhaal. Persoonlijk blijf ik het origineel op narratief vlak beter vinden, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die met deze manier meer kunnen.

Visueel trouwens wel overdonderend. Sanders is en blijft schatplichtig aan Oshi, maar de CGI ziet er erg goed uit. Een erg interessant toekomstbeeld, weliswaar eentje met een vleugje Blade Runner, en het is alleen jammer dat de dosering niet altijd even goed loopt. De film is enkel in een 3D en een Laser versie te zien en ondergetekende heeft uiteindelijk voor de Laser versie gekozen. Zo'n laserprojector is in staat is om 4K-content te tonen tegen 60 beelden per seconde, maar het geluid stond zo ongemeen hard dat een deel van het publiek met vermoedelijk de zaal met hoofdpijn heeft verlaten.

Hoewel dit dus een Amerikaanse film is, is het er wel eentje met een grote internationale cast. De hoofdrol is uiteraard weggelegd voor Johansson en die doet het goed. De emotieloze blik heeft ze al eerder geloofwaardig kunnen uitspelen (in onder andere Lucy en Under the Skin) en de rol van Major gaat haar goed af, al begrijp ik niet waarom ze soms zo overdreven mannelijk moest wandelen. Een tijdlang is onze eigen Matthias Schoenaerts in de running geweest voor de rol van Batou, maar die is uiteindelijk naar de Deen Pilou Asbæk gegaan. Hoewel ik wel had willen zien wat Schoenaerts hier van ging maken, is Asbæk toch ook een uitmuntende keuze gebleken. Juliette Binoche daarentegen voelt wat misplaatst aan en waarom Takeshi Kitano in zijn rol van Aramaki als enige zijn scènes in het Japans bracht is me ook een raadsel. Het geeft vooral een erg vreemd gevoel dat iedereen in het Engels tegen hem praat en dat hij in het Japans antwoordt. De soundtrack voelt ook wat kleurloos aan, maar dat is misschien ook wel te wijten aan het feit dat Kenji Kawai's muziek in de Oshi films zo geweldig goed is.

Her en der wordt deze Ghost in the Shell de For Dummies variant genoemd. Een ietwat negatieve benaming als je het mij vraagt, maar het is wel effectief een feit dat Sanders ervoor kiest om zijn publiek veel meer bij de hand te nemen. Dat is niet noodzakelijk verkeerd, maar die 'moeilijkheid' is ergens een aantrekkingskracht van de originele reeks. Deze film doet veel goed in ieder geval, maar hopelijk is het voor velen een extra reden om het originele werk eens te bekijken.

3.5*

Ghost in the Shell: de prequel

Nu de nieuwe Ghost in the Shell film met Scarlett Johansson alweer een tijdje in de zalen loopt, vond ik het hoog tijd om eens verder te gaan in het universum van Ghost in the Shell. De eerste 2 Oshii films vond ik heerlijk en ook de Stand Alone Complex reeks was erg goed, al kon ik wel meer met het eerste seizoen dan met het tweede. Even getwijfeld welke volgorde ik moest aanhouden omdat er ook een Arise televisieserie is, maar blijkbaar is die later gekomen en vertelt die eigenlijk hetzelfde verhaal van de Arise OVA's.

En dan is het logisch om te starten bij deze Border 1 natuurlijk. Meer zelfs, Ghost Pain fungeert als een soort van origin story voor de Major en voor de rest van het Section 9 team. De nadruk is meer op de actie te komen liggen, maar hier en daar is er nog wat ruimte voor de filosofische insteek. Het blijft dan ook een saga met een geweldig universum en een aantal heerlijke personages. Het is wel eens leuk in ieder geval om eens te zien hoe het team ooit bij elkaar is gekomen en in dat opzicht doen regisseurs Kazuchika Kise en Masahiko Murata het best nog wel goed. Iedereen krijgt wat zijn aparte introductie en verhaallijn die uiteindelijk dan netjes bij elkaar komen in een plot dat voor een klein uurtje blijft boeien. De genialiteit van de Oshii films ontbreekt, maar niet zo slecht als ik in eerste instantie vermoedde.

Al ben ik wel net iets minder te spreken over de animatie. Beetje vreemd dat een film uit 1995 visueel nog altijd 10x beter is dan eentje uit 2013, maar dat is eerder een compliment voor het werk dat er in de eerste film zit dan dat het hier een nadeel is. Het grootste probleem is dat praktisch iedereen redesign heeft gekregen en bij de ene werkt dat beter dan bij de andere. Het is een prequel natuurlijk, maar zo'n Major ziet er hier wel erg jong uit en dat vloekt een beetje met het beeld dat ik van haar heb. Soundtrack had wel wat beter gemogen trouwens. Ook hier is er in het verleden een nogal hoge standaard gezet, maar de openingscredits (en de eindcredits ook trouwens) ogen erg pover.

Als de rest ook van dit niveau is, dan ben ik eigenlijk nog aangenaam verrast. De gloriedagen van weleer zijn verdwenen precies (binnenkort eens de 2.0 versie van Oshii kijken, heb ik ook nog niet gezien) maar ik blijf het zo'n tof universum vinden dat ik elke kans om iets nieuws te zien met beide handen aanpak. De komende dagen de overige Borders maar eens gaan zien.

3*

Ghost in the Shell: de prequel, deel 2

In tegenstelling tot de meesten vond ik de eerste Border van deze Ghost in the Shell Arise saga best nog wel vrij goed. Kan niet tippen aan hetgeen Oshii op het scherm toverde of de Stand Alone Complex seizoenen, maar vond het nog wel een leuke zit voor een klein uurtje. Ik had dan ook zin om de overige Borders eens te gaan aanpakken en een paar dagen geleden voor Ghost Whisper gaan zitten.

Ik heb hem echter wel in twee stukken moeten zien omdat ik halverwege in het slaap ben gevallen en dat is nooit een goed teken, zeker niet voor een film van nog geen uur. Er zit opnieuw wel wat interessants in deze reeks, maar in tegenstelling tot Ghost Pain komt het er hier een stuk minder goed uit. De totstandkoming van Section 9 wordt verder gezet en we zien hoe de Major aan haar verschillende teamleden komt, maar waar je bij Border 1 het gevoel had dat alle puzzelstukken in elkaar vielen, krijg je hier het gevoel dat het allemaal maar wat snel snel gedaan is. Dan is de ontmoeting tussen Saito en de Major in het tweede seizoen van Stand Alone Complex (episode 14 voor de geïnteresseerden) heel wat beter uitgewerkt en zo'n episode duurt maar 20 minuten... Wel tof om eens de voorloper van zo'n Tachikoma te zien, hier heet dat dan een Logicoma, maar verder voelt het plot rond de hacker Soga ongeïnspireerd aan.

Border 1 werd geregisseerd door Kazuchika Kise en Masahiko Murata en bij Border 2 was Murata alweer afgehaakt blijkbaar. Niet dat dat uiteindelijk veel uitmaakt, want dit ligt perfect in het verlengde van de vorige Border. Dat was uiteraard wel te verwachten aangezien dit zelfs in hetzelfde jaar is uitgekomen. Dezelfde hekelpunten (een redesign dat bij het ene personage beter werkt dan bij het andere bijvoorbeeld) blijven dan ook aanwezig, maar langs de andere kant heb ik nu wel het gevoel dat dit wat zijn eigen smoel begint te krijgen. Soundtrack blijft echter enorm pover, zelfs nog slechter dan de voorganger heb ik de indruk.

Ik weet nog altijd niet goed wat hier nu eigenlijk juist het nut van is, de origine story is al eens uit de doeken gedaan, maar bij het eerste deel had ik nog het gevoel dat dit als standalone ding wel eens kon werken. Nu begin ik al wat meer te twijfelen en het zal afhangen van de volgende delen of dit überhaupt bestaansrecht zal hebben.

2*

Ghost in the Shell: de prequel, deel 2

Wegens omstandigheden heeft het even geduurd eer ik aan de volgende Border kon beginnen, deel 2 keek ik ergens eind april, maar ik moet bekennen dat ik er eigenlijk wel zin in had. Het Ghost in the Shell universum blijft me eindeloos intrigeren en eender welke uitbreiding omarm ik met beide armen. Dat gezegd zijnde was het al wel duidelijk geworden dat de kwaliteit van deze Border reeks niet om over naar huis te schrijven was.

Ghost Tears bevindt zich wat tussen Ghost Pain en Ghost Whisper in. Ik had in eerste instantie verwacht dat het echt puur op zichzelf staande verhalen gingen zijn, maar er zit toch wel ietwat een rode draad doorheen de reeks. De twee vorige delen diende vooral om heel het team van Public 9 op poten te zetten en met Togusa is de groep eindelijk compleet. Dat is echter deze keer maar een klein subplot geworden en de focus ligt veel meer op de liefdesrelatie tussen Motoko en Hose, een prothese technicus die verantwoordelijk is voor het onderhoud van Motoko's lichaam. Je leest het goed: Ghost in the Shell gaat de romantische toer op.. Het is niet wat je meteen verwacht bij het personage, zeker omdat ze zich hier als een romantische bakvis gedraagt, en zo gebeurt het wel meer dat personages een wat vreemde evolutie doormaken. Zo wordt Saito gereduceerd tot een sniper met narcolepsie en krijgt de wisselwerking tussen Motoko en Batou een wat slapstickachtige draai.

Wat valt er nog te zeggen over de animatie? Ghost Tears is een jaartje later dan zijn voorgangers gemaakt, maar qua stijl past dit perfect in de lijn van de andere Border films. Om het nu Ghost in the Shell onwaardig te noemen, is me ook wat een brug te ver maar het mag wel duidelijk zijn dat Kazuchika Kise niet hetzelfde niveau als Oshii kan benaderen. Wel opvallend trouwens dat deze Border qua plot al duidelijk aan het opbouwen is. Oude bekenden duiken terug op, er vallen wat lijken uit de kast (hoewel zowel de twist dat Hose een slechterik is en dat Motoko eigenlijk Scylla was/is voorspelbaar zijn) en het is maar hopen dat de reeks niet op voorhand zijn kruit verschiet aangezien er nog een Border 4 en 5 is uitgebracht.

Tjah, langs de ene kant ben ik blij dat er niet gepoogd wordt om een kleinschalige remake van de eerste twee films van Oshii te maken en daarvoor moet je een paar heilige huisjes omver gooien. Een romantische Major is er daar één van en dat werkt toch niet altijd even goed als je het mij vraagt. Ik zit nu over de helft dus de andere Border delen passeren ook nog wel, maar ik hoop dat het niveau toch niet verder zakt.

2.5*

Your father was Frankenstein, but your mother was the lightning!

Die Frankenstein saga, daar is toch ook geen touw meer aan vast te knopen. Universal heeft een aantal films in de reeks gemaakt (alsook Bud Abbott & Lou Costello Meet Frankenstein) en dan heeft Hammer jaren later ook nog eens hun handen kunnen leggen op de rechten en hebben die ook nog een aantal films gemaakt. Het oorspronkelijke plan was dan ook om de films eens in de juiste volgorde te gaan kijken, maar aangezien Son of Frankenstein niet gemakkelijk te vinden is, dan toch eens deze opgezet.

Dat het een rechtstreeks vervolg is wordt al snel duidelijk, maar gelukkig lijkt regisseur Erle C. Kenton ook wel te beseffen dat niet iedereen elk deel gevolgd zal hebben en krijgen we even een korte recap wat er in het vorige deel is gebeurt gevolgd door een uiteenzetting hoe het bekende monster deze keer zal ontsnappen aan het schijnbaar onoverkomelijke einde uit het vorige deel. Eenmaal dat gepasseerd is kan de film beginnen en dan blijkt dit toch wel een genietbare film te zijn, al verschoot ik er wel van dat de eindcredits reeds over het scherm rolden na pakweg een uur. Had toch een net iets langere film verwacht, maar tegelijkertijd zorgt het er ook wel voor dat de film er een vrij hoog tempo op nahoudt. Op narratief gebied is er echter wel wat op aan te merken (vond het vooral flauw dat Ygor naar nog een zoon van Frankenstein op zoek gaat, dat had net iets origineler gemogen) maar bovenal is het een vlotte en genietbare film geworden.

Niet in zijn minst door een degelijke cast. Bela Lugosi is altijd wel een meerwaarde in een film, zelfs in die niemendalletjes waarin hij werd geforceerd omdat zijn carrière in het slop zat, en neemt hier de rol van (net zoals in de voorganger) Ygor op zich. Een ietwat atypische rol, bovenal nogal onherkenbaar gemaakt, maar het gaat Lugosi goed af. Boris Karloff zal altijd wel het ultieme monster zijn, maar die had er blijkbaar geen zin meer in na de eerste drie delen waardoor de rol naar Lon Chaney Jr. is gegaan. Toch ook wel een icoon uit de horrorwereld en toch.. Het overtuigt niet over de gehele lijn en dat is zonde. Cedric Hardwicke is nog een degelijke toevoeging aan het geheel als Ludwig Frankenstein, kreeg er wat een Vincent Price vibe bij, en Evelyn Ankers (Elsa Frankenstein) slaagt erin om zo'n typische vrouwenrol toch nog net een beetje extra te geven.

Deze Ghost of Frankenstein lag me in ieder geval beter dan Bride of Frankenstein, al zou die wel eens een herziening mogen krijgen. Exit Karloff dus, maar gelukkig komt er met Lon Chaney Jr. nog wel een deftige vervanger en is Lugosi uitstekend als Ygor. Ondergewaardeerde film, zoveel is duidelijk.

3,5*

He'd be normal during the day, but at night, in the presence of evil, the Rider takes over

Ghost Rider moet volgens mij één van mijn eerste bewuste Marvel verfilmingen zijn geweest. Een aantal jaar geleden bij uitkomen gezien en eigenlijk vrij hard teleurgesteld want dit was toch niet zo fantastisch. Een aantal zaken kwamen vreemd op mij over maar sinds ik The Champions heb gelezen (waar Blaze een teamlid is), begon ik het personage Ghost Rider meer en meer te waarderen. Met de sequel in verschiet, werd het toch eens tijd om dit eens terug op te pakken.

En eerlijk gezegd, ik ben blij dat ik het heb gedaan want Ghost Rider is een stuk beter dan in mijn herinnering. Veel zal daar hoogstwaarschijnlijk mee te maken hebben dat ik vroeger Johnny Blaze maar een flauw en futloos personage vond maar in de comics komt die veel beter tot zijn recht. Mark Steven Johnson doet dan ook een degelijke poging om het personage in beeld te brengen maar het werkt niet altijd even goed. Dit is vooral te wijten aan het feit dat het verhaal niet echt denderend is. Johnson heeft nochtans kunnen oefenen met Daredevil (toevallig de minste Marvel verfilming tot nu toe) maar heeft blijkbaar niet van zijn fouten geleerd. Gelukkig is het niet tenenkrommend slecht en is het plot achter deze Ghost Rider film nog altijd wel redelijk vermakelijk, al had er zich gerust een betere villain mogen aanmelden. Wat ook nog wel leuk is, zijn de verwijzingen naar de originele Ghost Rider in de vorm van Caretaker/Carter Slade. Dat is een soort van voorloper vanuit de Western jaren van Marvel (noemt ondertussen Phantom Rider) maar wordt hier wel op een andere manier geportretteerd. Ach, het geeft in ieder geval wel een leuke touch aan het verhaal.

Qua effecten ziet dit er nog vrij degelijk uit met als uitzondering de schedel van Ghost Rider, toch iets enorm kenmerkend voor het personage. Het ziet er gewoon echt enorm ongeloofwaardig en fake uit en dat is vreemd want het is een driedimensionale x-ray van Nicholas Cage zijn schedel maar ergens hebben ze het dus toch weten te verkloten. Voor de rest is dit een lekkere actie-film zoals er elk jaar wel een aantal van uitkomen. De cast is op zich bij vlagen nogal vreemd gekozen. Nicholas Cage (zelf een fervent comic aanhanger en heeft zelfs een Ghost Rider tattoo die in de film moest worden gecamoufleerd met make-up) is een goede keus voor Johnny Blaze te spelen. Ik heb hem altijd al wel graag zien spelen, de laatste jaren is hij echter wel vrij futloos aan het worden maar daar is hier gelukkig nog niet veel van te zien. Eva Mendes is dan weer een keus die ik niet had verwacht maar doet het nog vrij goed. Wel leuk om Donal Logue nog in een bijrol te zien, die man zie je echt in de meest verscheidene films een bijrol hebben, maar ook Peter Fonda was lekker op dreef als Mephistopheles.

Ik heb de indruk dat ik negatiever klink dan ik eigenlijk bedoel. Ghost Rider is een typische blockbuster film die wel potentie heeft maar nergens goed genoeg wordt om zich echt te onderscheiden van zijn soortgenoten. Blaze is een cool personage maar het verhaal had wel wat beter gemogen, net als het design van Ghost Rider zelf. Nicholas Cage is gelukkig wel een goede keuze voor het personage en ook de bijrollen zijn degelijk ingevuld. Vermakelijk.

3.5*

Yeah. Black, French, alcoholic priest, kind of a dick. Why, do you know him?

Vooraleer ik comics begon te lezen vond ik de Ghost Rider maar een redelijk zwak personage. Het was echter door onder andere het superheldenteam The Champions (een redelijk onbekende maar erg vermakelijke reeks) dat ik de duivel op zijn motor in een ander daglicht begon te stellen. De eerste verfilming vond ik bijlange na nog niet zo slecht dus ik was benieuwd wat dit vervolg zou gaan brengen.

Maar over de grote lijn is deze Spirit of Vengeance toch wel wat een teleurstelling te noemen. Interessant dat ze Daniel Ketch er mee in verwerkt hebben want daar staat in de comics nog wel wat mee te gebeuren dus er is zeker al een verhaallijn voor een eventueel vervolg, al zal het personage dan nog wel serieus moeten verouderen maar dat terzijde. Neveldine en Taylor introduceren ook een paar nieuwe personages zoals de priester Moreau en ook daar is bitter weinig op aan te merken maar dat is voornamelijk dankzij een zoals gewoonlijk sterke Idris Elba. Neen, het is vooral in het verhaal dat de twee regisseurs de mist in gaan door een standaard oninteressant plot af te leveren dat enorm voorspelbaar is. Nu zijn superheldenfilms niet altijd het toonbeeld van innovativiteit maar dat euvel wordt dan nog vaak goedgemaakt door wat humor in de vorm van snedige opmerkingen of bepaalde situaties. Hier vraag je je gedurende de speelduur af wat onze geliefde duivel hier eigenlijk te zoeken had. Neveldine en Taylor weten maar in een paar scènes hun stempel door te drukken en ik had gewoon meer verwacht. Zeker wanneer je bekijkt dat de scènes waar hun hand overduidelijk is te merken (het hyperkinetische gelach van de Rider onder andere) eigenlijk vrij misplaatst aanvoelen. Ook de actie kwam nogal schokkerig op me over en ik ergerde me op den duur aan hun stijl.

Wel erg tof dat Cage de rol van Johnny Blaze terug op zich neemt. Ik had niet anders verwacht vermits Cage zelf al jarenlang fan is van de comics maar toch, het had even goed iemand anders kunnen worden. Gelukkig gebeurt dat dus niet en is hij weer lekker op dreef. Ik had de indruk dat het hem in het eerste deel nog beter af ging en dat hij hier wat meer op automatische piloot bezig is maar dat kan ook aan mij liggen. Normaal gezien was het het plan dat Eva Mendez haar rol uit de vorige film terug ging oppikken maar daar paste ze voor. Er werd dan maar gekozen om een nieuwe love-interest te introduceren in de vorm van Violante Placido. Een goede keus in ieder geval. Ook Idris Elba is erg sterk maar waarom ze in godsnaam Fergus Riordan als de kleine Danny hebben gecast is mij een raadsel. Dat jong kan werkelijk voor geen zak acteren en is dan ook veruit het minste aan heel de cast. Een cast die trouwens nog wel een paar bijrollen bevat zoals die van Christopher Lambert en Anthony Stewart Head. Nog een extra pluspuntje zijn trouwens de animatiescènes die doorheen de film zijn geweven. Visueel erg sterk en het deed me dan ook nadenken of er misschien niet beter voor een animatiefilm was gekozen, zou sowieso op een veel hogere score zijn uitgekomen.

Een niet al te interessante comicverfilming die nog een beetje wordt gered door de rollen van Cage, Elba en Placido. Visueel overtuigt de film niet (met uitzondering van de korte animatiestukjes dan) en de film neemt zich gewoon veel te serieus. Neen, geef mij dan maar The Champions of een Hearts of Darkness om mijn nood aan Ghost Rider te stillen.

2*

Who ya gonna call? Ghostbusters!

Ghost Busters, wie kent ze niet? Het logo, het bijhorende nummer zorgt in heel de wereld voor herkenning. Ook ik had de films al wel eens gezien maar nog niet gestemd omdat er al wel een dikke tijd was verstreken sinds ik hem voor het laatst zag. Tijd voor een herziening dus.

Om de een of andere reden klopte er voor mij direct iets niet. Ik was er van overtuigd dat er vroeger ook nog een gigantische aap met ons trio meeliep maar ik zal me dan wel vergissen. Gelukkig is de film daarna nog wel zoals ik me hem voorstelde. Het verhaal loopt zonder haperingen en straight-to-the-point naar zijn climax die toch wel een beetje tegenviel maar dat kwam misschien dan wel door de crappy effecten, die er in de rest van de film wel goed uitzien. Ik zeg niet dat heel de climax slecht is, zo is het Stay Puft marshmallow-mannetje gedoe zeer humoristisch maar heel het Gozer-gebeuren stelde me wat teleur. Vind het ook zo'n idiote naam voor een bad-guy doordat ik altijd aan het Nederlandse woord gozer moet denken en dat zorgt nu niet meteen voor angst%u2026 Ook heel het Dr. Venkman-Dana Barrett kwam soms wat te geforceerd over doordat Murray niet als playboy overkwam (buiten in de openingsscène)

De film ademt gewoon jaren '80 uit, vooral door de muziek, de kleding maar het meeste door de speciale effecten. Lekker cheesy maar op sommige momenten eigenlijk echt wel verbluffend gemaakt. Slimey, het Stay Puft marshmallow-mannetje, de energiestralen die uit de toestellen van de Ghost-Busters schieten zien er allemaal zeer mooi en indrukwekkend uit, zeker voor de die tijd maar op andere momenten krijg je echt een gevoel van kust men kloten waaronder die verschrikkelijk lelijke, haperende helle-honden en die scène in Dana's ijskast.

Murray, een tijd geleden pas voor een 2e keer in een film gezien dankzij Lost in Translation, acteert met wisselend gevoel. Als grapjas is hij zondermeer geslaagd maar als vrouwenversierder komt hij niet echt over. Dan Aykroyd overtreft hem dan ook in een bepaalde mate maar tegelijkertijd dan ook weer niet doordat zijn rol weer wat te eenzijdig is. Wat wel duidelijk is, is dat zonder één van deze twee de film bijlange na niet zou zijn wat hij nu is. Dan zijn we ook ineens aangekomen aan de Ghost Buster die van mij wel door een andere acteur had mogen worden neergezet, Harold Ramis. Heeft precies ook niet zoveel screentime als zijn partners in crime. Sigourney Weaver, had haar eigenlijk nog nooit in een andere film gezien buiten als Ripley in Alien en zijn vervolgen. Moet wel zeggen dat ze hier in tegenstelling tot Alien eens niet als een halve vent overkomt. Ze ziet er zelfs vrij aantrekkelijk uit, tot ze wordt bezeten dan.

Coole pakjes, coole technische spullen en een even coole soundtrack zorgen natuurlijk voor een coole film die na zoveel jaar nog altijd als een huis staat. Binnenkort toch maar nog eens achter deel 2 aangaan.

4*

We had part of a Slinky. But I straightened it

Eigenlijk is het vreemd dat het zowaar nog 5 jaar heeft geduurd vooraleer er een sequel op Ghostbusters kwam. De film uit 1984 was een heus succes, de animatiereeks was ook enorm populair en toch bleef een volwaardige live-action sequel uit. De reden daarvoor was één man: David Puttnam. Het toenmalige hoofd van Columbia was er in geslaagd om Bill Murray te schofferen en vond het soort successen van zijn voorgangers (zoals Ghostbusters) maar niets. Het was pas in 1987, met de vervanging van Puttnam door Michael Ovitz, dat er opnieuw werd samengezeten en kijk: twee jaar later was het al zover.

Omdat de eerste film zo populair was bij kinderen en dat ook de animatiereeks het goed deed bij die doelgroep werd er gekozen om Ghostbusters II wat meer in te perken qua seksuele mopjes/referenties en werd er een knieval gedaan om dit meer toegankelijk voor kinderen te maken. Een jammerlijke zet, zoveel is duidelijk. Hoewel hier best nog wel wat leuke ideeën in zitten, is heel die typische Ghostbusters sfeer verdwenen. Vervelende personages worden toegevoegd aan het geheel (jongens toch, wat was die Rick Moranis vervelend) en verder is dit qua plot gewoon een ietwat flauw aftreksel van de voorganger. De badguy is saai, al vind ik het schilderij op zich nog wel werken, en met Janosz heb je een slechte handlanger. Is dan werkelijk alles zo abominabel aan dit vervolg? Goh, dat nu ook weer niet. Het is inderdaad een gradatie minder dan zijn voorganger, maar vervelen doet het nergens en het zorgt nog wel voor een anderhalf uurtje vlot vermaak.

Iets wat vooral te wijten is aan het trio aan Ghostbusters natuurlijk. Harold Ramis blijft de minste van het groepje weliswaar maar Bill Murray en Dan Aykroyd doen het toch wel erg fijn. Aangenaam verrast ook dat Sigourney Weaver hier terug in meespeelde. Dat moet blijkbaar indertijd uit mijn geheugen zijn verdwenen, maar het resulteert nog wel in een paar droge scènes met Murray. Voor het overige kent Ghostbusters nog een paar leuke cameo's zoals Cheech Marin die de Titanic ziet aankomen en wordt de stem van Vigo zowaar gedaan door de altijd coole Max von Sydow. De rol werd fysiek gespeeld door Wilhelm von Homburg maar die waren ze blijkbaar vergeten te verwittigen dat von Sydow de stem voor zijn rekening ging nemen. Naar het schijnt is dat bij von Hamburg in het verkeerde keelgat geschoten en heeft hij de film vroegtijdig bij de première verlaten.

Mjah, altijd lastig om zo'n sequel te maken lijkt me. Je moet liefst een hoger niveau halen (of op zijn minst hetzelfde) dan de voorganger en hoewel het budget hoger ligt, levert dat niet altijd betere scènes op. Vond vooral het gemis aan de wat meer aangebrande mopjes (zo'n "Yes it's true. This man has no dick" is toch legendarisch) storend in deze opvolger. De nieuwe versie met een vrouwelijke cast nog niet gezien maar dat lijkt me helemaal al niets te zijn.

Nipte 3*

Cheating death

Het begint een vast stramien te worden om ergens in het weekend naar mijn broer en zijn vriendin te gaan en daar wat horrorfilms te gaan kijken. Het is een genre waar ik langzamerhand meer en meer bekender in begin te geraken maar ik heb nog een lange weg te gaan. Gelukkig is mijn broer zo iemand die al jaren met horror films kijken bezig is en dus een grote voorraad heeft liggen. Box of Shadows was één van zijn meer recentere aankopen en leek wel eens erg interessant te zijn.

En het plot is op zich wel redelijk origineel. Een doodskist die voor een bijna dood ervaring zorgt waardoor je uit je lichaam kunt treden en als geest de wereld kunt verkennen. De mogelijkheden zijn eindeloos maar blijkbaar is de fantasie van de personages niet zover ontwikkeld. Wat volgt is een film die de standaard acties toont die je zou doen wanneer je onzichtbaar (of iets dergelijks) bent zoals inbreken, grieten bespieden, ... Allemaal zaken die we al vele keren in andere films hebben gezien maar bon, Borrelli weet er op zich nog wel mee weg te komen. Het is pas wanneer Sutton opeens terug kan lopen dat de film zijn pedalen wat kwijtraakt. De mystieke sfeer wordt compleet naar de achtergrond gedreven en uiteindelijk schiet er niet veel meer over dan het gebruikelijke boy saves girl plot. Allemaal best nog wel vermakelijk maar Ghostmaker heeft veel meer potentie dan dit.

Qua effecten is dit best nog wel behoorlijk. Ik ben wel vrij snel tevreden op dit gebied dus misschien dat het voor andere mensen tergend moet zijn maar met uitzondering van de reaper vond ik het nog wel vrij geslaagd. Beetje jammer van die donkere, grauwe filter van in het begin want die werkt eigenlijk meer irriterend dan wat anders. Bij dit soort filmpjes weet je eigenlijk al op voorhand dat je qua cast niet veel bijzonders moet verwachten. Soms zit er een bekend iemand tussen die hiermee zijn/haar eerste filmstappen zette (Kristen Bell in haar pre Veronica Mars periode met Pulse bijvoorbeeld) maar hier is naar mijn gevoel weinig bekend volk in te herkennen. Moet ook niet altijd want het kunnen soms goede acteurs zijn maar ik heb mijn verwachtingen eigenlijk al getemperd op voorhand. Misschien daardoor dat de cast uit Ghostmaker me nog redelijk goed meeviel. Zo is alleen J. Walter Holland als Sutton af en toe iets te irritant maar doet de rest het nog behoorlijk.

Moeilijk te beoordelen dit. Qua concept is dit een voltreffer maar de uitwerking laat uiteindelijk nog wel wat te wensen over. Zeker naar het einde toe mist de film een beetje zijn doel en dat is jammer want voor de rest is dit best nog wel vermakelijk. Cast acteert op een niveau dat je bij dit soort films kunt verwachten en de effecten zijn over het algemeen nog wel geslaagd.

Kleine 3*

Bick, you shoulda shot that fella a long time ago. Now he's too rich to kill.

Ik heb de 2Disc Edition en die wordt voorafgegaan door een introductie van George Stevens Jr. die een klein beetje verteld over zijn vader en de omstandigheden waarin hij de film maakte. Ook zegt hij dat het eigenlijk de bedoeling was dat de film 2.5 uur duurt i.p.v. 3 uur. Hij vond dat niet erg maar ik had toch liever de korte versie gezien.

Om te beginnen is dit de beste rol van James Dean die ik tot nu toe heb gezien. Hij is gewoon magistraal als Jett Rinck die eigenlijk door niemand wordt gerespecteerd. Elizabeth Taylor is een prachtige verschijning voor het oog en kan ook nog eens acteren maar degene van wie ik het meest verschoot was de macho van dienst Rock Hudson. Hij zet een geweldige, racistische, struise rancher neer. Verschoot er dan ook van dat mijn vader zei dat hij homo was. Had ik echt niet gedacht.

Ik vreesde eerst dat Dean een vijfde wiel aan de wagen ging zijn doordat het verhaal zich meer leek te concentreren op Hudson en Taylor maar dan komt zijn geweldige dronken speech wanneer hij op zijn eigen vliegveld een feestje geeft. Maakte ook weer veel goed. Wat wel wat spijtig is, is dat er geen deftige tijdsaanduiding is van wanneer het verhaal zich nu eigenlijk afspeelt. Op den duur werkte dat wel wat verwarrend wanneer er kinderen van kinderen kwamen.

Een paar mooie gevechten (Rock Hudson ), een geweldige James Dean, een prachtige Elizabeth Taylor en mooie shots van de ranch en de omliggende gebieden zorgen voor een dikke 4*

Just a flying Battleship

Ik had nog nooit van deze film gehoord maar toen hij in het Canvas programma Virus verscheen, was mijn interesse wel gewekt. Van tijd tot tijd kan ik dit soort monsterfilms wel waarderen, vooral de oudere films in dit genre zijn vaak erg leuk, dus was ik benieuwd naar The Giant Claw. Gisteravond maar eens opgezet in de hoop om een amusant filmpje te krijgen.

Dit is jammer genoeg niet het geval geworden. Op zich is The Giant Claw wel redelijk vermakelijk maar de speelduur is te lang om te blijven boeien. Dit soort films komt beter tot zijn recht met een speelduur van ongeveer een uur. Het is echter niet het enige minpunt dat ervoor zorgt dat dit meer voor ergernis zorgde dan me amuseerde. Het continue geroep over It's a battleship! kwam me stilaan de keel uit maar het meest teleurstellende was het monster zelf. Ik besef natuurlijk ook wel dat het hier om een film gaat die ondertussen al meer dan een halve eeuw oud is maar dat neemt niet weg dat het er allemaal nogal redelijk belabberd uitziet. Neem nu bijvoorbeeld een monster zoals King Kong. Die dateert uit '33 en ziet er ongeveer even goed uit. Het enige verschil is natuurlijk 24 jaar. Op zich probeert Sears wel want de spanning wordt wel redelijk goed opgebouwd. De wolk die vaak overvliegt is redelijk angstopwekkend maar het eens het monster zelf in beeld komt (ik heb trouwens sowieso wel liever dat het allemaal bij een insinuatie blijft als men de middelen niet heeft) wordt het allemaal nogal lachwekkend. Want niemand zal dit ontkennen, het monster ziet er verschrikkelijk idioot uit. Alsof dat nog niet genoeg is, is het plot zelf ook redelijk slecht. Er wordt nogal vaak gegooid met krachttermen zoals een anti-materiescherm en dergelijke maar echt geloofwaardig wordt het nooit, al had ik dat eerlijk gezegd ook niet verwacht van de film. Voor de rest zitten er nog een aantal fouten in die op zich niet zo erg zijn maar opgeteld bij de andere minpunten weegt het jammer genoeg nogal door.

Geen enkele van de acteurs wist hoe het monster eruit zag toen ze waren aan het opnemen. Dan wordt het natuurlijk nogal moeilijk om geloofwaardig te acteren maar, wonder boven wonder, ze slagen er half en half in. Natuurlijk moet je bij dit soort filmpjes geen geniale acteeprestaties verwachten met kilometers diepgang maar Jeff Morrow doet nog een ietwat leuke poging. Ik vraag me eigenlijk af of de virusscanner MacAfee hier zijn naam vandaan heeft, zou wel leuk zijn. Mara Corday is zo'n typische jaren '50 babe die niet veel meer is dan een mooi snoetje, en zelfs dat viel wat tegen. De romantische scènes tussen haar en Morrow zijn zo geforceerd en houterig dat het leuk wordt. Althans toch voor even. Ik heb de film gisteren gezien maar ik heb moeite om me gezichten bij de namen op Imdb te plaatsen dus laat ik het hier maar bij houden. Het einde is trouwens nog het beste van heel de film doordat er zich daar een soort van parodie voordoet op King Kong waar de vogel op het Empire State Building staat en wordt omgeven door vliegtuigen. Het is dan ook jammer dat de film zo abrupt aan zijn einde komt.

Tjah, misschien voor de fans erg leuk maar films waarvan de beste special effects van bij een andere film komt, een monster dat met touwtjes aan elkaar hangt en een cast die wel probeert maar zich geen houding weet te geven, zijn films die bij mij toch niet erg hoog staan. Leuk om eens gezien te hebben maar voor de rest perfect verwaarloosbaar.

2*

I used to take physics, but I find prunes do a better job for me

Ik heb altijd al wel een zekere liefde gehad voor dit soort monsterfilms. Toen ik kleiner was heb ik regelmatig mee gekeken naar De Nacht van de Wansmaak (jammer genoeg zijn me praktisch al die titels ontgaan met uitzondering van Piranha I en II) en als ik zo'n film ergens goedkoop op DVD vind dan laat ik me gemakkelijk gaan. Ook deze The Giant Spider Invasion vond ik voor nog geen euro in de soldenbak van de Fnac en gisteren maar eens met wat vrienden opgezet.

Want eerlijk gezegd, dit soort films krijgt bij mij wel een meerwaarde als je hem met meer mensen ziet dan jezelf omdat dat dan altijd voor een zekere sfeer zorgt. En sfeer zit hier sowieso wel in want The Giant Spider Invasion blijft een erg vermakelijke film. Het verhaal is natuurlijk te lachwekkend voor woorden maar ik kon het idee dat de spinnen uit de ruimte kwamen en een connectie hadden met zwarte gaten wel appreciëren. Zeker wanneer ze op het einde nog even één of ander apparaat à la The A Team/McGyver stijl ineen flansen en daarmee heel de wereld redden. Hilarisch slecht in ieder geval. Voor de rest bevat de film nog een aantal geweldige dialogen, die sneer naar Jaws was fantastisch, en vliegt de speelduur van zo'n dikke 80 minuten vrij vlotjes voorbij.

De spinnen zelf zijn natuurlijk ook enorm memorabel. Ik blijf het jammer vinden dat ze eerst gebruik maken van gewone spinnen maar eens de grotere exemplaren op het scherm komen gekropen is het genieten geblazen. Gemaakt uit oude Volkswagen auto's met daaraan wat fluffy poten aan gehangen, origineel is het in ieder geval wel. Voor de rest is dit zo cheesy als het maar kan zijn en druipt het jaren '70 gevoel van het scherm af. De kapsels, de kleren, de inrichting van de huizen, ... Erg leuk in ieder geval. Qua cast is dit ook nog vermakelijk te noemen. Alan Hale Jr, de Skipper uit Gilligan's Island, krijgt een kleine bijrol als Sheriff met een veel te open hemd maar het is vooral het koppel Ev en Kester, respectievelijk gespeeld door Leslie Parrish en Robert Easton, die de show stelen.

Sowieso leuk om eens gezien te hebben en ik had hem eigenlijk slechter verwacht. The Giant Spider Invasion is een film die vandaag de dag door de tand des tijds ruimschoots is ingehaald maar de feeling waarop heel de film is gemaakt getuigt van liefde voor film.

3*

What's up dude, not much

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van Gigantic gehoord maar ik was eens aan het rondsnuffelen bij de goedkope films in de Saturn en zag dit liggen voor een euro. Een komedie met Zooey Deschanel, Paul Dano, John Goodman en Zach Galfianakis? Dat kon gewoon niet slecht zijn. Ik zette de film netjes als laatste op het rek met nieuwe films en kwam er gisteravond achter dat de film blijkbaar van zijn plaats was gevallen en stof lag te verzamelen op de grond. Ik was ook alweer compleet vergeten dat ik dit ooit had gekocht maar na The Sons of Katie Elder had ik nog wel zin om iets amusant op te zetten en Gigantic leek aan die voorwaarde te voldoen.

Mmh, ik heb me toch vergist. Gigantic is in elk opzicht een typische indie flick. Niet perse goed of slecht want er zijn zowel goede als slechte films in deze stroming maar dit behoort toch wel tot de laatste categorie. Vooral omdat er werkelijk geen greintje vaart in de film zit en dat ik naar het einde meer gefascineerd naar het lieveheersbeestje op mijn plafond zat te kijken dan naar de climax van de film. En dat is toch wel zonde want op zich zijn er nog wel een aantal vermakelijke momenten in de film. Het basisidee van de relatie tussen Brian en Happy vond ik eigenlijk nog wel geslaagd. Toegegeven, op het eerste zicht komt het wat vreemd over en vraag je je af wat ze in elkaar zien maar op den duur begrijp je het wel. Wat in Godsnaam trouwens de toevoeging was van die zwerver, het is mij een compleet raadsel. Het paste ook langs geen kanten in de film en ik ben er nog altijd niet zeker van wat er nu eigenlijk juist gebeurde.

Ik geef het toe, ik heb een zwak voor Zooey Deschanel. Die heerlijk felle ogen, dat pekzwarte haar, die schattige weirdness.. Ze heeft al menig film weten op te fleuren maar zelfs zij kan hier niet een voldoende uitslepen. Ook Paul Dano, zowat het enige goede aspect aan Little Miss Sunshine, weet de film niet te redden. Zoals gezegd is de combinatie tussen de twee niet altijd even duidelijk maar het voelt gelukkig niet geforceerd aan want anders had de film wel wat lager gescoord. John Goodman is wel weer heerlijk op dreef als de vader van Deschanel. Sowieso een grote meerwaarde aan de film. Dat geldt trouwens ook voor Edward Asner die de vader aan de andere kant van de familie mag spelen. Erg leuke acteur. Tof om Zach Galifianakis ook nog te zien verschijnen maar zoals gezegd is de rol van de zwerver een vreemd aspect in de film.

Een vreemd verhaal gecombineerd met een handvol goede acteurs zorgt ervoor dat Gigantic een film is die je met een dubbel gevoel achter laat. Deschanel is weer even betoverend als altijd maar het zijn vooral de bijrollen die dit nog proberen te redden. Jammer genoeg is het verloren moeite voor Goodman en co.

2*

Jackie Chan en het winkelcentrum

Police Story is één van de meer bekendere Jackie Chan titels voor mij. Ik kende de acteur vroeger voornamelijk van zijn Hollywood periode met films als Rush Hour maar deze film rinkelde in ieder geval een belletje. Je had me alleen niet moeten vragen waarover de film ging want dat antwoord had ik je schuldig moeten blijven. Toch nam dat niet weg dat ik eigenlijk gisteravond wel erg benieuwd was geraakt naar wat hij hier weer op het scherm ging brengen en gelukkig zijn de verwachtingen over heel de lijn uitgekomen.

Want wat een genialiteit laat Chan hier weer zien! Jongens toch, nog nooit een acteur gezien die zo'n halsbrekende stunts wist uit te voeren. Al van in het begin van de film zit het er knal op met de geweldige bus achtervolging waarin het personage van Chan maar niet van ophouden weet. In eender welke Amerikaanse film zou de scène stoppen wanneer hij van de bus valt maar neen, Chan gaat nog net iets even verder door al klimmend de bus in te halen en ze dan eigenhandig te stoppen. Geweldig! En alsof dat nog niet genoeg is krijgen we dan ook nog een fenomenale finale in het winkelcentrum waar de Chinese superster werkelijk alles uit de kast haalt, vaak bijna resulterend in zijn dood. Hij heeft trouwens ook nog een bijdrage aan de wetenschap geleverd door zijn bekken te ontwrichten, iets wat tot dan onmogelijk werd gehouden. Al is het echt niet alleen Jackie Chan die de zotste stunts uitvoert maar weet heel de cast me regelmatig te verbazen. Als dit de evolutie is in zijn werk dan staan me nog leuke momenten te wachten, zoveel is duidelijk.

Qua plot is dit in ieder geval vermakelijk genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien. Vooral de frustratie die Chan zijn personage uitstraalt naar het einde toe is interessant om te zien en omvat een thematiek die al meermaals in film is gebruikt, namelijk het onrecht van Justitie. Niets baanbrekends dus, daarvoor verwijs je iemand eerder door naar de stunts in de film, maar leuk genoeg. Voor de rest is dit een typische Jackie Chan rol die hij altijd wel vrij vermakelijk weet te brengen. De film gezien in het Kantonees dus dat is sowieso ook al een meerwaarde voor het acteren van Chan want zijn Engelse dubs zijn het meeste van de tijd werkelijk waanzinnig slecht. Het personage van Maggie Cheung, May, mag trouwens wel de award voor het meest waardeloze personage in bijrol krijgen want wat die allemaal uitkraamt.. Vreemd eigenlijk dat ik haar niet heb herkend, vond ze wel erg sterk in Hero maar daar zit natuurlijk 17 jaar tussen en dan kan een mens nogal veranderen. Dan was Brigitte Lin in ieder geval wel een stuk beter gecast als Salina.

Het verhaal is flinterdun maar de vele actiescènes maken dit euvel ruimschoots goed. Ik begin te twijfelen hoe Chan zich in godsnaam nog kan overtreffen maar hij zal waarschijnlijk nog wel een manier vinden. Police Story is in ieder geval erg geslaagd.

4*

Jackie Chan en het overbodige vervolg

De eerste Police Story behoort tot één van de beste films die Chan in heel zijn oeuvre heeft afgeleverd. En hoewel het bijna een ongeschreven regel in film is dat vervolgen altijd slechter zijn dan het origineel (er zijn natuurlijk een paar uitzonderingen), waren Police Story 2 & 3 op zich nog wel vermakelijk. Minder als het eerste deel maar nog altijd wel leuk. Ik verwachte dan ook dat dit vierde deel in dezelfde lijn ging zitten maar ik zat er blijkbaar serieus naast want dit mag zelfs niet in de schaduw van de reeks staan.

Het begint nochtans wel redelijk amusant als een soort van Aziatische James Bond maar het verhaal is werkelijk ronduit vervelend. Jackie Chan loopt maar wat rond als een kip zonder kop en komt van het ene land in het andere terecht. Halverwege begint hij een kamer te delen met een koala (wat tot een discussie leidde of een koala nu eigenlijk eucalyptus eet of bamboe, je kunt je dus voorstellen hoe saai we het vonden) en begint hij reusachtige oostblokkers bij elkaar te slagen. Waar de vorige films elke keer konden rekenen op een vlot verhaal en enige continuïteit hadden met elkander, lijkt dit vierde deel alleen maar te bestaan uit hetzelfde hoofdpersonage (waar is onder andere May gebleven?) en is de titel 'Police Story' er alleen maar opgeplakt voor commerciële doeleinden. Neen, geen fan van deze sequel en ik hou mijn hart al vast voor New Police Story, al schijnt die wel een heel stuk beter te zijn. Let vooral trouwens op dat je niet de Engelse dub ziet want naast het feit dat die werkelijk abominabel gedubt is, is er ook zo'n 20 minuten gecut in vergelijking met de Hong Kong versie. Zelf heb ik de Engelse dub gezien maar misschien dat de Hong Kong versie beter is.

Het enige wat dit uiteindelijk nog draaglijk maakt zijn de vechtscènes. Nu ben ik sowieso wel een fan van Jackie Chan (anders had ik het echt niet volgehouden om heel zijn carrière te gaan bekijken) maar wat mij elke keer opnieuw verbaast is hoe ontzettend acrobatisch de man eigenlijk is. Ook hier doet hij weer heerlijk stuntwerk, ik blijf die outtakes tijdens de credits ook altijd erg leuk vinden, en hij zorgt er eigenhandig voor dat de film niet lager scoort. Zeker als je bekijkt dat dit voor de rest qua acteurs niet bijzonder veel waard is. Leuk om Bill Tung als Uncle Bill terug te zien verschijnen maar daar stopt het dan ook bij. Met uitzondering van de Oekraïense kleerkasten is er ook gebrek aan een goede slechterik en dat is toch zonde want dat geeft toch altijd net dat beetje extra aan dit soort films.

Vanwege de naam Police Story kwamen mijn verwachtingen te hoog te staan vrees ik. First Strike is op zich een film die wel wat leuke elementen heeft maar het geheel is ronduit saai en met uitzondering van wat geknok en heerlijk stuntwerk van Chan stelt het allemaal niet veel voor.

2*

Jackie Chan gaat undercover

Eigenlijk wilden we gisteren aan Armour of God II beginnen maar na zo'n kwartier weigerde de film verder te spelen dus gingen we noodgedwongen van start met de volgende in rij, namelijk deze derde Police Story. Het eerste deel van de reeks was een succes en behoort sowieso tot het beste werk dat Chan ooit heeft gemaakt maar ook het 2e deel was best nog wel vermakelijk om naar te kijken. Het is echter schijnbaar een regel dat met hoe meer sequels een reeks krijgt, hoe slechter de kwaliteit maar gelukkig trekt Chan zich daar niet veel van aan.

Want Police Story 3 is dan ook gewoon een degelijke film die zich bijna kan evenaren met het eerste deel en sowieso superieur is aan nummer twee. Het enige aspect waarin deze film dan ook het onderspit moet delven is het veelvuldig gebruik van wapens want met iets meer mano-a-mano gevechten had dit hoogstwaarschijnlijk een hogere score gekregen. Wat rest is een film die gedurende de gehele speelduur een handvol amusante scènes heeft en uiteindelijk afsluit met een ware actieknaller. De Police Story reeks is een serie van films die tot nu toe altijd garant heeft gestaan voor heerlijk stuntwerk en dat is in dit derde deel dus ook het geval. Het gevecht op de trein, het stuk met de helikopter wat Jackie Chan bijna weer eens het leven kostte, ... Erg leuk allemaal en ook geweldig om naar te kijken. Qua verhaal is dit trouwens ook een stuk vermakelijker dan deel 2 vanwege het undercover verhaal maar er zit ook schijnbaar veel meer vaart in de film. Er wordt wel terug meer gekozen voor wat meer humor in de film te verwerven (dat was in zijn films uit deze periode toch minder het geval heb ik de indruk) en dat is een opzet die ik alleen maar kan toejuichen.

Nog iets dat ik alleen maar kan toejuichen is de toevoeging van Michelle Yeoh. Toen al een redelijk grote naam en ze laat hier perfect zien waarom want qua stuntwerk moet ze hier op sommige momenten niet onderdoen voor haar mannelijke tegenhanger. Blijft ook een erg leuke actrice imho en het samenspel tussen haar en Chan is leuk om te zien. Chan doet het hier weer zoals gewoonlijk erg leuk en blijft natuurlijk de hoofdreden om naar de films te kijken. Maggie Cheung is ook wederom van de partij als May, het vriendinnetje van Chan, en weet nu voorgoed haar slechte nasmaak van de eerste Police Story film weg te spoelen. Leuke rollen trouwens voor nieuwkomers Kenneth Tsang en Wah Yuen die hier misdadige broertjes spelen. De introductie van Tsang al spelend op Streets of Rage is natuurlijk sowieso al goud waard.

Het is zonde dat er meer wordt gefocust op het gebruik van wapens in plaats van de oude getrouwe vuisten. Chan en Yeoh zijn aan elkaar gewaagd qua stuntwerk en zorgen ervoor dat de film nergens verveelt. Het plot is interessant genoeg om de speelduur te overbruggen en het is vooral de actiescène op het einde die het geheel naar een hoger niveau tilt.

3.5*

Jackie Chan en de speeltuin

Eind jaren '80 begon Jackie Chan precies meer en meer te vertrouwen op het succes van zijn vorige films waardoor hij dacht dat een vervolg geen kwaad zou kunnen. Gevaarlijke zet als je het mij vraagt want vervolgen hebben meestal de neiging om niet zo goed ontvangen te worden maar met Project A II bewees Chan dat hij nog wel wat in zijn mars had. De eerste Police Story film is één van de beste films van de Aziatische superster dus ik was wel benieuwd wat hij er hier van ging maken.

Al moet ik toegeven dat ik mijn hart vasthield toen duidelijk werd dat dit een rechtstreeks vervolg was. Ik krijg dan altijd het gevoel dat ze voor het tweede deel gewoon de ideeën gerecycled hebben die ze niet meer in de eerste film kregen of die te flauw werden bevonden. Gelukkig is dat bij Police Story II niet zo maar toch valt het op dat deze sequel niet kan tippen aan zijn voorganger. Komt voornamelijk ook omdat het eerste deel qua actie misschien wel het beste is wat Chan tot nu toe op het scherm heeft getoverd, heel dat gevecht in het winkelcentrum is legendarisch en het is moeilijk om dat te kunnen toppen. Toch zitten hier ook sowieso een aantal indrukwekkende scènes in. Het gevecht in de kinderspeeltuin bijvoorbeeld of heel de finale die heerlijk begint met die ontploffende bommetjes. Ook op gebied van verhaal blijft dit degelijk vermaak doordat er een goed doordacht en logisch plot is verzonnen dat zich concentreert op de serieuze kant van Chan. Deze keer geen fratsen of komische elementen maar gewoon een degelijk politieverhaal.

Police Story II is dus niet zo indrukwekkend als zijn voorganger qua stunts maar Chan laat hier toch wel weer degelijk werk zien. Blijft toch enorm fascinerend wat die man allemaal durft (en overleeft heeft) want tijdens de aftiteling zie je toch alweer dat het allemaal een paar keer misloopt zoals door het verkeerde raam springen. Maggie Cheung is ook weer van de partij als Chan's vriendinnetje May maar verdwijnt naar het einde van de film vanwege de zware verwonding die ze oploopt in de domino scène in de fabriek. Haar rol wordt verder gespeeld door Crystal Kwok (die ook een vrouwelijke agente speelt) al is dat bijna niet op te merken. Cheung was vrij waardeloos in het eerste deel (de dialogen die ze daar allemaal uitkraamde!) maar weet hier de balans naar de goede kant te brengen. Ik hoop ze in ieder geval nog wel wat meer te zien verschijnen. Kwok-Hung Lam en Bill Tung nemen hun rollen als respectievelijk Supt. Raymond Li en Bill Wong terug op en dat is sowieso ook een pluspunt. Het is echter de toevoeging van Keung-Kuen Lai als dove bommenexpert die de film nog net dat extraatje geeft. Heerlijke rol in ieder geval.

Minder dan het eerste deel maar het kan er zeker en vast mee door. Police Story II bouwt verder in de lijn van zijn voorganger en moet qua actie maar een beetje onderdoen. De cast is terug op zijn vertrouwde plaats en de nieuwkomers zijn de moeite waard. Ben benieuwd naar de volgende sequels.

3.5*

Hitler, Mussolini en koffie

Een tijd geleden was ik gecharmeerd door La Famiglia van Ettore Scola en ik nam me voor om toch eens dringend werk te maken van die twee andere films die ik nog van deze Italiaanse regisseur in huis heb: Una Giornata Particolare en Passione d'Amore. Gisteren even getwijfeld welke van de twee ik nu zou opzetten, maar de combinatie Sophia Loren & Marcello Mastroianni won het toch (hetzij nipt) van Jean-Louis Trintignant. Verder totaal geen idee wat ik moest verwachten, maar ik heb al vaker gemerkt dat dat gewoon beter werkt bij dit soort films. Al is het maar omdat de plotomschrijving op de DVD vaak tot nagenoeg de laatste minuut alles spoilert.

En bij Una Giornata Particolare is het eigenlijk ook niet zo makkelijk om iets over de film te vertellen zonder in spoilers te vervallen. Eigenlijk gebeurt er werkelijk geen klop en zit je gewoon bijna 2 uur naar twee eenzame mensen te kijken in een appartementsgebouw terwijl iedereen anders naar de parade voor de ontmoeting tussen Hitler en Mussolini is gaan kijken. Er zit echter zoveel detail in kleine bewegingen, opmerkingen die tussen pot en pint worden verteld (dat Gabriele in het begin zegt dat het fascisme tegen hem is en niet dat hij tegen het fascisme is, is eigenlijk al een aanloop naar de bekentenis dat hij homo is) maar vooral die blikken onderling tussen Gabriele en Antonietta maken het o zo indrukwekkend. Het kabbelt allemaal maar wat voort zonder echt in een stroomversnelling te gaan maar het blijft wel over de gehele lijn boeien. Het einde is juist ook door niet te uitleggerig te willen worden triest in al zijn eenvoud. Je voelt in elke vezel van je lichaam dat het gezelschap van Gabriele geen goede bedoeling hebben en het raakt je dan ook om hem zo gedwee te zien mee te gaan. Geen heroïsche ontsnapping(spoging), geen laatste blik naar Antonietta, ...

Hoewel er wel wat volk in de film komt opdraven (waaronder Alessandra Mussolini, een kleindochter van Mussolini maar die ook het nichtje van Sophia Loren is aangezien het Loren's jongere zus Maria Scicolone was die met de zoon van Mussolini was getrouwd) ligt de focus op twee mensen: Sophia Loren en Marcello Mastroianni. Beide spelen uitgebluste en gebroken personages maar er is niemand die dat op zo'n mooie manier kan doen. Mastroianni die op zijn eentje danst, Loren die zich al mijmerend afvraagt waarom haar gezin het niet met 3 moeders kan doen, ... Er straalt iets erg moois en breekbaar in de relatie die zich langzaamaan tussen hen ontwikkeld. Toch ook wel een kleine vermelding nog voor een sublieme Françoise Berd als conciërge. Misschien net iets teveel een cliché (ze ziet er ook gewoon uit als een klassieke vrouwelijke conciërge) maar ze geraakt er mee weg.

Ook gewoon het feit dat dit zich allemaal op één dag afspeelt werkt bijzonder goed en maakt me nog des te benieuwder naar Passione d'Amore. Qua MovieMeter waardering heb ik blijkbaar wel de beste van de twee gekozen om eerst te kijken, maar kom: als de film van eenzelfde niveau is als deze Una Giornata Particolare of La Famiglia, dan ben ik een erg tevreden man. En dan moet ik maar dringend op zoek naar wat meer uit het oeuvre van Scola.

Dikke 4*