Opinions

First time I saw a mousetrap catch a piece of cheese

Een tijdje geleden las ik Allan Dwan: The Last Pioneer - Peter Bogdanovich (1971) - BoekMeter.nl: een boek waarin Peter Bogdanovich aan de hand van een interview met regisseur Allan Dwan diens oeuvre overloopt. Voornamelijk aangeschaft vanwege Bogdanovich, maar tijdens het lezen begon ik wel interesse te krijgen in het werk van zijn gesprekspartner. Mijn broer is een grote Bela Lugosi fan en had dan ook The Gorilla op DVD liggen, hoog tijd om eens kennis te maken!

The Gorilla is echter een film die snel vergeten mag worden. Nu was me tijdens het lezen van het boek al opgevallen dat Dwan meer een routine-regisseur was en er niet echt een eigen stijl op nahield, maar het is vooral een regisseur die erg veel heeft gemaakt in een erg hoog tempo. In The Gorilla is hij dan ook meer een werktuig om de fratsen van de Ritz broertjes in beeld te brengen. Dat trio is een soort combinatie tussen The Marx Brothers, The Three Stooges en Abbott & Costello maar dan allemaal wat minder. De film is vooral bedoelt om hen wat in de spotlight te brengen, maar ironisch genoeg zakt het allemaal als een kaartenhuisje in elkaar eenmaal de drie "detectives" het pand betreden. Vooral eigenlijk omdat dit over de gehele lijn aanvoelt als een flauw afkooksel van andere en betere komieken uit de periode. Jammer, want voor de rest is dit best wel een vermakelijk filmpje. Weliswaar een plot dat niet beter in elkaar zit dan de gemiddelde Scooby-Doo aflevering, maar zo'n oud herenhuis met talloze geheime gangen.. Het heeft wel iets.

De Ritz broertjes dus. De eerste keer dat ik iets van hen zie (de Donald Duck cartoon The Autograph Hound niet meegerekend) en de behoefte is er niet om meer van hen te gaan zien. Interessant detail is wel dat The Gorilla er indirect voor zorgde dat het trio verhuisde van Fox naar Universal Studios. De reden daarvoor was dat ze openlijk commentaar hadden op het lamlendige script van The Gorilla waarna Fox besloot hun carrière on hold te zetten. De verhuis heeft echter hun carrière ook geen goed gedaan.. Soit, de enige reden dat The Gorilla vandaag de dag nog op DVD is te vinden, is de bijrol van Bela Lugosi. De ster uit Dracula speelt hier een vermakelijk rolletje als een sinistere butler die verbazingwekkend genoeg niet de dader is. Verder is het nog wel eens lachen met het moddervette New York accent van Patsy Kelly en is de rest van de cast niet echt memorabel te noemen.

Tjah, dit soort comedy ligt me nochtans wel en toch kon ik bitter weinig met deze broertjes. Ze drukken hun stempel genadeloos hard op de film en dat doet de film absoluut geen deugd. Het plotje rond een oud herenhuis en een moordenaar hebben we al talloze keren eerder gezien, maar blijft op zich wel werken. Geen al te beste kennismaking dus met Dwan, maar ik verwachtte het eerlijk gezegd al wel. Heb zelf nog Sands of Iwo Jima liggen, lijkt me een stuk interessanter!

1.5*

De Gorilla groet u

Zo soms vind je toch wel eens een pareltje tussen de (vaak letterlijke) hopen rommel op een rommelmarkt. Zo stootte ik een tijd geleden op de DVD van deze Le Gorille Vous Salue Bien, een Franse release maar avec sous-titres Néerlandais, en natuurlijk meegenomen aangezien Lino Ventura nooit iets verkeerd kan doen. Ondertussen zijn we alweer een tijdje verder, maar ik had nog eens zin in zo'n oude Franse gangsterfilm (het was deze of Le Clan des Siciliens) en dan leek dit me wel te voldoen aan de verwachtingen.

Dat klopt ook, maar de film stelt uiteindelijk toch een tikkeltje teleur. Het feit dat dit niet al te realistisch is (Géo Paquet, oftewel de Gorilla, heeft een onmenselijke kracht die hij vooral gebruikt om kettingen te breken, met banken te smijten of gewoonweg om zijn tegenstander als heuse bowlingbal te gebruiken) stoort me op zich niet zo, maar die film verzandt naar het einde toe in een kluwen van de geheime dienst, gangsters, contraspionage, ... Het begint met een aantal moorden en gaandeweg komen er nog gestolen nucleaire plannen aan te pas. Tegen dan had ik het eerlijk gezegd al wel wat een tikkeltje gehad eigenlijk. Het verbaast me trouwens wel dat dit eigenlijk van dezelfde hand is gekomen als de regisseur van de Angelique films. Die Bernard Borderie is dan blijkbaar toch iets veelzijdiger dan ik in eerste instantie had gedacht.

Waarom dan toch nog zo'n relatief hoge score? Wel, voornamelijk vanwege Lino Ventura. Dit is nu de 5e film die ik van hem zie en geen enkele keer heeft hij me tot nu toe teleurgesteld. Ventura blijft natuurlijk geknipt voor dit soort gangsterrollen en zelfs met zijn overdreven kracht blijft hij nog geloofwaardig. Toch een erg fijne acteur. Charles Vanel duikt op in een bijrol als le vieux, wiens naam later Colonel Berthomieu blijkt te zijn, en doet dat goed. Voor het overige hetgeen je kunt verwachten bij dit soort films. Degelijke bijrollen en nog schoon vrouwvolk op de koop toe. De DVD heeft trouwens een erg degelijke kwaliteit, ik heb ze al recenter en slechter weten zijn.

Een tijd aan het twijfelen geweest of ik hier nu 3* of 3.5* aan ging geven, maar vanwege de rol van Ventura wil ik de film net dat beetje extra geven. Ik verwacht toch nog wel iets meer van Le Clan des Siciliens, al was het maar omdat mijn vader daar zo wild over was, maar Le Gorille Vous Salue Bien blijft wel een film die je als liefhebber eens gezien moet hebben.

3.5*

Do stop snivelling - anyone would think you were Italian

Je hebt soms films al jaren liggen en gaandeweg ben je vergeten waarom je ze eigenlijk weer hebt gekocht. Het overkwam me in ieder geval met deze Gosford Park en het is dan altijd even checken wie de regisseur is en wat de cast is. De voornaamste reden bleek deze keer regisseur Robert Altman te zijn en dan eigenlijk vooral de status die de man in de loop der jaren heeft gekregen. Oorspronkelijk was dit bedoeld als mijn Altman doop, maar daar stak het slechte The James Dean Story een stokje voor. Fingers crossed dan maar dat deze me beter ging bevallen.

Wat uiteindelijk wel is gebeurd. Gosford Park is volgens mij wel zo'n film die je meerdere keren kunt zien om nog wat details te ontdekken die je bij de eerste kijkbeurt ontgaan waren. De stijl van Altman is dan ook ietwat chaotisch te noemen en het is zeker in het begin goed opletten wie juist wie is. Het eerste deel van de film is eigenlijk nog het leukste. De verschillen tussen de Under Stairs en de Above Stairs wereld zijn in ieder geval amusant om te zien. Halverwege de film legt de gastheer onvermijdelijk het loodje en neemt de film een andere wending. Op zich nog wel een leuk idee om hier een dubbele moord van te maken, maar het is zonde dat zeker de tweede poging (het gedoe van Robert Parks met de foto van zijn moeder op zijn nachtkastje) er net iets te dik op ligt. Sowieso krijgt de film met de komst van inspecteur Thompson (in een soort van parodie van Monsieur Hulot van Jacques Tati?) een wat vreemdere wending die niet altijd even goed matcht met hetgeen we ervoor hebben gezien. Al moet ik toegeven dat het wel eens aangenaam was om een detective voorgeschoteld te krijgen die overduidelijk niet alwetend is en de zaak hoogstwaarschijnlijk niet gaat oplossen.

Wel een heerlijke cast trouwens. Een deel van de Harry Potter franchise passeert de revue (onder andere Maggie Smith, Michael Gambon en Kelly Macdonald) waarvan vooral de eerste twee weer heerlijk op dreef zijn. Smith blijft geknipt voor dit soort rollen en ook Gambon kan lekker van zich afbijten. Vermakelijke rol ook voor Ryan Phillippe als de servant die geen servant bleek te zijn en ook Clive Owen doet het leuk. Dat is echter niet alles, want Altman en de zijnen kan ook nog rekenen op een uitstekende Emily Watson en Helen Mirren. Stephen Fry als inspecteur Thompson vond ik ietwat op het randje. Normaal gezien past zijn humor me nog wel goed, maar dit vloekte iets te hard met de rest van de film.

In ieder geval heel wat beter dan The James Dean Story, maar het had maar erg geweest als dat niet het geval had geweest. Ooit eens aan de serie van M.A.S.H. begonnen maar uiteindelijk niet meer verder gekeken omdat ik eerst is de film wou zien. Misschien is dit wel een goede keuze voor de verdere uitdieping van het oeuvre van Altman.

3,5*

The idea of my life as a fairytale is itself a fairytale

Als Grace Kelly liefhebber was ik wel benieuwd geraakt naar deze biopic. Het was sowieso wel mooi meegenomen dat Nicole Kidman, toch ook wel één van mijn meer favoriete actrices, de hoofdrol op zich nam, maar ook het idee om een periode uit het leven van Kelly te verfilmen (lijkt de laatste jaren wel een trend te zijn met onder andere My Week with Marilyn) kon me wel bekoren. De film werd echter genadeloos neergesabeld en daarmee verdween toch ook wel wat mijn interesse, althans tot de film eens op een zondagochtend op televisie werd uitgezonden.

Moet wel zeggen dat toen de eerste casting geruchten boven kwamen drijven, ik niet echt gelukkig was met de keuzes die ze hadden gemaakt. Kidman, op zichzelf staand een goede actrice maar toch ook geen Grace Kelly, en Tim Roth als Rainier? Leek me toch net niet meteen de verpersoonlijking van de actrice en de prins te zijn. Ik ben dan ook aangenaam verrast door Kidman die een zekere natuurlijke gratie (niet als woordspeling bedoeld) in haar rol weet te leggen. Roth doet er langer over om zich echt in zijn rol vast te bijten, maar geraakt er uiteindelijk toch ook nog wel mee weg. Frank Langella is op het randje (ik blijf er toch steeds de verminkte Arlington Steward uit The Box in zien en dan oogt dit wat vreemd) en sommige bijrollen (Roger Ashton-Griffiths als Hitchcock) zijn om van te huilen. Om toch met een positieve noot te eindigen, Paz Vega is trouwens wel een uitstekende Maria Callas.

Wie een waarachtig beeld van Grace Kelly wilt krijgen, kan hier maar beter weg van blijven. De film is gebaseerd op historische feiten en dat betekent dan meestal dat er met de werkelijkheid wordt geknoeid om een mooi geheel te maken. Zo heeft Prinses Antoinette effectief een poging gedaan om de troon naar haar toe te trekken, maar dat gebeurde reeds in 1950 terwijl Grace en Rainier elkaar pas in 1955 zouden leren kennen. Zo'n soort verandering hoeft niet noodzakelijk slecht te zijn, maar dit is verder een wat flauwe mix geworden die nooit ergens weet te beklijven. Vooral nogal klef met vlagen en dat einde met de speech van Kelly had een dieptepunt kunnen worden, maar verbazingwekkend genoeg weet Kidman er toch nog enige flair in te brengen.

Op zich wel blij dat ik dit uiteindelijk toch nog eens een kans heb gegeven, de vernietigende reviews zijn toch net iets te slecht, maar een echt goede biopic is dit inderdaad ook niet geworden. Kidman en Roth maken er nog het beste van en slagen daar wonderwel nog in maar verder is dit een film die je vrij snel vergeten bent.

3*

I know what a Romeo is

Zo af en toe laat ik me is verleiden tot een film op Vijf of Vitaya. Het is nochtans niet echt meteen mijn genre te noemen, maar vaak is het dankzij een acteur/actrice dat ik me opeens bij een of andere romantische chickflick terugvind. Gracie's Choice valt niet meteen in de categorie van chickflick maar Kristen Bell is al een tijdje één van mijn favoriete actrices en daardoor zat ik gisteren opeens klaar voor een of ander mierzoet melodrama over een puber die vastbesloten is om het hoederecht over haar broertjes te krijgen.

En wat blijkt? Dit kwam heel wat zwaarder binnen dan verwacht. Gracie's Choice is zo het type film dat de clichés niet ontwijkt. Voor elke goede meevaller in het leven van Gracie en de haren komt er 5 minuten later wel een fikse tegenvaller en hoewel deze niet allemaal even goed in het verhaal lijken te passen, ik vind zelf vooral het opduiken van haar echte vader er wat met de haren bijgetrokken, is het wel een boeiende film geworden. In die mate zelfs dat je onbewust toch mee zit te juichen wanneer de drie broertjes voor Gracie kiezen in de rechtbank in plaats van hun moeder. Voorspelbaar, zeker en vast en toch werkt het. Ik zat in ieder geval met een grijns op mijn gezicht toen de eindcredits over het scherm rolden en dan heb je als filmmaker toch wel iets goed gedaan.

Maar sowieso een klein applausje voor degene die verantwoordelijk is voor de cast. Voornamelijk gezien vanwege Kristen Bell dus en dit doet ze wel erg goed. Al een stukje ouder dan de 17 jaar die ze hier moet zijn, maar het zou niet de eerste keer zijn dat ze een jonger personage speelt. Zelfs nu blijft ze er wat jonger uitzien dan ze in het echt is. Het is echter vooral ook de combinatie met Anne Heche die het hem hier doet. Heche speelt met verve de aan alcohol (en nog een hoop andere dingen) verslaafde moeder die haar leven maar niet op de rails krijgt. Om de drie generaties compleet te krijgen is er ook nog Diane Ladd als de grootmoeder en ook zij doet dat meer dan behoorlijk. Ietwat theatraal misschien, maar ze geraakt er mee weg. Sowieso weinig aan te merken op de cast met de drie jonge broertjes op kop.

Hoewel dus niet alles even goed werkt, is het het groter geheel dat telt en dat zit gewoon goed in elkaar. Zet hier een andere cast en de kans is groot dat de film als een kaartenhuis in elkaar zakt, maar dankzij Bell, Heche en Ladd wordt dit naar een hoger niveau gestuwd. Altijd fijn om eens door zo'n film verrast te worden, zo zie je maar dat je niet altijd gewoon op een eerste idee moet afgaan.

4*

Mrs. Robinson, you're trying to seduce me

ik was al langer benieuwd naar het oeuvre van Mike Nichols. Zijn debuut, Who's Afraid of Virginia Woolf, vond ik al erg sterk en naar het schijnt zou hij nog wel wat erg interessant spul geregisseerd hebben. De volgende film in zijn carrière was deze The Graduate en aangezien ik ook al wat langer eens wat meer (volgens mij kan ik nog 100 jaar verder met acteurs/regisseurs waar ik meer van wil zien) van Dustin Hoffman wil zien leek dit me een mooie combinatie te worden.

En ik heb genoten, van de eerste tot de laatste seconde. The Graduate lijkt op papier een nogal standaard coming-of-age film, maar Nichols weet het tot zoveel meer te maken. Een heerlijke soundtrack van Simon & Garfunkel (nooit geweten dat onder andere The Sounds of Silence en Mrs. Robinson voor een film waren geschreven), maar vooral een erg leuke mix tussen komedie en drama. Even lijkt de film wat te gaan inzakken wanneer de focus verandert van Ben en Mrs. Robinson naar Ben en Elaine, maar Nichols weet de verandering goed door te voeren. Inclusief een geweldig eindshot eigenlijk. Ben en Elaine die dan toch uiteindelijk bij elkaar eindigen na gevlucht te zijn uit de kerk en dan zitten ze op de bus en dan zie je meteen terug de vertwijfeling in hun ogen met dan op de achtergrond The Sounds of Silence. Hoort ongetwijfeld bij één van de beste eindshots die ik tot nu toe heb gezien.

Heerlijke rol van Dustin Hoffman. Ik was al fan van hem met All the President's Men, maar als Ben Braddock weet hij nog meer indruk te maken. Dat afstandelijke, die droge dialogen, de chemie met Anne Bancroft.. Geweldig! De invloed van Bancroft, die trouwens maar 6 jaar ouder was dan Hoffman, mag ook niet onderschat worden. Halverwege de film verdwijnt ze wat naar de achtergrond, maar die interacties met Hoffman zijn meer dan voldoende. Ik vreesde dan ook dat Katharine Ross, Elaine, niet aan haar ging kunnen tippen, maar dat bleek een loze gedachte te zijn. Visueel eigenlijk ook nog altijd geslaagd. Nichols levert een aantal erg mooie shots (de onderwater scènes of de weerspiegeling in de tafel) waardoor dit minder gedateerd aanvoelt dan je in eerste instantie zou verwachten.

Als dit het niveau is dat Nichols in zijn overige films weet te halen, dan staat me een mooie tijd te wachten. Catch-22 en Carnal Knowledge zijn de volgende films in zijn oeuvre en laten die nu net binnenkort getoond worden in Cinema Zuid! Allen daarheen dus.

4.5*

Kümel doet Kafka

Van Franz Kafka ben ik eerlijk gezegd niet meteen zo'n grote fan, maar met de wijziging in toevoegcriteria was ik wel erg blij dat De Grafbewaker eindelijk op de site kon. Een kortfilm van een dik halfuur in regie van Harry Kümel en in de hoofdrollen de immer geweldige Julien Schoenaerts.. Dat zou wel eens erg interessant kunnen worden. Aether (een andere kortfilm van Kümel die als extra op de DVD staat) vond ik maar zozo dus benieuwd wat dit ging geven.

Deze Kafka verfilming deed me qua stijl eigenlijk wat denken aan hetgeen Roland Verhavert een aantal jaar later zou doen met zijn verfilming van Dostojevski in De Zachtmoedige (1970) (net als De Grafbewaker is De Zachtmoedige te vinden op een uitgave van de DVDs van het Koninklijk Filmarchief) en dat is vooral door de klinische en statische aanpak. Kümel lijkt soms zijn camera gewoon neergepoot te hebben om te registreren en ook niet meer dan dat - er zijn betere manieren om een gesprek tussen 2 mannen in beeld te brengen dan iemand een monoloog te laten voeren met ik zei dan dit en hij zei dan dat en ik zei dan dit etc - maar het werkt wel. Zo'n scène waar de grafbewaker voor de koning wordt gebracht door de twee soldaten (zag ik daar trouwens Jan Decleir in een woordeloze bijrol of was het dan toch eerder zijn broer Dirk? Die laatste zou misschien logischer zijn aangezien die samen met François Beuckelaers assistent van Kümel was bij de opnames) is erg mooi in al zijn eenvoud.

De Grafbewaker moet het doen met erg plechtig Nederlands qua dialogen (iets waar Kümel naar het schijnt wel grote fan van is aangezien, volgens Robbe De Hert, het feit dat De Hert zijn De Witte in dialect in plaats van plechtig Nederlands maakte de reden was waarom de twee regisseurs niet meer tegen elkaar spreken) en Schoenaerts geraakt sowieso wel met alles weg. Verder wel absoluut geen idee wie welke rol vertolkt - werkelijk nergens, ook op de aftiteling, is een rolverdeling terug te vinden - maar qua cast sowieso weinig op aan te merken. Intrigerend plot ook wel waar volgens mij echt nog wel een langspeelfilm in zit. Het relaas van de grafbewaker en hoe hij op de grond buiten adem ligt en hij iets koud en harig langs zijn baard voelt gaan.. Het heeft wel iets en zeker de komst van de schoonbroer geeft nog een extra dimensie aan het verhaal.

Tof! Ik ben wel fan van dit soort plechtige cinema, zolang het niet te lang duurt, en er is weinig slecht op te merken aan De Grafbewaker. Gemaakt in een periode dat Kümel nog zijn eerste stappen was aan het zetten in de wereld van de cinema en toch zie je hier al wel wat sporen van de regisseur die hij later gaat worden. Moet dringend maar eens op zoek naar meer van zijn werk, want ik heb enkel Malpertuis en Het Verloren Paradijs liggen.

3.5*

No, there is no terrible way to win. There is only winning

Ik ben een complete leek op het gebied van Formule 1. Ik heb het nooit echt een interessante sport gevonden maar heb me er eerlijk gezegd ook nooit tot toe gezet om eens een volledige wedstrijd te zien. Het was via de uitstekende documentaire 'Grand Prix: the Killer Years' dat ik geïnteresseerd geraakte. Als TCM Grand Prix had uitgezonden vooraleer ik de documentaire had gezien, dan had ik deze film waarschijnlijk langs me heen laten gaan maar gisteravond de opname toch maar eens opgezet.

Ik zag wel enorm op tegen de ellenlange speelduur. Bijna 3 uur aan Formule 1 racen, ik had mijn twijfels of dat mijn aandacht ging blijven vasthouden. En hoewel Frankenheimer nog een erg verdienstige poging doet, duurt dit me allemaal wat te lang en is het vooral veel van hetzelfde. Waarschijnlijk is dit voor een Grand Prix fanaat wel een stuk interessanter maar mij kon het in ieder geval niet allemaal boeien. Dat komt voornamelijk ook doordat de film zich af en toe in wat rare bochten wringt (ik snap de logica van Pat nog altijd niet om even een relatie te hebben met Pete, de vent die er voor heeft gezorgd dat haar man bijna verlamd was) en langs de andere kant erg voorspelbaar is. Zo weet je al vanaf het gesprek tussen Jean-Pierre en Pete in het begin van de film waar hij vertelt dat hij het racen beu geraakt dat Jean-Pierre het einde niet zal halen. De film concentreert zich voor de rest vooral op het racen en de bijhorende subplotjes zijn dan ook niet enorm boeiend. Nu moet ik er wel bij zeggen dat de races op zich wel geslaagd in beeld zijn gebracht. Het is een mengelmoes van authentieke beelden en nieuw gefilmde scènes met de acteurs (met uitzondering van Brian Bedford) achter het stuur. De vele crashes zien er erg realistisch uit en dat geeft toch nog net dat beetje extra aan de film. Frankenheimer heeft trouwens wel de last van zijn leven gehad om het publiek geconcentreerd te houden. Bij één scène waar een vlammende auto in de pit terecht komt was de reactie van het publiek zo lauw dat hij besloot om bij de volgende take een wagen die thee verkocht op te blazen omdat het publiek meer geïnteresseerd was in het drankje dan in de film..

Wel een interessante cast. Degene die mij het meest opviel was Toshirô Mifune maar niet in een goede zin van het woord. Mifune is mij vooral bekend als samoerai in een aantal Akira Kurosawa films en het is sowieso al vreemd om hem in een andere omgeving te zien maar ze hebben besloten om zijn stem te dubben door Paul Frees. Geen idee of de oorspronkelijke stem van Mifune zoveel beter was (in Soleil Rouge viel het me toch niet tegen) maar dit is wel ontzettend houterig gedaan. Wel tof om eens een jonge James Garner te zien. Ik had hem op het eerste zicht niet herkent maar gaandeweg schoot me ineens te binnen dat hij wel eens een erg jonge versie van de opa in 8 Simple Rules for Dating My Teenage Daughters is. Doet het op zich wel vrij leuk trouwens. Yves Montand is een acteur die ik altijd wel graag bezig zie maar dit doet hij wel grotendeels op automatische piloot. Eva Marie Saint is trouwens wel lachwekkend op sommige momenten. Haar uitbarsting wanneer Jean-Pierre levensloos in de ambulance wordt gebracht is werkelijk niet te doen.

Uiteindelijk is Grand Prix een mooi gemaakte film geworden die het vooral moet hebben van de vele race scènes. Ze zijn echter vergeten om er een geslaagd en coherent verhaal rond te bouwen en dan is het voor de gewone kijker al direct een stuk minder. Leuk om Mifune en Montand nog eens te zien spelen maar voor de rest is dit een niet al te memorabele productie die wel erg lang duurt.

3 *

Verbluffend relaas over de woelige jaren van de Grand Prix

Ik ben een complete leek op het gebied van formule 1 maar vanwege een interview in de Humo van een week geleden met Jackie Ickx (naar aanleiding van het nieuw uitgebrachte Grand Prix boek en ook wel wat als extra bij de uitzending van maandag 13 augustus) was mijn interesse wel gewekt in deze documentaire. Gisteren niet kunnen zien maar gelukkig bestaat er zoals als opnemen dus daarjuist meteen opgezet.

Om eigenlijk meteen al serieus gefrustreerd te geraken want dat klotebedrijf van een Belgacom met hun crappy decoder was wederom weer eens te laat beginnen opnemen (was ondertussen al de 3e keer deze week en we zijn nog maar donderdag...) maar gelukkig toch nog het begin kunnen zien via de link van Jawaddedadde. Bedankt daarvoor! Met zo'n korte speelduur verwacht je op zich eigenlijk niet zo'n diepgaande documentaire maar dat valt eigenlijk enorm goed mee. Vooral omdat het thema zelf helemaal geen diepgang nodig heeft waardoor deze combinatie van archiefbeelden en recente interviews een indrukwekkend relaas wordt. Grand Prix: The Killer Years gaat over een tijdsperiode in het formule 1 racen die vandaag de dag nogal surrealistisch aanvoelt. Er was een compleet gebrek aan veiligheid, publiek stond praktisch op het parcours, er werd bij elk soort weer geracet en er vielen elke maand wel één à twee doden. Doordat mijn interesse in dit gebied totaal nihil was heb ik dan ook met open ogen zitten kijken naar wat voor gruwelijke beelden we hier te zien krijgen. Voornamelijk het einde is het meest schrijnend wanneer we David Purley de wagen van zijn kameraad compleet alleen zien bestoken met een brandblusapparaat terwijl de race gewoon verder gaat. Het kwam als een mokerslag aan en het kippenvel staat nog altijd op mijn lijf.

Dit had gerust wat langer mogen duren maar de interviews met de oude rotten in het vak gecombineerd met de archiefbeelden zorgt voor een indrukwekkende documentaire. De bravoure waarmee de coureurs reden, dat zie je vandaag de dag niet meer... En dan te bedenken dat Jacky Ickx tegenwoordig angst heeft om een straat over te steken. Het kan keren met een mens.

4*

Chez Louis de Funès

Jaja, ik heb de smaak te pakken. Na vorige zomer de gehele Gendarme reeks te hebben gezien (had ik beter voor nu gehouden, dan had er toch nog iets van een zon geweest) besloot ik om deze keer eens wat meer van de Franse komiek te zien. Ik kon twee boxsets op een rommelmarkt op de kop tikken (een boxset met 5 gewone films waarvan deze de eerste is en de Fantômas trilogie) en met Le Grand Restaurant zit ik alweer aan mijn 4e de Funès film in 5 dagen. En ik geraak hem maar niet beu.

Le Grand Restaurant is een film die de geschiedenisboeken zal ingaan omwille van twee scènes. De eerste scène is sowieso de bekendste en is de dialoog tussen Septime en de Duitser waar een geweldige combinatie van de charme van de Funès en schaduw ontstaat. Een scène die vaak als één van de hoogtepunten wordt uit de carrière van de Franse komiek. De tweede scène is een minder verafgoodde scène maar is voor mij even vermakelijk, namelijk de dansroutine met de voltallige restaurantcast onder begeleiding van de Funès zelf. Hiermee weet de film sowieso al zijn score te rechtvaardigen maar het is eigenlijk vooral het eerste deel, dat zich afspeelt voor de ontvoering, dat erg leuk is. Wat daarna volgt is een ietwat onsamenhangend plot rond de verdwijning van een staatshoofd dat nooit echt het niveau van het eerste deel van de film weet te halen. Gelukkig blijven er nog een aantal leukere scènes die de film overeind houden maar ik betwijfel of ik op dezelfde score was uitgekomen zonder Louis de Funès.

Want dit doet hij toch wel erg leuk. Hij speelt nagenoeg altijd dezelfde rol, in een ietwat andere setting weliswaar, maar ik kan toch altijd wel lachen om de Franse driftkikker. Hij is dan ook puur de reden waarom ik dit nog als vermakelijk beschouw want de rest van de cast is nu niet echt van een hoog niveau. Zo is Maria-Rosa Rodriguez precies meer bedoeld als leuke schermopvulling in plaats van een degelijke actrice want sommige scènes zijn echt tenenkrommend. Hulde trouwens aan de acteurs die obers/koks/pianisten/... spelen in het restaurant want de chemie met de Funès is bij vlagen weergaloos. Erg leuk gedaan allemaal.

Zoals gezegd heeft de film een erg sterk begin en zakt het daarna een beetje in. Vooral de glijdende auto op het einde duurt echt te lang om leuk te blijven maar voor de rest is dit weer 90 minuten van een erg vermakelijke Louis de Funès, met een legendarische scène tot gevolg.

3.5*

En vreten maar!

Ik was gisteren in het boek 'Binnenkort in deze Zaal' aan het zien (een boek over Belgische filmposters door Robbe de Hert en Rik Stallaerts) en de Hert maakte een verwijzing naar deze film. De titel deed een belletje rinkelen en ik realiseerde me dat ik deze een tijd geleden had opgenomen. Vandaag maar eens gezien.

La Grande Bouffe is een curieuze film. De personages dragen de naam van de acteurs zelf maar het is gewoon een film over sex en eten. Er is niets mis met één van de beide zaken maar Ferreri maakt gewoon een ontzettend saaie film. Maar dan echt een doodsaai. Op zich is het wel een interessant idee. We krijgen vier mannen te zien die het leven beu zijn, waarom krijgen we jammer genoeg niet te horen, en ze besluiten om zelfmoord te plegen door zichzelf vol te proppen met eten. Op zich nog altijd een interessant maar wansmakelijk gegeven en de film had even wansmakelijk kunnen zijn mocht het allemaal niet zo verschrikkelijk gedateerd zijn. Ik geloof best dat in '73 dit als een ware cultuurshock werd ervaren en ook de reactie om hierna films te laten keuren kan ik begrijpen maar anno 2010 is dit echt niet veel meer waard en het is ook nog eens dodelijk saai. De film kent nochtans hier en daar een paar leuke scènes (zoals de Marlon Brando imitatie scène) maar die worden overschaduwd door stomme 'moppen' zoals de langste scheet in de filmgeschiedenis. Mmmh, lekker boeiend dus. De film concentreert zich op het volvreten van de vier gentlemen maar het viel me dan ook wel hard tegen dat de sterfscènes zo knullig in beeld worden gebracht. De ene moment lopen ze nog en pats, opeens zijn ze dood. Wow, knipper 3x met je ogen en je bent de climax kwijt... Toch moet ik toegeven dat La Grande Bouffe een zekere aantrekkingskracht bezit. Hier en daar een tikkeltje wansmakelijk, niet qua eten maar eerder Andréa Ferréol die 3/4 van de film naakt rondloopt, maar toch heb ik het niet kunnen opbrengen om de film uit te zetten, al is het soms wel nipt geworden. Al was het natuurlijk niet echt al te snugger van mij om deze film op te zetten tijdens mijn eten maar ik wist dan ook niet waarover de film ging. Ik kon moeilijk weten dat de korte inhoud van de Belgacom tv waarin stond dat 4 vrienden een culinair weekend gingen houden, er zo naast ging zitten.

De regisseur zegt me niets, de korte inhoud heb ik destijds niet gelezen dus ik vroeg me in het begin af waarom ik de film eigenlijk had opgenomen. Maar dan verscheen de naam van Marcello Mastroiani op het scherm. De ster van Le Notti Bianche en Otto e Mezzo, dat kan nooit slecht zijn. Wel, ergens is het ook niet slecht maar Mastroiani kan de film overduidelijk niet redden. Het is trouwens wel de minste film die ik van hem tot nu toe heb gezien en het viel me ook op hoe oud hij eigenlijk is geworden in La Grande Bouffe. Het is wel logisch natuurlijk want ik ken hem alleen maar van bovengenoemde films en die zijn respectievelijk uit '57 en '63. De andere acteurs zijn van eenzelfde niveau maar zelfs de grootste klassebakken hadden dit niet kunnen redden volgens mij. Michel Piccoli laat zich verleiden tot een paar scheetgrappen, die trouwens niet geslaagd zijn, maar doet het voor de rest wel redelijk goed. De miscast van vandaag moet toch sowieso Andréa Ferréol zijn. Wat een irritant mens. Eigenlijk was heel de vrouwelijke cast niet echt noemenswaardig qua acteren, al deden de hoertjes het nog altijd wel beter dan Andréa Ferréol.

Ik wist niet wat ik moest verwachten maar dit is toch een teleurstelling geworden. De cast is niet slecht maar het verhaal heeft te weinig om handen om de volle tijd te boeien. Daar komt dan ook nog eens bij dat het effectieve verhaal ontzettend gedateerd is en niet echt denderend wordt uitgewerkt. Jammer.

1*

Louis de Funès en Tea For Two

Halverwege juni 2009 en de tiener Metalfist komt erachter dat er nog meer films zijn met Louis de Funès dan de bekende reeks van Le Gendarme de Saint-Tropez. La Grande Vadrouille werd (en wordt nog altijd) algemeen gezien als één van de beste films van de Franse komiek en wat bleek? De plaatselijke bibliotheek had toevallig ook de film. Meteen gaan huren, meteen aan begonnen en meteen teleurgesteld. Niet dat het zo'n slechte film was, maar vond hem veel te langdradig in ieder geval. Ondertussen zijn we bijna 10 jaar verder en is de Franse driftkikker één van mijn favoriete acteurs geworden.

Daarom wou ik dan ook graag eens La Grande Vadrouille herkijken om te zien wat ik er nu van zou vinden. Dit is ondertussen film nummer 46 die ik van de komiek zie en ik trek mijn woorden uit 2009 in ieder geval volledig terug in. La Grande Vadrouille is weliswaar niet de beste de Funès film, maar hij komt inderdaad toch wel redelijk dicht in de buurt. Vooral ook omdat dit eigenlijk de gehele speelduur blijft boeien en dat is iets dat maar weinig oorlogsfilms kunnen. Sowieso al erg fijn dat de acteurs effectief de taal spreken die ze behoren te spreken, daar kan Hollywood vandaag de dag nog altijd een puntje aan zuigen, maar er zit genoeg vaart en afwisseling in. Verder natuurlijk de te verwachten misverstanden wanneer je in volle oorlogsperiode een stel Engelsen in bezet Frankrijk dropt, Allo Allo zou met dat thema ook nog erg hoge toppen scheren, maar Gérard Oury weet alles bijzonder fris te houden. Dat was ook wel ergens te verwachten, want de man heeft sowieso een aantal van de leukste de Funès films op zijn naam staan. Hoogtepunten zijn er in ieder geval genoeg maar zeker de scène in het stoombad is misschien wel één van de leukste scènes in heel het oeuvre van zowel Bourvil alsook dat van de Funès.

Want de manier waarop die samenspelen.. Het is erg leuk. Het vitten op elkaar, Bourvil als goedzak die zich elke keer in de luren laat leggen door de arrogante de Funès en ga zo nog maar even door. Met zijn twee kunnen ze een eenvoudige scène (zoals het stoombad) echt wel naar een hoger niveau tillen. Verder is dit natuurlijk een rol die perfect op ieders lijf is geschreven. Bourvil mag zijn voorraad aan naïeve gezichtsuitdrukkingen nog eens bovenhalen en de Funès kan zich weer eens een paar lekker laten gaan in de een of andere tirade. De film steunt voornamelijk op dit duo en dan zou je vergeten dat er nog wel een handvol leuke bijrollen zijn te ontdekken. De Engelsen zijn cliché, maar zo'n Terry-Thomas als Sir Reginald (met de snor) brengt dat tot een goed einde. Let vooral ook nog op kleine bijrollen voor typische de Funès acteurs zoals Guy Grosso (één van de twee pratende muzikanten in het orkest) en Michel Modo (de schele Duitser), altijd fijn om te spotten.

Toch vreemd soms hoe je een film na een aantal jaar compleet anders kunt waarderen. Het perfecte bewijs dat dat vaak toch echt een momentopname is en daar kan La Grande Vadrouille nu van profiteren. Een vermakelijk plot, een goede setting en twee komieken in de vorm van hun leven. Moet dringend eens op zoek gaan naar meer films van de Funès, maar die zijn ondertussen wel erg moeilijk te vinden.

4*

Groote Lulu - Anvers

Het heeft een tijdje stil gelegen rond Louis de Funès, de laatste film die ik van hem zag was Sur un Arbre Perché ergens eind september, maar gisteren had ik weer eens zin in een filmpje van de Franse komiek en dan is er altijd nog een serieuze kijkvoorraad van zo'n 12 films die ik nog heb liggen. Ik heb wel even aan het twijfelen geweest om Les Grandes Vacances op te zetten, Warre Borgmans noemde het een opvolger van La Grande Vadrouille en het was al erg lang geleden dat ik die nog had gezien, maar gisteren dan toch de gok gewaagd.

Zie hier persoonlijk geen enkele link met La Grande Vadrouille in maar misschien mis ik gewoon iets. Ik vond het in ieder geval niet storend dat ik niet meer veel van die film wist maar dat terzijde. Als Antwerpenaar vond ik de verwijzingen naar de stad trouwens het merkwaardigste in deze Frans/Italiaanse productie. Zo loopt de Funès rond in een trui met het opschrift 'Groote Lulu - Anvers' maar heeft ook Ivo Pauwels, legendarisch geworden vanwege Nonkel Jef en van het Echt Antwaarps Teater, een kleine bijrol als de Vlaamse matroos die het personage van de Funès uit het kanaal opvist. Er wordt zelfs onderling wat Vlaams gepraat, al praten de andere matrozen tijdens het gevecht in het café eerder een soort van Duits. Erg leuk in ieder geval om Pauwels te spotten.

Voor de rest is Les Grandes Vacances weer een typische film van de Franse komiek. Ik weet na zo'n 30 films perfect wat ik kan verwachten van de Funès en als directeur van een kostschool kan hij zich weer eens lekker laten gaan. De film duurt maar zo'n 85 minuten waardoor er een hoog tempo op wordt nagehouden (enige scène die er voor mij had uit geknipt had mogen worden is de scène waar de vrienden van Philippe met de twee meisjes beginnen te dansen op de kade van hun boot) en de film verveelt dan ook nergens. De acteur laat zich ook door zijn oude vertrouwde groep omringen (Claude Gensac als zijn wederhelft, Olivier De Funès als zijn jongste zoon en nog een kleine bijrol voor Guy Grosso als professor in de kostschool) maar ook nieuwkomers zoals Ferdy Mayne als vader MacFarrell en Martine Kelly als dochter MacFarrell vormen een geslaagd klankbord voor de driftbuien van de Funès. Zeker Mayne weet zich goed staande te houden in de climax van de film.

Jean Girault is denk ik niet de populairste de Funès regisseur (die eer is volgens mij voor Gérard Oury weggelegd) maar Jean Girault is wel degene met het meest aantal films van de komiek. Niet elke samenwerking is even geslaagd maar Les Grandes Vacances mag zich tot één van de beste films uit beide heren hun oeuvre scharen.

4*

Eerste kennismaking met Harold Lloyd in een silent film

Een tijd geleden de Harold Lloyd collectie aangeschaft en met veel goesting aan begonnen. De eerste twee films bleken echter niet hetgeen te zijn wat ik er van had verwacht aangezien The Cat's-Paw en Welcome Danger allebei een geluidsfilm zijn. Die eerste was nog erg vermakelijk, de tweede was wat minder en de verwachtingen stonden hoog gespannen voor DVD 3. Daar staat namelijk Safety Last op, wat zowat de bekendste film van Lloyd is.

Wat ik echter niet wist, is dat op dat schijfje nog twee volwaardige Lloyd films staan. Grandma's Boy is daar dus de eerste van en ik probeer de films toch wat in volgorde te kijken zoals ze zijn gebundeld in de collectie. De film wordt gecrediteerd als één van de eerste silent langspeelfilms van Lloyd (A Sailor-Made Man was net een paar maanden eerder, maar volgens sommige telt dat niet als langspeelfilm omdat die maar nipt boven de 45 minuten uitkomt. Blijkbaar zou het in Amerika een regel zijn dat je toch eerder tegen de 60 minuten moeten aanschurken om een langspeelfilm te zijn) en het is al één van de leukste die ik al in het genre heb gezien. Oorspronkelijk bedoeld als short besloot Lloyd om meer en meer gags toe te voegen en dat zorgt voor een film met een lekker tempo. Halverwege zit er nog een fijne flashback die het plot een serieuze duw in de rug geeft en de korte speelduur zorgt er ook voor dat dit nergens al te slepend wordt, een gevoel welke ik bij silent films wel eens vaker heb.

Het helpt wel dat er naar het einde toe nog eens een ouderwetse knokpartij zit, dat zie ik altijd wel graag in dit soort films. Het oogt vaak wat knullig, maar toch.. Harold Lloyd speelt verder weer eenzelfde rolletje zoals in de voorgaande films en mag zich hier weer zijn bebrilde timide zelf zijn. Althans toch voor even aangezien hij meer en meer zelfvertrouwen begint te krijgen. Dat zelfvertrouwen gebruikt hij om een voor de rest weinig toevoegende Mildred Davis te versieren en om het op te nemen tegen twee slechteriken. Charles Stevenson is een goede keuze als liefdesrivaal en Dick Sutherland heeft zo'n geweldige kop voor een slechterik dat hij eigenlijk weinig verkeerd kan doen.

Sowieso ook wel een film die misschien het meest haalt uit het concept van een silent film. Geen gigantische lappen tekst op de tussentitels, zelfs hier en daar nog een kleine mop en bovenal ook visueel wat interessanter (in de mate van het mogelijke) met bijvoorbeeld het liefdesliedje dat Mildred speelt. De combinatie van Lloyd en Anna Townsend, die zijn grootmoeder speelt, is trouwens ook nog wel goud waard. De manier waarop hij haar in het rond zwaait!

3.5*

There is nothing like a Grateful Dead concert

Bovenstaande quote is iets dat je wel regelmatig hoort wanneer je wat opzoekt over de live performances van de Grateful Dead. Er valt absoluut iets voor te zeggen aangezien de Dead inderdaad iets unieks hebben dat ik zelf nog nooit in een andere band heb ontdekt (vooral ook vanwege het feit dat hun setlist nagenoeg nooit hetzelfde is, als fan is dat altijd een leuke verrassing) en blijkbaar wilden Jerry Garcia en zijn kompanen zo'n concert eens opnemen om aan te geven dat er inderdaad niets is zoals een Grateful Dead concert.

Anno 1974 was Garcia het touren wat beu geraakt en de band ging voor onbepaalde duur on a break. Ze wilden echter stoppen met een knaller en besloten om nog 5 concerten te geven in Winterland (dezelfde locatie waar een aantal jaar later The Band met The Last Waltz (1978) hun laatste concert zou geven) in San Francisco. In 1977 (toen de band al terug samen was) werd dan The Grateful Dead Movie gemaakt: een soort van compilatiefilm van de 5 concerten die werd aangevuld met interviews en zelfs met een geanimeerde opening sequence. Die hersenspinsels van Gary Gutierrez rond de avonturen van Uncle Sam zetten in ieder geval meteen de juiste (psychedelische) toon - lijkt wel wat weg te hebben van het werk van Terry Gilliam ten tijde van zijn Monty Python periode trouwens - en daarna is het genieten van wat de Dead op het scherm brengen. Het is alleen jammer dat dit uiteindelijk vlees noch vis is geworden.

Een volwaardig concert kun je dit niet noemen, daarvoor zijn er simpelweg teveel onderbrekingen die je uit de concertflow halen. Zo wordt het beeld van Truckin' onderbroken door een sfeerbeeld van hoe de concertzaal wordt opgebouwd, wat op zich nog een leuk effect gaf, maar wordt om een onduidelijke reden de aanzet van St. Stephen opeens afgewisseld met een studioversie van Ripple? Geen idee wat ze hier net voor ogen hadden, maar dan zie ik ofwel liever een volwaardige documentaire ofwel een volwaardige liveshow. Misschien ligt het aan de montage maar de eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat dit niet één van mijn favoriete Dead concerten is. Misschien dat ze als volledig aparte concert beter tot hun recht komen, maar je mist hier echt wel gewoon de flow die je bijvoorbeeld in de vorige Shakedown Stream (Truckin' Up to Buffalo) wel hebt.

Want de liefhebbers die dit graag willen zien: de documentaire staat nog online tot (ik vermoed) vrijdag wegens Shakedown Stream. Een actie van de band naar aanleiding van de coronapandemie waarin ze elke week iets uit de vault op Youtube zwieren. Hier is de combinatie van animatie, documentaire en live optredens is niet altijd even goed gelukt maar wat Gutierrez toont is erg fijn, er zitten een aantal geweldige performances tussen (sowieso erg grote fan van Keith en Donna Godchaux) en de bandleden horen praten is ook gewoon erg tof. Zo van die anekdotes zoals Garcia die ooit bassist Phil Lesh van de trap duwde omdat hij knetterstoned was..

Kleine 3.5*

You just point the damned thing at Earth. It's not rocket science

Gravity was zo'n film die al lang op het verlanglijstje stond. Heb de cinemarelease indertijd gemist wegens weinig tijd en dat heb ik altijd jammer gevonden. Uiteindelijk verdween de film zelfs compleet uit mijn gedachten totdat ik afgelopen weekend opeens de DVD vond voor de spotprijs van 1 euro. Natuurlijk direct meegepakt en gisteren dan eindelijk eens tijd voor vrijgemaakt. Hoopte wel dat de film op een kleiner scherm nog tot zijn recht ging komen, maar dat was een gok die ik gerust wou wagen.

Kan me voorstellen dat dit in de cinema misschien nog net iets beter is, maar ik ben erg blij dat ik hier gisteren toch ook enorm van heb genoten. Regisseur Alfonso Cuarón levert een nagelbijtende film af die van de eerste tot de laatste second blijft boeien. Van de openingsscène (heerlijk hoe lang die duurt en dat allemaal in één langgerekt shot!) tot aan de terugkeer naar de Aarde. Eigenlijk is Gravity niet meer dan een personage dat van het ene ruimtestation naar het andere hopt, maar het werk geweldig goed. Even lijkt Cuarón de mist in te gaan wanneer Clooney opeens terug op de proppen komt, maar gelukkig blijkt dit een hersenspinsel van Ryan te zijn. Op de DVD is trouwens nog een kortfilm genaamd Aningaaq van Jonás Cuarón (broer van Alfonso en mede-scriptschrijver van Gravity) te ontdekken dat een extra meerwaarde geeft aan het verhaal. Daar zie je namelijk de andere kant van het gesprek dat Ryan met Aningaaq heeft. Soit, in ieder geval knap dat Gravity zo over de gehele lijn blijft boeien. De korte speelduur heeft hier trouwens volgens mij ook wel zijn nut, dat zorgt ervoor dat het verhaal nergens in een dip terecht komt.

Visueel ook werkelijk overdonderend. De stijl van Cuarón kon me sowieso altijd al wel bekoren, maar dit is toch wel zijn meest imponerende film als je het mij vraagt. Nog nooit een ruimtefilm gezien die zo levensecht aanvoelt. Hier en daar wel wat "film fysica" uiteraard (Neil deGrasse Tyson heeft daar indertijd nog een analyse van gemaakt geloof ik) maar storen doet het niet. Sowieso omdat de film een aantal interessante thema's aanreikt zoals het Kessler Syndrome waar wordt uitgegaan dat de mogelijkheid bestaat dat ruimtepuin andere satellieten kan raken en zodoende een sneeuwbaleffect veroorzaakt. Glansrol ook voor Sandra Bullock die werkelijk nergens geforceerd of ongeloofwaardig aanvoelt. Clooney doet weer zijn vertrouwde ding, namelijk de charmeur van dienst spelen, maar ook hij overtuigt.

Echt bitter weinig op aan te merken, zie dit zelfs nog wel eens een dikke 5* film worden in de toekomst. Gravity imponeert, zoveel is duidelijk. Cast met Clooney en Bullock is uitstekend maar de grootste rol is weggelegd voor de ruimte zelf. En laat de film nu net op dat punt echt het beste zijn wat ik de laatste jaren heb gezien.

Dikke 4.5*

Grease is the word

De vriendin van één van mijn beste vrienden is verzot op dit soort films. Zelf ken ik vaak de titels en af en toe een scène maar meer ook niet, iets wat ik toch wel wil veranderen. De laatste tijd merk ik dat ik dit soort films wel zeer graag zie (Step-Up 2, Footloose, Dirty Dancing, ...) dus had ik gevraagd of ik de film mocht lenen. Dat was geen enkel probleem en daarstraks de film dan maar ineens opgezet.

Grease start dan meteen ook wel leuk. Eerst krijgen we de prille romance tussen Danny en Sandy te zien om daarna over te schakelen naar de cartoony openingcredits. Allemaal leuk om te zien en je zit meteen in de juiste sfeer. Een sfeer die naarmate de film vordert maar blijft toenemen want Grease is in alle opzichten overdreven. Elk personage barst op een bepaald moment wel in zingen uit maar vooral de manier waarop de T-Birds rond lopen is bij vlagen hilarisch, met Travolta op kop natuurlijk. Qua plot is Grease niet de moeite waard. Het enige wat er gebeurd is wat in het begin een onmogelijke relatie tussen twee mensen lijkt, een danswedstrijd, en de bekende Thunder Road race. Je kunt amper van een plot spreken maar juist hierdoor komt de sfeer van de film beter tot zijn recht. Sfeer die vooral door de high-school setting en de aanstekelijke liedjes wordt gecreëerd. Zelfs meer dan 30 jaar later kon ik als 18-jarige perfect de tekst van Summer Nights, You're the One That I Want of Greased Lightning meezingen. De nummers en de bijhorende overdreven pasjes zijn gewoon zeer aanstekelijk. De chemie tussen Travolta en Newton-John is er dan ook overduidelijk. Soms stoorde ik me wel aan de overduidelijk crappy effecten. De race scène kon er nog mee door, al had ik wel iets spectaculairder verwacht maar de eindscène waar Danny en Sandy opeens met de auto wegvliegen zag er echt te fake uit. Vraag me trouwens ook af wat het nut van die scène was.

Het blijft sowieso wel leuk om Travolta in zijn jonge jaren te zien, Saturday Night Fever staat ook nog op mijn verlanglijstje, maar de overdreven manier waarop hij Danny Zuko neerzet is gewoon geweldig om te zien. De handgebaren, het idiote loopje, om de 5 minuten zijn haar kammen, ... Zuko is gewoon een held. Travolta's tegenspeelster, Olivia Newton-John, zit dan ook op hetzelfde niveau als Travolta. Het was pas de derde film waar ze een rol in hard, er zit zelfs 13 jaar tussen deze en Funny Things Happen Down Under maar met Grease werd ze ineens gelanceerd. Terecht want hoewel ze geen fantastische actrice is, Travolta en de rest van de cast lijken meestal trouwens wel te oud om tieners voor te stellen, vertolkt ze haar rol toch op een amusante manier. Vooral het twistje op het einde waar ze een complete stijlbreuk met zichzelf doet is hilarisch. Het viel me vooral op hoe mooi ze eigenlijk is in tegenstelling tot de rest van het vrouwvolk dat in de film rond loopt. De rest van de cast gaat er ook zwaar over maar zorgt nog altijd wel voor dat het leuk blijft. Wat wil je dan ook anders als je een aantal 'bendes' in je film stopt die namen zoals de Pink Ladies dragen.

Weeral een klassieker die ik van mijn danslijst kan schrappen. De nummers zijn aanstekelijk, de sfeer zit goed en de cast gaat over the top maar het blijft allemaal boeiend en vermakelijk. Ik hoop dat ik meer van dit soort films nog ga tegen komen al twijfel ik of er één het tegen Grease zal halen.

4*

Rich girls don't marry poor boys

Vreemd eigenlijk hoe ik altijd aangetrokken word tot The Great Gatsby. De verfilming van Baz Luhrmann was mijn eerste kennismaking. Goed voor 3.5*, maar in vergelijking met Romeo + Juliet en Moulin Rouge was het een ietwat teleurstellende film. Fast forward naar twee jaar later waar F. Scott Fitzgerald in een aantal werken van mijn persoonlijke helden (Bob Dylan, Ernest Hemingway en Woody Allen) kwam opdraven en toen besloot ik het boek eens te lezen. Een erg vlot geschreven boek, ook beloond met 3.5*, maar waar opnieuw de klassiekerstatus me wat van ontgaat. Nog eens twee jaar later opnieuw een verfilming aangeschaft.

En je raadt het al, ik heb opnieuw een score uitgedeeld van 3.5*... Het is me een (grote) brug te ver om te zeggen dat het verhaal niets waard is, maar ik blijf het een ietwat standaard plot vinden waar ik de genialiteit niet van kan inzien. Een gevoel dat me ook niet ontsnapt bij deze verfilming. Het is nu al wel even geleden dat ik het originele boek las, maar naar mijn gevoel volgt Jack Clayton het verhaal wel vrij goed. Minder kitscherig dan de verfilming van Luhrmann (en ook niet zo'n abominabele soundtrack als Beyonce die Amy Winehouse covert) maar ook op zijn eigen manier een stijlvolle film. De jaren '20 sfeer komt geweldig goed tot zijn recht en de feestjes in Gatsby's landhuis voelen bruisend aan. Alleen hier ook hetzelfde hekelpunt dat de film te lang lijkt door te gaan. Twee uur en 20 minuten is echt wel te lang voor het plot van The Great Gatsby en het is eigenlijk pas in de hotelkamer dat je echt het gevoel hebt dat er iets staat te gebeuren. De hitte, de spanning, ... Heerlijk broeierige sfeer in ieder geval.

Waar ik me altijd irriteerde aan het "old sport" gedeelte in de zinnen van Gatsby, is dat deze keer geen probleem. Misschien omdat Robert Redford één van mijn favoriete acteurs is? Zou kunnen, maar duidelijk is wel dat hij echt geweldig op zijn plaats is als Gatsby. Mia Farrow doet het ook wel degelijk als Daisy. Niet altijd even evenwichtig, zo kennen we Farrow ondertussen al wel, maar over het algemeen goed op haar niveau. Sam Waterston is trouwens ook wel een uitstekende Nick Carraway en ook Bruce Dern is goed op zijn plaats als Tom Buchanon. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar wat voor versie Truman Capote hier van gemaakt zou hebben. Zo maakte hij van Nick een homo en van Jordan een lesbische, maar de (toch ook wel legendarische) schrijver werd gaandeweg ontslagen en vervangen door (een al even legendarische) Francis Ford Coppola.

Vermakelijk, net zoals alles anders dat ik al heb gezien/gelezen van The Great Gatsby, maar meer ook niet. De cast trekt hier de film naar omhoog, maar ik mistte de gelaagdheid een beetje. Neemt niet weg dat dit op zich een sfeervolle verfilming van een sfeervol boek is. Andere verfilmingen ga ik echter wel links laten liggen. Deze old sport is wel wat Gatsby-moe ondertussen

3.5*

I hope she'll be a fool - that's the best thing a girl can be in this world, a beautiful little fool

Het is altijd even wachten op de nieuwe film van Baz Luhrmann. De Australische regisseur laat gemiddeld zo'n 5 jaar tussen zijn films zitten waardoor de verwachtingen bij mij altijd hoog oplopen. Met Moulin Rouge en Romeo + Juliet had hij twee erg sterke films te pakken en ook Australia was vermakelijk, hoewel van een minder niveau dan zijn twee vorige. Toch konden de trailers van The Great Gatsby me niet ten volle bekoren waardoor ik een beetje argwanend stond over deze groots opgezette verfilming van het verhaal van F. Scott Fitzgerald.

En The Great Gatsby is een film geworden met een aantal hoogtepunten maar toch ook een handvol missers. Ik ben nooit echt een die-hard DiCaprio fan geweest, hij heeft wel een aantal erg sterke rollen zoals in Luhrmann's Romeo + Juliet maar als Jay Gatsby gaat hij wat de mist in. Grootste stoorfactor is het continue 'Old sport', al krijgt dat weliswaar een bestaansreden, en het bij vlagen houterig opzeggen van zijn dialoog. Hij meet zich van in het begin een accent aan en dat gaat hem niet zo goed af. Naarmate de film vordert begint hij wel meer en meer in de rol te komen, de confrontatie tussen hem en Buchanan in de hotelkamer is grandioos, maar tegen dan is het kwaad al lang geschiedt. Al zou het verkeerd zijn om DiCaprio's performance compleet af te schrijven want hij slaagt er in om Gatsby een aantal lagen mee te geven (zo krijg je Gatsby als zowel een hopeloze romanticus, een gangster alsook een ietwat gestoord iemand te zien) maar het is maar de vraag in hoeverre dat DiCaprio's verdienste is of die van Fitzgerald. Ook Tobey Maguire is lang niet altijd even sterk als Nick Carraway maar kan er op zich nog wel mee door. Het zijn echter Joel Edgerton als Tom Buchanan en Carey Mulligan als Daisy die de meubelen weten te redden.

Luhrmann zou Luhrmann niet zijn mocht er hier een interessante stijl mee zijn gemoeid. Visueel ziet dit er weer overdonderend uit en bewijst dat Luhrmann een regisseur is die altijd het maximum uit zijn budget weet te halen. Een aantal leuke vondsten zoals het bord met de ogen aangevuld met hier en daar vreselijke kitsch maar het werkt wel. Iets wat niet altijd over de muziekkeuze gezegd kan worden maar dan voornamelijk op het feit dat het hier om zoveel covers gaat. Waarom Back to Black van Amy Winehouse gecoverd moet worden door Beyonce is mij een raadsel, zeker omdat de cover op niets trekt, en zo zijn er nog wel een aantal voorbeelden te noemen. Qua speelduur het trouwens ook wel iets korter gemogen. Film had dan ook gerust mogen afklokken op zo'n 2 uur.

Vermakelijk dat wel maar het is geen Moulin Rouge of Romeo + Juliet, zoveel mag duidelijk zijn. Al is dit precies wel weer beter dan Australia naar mijn gevoel maar veel scheelt het niet. Visueel is Luhrmann weer lekker op dreef maar het is voornamelijk DiCaprio en Maguire die niet hun beste rol spelen.

3.5*

Whoever heard of an ounce of brandy?

Edmund Goulding is zo één van die vergeten Hollywood regisseurs. Hij heeft op 31 jaar ongeveer evenveel films op zijn naam gezet maar de enige reden dat hij vandaag de dag nog bekeken lijkt te worden is dankzij Bette Davis & Greta Garbo met wie hij een aantal keer samenwerkte. Met La Davis maakte Goulding 4 films en afgaande op Dark Victory leek dat een goede samenwerking te zijn. Ik verwachte dan ook wel wat van deze The Great Lie.

Maar het mag duidelijk zijn dat dit niet al te degelijk in elkaar zit. Naar het schijnt zouden Bette Davis en Mary Astor ook niet tevreden zijn geweest met het script en een aantal rewrites hebben doorgevoerd maar zelfs dan loopt het niet altijd van een leien dakje. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden bevat The Great Lie een aantal kleinere leugens die allemaal met elkander in verbinding staan. Stof genoeg dus voor een boeiend verhaal maar het begint echter op den duur allemaal nogal op een soap te lijken en de uitvoering is daarbovenop nogal pover. Vooral onduidelijk soms want in de scène waar Maggie met de brief van Sandra op de proppen komt, wist ik eigenlijk niet of Sandra nu effectief zwanger was of niet. Hier had in ieder geval wel meer in kunnen zitten volgens mij. Af en toe krijgt de film een heropleving (vooral in de directe confrontaties tussen Maggie en Sandra) maar die zijn maar vrij pover bezaaid en zeker de climax stelt wat teleur.

Blijkbaar moet The Great Lie indertijd toch wel succes hebben gehad want een jaar later werd In This Our Life uitgebracht. Daarin werden Bette Davis, George Brent en Mary Astor terug herenigd na hier een op zich wel interessante driehoeksrelatie te hebben gebracht. Al blijkt vooral George Brent beter tot zijn recht te komen onder regie van John Huston want hij is hier overduidelijk de zwakste schakel. Sowieso al niet echt een likeable personage, wanneer hij terug uit Brazilië komt betert het wel, maar de uitvoering van Brent is niet altijd even goed. Davis daarentegen is perfect voor dit soort rollen en speelt nog altijd de pannen van het dak. Als ze dit soort rollen op zich neemt, dan is ze toch één van mijn favoriete actrices. Het is de eerste keer dat ik Mary Astor eens wat meer op de voorgrond zie treden maar de interactie met Davis is uitstekend.

Nah, hier had duidelijk meer in kunnen zitten. Het uitgangspunt van The Great Lie heeft wel wat potentie maar de uitvoering is ondermaats en wordt voornamelijk nog van een onvoldoende gered door Davis en Astor.

3*

Hiep hiep hoera voor die rat

Het begint tegenwoordig een gewoonte te worden. Ik zet een film op voor ik ga slapen en wanneer die gedaan is heb ik nog altijd zin in een andere film maar die moet iets anders zijn, iets kort en luchtig dat me vermaakt zonder dat ik er mijn aandacht enorm hard moet bijhouden. Laat ik nu niet zo enorm veel van die films in huis hebben dus ik grijp regelmatig terug naar de oude Disney klassiekers waarvan De Speurneuzen er één van is.

Al kan ik me niet herinneren dat ik de film ooit al eerder heb gezien maar dat is nu eenmaal het mooie aan de komst van DVD en Blu-Ray, de oude getrouwe VHS tapes worden voor nog geen 50 cent verkocht op rommelmarkten of Kringloopwinkels waardoor ik een hele hoop Disney klassiekers voor het eerst kan beleven. Soit, ik kende de film ook totaal niet waardoor de link met Sherlock Holmes me erg aangenaam verraste. Als Sherlock liefhebber was het natuurlijk niet al te moeilijk om door te hebben naar wie Holmuis (plus de rest van de personages en de grote verhaallijn) een dikke knipoog is maar de film wist me sowieso over het algemeen te amuseren. De bekende Disney elementen zijn hier natuurlijk weer van de partij maar net zoals met The Black Cauldron lijkt Disney wat te experimenteren qua sfeerzetting. Het resultaat is dan ook een lichtere film dan The Black Cauldron (die was wel erg duister voor Disney normen) maar toch ook een paar scènes die je niet zou verwachten in hun oeuvre zoals de scène in de bar waar schaars geklede dames met Dawson staan te dansen. Het feit dat het deze keer over muizen gaat in plaats van echte mensen (persoonlijk vind ik een aantal films met dieren zoals Aristokatten tot het beste behoren wat Disney ooit heeft gepresteerd) stoort absoluut niet en geeft zelfs een leuke gimmick wanneer blijkt dat elke muis zijn menselijke tegenhanger heeft.

Ik heb de Nederlandse versie gezien (wanneer ik de films voor zo'n spotprijs kan kopen let ik daar niet echt op, tenzij het recentere releases zijn waar de films Vlaams gedubt zijn want die zijn verschrikkelijk) en die is qua stemmencast erg sterk. Al vind ik het best wel jammer dat ik de Engelse versie niet heb gezien als ik zo de cast op Imdb erop na ga. Vooral Vincent Price had ik wel willen horen als één van de beste Disney villains, Rattatoei, maar ook de korte cameos van Basil Rathbone en Laurie Main had ik niet willen missen. Ach, niet erg want misschien kom ik de Engelse versie nog wel eens een keer tegen. Dit zijn voor mij echt de gloriedagen van Disney qua animatie. Nog niet alles werd met computeranimatie gedaan waardoor er soms echt pareltjes qua tekenstijl aan te pas kwamen. De Speurneuzen heeft wat van allebei want het overgrote deel van de film is 'gewoon' getekend terwijl de climax computeranimatie is. Langs de ene kant is de ontknoping in het radarwerk dan ook enorm geslaagd maar tegelijkertijd zorgt het ook voor een fikse stijlbreuk en dat is toch ook wel jammer.

Een aantal leuke personages (die vleermuis was echt geweldig!) gekruid met een vlot verhaal dat een Sherlock Holmes liefhebber vast en zeker zal bevallen zorgt ervoor dat dit een aangename verrassing is geworden. De Nederlandse cast doet het goed, Disney komt iets minder braaf uit de hoek waardoor we een aantal interessante scènes voorgeschoteld krijgen. Ik dacht dat ik de beste Disney films al wel had gezien maar er is altijd plaats voor één meer.

4*

Teleurstellende 'documentaire'

Ik heb lange tijd geleden een Buster Keaton box gekocht in de Free Record Shop, namelijk de Buster Keaton Chronicles met daarin zo'n 18 short films, 8 features en 2 specials. Tot nu toe had ik de 8 features gezien dus ging ik over naar de specials (de shorts hou ik voor een andere keer) en begon ik met deze documentaire. Met vrij hoge verwachtingen moet ik zeggen want ik wou al langer eens iets meer over Keaton te weten komen maar dit is toch wel een grote demper.

De documentaire, als je het eigenlijk zo al mag noemen, is geschreven en geregisseerd door Vernon P. Becker, een man die zijn enige wapenfeit een film met Charles Chaplin is. Wat er echter in godsnaam te schrijven en te regisseren viel is mij een raadsel want er worden alleen maar clips gebruikt van 4 shorts en één feature. Twee van die shorts (Cops en The Balloonatic) zijn dan al eens op de DVD box zelf te vinden dus hadden eigenlijk compleet geen meerwaarde. Waarom? Omdat Becker er gewoon voor heeft gekozen om de shorts in praktisch hun volledige lengte te laten zien met daar een voice-over op geplakt te hebben. Het stuk met de shorts heb ik nog aan het kijken geweest omdat er daar af en toe nog eens wat extra informatie wordt gegeven maar toen ze aan The General kwamen heb ik de film op fast-forward gezet. Die film staat nog altijd op de planning ten huize Metalfist (al zit hij niet in de box) maar Becker laat gewoon een aantal clips zien waardoor je het gevoel het dat je naar een cliffnotes versie van de film zit te kijken. Neen, dank u maar daar pas ik toch voor want dan wil ik liever de film in zijn geheel zien. De voice-over wordt trouwens gedaan door Henry Morgan en die moet ook hebben gedacht dat dit een job was om eens even snel geld mee te verdienen. Geen idee wat Morgan voor de rest in zijn leven heeft bereikt maar dit is gewoon compleet nutteloos. Nu zijn stomme films al niet echt ontzettend moeilijk te volgen maar ik heb echt geen extra uitleg nodig bij iemand die visueel zo kundig is als Buster Keaton. Compleet overbodig en zelfs redelijk irritant.

Neen, dit was het toch niet want naast het gewoon laten zien van clipjes uit The General en een handvol shorts maakt Becker ook nog fouten door bijvoorbeeld te beweren dat Three Ages Keaton's debuut is met een feature terwijl dat eigenlijk The Saphead is.. Een halve ster voor de oude beelden van Keaton op het treinkarretje.

1*

Truly, this man was the son of God

Bijbelfilms, ik moet eerlijk zeggen dat het een genre is dat niet aan mij besteed is. Ik heb er hier en daar al wel eens eentje uitgeprobeerd, de Ten Commandments onder andere, maar het is meestal het droge religieuze thema en de combinatie met een lange speelduur dat me begint te vervelen. Gelukkig ben ik echter wel fan van het oude Hollywood en blijven dat soort films uit een stijl bestaan die je vandaag de dag niet meer zien. Bij The Greatest Story Ever Told was het echter vooral de aanwezigheid van John Wayne die me over de streep trok.

Om dan uiteindelijk ongeveer een kleine 3 uur te moeten wachten vooraleer hij überhaupt in beeld komt als een centurion tijdens de kruisweg van Jezus en om hem welgeteld één lijn dialoog te horen spreken. Het valt sowieso wel op dat de film met een grote resem aan bekende namen pronkt, maar dat die eigenlijk erg weinig of bijna geen screentime krijgen. Zo krijgt Sidney Poitier zelfs geen dialoog en roept Donald Pleasence enkel vanop een afstandje dat ze Jezus moeten kruisigen. Het geldt trouwens niet voor iedereen hoor. Telly Savalas heeft een redelijk grote rol (leuk detail: hij scheerde zich kaal voor de rol van Pontius Pilate en zou die haarsnit voor de rest van zijn carrière behouden), Charlton Heston is een degelijke bijrol als Johannes de Dooper, maar het is vooral Max von Sydow die de gehele film draagt als Jezus. Hij was al een gelauwerd acteur via onder andere zijn werk met Ingmar Bergman, maar het was zijn debuut in een grote Amerikaanse productie en hij doet het uitstekend. Verder nog leuke bijrolletjes van onder andere Claude Rains en de recent overleden Martin Landau.

Waarom dan toch zo'n lage score vraag je je af? Wel, omdat dit zo godsgruwelijk (badum tss) saai is. The Greatest Story Ever Told (van die titel alleen al krijg je de kriebels) is het schoolvoorbeeld van een lang uitgesponnen katholiek drama waar maar nooit een einde aan lijkt te komen. Toegegeven, de decors en de massascènes zien er prachtig uit maar de film is enorm traag en het is pas vanaf het laatste avondmaal dat je het gevoel krijgt dat er wat schot in de zaak begint te komen. Alleen laat het einde zelf (Jezus die in de lucht verschijnt tegenover zijn apostelen..) ook nog wat te wensen over. Onvoorstelbaar trouwens dat dit initieel 260 minuten duurde! Ik vond mijn DVD (die trouwens vandaag de dag voor een kleine 3 euro in de plaatselijke Mediamarkt is te vinden) met zijn 190 minuten al lang. Laat staan dat er nog eens meer dan een uur in geknipt is...

Misschien enkel voer voor de liefhebbers van de klassieke bijbelfilm? Ik weet het niet, The Greatest Story bevat een aantal interessante elementen (de kruisiging zelf is erg mooi gefilmd vanop een afstandje) maar die speelduur en het oninteressant gebrachte verhaal doen deze bijbelverfilming de das om. Leuk om eens wat acteurs in kleine rolletjes te spotten, maar dat is een bezigheid die na zo'n 3 uur ook al begint te vervelen.

1.5*

Alleen maar de moeite voor Grace Kelly

Gisteren na Hearts of the West had ik nog wel zin in een filmpje en ik kwam tot de conclusie dat ik deze Green Fire nog had liggen. Ik weet dat het een nogal lastig parcours was om de film te zien te krijgen want eerst hadden we hem opgenomen maar dan werd TCM uit ons pakket geschrapt en konden we hem niet zien, de tweede keer bleek de film niet uitgezonden te zijn en deze derde keer bleek dat er geen ondertiteling was. Dat is gelukkig geen probleem hoewel het natuurlijk wel handig had geweest bij het gemompel van de Colombianen.

Green Fire is een avonturenfilm pur sang maar heeft als grote mankement dat het nergens spannend wordt. Nu had ik hier sowieso al niet erg veel verwacht maar Mitchell is een enorm vervelend personage waardoor de zogenaamde strijd tussen zijn liefde voor Catherine en de smaragden compleet niet uit de verf komt. De uiteindelijke climax is dan ook te belachelijk voor woorden. Mitchell hangt continu de klootzak uit terwijl Vic juist degene is die echt iets voelt voor Catherine en haar met alle mogelijkheden helpt. Mitchell drijft het zover dat het dikke zever wordt tussen hem en Vic maar wat gebeurt er uiteindelijk? Mitchell doet voor een keer in zijn leven iets goed en Catherine valt terug in zijn armen terwijl Vic er als een zak patatten bij staat. Dat hij haar bijna bankroet heeft gemaakt, haar broer onvrijwillig heeft gedood en nog zoveel meer maakt blijkbaar niet veel uit als je eens een keer kiest voor iemand anders in plaats voor jezelf. Vrij belachelijk en het haalt de film helemaal onderuit, in hoeverre dat nog mogelijk was.

Ik heb de film eigenlijk speciaal opgenomen voor Grace Kelly. Ik ben altijd al een enorme fan geweest van deze klassedame en Green Fire was één van de twee films die ik nog uit haar oeuvre moest zien, de andere is Bridges at Toko-Ri en staat nog op de planning. Green Fire is een jaar of twee opgenomen voor Kelly er uiteindelijk mee stopte en zich ging concentreren op haar koninklijke leven en dat blijft jammer want ze ziet er werkelijk betoverend uit. Dit is echter niet haar beste rol (voor mij is ze altijd het beste tot haar recht gekomen onder regie van Hitchcock) want veel moet ze niet doen buiten mooi wezen maar dat doet ze dan wel erg goed. Dan heeft Stewart Granger een grotere rol en dat is wel jammer want persoonlijk vind ik Granger echt geen goede acteur. In Moonfleet had ik hem een aantal jaren geleden gezien en daar liet hij ook geen goede indruk na maar in het recentelijk geziene Bhowani Junction was hij vrij vervelend. Ik wou hem het voordeel geven van de twijfel maar dit bewijst het voor mij, Granger is gewoon irritant. Het hoge stoere-jongen gehalte komt me nogal snel de strot uit en hij lijkt hier precies een patent op te hebben want in elke film doet hij werkelijk hetzelfde. Toch een acteur die ik links ga laten liggen. Moet wel zeggen dat ik zijn leventje had willen hebben want hier wat liggen kussen met Grace Kelly, in Bhowani Junction met Ava Gardner, ... Dat kan niet slecht zijn.

Film speciaal opgenomen voor Grace Kelly en zij is dan ook de enige waarvoor de film de moeite waard is om te kijken. Granger is even irritant zoals altijd blijkbaar en het avonturenverhaal heeft te weinig om handen om te blijven boeien. Heel het subplot met de bandieten is dan ook helemaal verwaarloosbaar.

3*

Hornet gun... check. Hornet sting... check. Let's roll, Kato!

Ik had nog nooit iets van Bruce Lee gezien en omdat ik dat als filmliefhebber toch een schande vond wou ik hier zo snel mogelijk iets aan doen. Daarstraks was ik in Antwerpen en daar vond ik een 2 disc edition van The Green Hornet met deze film, het vervolg en een losse documentaire over Bruce Lee voor maar 6 euro. Direct maar meegepakt en opgezet.

Ik wist wel dat The Green Hornet oorspronkelijk een reeks van 26 afleveringen was dus ik wist niet goed wat ik hier ging te zien krijgen als film maar, ik heb de reeks trouwens nog niet gezien, volgens Imdb zijn het een viertal afleveringen aaneengeplakt. Eerlijk gezegd twijfel ik of het echt vier afleveringen zijn want de film duurt een kleine 90 minuten en elke aflevering duurt 30 minuten. Ook heel het plot is netjes op te delen in drie afzonderlijke afleveringen waarvan twee van de drie meer dan geslaagd zijn. Het eerste verhaal gaat over een aantal misdadigers die op ongewone wijze van kant worden gemaakt. Op zich niet zo heel speciaal maar het zorgt wel voor een introductie op de personages. Een introductie die volgens mij wel wat beter had gekund want nu komt het soms allemaal nogal redelijk chaotisch over. Iemand, zoals ik, die nog nooit iets van de serie heeft gezien geraakt al snel de draad kwijt maar gelukkig wen je al snel aan de personages en hun plaats in het verhaal waardoor je gemakkelijk verder kunt. Het tweede verhaal is het minste van de drie. Hier krijgen The Green Hornet en Kato het aan de stok met misdadigers die zich verkleden als buitenaardse wezens. Persoonlijk heb ik het niet voor dit soort jaren '70 kitsch maar de glitterpakjes waren hilarisch en vooral Vama was cool met haar bliksems. Het derde verhaal is het beste wat de film te bieden heeft maar heeft jammer genoeg een teleurstellende climax waardoor de film toch een half puntje moet inboeten. In de vorige twee episodes hebben we al kunnen zien dat Kato een serieus pak kan knokken. De spanning wordt aan de hand van Low Sing, een vechter die er in slaagt om Kato te verrassen en neer te slagen, sterk opgebouwd maar jammer genoeg is de finale redelijk teleurstellend. Wanneer Kato en Low Sing uiteindelijk tegenover elkaar staan voor hun gevecht is het nogal snel gedaan doordat Kato een aantal keer in Low Sing zijn maag slaat. Van mij had dit gerust wat langer mogen duren.

Bruce Lee is cool. Dat is de gedachte die bij mij na afloop van de film overheerst en dan heb ik volgens mij nog niet zijn beste vechtscènes gezien want hier was het af en toe met de losse hand gedaan, vooral het eindgevecht in de derde episode. De man kon een serieus stukje vechten en ik ben eigenlijk wel benieuwd naar de andere films. Het is trouwens wel goed dat hij zo uitstekend kon vechten want als acteur op zich was Lee niet veel waard, zeker niet wanneer je hem het merendeel van de tijd niet verstaat. Al had dat laatste soms wel hilarische gevolgen ten huize Persoon. Ik vraag me eigenlijk af wie nu echt het leading character van de reeks en de films is. Bruce Lee lijkt de show te stelen in zijn rol van Kato maar Van Williams is zeker en vast niet slecht als The Green Hornet maar Lee heeft natuurlijk zijn martial arts als pluspunt.

Iets wat me wel opviel is dat The Green Hornet vaak wel wat aanvoelt als een Batman rip off. De hilarische maskertjes waar niemand zich eigenlijk mee kan vermommen, de auto, het duo, ... Eerlijk gezegd kan het me eigenlijk niet veel schelen want dit is in mijn ogen vermakelijker dan Batman, heb trouwens nooit begrepen wat iedereen er zo wow aan vind.

Soit, mijn eerste Bruce Lee film is een feit en hij is me goed meegevallen. Lee is cool met zijn vele strijdkreetjes wanneer hij weeral eens een pak rammel uitdeelt en ook Williams zit lekker in zijn rol. Qua verhaal kan het allemaal wat beter maar ach, dit stoort gewoonweg niet bij dit soort films. Op naar The Fury of the Dragon!

3.5*

To infinity and beyond. By the power of Grayskull

Ik ben nooit echt een fan geweest van de comics van DC. Waarom weet ik niet juist maar als kind ben ik opgegroeid met de animatieserie van The X-Men en ik vermoed dat dat een grote invloed heeft gehad op mijn latere keuze qua comics. The X-Men waren dan ook mijn eerste comics en geleidelijk aan begon ik de rest van het Marvel universum te verkennen via andere comics. DC heeft me echter nooit aangetrokken maar deze Green Lantern zei me wel wat. Misschien was het door de aflevering van The Big Bang Theory, misschien was het door de science-fiction sfeer of de mooie Blake Lively. Geen idee maar vandaag de film maar eens opgezet.

Ik heb dan ook geen idee of deze verfilming enigszins accuraat is met de wereld die is gemaakt door DC Comics. Misschien maar goed ook want ik erger me af en toe wel aan het feit dat ze allerlei zaken veranderen, vaak op een slechtere manier, maar daar had ik hier dus geen last van. Het resultaat is dat Green Lantern een vermakelijk actiespektakel is geworden die in mijn inziens nogal veel raakvlakken met Thor heeft want net als de Noorse dondergod heeft Hal Jordan redelijk weinig diepgang. De film is dan ook vrij standaard en verschilt bitter weinig van eender welke superheldenverfilming (en tegenwoordig hebben we er echt een hele hoop voorgeschoteld gekregen) maar biedt gelukkig nog altijd wel vermaak voor op een regenachtige, gure en koude zondagmiddag. Ik krijg dan ook het gevoel dat hier met een vervolg misschien wel meer in zou zitten want nu zit je toch vast met de origine van The Green Lantern en moet je nogal veel gaan uitleggen. Mocht er nog een vervolg komen, dan zal er toch gekozen moeten worden voor een betere verhaallijn want dit stelt voornamelijk naar het einde toe serieus teleur. Waarom? Omdat dit soort spektakels het voornamelijk moeten hebben van de actie en in dat opzicht is de climax wel erg kort. Jordan heeft niet bijzonder veel moeite met het verslaan van Paralax en voor je het weet is de film gedaan. Dan levert het kleine fragmentje na de credits een stuk meer interesse voor een volgende verhaallijn.

Visueel is dit nog een vrij aangename zit. In het begin had ik mijn twijfels met het design van sommige personages, ik vond het er de eerste minuten nogal belachelijk uitzien, maar het went vrij snel en na een tijd heb je eigenlijk geen probleem meer met het overdadige gebruik van de kleur groen. De snufjes van de Green Lantern zelf worden aangenaam en overtuigend in beeld gebracht en ook heel Paralax ziet er eigenlijk nog vrij degelijk uit. Ik had het niet verwacht toen ik de eerste beelden zag want die kwamen echt enorm kitscherig op mij over.

Dat kan misschien ook te wijten zijn aan het feit dat ik Ryan Reynolds helemaal niet zo graag zie spelen. Ik ben hem maar een paar keer tegengekomen, voornamelijk in bijrollen, maar zijn aanwezigheid is vaak een reden om een film gedurende lange tijd wat opzij te laten liggen. Maar, eerlijk is eerlijk want Reynolds doet het nog vrij degelijk als Hal Jordan. Ik zei het daarjuist al, ik heb nooit echt iets van The Green Lantern gelezen waardoor ik dus niet echt vooroordelen had betreffende de gelijkenissen of charisma. In ieder geval weet hij de rol met een leuke vorm van tongue in the cheek humor te spelen waardoor hij nog vrij aangenaam is om te zien. Wie ook erg aangenaam is om te zien is Blake Lively. Ik ben een Gossip Girl fan, ik ga er niet om liegen, en dat is dan ook de enige rol die ik van haar ken maar hier doet ze meer van hetzelfde en ze doet dat goed. Ze heeft een soort van charme die zich niet laat vastpinnen waardoor de chemie met Reynolds vrij goed uit de doeken komt. Leuk trouwens om Tim Robbins eens terug te zien en Michael Clarke Duncan terug te horen.

Ik twijfel nog een beetje tussen 3* of 3.5* maar ga het op dat laatste houden. Green Lantern is een vlotte blockbuster geworden die zich perfect leent voor een middagje of avondje vermaak. Visueel is dit solide, de cast verbaast en het enige minpunt is het wat simpele verhaal. Voor de rest is hier niet erg veel op aan te merken.

3.5*

The forbidden forests beyond the Amazon

Elke film met Audrey Hepburn is de moeite waard, al is haar rol nog zo klein. Opgenomen van TCM voor deze reden en pas daarstraks eens tijd kunnen vrijmaken om hem te zien maar zelfs Hepburns hoofdrol kan de film niet redden.

Green Mansions begint nochtans interessant. Abel die getuige is van de moord op zijn vader en de daarbij horende revolutie besluit om te vluchten om later terug te komen en zijn vijanden terug te pakken. Jammer genoeg verzandt de film dan in een klassiek liefdesverhaal zonder spanning of andere vorm van vermaak. Reken daarbij nog eens het verschrikkelijke cliché einde bij (de bloem sterft niet, ze komt terug op een andere plaats...) en je vraagt je af waar je een dik anderhalf uur naar hebt zitten zien. Het is dan ook vreemd dat nadat Abel Rima heeft ontmoet zijn wraakzucht compleet verdwijnt om nergens meer terug te komen. Je zou toch verwachten dat wanneer je vader brutaal wordt vermoordt je de daders wilt straffen maar volgens Ferrer overwint liefde alles... Waar ik me ook enigszins aan stoorde waren de fake beelden van de jungle. Raar want volgens de openingscredits was alles op locatie gefilmd. Dan heb je uiteindelijk nog het tijdsbeeld waarmee de film kampt. Net zoals bij soortgenoten (Mogambo onder andere) is er een hoge racistische factor die heden ten dage toch wel storend is. Vooral Kua-Ko zijn Engels is erbarmelijk en vervelend.

Ik zei het al, Hepburns rol was de reden waarom ik de film keek maar zelfs met deze gedachte in het achterhoofd is het soms moeilijk om de film uit te zitten. Ten eerste staat ze langs geen kanten met lang haar maar het vervelendste was dat ze op automatische piloot acteerde. Vreemd want dit was juist de meest vruchtbare periode van haar acteercarrière. Anthony Perkins is bij het grote publiek, en ook bij mij, vooral bekend van zijn rol in Hitchcocks Psycho, een rol die hij een jaar later zou vertolken. Het is dan ook vreemd om te zien hoe Perkins er nu piepjong uitziet. Hij moet dan toch gigantisch zijn gegroeid in zijn kunnen want zijn rol van Abel valt helemaal in het niets met die van Norman Bates. Ferrer besluit om hem een donker kantje mee te geven maar dat past helemaal niet bij het hoge pretty boy gehalte dat hij doorheen heel de film heeft. Blijkbaar kan alleen Clark Gable dit in dit soort films afbrengen. Dan rest alleen nog maar de verrassing van de film, hoewel het niet echt een verrassing is als ik er over nadenk. Toen ik de naam van Lee J. Cobb op de openingscredits zag verschijnen had ik al het vermoeden dat dit weer een uitstekende rol kon worden en net zoals in Four Horsemen of the Apocalypse of Brothers Karamazov zet hij zijn typische karakterrol neer. Verrassend dus om hem in de film te zien maar zijn rol brengt er geen. De rest van de cast moet alleen maar een bende wilden vertolken en heeft er dus ook totaal geen moeite mee.

Green Mansions is nog enigszins de moeite waard voor de rol van Hepburn, al is ze teleurstellend en de rol van Cobb. Voor de rest is dit simpelweg een saaie bedoening waar er nooit iets echt spannends gebeurt.

1.5*

The Green Slime are coming!

Om de een of andere reden ben ik best wel fan van dit soort B-monsterfilms. Ik heb nog nooit echt een goede film in het genre gezien maar ik liet me altijd wel vangen. Een tijd geleden had ik me gewaagd aan The Giant Claw maar die viel wat tegen. Toch kon ik het niet laten om deze Green Slime op te nemen toen ze in Virus (hetzelfde programma dat The Giant Claw uitzond) de film gaven. Een paar dagen geleden maar eens opgezet omdat ik wel zin had in dit soort vermakelijke crap. En zowaar, het is bijzonder vermakelijk geworden.

Het begint al met een heerlijke titeltrack van Richard Delvy die meteen de sfeer zet van heel de film. Vanaf dan krijgen we gewoon een hilarische film voorgeschoteld die bol staat van mooie vrouwen, ontzettend fake effecten en een plot dat zo voorspelbaar is dat je er bijna van begint te schreeuwen. Toch, ik heb me werkelijk rot geamuseerd en heb nog altijd een dikke smile als ik aan sommige stukken terug denk. De film zit zo bomvol met foute achtergronden, effecten die ontzettend verouderde achtergronden dat het gewoon erg leuk wordt. Ik verschiet er niet van dat er maar bijzonder weinig mensen zijn die dit kunnen waarderen (ik begrijp zelf ook niet waarom ik dit wel kon waarderen en een film zoals Giant Claw niet) maar ik vond het in ieder geval erg, erg leuk. Het plot is te weinig voor woorden en enorm voorspelbaar en de film had er beter aan gedaan om het allemaal iets korter te houden want mijn ogen begonnen wel erg zwaar te worden naar het einde toe. Het design van de aliens is trouwens ook geweldig te noemen. De manier waarop ze zich voeden met elektriciteit komt precies uit een goedkoop sci-fi boekje maar toch, erg leuk.

Onvoorstelbaar hoeveel schoon vrouwvolk hier eigenlijk tussen zit. Elke verpleegster lijkt wel gekozen te zijn uit een vat vol missen en het is ontzettend fout maar tegelijkertijd ook geweldig om te zien. Dit is gewoon pure camp en ik blijf erbij, erg fijn om te zien. Qua cast is dit voor de rest niet zo bijzonder te noemen. Praktisch alle militairen die op de achtergrond te zien zijn effectief militairen die ten tijde van opnemen in Japan vertoefden en de vete tussen Robert Horton als Rankin en Richard Jaeckel als Vince komt nooit echt goed uit de verf. Is dat erg? Bijlange niet want dit soort films moet het echt niet van zijn cast hebben, al waren de schone vrouwen meegenomen natuurlijk. Jammer dat ik dit bericht een paar dagen later schrijf dan dat ik de film heb gezien want veel van de namen op Imdb zeggen me eigenlijk niets meer. Ach, ik betwijfel of ik hier nog veel meer over had kunnen vertellen.

Fout, enorm fout en ik vraag me af waarom ik het waardeer. Ben ik zo gevoelig voor vrouwelijk schoon, spreken de fake achtergronden en settings me zo enorm hard aan of ben ik gewoon enorm goedgeluimd geweest toen ik de film keek? Ik weet het niet maar sowieso de beste B-monsterfilm die ik tot nu toe heb gezien.

3.5*

No matter how much he begs, never feed him after midnight

Ik heb altijd gedacht dat ik ooit in een ver verleden de twee Gremlins films had gezien maar ik kon me er met de beste wil ter wereld niet meer veel van herinneren. Ik had al een aantal keer met de DVD boxset in mijn handen gestaan maar toch nooit volledig overtuigd geweest om hier geld aan te spenderen. Misschien maar goed want niet lang daarna gaven ze beide delen op VijfTV en kon ik ze ineens eens kijken. Natuurlijk maar begonnen met deel 1.

En eigenlijk tot de conclusie gekomen dat ik deze film nooit heb gezien. Ik kende natuurlijk de Gremlins van naam en ook de figuurtjes kwamen me bekend voor maar voor de rest was dit in zijn geheel een eerste zit. Dit heeft ook als resultaat dat er voor mij geen grote nostalgiefactor aan te pas komt (en ik heb recentelijk met Space Jam ontdekt hoe dit een film kan maken of kraken) en dat Gremlins een vermakelijke film is maar niet het meesterwerk is waar ik op had gehoopt. Het verhaal is dan over het algemeen wel leuk gevonden maar lijkt uiteindelijk iets te ver door te gaan. Het idee van de Gremlins die zich vermenigvuldigen met water en waardoor er evil Gremlins ontstaan is natuurlijk geniaal in al zijn eenvoud maar het kon me allemaal niet meer echt boeien naar het einde toe. Hier en daar een scène zoals in de cinemazaal zorgt ervoor dat de film terug een heropleving krijgt maar de uiteindelijke confrontatie met Stripe stelt dan toch een tikkeltje teleur.

Al is dat grotendeels wel te wijten aan een vrij slechte cast. De film ademt de jaren '80 in en uit en qua sfeer is dit dan ook vrij leuk maar Zach Galligan is echt niet al te best. Daar komt dan ook nog eens een tenenkrommende Hoyt Axton bij waardoor de film niet overtuigd. Maar waarom dan toch nog die 3.5*? Wel, voornamelijk vanwege de sterke special effects die zelfs 27 jaar nog altijd als een huis staan. Het design van de Gremlins zelf is sowieso al erg sterk maar Gizmo is echt zo enorm schattig! Ik moest meteen denken aan de kleine Agnes die 'It's so fluffy I'm gonna die!' uitroept in Despicable Me. De manier waarop ze de grote waterachtige oogjes hebben gemaakt, je hart zou er zo van smelten. Maar persoonlijk kon ik nog meer met de evil Gremlins die halverwege de film verschijnen met natuurlijk de coole Stripe op kop. Het zuipen, smoren, het vernielen van de inboedel, ... Deze Gremlins belichamen alle slechte kantjes van de mensen en het geeft een heerlijk anarchistisch tintje aan de film.

Het is dan ook met de sterke effecten dat de film aan zijn degelijke score komt. Voor het verhaal moet je het niet doen, hoewel het best wel een leuk uitgangspunt is, en ook de cast is vrij waardeloos maar het design en de vernielzucht van de Gremlins is gewoon fantastisch om naar te kijken. Een film die je moet gezien hebben maar niet het meesterwerk dat ik had verwacht, al had dat misschien wel anders geweest mocht ik hem vroeger effectief hebben gezien.

3.5*

Don't miss Casablanca on the Clamp Cable Movie Channel, now in full color with a happier ending

De eerste Gremlins film was een vermakelijke film maar ik stond nu niet meteen te springen om het tweede deel. Het was dan ook doordat beide delen regelmatig op televisie werden gegeven dat ik ze heb opgenomen, dat ik dit tweede deel snel heb gezien vanwege de kwestie om genoeg vrije ruimte op de decoder te houden. Maar wat bleek nu? The New Batch kan zich meten aan het eerste deel!

Waar er in het eerste deel nog meer geconcentreerd werd op de opbouw van het (minieme) verhaal, kan hier de pret ineens losbarsten en in dat opzicht is Gremlins 2 dan ook een leukere zit. Er wordt veel meer geparodieerd (o.a. Gizmo die als Rambo eventjes los gaat) maar de film kent ook veel knipogen naar andere films en dat is altijd wel leuk. Geweldige opening ook met de Looney Tunes en de cameo van Hulk Hogan mag er ook wel wezen. Qua verhaal is dit natuurlijk meer van hetzelfde. Gizmo wordt nat en de evil Gremlins kunnen weer helemaal loos gaan maar vooral qua humor is dit een stuk meer duidelijker geworden dan het eerste deel. Waar die film zich concentreerde op een goede mix tussen horror en grappige situaties, is het hier een stuk grappiger geworden en dat redt de film toch wel grotendeels. De pesterijtjes van de andere Gremlins naar Gizmo toe, het doorbreken van de vierde muur, ... Een insteek die loont.

Natuurlijk is dit qua design ook weer om te smullen. Gizmo is en blijft zijn schattige zelf maar ook de nieuwe Gremlins mogen er gerust wezen. Er komt een heuse opvolger van Stripe aan te pas en hoewel je soms het gevoel hebt dat er iets teveel figuurtjes zijn, blijft alles nog wel goed overzichtelijk. Er zitten een zestal jaren tussen deze sequel en het eerste deel en ergens is dat ook wel te merken aan de effects die Dante en de zijnen uit hun mouw schudden. De elektrische Gremlin is dan ook geslaagd maar daar staat dan wel de mindere Bat-Gremlin tegenover. Zach Galligan en Phoebe Cates doen terug mee in dezelfde rollen maar blijken toch niet echt veel beter te zijn geworden. Galligan is duidelijk gegroeid maar Cates is werkelijk nog altijd tenenkrommend, gelukkig was Hoyt Axton niet meer van de partij. Waar de eerste film voornamelijk een resem onbekendere acteurs hadden, wordt er hier gekozen om met een oude rot te werken. Wie is die oude rot? Christopher Lee natuurlijk! Heb het altijd een geweldige acteur gevonden, recentelijk pas ontdekt in zijn Hammer periode, maar hier lijkt hij toch niet altijd even goed op zijn plaats te zijn. Geweldig ook om een Robert Picardo met haar (!) te ontdekken als Forster.

Een hele hoop verwijzingen en parodieën (zowel naar de eerste film als naar andere films) zorgen ervoor dat dit een erg vermakelijke sequel wordt. Hier komt helemaal geen verhaal meer aan te pas maar de Gremlins blijven leuke wezentjes en een paar leukere bijrollen weten dit negatieve aspect te blocken.

3.5*